Forwarded from آموزشکده توانا
آیا «مبارزه بیتضمین» ممکن است؟
تأملی بر صبر و آزادی
پیام همراهان
بخش بزرگی از تراژدیِ جوامعی مثل ما که در آرزوی آزادیاند، از ناتوانی در تحملِ زمان سرچشمه میگیرد. ما آزادی را میخواهیم، اما نه در افقِ تاریخ؛ در ضربانِ همین لحظه. رنج، انسان را بیقرار میکند و بیقراری، ذهن را تشنهٔ «نتیجه فوری» میسازد. در چنین وضعی، هر وعدهای که نویدِ پایانِ نزدیک بدهد، اغواکننده میشود: یک منجی، یک انفجار نهایی، یک فروپاشی ناگهانی، یک پیروزیِ قطعی.
اما تاریخ بارها نشان داده است که عجله برای آزادی، اغلب قاتلِ خودِ آزادی میشود.
مغز انسان برای بقا در وضعیتهای فوری تکامل یافته، نه برای ساختن آیندهای بلندمدت. در طبیعت، ابهام خطر بود و شتاب، ابزار نجات. هنوز هم بخشهایی از ذهن ما میخواهند هرچه زودتر از اضطراب رها شوند؛ میخواهند بدانند «آخرش چه میشود». همین میلِ عمیق به قطعیت است که انسان را مستعدِ پذیرشِ اقتدار میکند. استبداد فقط با زور حکومت نمیکند؛ با سوءاستفاده از ترس، خستگی و عطشِ قطعیت نیز دوام میآورد.
ایدئولوژیهای منجیگرا دقیقاً بر همین نقطه دست میگذارند. آنها وعده میدهند که رنج، بهزودی پایان مییابد؛ کافیست یکبار همهچیز را به قمار بگذاریم. نتیجه اما اغلب چیزی جز بازتولید خشونت نیست: یا شتابزدگیِ ویرانگر، یا فرسودگی و تسلیم در انتظارِ نجاتدهندهای دیگر.
شاید دشوارترین شکلِ مبارزه، همان مبارزهای باشد که هیچ تضمینی برای پیروزی ندارد. مبارزهای که ارزشِ خود را نه از «نتیجه قطعی»، بلکه از وفاداری به حقیقت و کرامت انسانی میگیرد. در این نگاه، آزادی یک حادثه ناگهانی نیست؛ فرآیندی تاریخی و اخلاقی است که نسلها باید آن را حمل کنند.
آلبر کامو میگفت انسانِ آزاده کسی است که بدونِ وعدهٔ رستگاریِ نهایی، باز هم علیه تحقیر و دروغ میایستد. این ایستادگی، نوعی پذیرشِ ابهام است: اینکه ممکن است ما نتیجه را نبینیم، اما مسئولیتِ کاشتنِ بذر همچنان بر دوش ما باشد.
«دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم و دیگران بخورند» فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ توصیفِ بلوغِ سیاسی و انسانی است. لحظهای که انسان میپذیرد معنای کنش، لزوماً در پاداشِ فوری آن خلاصه نمیشود. در چنین لحظهای، صبر دیگر انفعال نیست؛ شکلی از مقاومت است.
بیقراریِ ما اغلب از طلبِ «قرارِ نهایی» میآید؛ از میلِ پایان دادن به تردید و اضطراب. اما آزادی دقیقاً در تواناییِ زیستن با همین ابهام متولد میشود. جامعهای که نتواند تعلیق و زمان را تحمل کند، مدام میان شورِ انفجاری و خستگیِ مرگبار نوسان خواهد کرد.
آزادی یک قارچ نیست که ناگهان پس از باران سر برآورد؛ درختی است که ریشهگرفتنش زمان میخواهد، مراقبت میخواهد، و گاه نسلهایی که هرگز در سایهاش نخواهند نشست. شاید معنای عمیقِ مبارزه بیتضمین همین باشد: وفاداری به ارزشها، حتی وقتی تاریخ هنوز پاداشی نداده است.
#آزادی #مبارزه #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
تأملی بر صبر و آزادی
پیام همراهان
بخش بزرگی از تراژدیِ جوامعی مثل ما که در آرزوی آزادیاند، از ناتوانی در تحملِ زمان سرچشمه میگیرد. ما آزادی را میخواهیم، اما نه در افقِ تاریخ؛ در ضربانِ همین لحظه. رنج، انسان را بیقرار میکند و بیقراری، ذهن را تشنهٔ «نتیجه فوری» میسازد. در چنین وضعی، هر وعدهای که نویدِ پایانِ نزدیک بدهد، اغواکننده میشود: یک منجی، یک انفجار نهایی، یک فروپاشی ناگهانی، یک پیروزیِ قطعی.
اما تاریخ بارها نشان داده است که عجله برای آزادی، اغلب قاتلِ خودِ آزادی میشود.
مغز انسان برای بقا در وضعیتهای فوری تکامل یافته، نه برای ساختن آیندهای بلندمدت. در طبیعت، ابهام خطر بود و شتاب، ابزار نجات. هنوز هم بخشهایی از ذهن ما میخواهند هرچه زودتر از اضطراب رها شوند؛ میخواهند بدانند «آخرش چه میشود». همین میلِ عمیق به قطعیت است که انسان را مستعدِ پذیرشِ اقتدار میکند. استبداد فقط با زور حکومت نمیکند؛ با سوءاستفاده از ترس، خستگی و عطشِ قطعیت نیز دوام میآورد.
ایدئولوژیهای منجیگرا دقیقاً بر همین نقطه دست میگذارند. آنها وعده میدهند که رنج، بهزودی پایان مییابد؛ کافیست یکبار همهچیز را به قمار بگذاریم. نتیجه اما اغلب چیزی جز بازتولید خشونت نیست: یا شتابزدگیِ ویرانگر، یا فرسودگی و تسلیم در انتظارِ نجاتدهندهای دیگر.
شاید دشوارترین شکلِ مبارزه، همان مبارزهای باشد که هیچ تضمینی برای پیروزی ندارد. مبارزهای که ارزشِ خود را نه از «نتیجه قطعی»، بلکه از وفاداری به حقیقت و کرامت انسانی میگیرد. در این نگاه، آزادی یک حادثه ناگهانی نیست؛ فرآیندی تاریخی و اخلاقی است که نسلها باید آن را حمل کنند.
آلبر کامو میگفت انسانِ آزاده کسی است که بدونِ وعدهٔ رستگاریِ نهایی، باز هم علیه تحقیر و دروغ میایستد. این ایستادگی، نوعی پذیرشِ ابهام است: اینکه ممکن است ما نتیجه را نبینیم، اما مسئولیتِ کاشتنِ بذر همچنان بر دوش ما باشد.
«دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم و دیگران بخورند» فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ توصیفِ بلوغِ سیاسی و انسانی است. لحظهای که انسان میپذیرد معنای کنش، لزوماً در پاداشِ فوری آن خلاصه نمیشود. در چنین لحظهای، صبر دیگر انفعال نیست؛ شکلی از مقاومت است.
بیقراریِ ما اغلب از طلبِ «قرارِ نهایی» میآید؛ از میلِ پایان دادن به تردید و اضطراب. اما آزادی دقیقاً در تواناییِ زیستن با همین ابهام متولد میشود. جامعهای که نتواند تعلیق و زمان را تحمل کند، مدام میان شورِ انفجاری و خستگیِ مرگبار نوسان خواهد کرد.
آزادی یک قارچ نیست که ناگهان پس از باران سر برآورد؛ درختی است که ریشهگرفتنش زمان میخواهد، مراقبت میخواهد، و گاه نسلهایی که هرگز در سایهاش نخواهند نشست. شاید معنای عمیقِ مبارزه بیتضمین همین باشد: وفاداری به ارزشها، حتی وقتی تاریخ هنوز پاداشی نداده است.
#آزادی #مبارزه #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
👍3❤1
مولوی عبدالحمید خواستار توقف اعدامهای سیاسی و پایان دادن اعترافهای اجباری شد
مولوی عبدالحمید امروز (۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵) در مراسم نماز جمعه زاهدان، از افزایش اعدام در کشور انتقاد کرد و با بیان اینکه اعدامهای سیاسی به ضرر کشور و حاکم و مردم هستند، خواستار توقف این اعدامها شد.
مولوی عبدالحمید در بخشی از سخنانش گفت: اعدامهایی که این روزها انجام میشوند برای کشور و ملت ایران ضرر دارند. البته «قصاص» حق و درست است و کسی که مرتکب قتل بشود کشته میشود، اما اعدامهای سیاسی به خیر کشور ما و به مصلحت حاکم و مردم نیستند.
او خاطرنشان کرد: این اعدامهای سیاسی در زمان پیامبر و خلفای راشدین نبودند. پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم و خلفای راشدین و حضرت علی رضیاللهعنهم مقتدایان و پیشوایان ما هستند و تمام فقها و علمای امت اسلام هر چه دارند از آن بزرگان دارند. برداشتهای فقها از هر مذهبی که باشند، از آیۀ «إنما جزاء الذین یحاربون الله و رسوله…» باید با سیره و زندگانی پیامبر خدا مطابقت داشته باشد، زیرا آنحضرت بهترین و بیشترین فهم را از وحی داشتند.
او افزود: یکی دیگر از تبعات اعدام آن است که جهانیان میگویند ایرانیها مردمِ خودشان را میکُشند و این چیزیست که پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم از آن میترسیدند و به همین دلیل، با درخواست کشتن منافقین موافقت نکردند. لذا بنده کمافیالسابق توصیه میکنم که اعدام راهحل نیست و این اعدامها را متوقف کنید.
امامجمعه زاهدان در ادامه، «اعتراف اجباری» را نیز مورد نکوهش قرار داد و گفت: اعتراف اجباری که در بازداشتگاههای کشور ما اتفاق میافتند، با شریعت اسلام و همچنین با قانون اساسی کشور ما و قوانین بینالمللی مطابقت ندارند. اعتراف اجباری نمیتواند بهعنوان سند و مدرک برای صدور حکم قرار گیرد.
او در پایان خاطرنشان کرد: سخنانی که از این تریبون بیان میشوند در جهت دفاع از شریعت اسلام و منافع مردم و به خیر و نفع همه است. ما خود را ملزم به خیرخواهی و انسجام جامعه میدانیم.
#مولوی_عبدالحمید #اعدام #اعتراف_اجباری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
مولوی عبدالحمید امروز (۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵) در مراسم نماز جمعه زاهدان، از افزایش اعدام در کشور انتقاد کرد و با بیان اینکه اعدامهای سیاسی به ضرر کشور و حاکم و مردم هستند، خواستار توقف این اعدامها شد.
مولوی عبدالحمید در بخشی از سخنانش گفت: اعدامهایی که این روزها انجام میشوند برای کشور و ملت ایران ضرر دارند. البته «قصاص» حق و درست است و کسی که مرتکب قتل بشود کشته میشود، اما اعدامهای سیاسی به خیر کشور ما و به مصلحت حاکم و مردم نیستند.
او خاطرنشان کرد: این اعدامهای سیاسی در زمان پیامبر و خلفای راشدین نبودند. پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم و خلفای راشدین و حضرت علی رضیاللهعنهم مقتدایان و پیشوایان ما هستند و تمام فقها و علمای امت اسلام هر چه دارند از آن بزرگان دارند. برداشتهای فقها از هر مذهبی که باشند، از آیۀ «إنما جزاء الذین یحاربون الله و رسوله…» باید با سیره و زندگانی پیامبر خدا مطابقت داشته باشد، زیرا آنحضرت بهترین و بیشترین فهم را از وحی داشتند.
او افزود: یکی دیگر از تبعات اعدام آن است که جهانیان میگویند ایرانیها مردمِ خودشان را میکُشند و این چیزیست که پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم از آن میترسیدند و به همین دلیل، با درخواست کشتن منافقین موافقت نکردند. لذا بنده کمافیالسابق توصیه میکنم که اعدام راهحل نیست و این اعدامها را متوقف کنید.
امامجمعه زاهدان در ادامه، «اعتراف اجباری» را نیز مورد نکوهش قرار داد و گفت: اعتراف اجباری که در بازداشتگاههای کشور ما اتفاق میافتند، با شریعت اسلام و همچنین با قانون اساسی کشور ما و قوانین بینالمللی مطابقت ندارند. اعتراف اجباری نمیتواند بهعنوان سند و مدرک برای صدور حکم قرار گیرد.
او در پایان خاطرنشان کرد: سخنانی که از این تریبون بیان میشوند در جهت دفاع از شریعت اسلام و منافع مردم و به خیر و نفع همه است. ما خود را ملزم به خیرخواهی و انسجام جامعه میدانیم.
#مولوی_عبدالحمید #اعدام #اعتراف_اجباری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤1🥰1
حکم تاریخی دادگاه عراق؛ اجازه تغییر رسمی دین از اسلام به مسیحیت به یک زن جوان
یک دادگاه در عراق با صدور حکمی بیسابقه، به یک زن جوان به نام “مریم” اجازه داد تا وضعیت مذهبی خود را در پایگاه دادههای رسمی دولت از مسلمان به مسیحی تغییر دهد. این تصمیم میتواند راه را برای هزاران مسیحی در عراق که با مشکلات قانونی ناشی از تعیین اجباری دین مواجه هستند، هموار کند.
مریم، که در خانوادهای مسیحی متولد شده بود، بر اساس ماده ۲۶(۲) قانون شماره ۳ کارت ملی عراق (مصوب ۲۰۱۶)، به طور خودکار مسلمان طبقهبندی شده بود. این قانون فرزندان خردسالی را که یکی از والدینشان به اسلام گرویده باشد، مسلمان تلقی میکند. مادر مریم پس از جدایی از پدرش، با یک مرد مسلمان ازدواج کرده بود که منجر به ثبت اجباری دین اسلام برای مریم شد.
سازمان ADF International که از پرونده مریم حمایت کرده است، اعلام کرد که وی پس از رسیدن به سن قانونی، در ژانویه ۲۰۲۵ درخواست تغییر دین رسمی خود را ارائه داده بود. حکم اخیر دادگاه، حق مریم را برای انتخاب دین و ثبت صحیح آن در سوابق دولتی تایید میکند.
کلسی زورزی، مدیر بخش حمایت از آزادی مذهبی جهانی در ADF International، این تصمیم را پیامی قاطع مبنی بر عدم تحمیل طبقهبندیهای مذهبی دوران کودکی بر افراد در طول زندگی دانست و تاکید کرد که هیچ دولتی نباید قدرت تعیین دائمی دین و مذهب یک فرد را داشته باشد.
با وجود این حکم، دو خواهر کوچکتر مریم همچنان به طور قانونی مسلمان محسوب میشوند، اما ADF International اعلام کرده است که به محض رسیدن آنها به سن قانونی، اقدامات قانونی مشابهی برای تغییر وضعیت مذهبیشان آغاز خواهد شد.
مشکل “دین تعیینشده توسط دولت” در چندین کشور خاورمیانه و آسیا، از جمله عراق، مصر، پاکستان، مالزی و بنگلادش، رواج دارد. این رویه میتواند منجر به پیامدهای جدی برای افراد شود، از جمله ثبتنام اجباری کودکان در برنامههای آموزش دینی متفاوت از دین واقعیشان، موانع در ازدواج، پیچیدگیهای ارث، و قرار گرفتن غیرمسلمانان در معرض صلاحیت دادگاه شریعت./محبت نیوز
#آزادی_دین #مسیحی #مسلمان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
یک دادگاه در عراق با صدور حکمی بیسابقه، به یک زن جوان به نام “مریم” اجازه داد تا وضعیت مذهبی خود را در پایگاه دادههای رسمی دولت از مسلمان به مسیحی تغییر دهد. این تصمیم میتواند راه را برای هزاران مسیحی در عراق که با مشکلات قانونی ناشی از تعیین اجباری دین مواجه هستند، هموار کند.
مریم، که در خانوادهای مسیحی متولد شده بود، بر اساس ماده ۲۶(۲) قانون شماره ۳ کارت ملی عراق (مصوب ۲۰۱۶)، به طور خودکار مسلمان طبقهبندی شده بود. این قانون فرزندان خردسالی را که یکی از والدینشان به اسلام گرویده باشد، مسلمان تلقی میکند. مادر مریم پس از جدایی از پدرش، با یک مرد مسلمان ازدواج کرده بود که منجر به ثبت اجباری دین اسلام برای مریم شد.
سازمان ADF International که از پرونده مریم حمایت کرده است، اعلام کرد که وی پس از رسیدن به سن قانونی، در ژانویه ۲۰۲۵ درخواست تغییر دین رسمی خود را ارائه داده بود. حکم اخیر دادگاه، حق مریم را برای انتخاب دین و ثبت صحیح آن در سوابق دولتی تایید میکند.
کلسی زورزی، مدیر بخش حمایت از آزادی مذهبی جهانی در ADF International، این تصمیم را پیامی قاطع مبنی بر عدم تحمیل طبقهبندیهای مذهبی دوران کودکی بر افراد در طول زندگی دانست و تاکید کرد که هیچ دولتی نباید قدرت تعیین دائمی دین و مذهب یک فرد را داشته باشد.
با وجود این حکم، دو خواهر کوچکتر مریم همچنان به طور قانونی مسلمان محسوب میشوند، اما ADF International اعلام کرده است که به محض رسیدن آنها به سن قانونی، اقدامات قانونی مشابهی برای تغییر وضعیت مذهبیشان آغاز خواهد شد.
مشکل “دین تعیینشده توسط دولت” در چندین کشور خاورمیانه و آسیا، از جمله عراق، مصر، پاکستان، مالزی و بنگلادش، رواج دارد. این رویه میتواند منجر به پیامدهای جدی برای افراد شود، از جمله ثبتنام اجباری کودکان در برنامههای آموزش دینی متفاوت از دین واقعیشان، موانع در ازدواج، پیچیدگیهای ارث، و قرار گرفتن غیرمسلمانان در معرض صلاحیت دادگاه شریعت./محبت نیوز
#آزادی_دین #مسیحی #مسلمان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6✍1❤1
راینر فورست و تبارشناسی رواداری
چگونه رواداری را از یک لطف به یک حق ساختاری تبدیل کنیم؟
راینر فورست (Rainer Forst)، فیلسوف و نظریهپرداز سیاسی برجسته آلمانی (متولد ۱۹۶۴)، از کلیدیترین اندیشمندان نسل چهارم مکتب انتقادی فرانکفورت است. او که از شاگردان مستقیم یورگن هابرماس و جان رالز بوده، در حال حاضر به عنوان استاد تئوری سیاسی و فلسفه در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت میکند. فورست به خاطر پژوهشهای ژرف و منحصربهفردش در زمینه مفهوم «رواداری» (Toleration) و «عدالت توجیهی» شهرت جهانی دارد و آثار او از مهمترین منابع معاصر در این حوزه به شمار میروند.
نظریه فورست؛ از ساختار رواداری تا حق بنیادین توجیه
از دیدگاه فورست، رواداری مفهومی بسیار پیچیده و تناقضآمیز است که اغلب در جوامع مدرن به درستی فهمیده نمیشود. او رواداری را از یک ابزار سیاسی مصلحتجویانه برای حفظ صلح، به یک فضیلت اخلاقی و اصولی ارتقا میدهد. اندیشه او بر سه محور کلیدی استوار است:
۱. مولفههای سهگانه رواداری: فورست معتقد است رواداری واقعی سه بخش دارد: «مخالفت» (ما باید با عقیده یا رفتار دیگری به طور جدی مخالف باشیم، وگرنه مدارا بیمعناست)، «پذیرش» (باید دلایلی عقلانی و اخلاقی داشته باشیم که چرا نباید جلوی آن عقیده مخالف را بگیریم) و «محدودیت» (باید مرزهای مشخصی برای آنچه غیرقابلتحمل و آسیبرسان است، وجود داشته باشد).
۲. الگوی احترام به جای الگوی اجازه: فورست چهار مدل رواداری را در تاریخ شناسایی میکند، اما معتقد است جوامع دموکراتیک امروز باید بر «الگوی احترام» (Respect Conception) بنا شوند. در این الگو، رواداری یک رابطه بالا به پایین (که در آن قدرتمندان به اقلیتها «اجازه» بقا میدهند) نیست، بلکه شهروندان با وجود اختلافات عمیق مذهبی یا فرهنگی، یکدیگر را به عنوان اعضای برابر و قانونی جامعه میپذیرند و به رسمیت میشناسند.
۳. حق توجیه (The Right to Justification): مهمترین نوآوری فورست این است که بالاترین حق اخلاقی انسان را «حق توجیه» میداند. یعنی هیچ قانون، هنجار یا قدرت سیاسی نباید به شهروندان تحمیل شود، مگر اینکه دلایل آن برای همه افراد متاثر از آن جامعه (حتی مخالفان) به صورت عقلانی قابل توجیه و دفاع باشد. رواداری حقیقی یعنی احترام به دیگری به عنوان یک موجود عاقل که حق دارد برای هر محدودیتی، توجیه منطقی بخواهد.
از منظر فورست، رواداری و پذیرش واقعی، موضعی ترحمآمیز یا از روی ناچاری نیست، بلکه عمیقا با عدالت گره خورده است. جامعه روادار جامعهای نیست که تفاوتها را صرفا تحمل کند تا جنگی درنگیرد، بلکه ساختاری است که در آن هنجارهای جمعی بر پایه دلایلی مشترک و قابلقبول برای همگان استوار شدهاند. پذیرش دیگری در نگاه فورست، یعنی پذیرفتن این اصل که هیچ گروهی حق انحصار حقیقت را ندارد.
#راینر_فورست #رواداری #فلسفه #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چگونه رواداری را از یک لطف به یک حق ساختاری تبدیل کنیم؟
راینر فورست (Rainer Forst)، فیلسوف و نظریهپرداز سیاسی برجسته آلمانی (متولد ۱۹۶۴)، از کلیدیترین اندیشمندان نسل چهارم مکتب انتقادی فرانکفورت است. او که از شاگردان مستقیم یورگن هابرماس و جان رالز بوده، در حال حاضر به عنوان استاد تئوری سیاسی و فلسفه در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت میکند. فورست به خاطر پژوهشهای ژرف و منحصربهفردش در زمینه مفهوم «رواداری» (Toleration) و «عدالت توجیهی» شهرت جهانی دارد و آثار او از مهمترین منابع معاصر در این حوزه به شمار میروند.
نظریه فورست؛ از ساختار رواداری تا حق بنیادین توجیه
از دیدگاه فورست، رواداری مفهومی بسیار پیچیده و تناقضآمیز است که اغلب در جوامع مدرن به درستی فهمیده نمیشود. او رواداری را از یک ابزار سیاسی مصلحتجویانه برای حفظ صلح، به یک فضیلت اخلاقی و اصولی ارتقا میدهد. اندیشه او بر سه محور کلیدی استوار است:
۱. مولفههای سهگانه رواداری: فورست معتقد است رواداری واقعی سه بخش دارد: «مخالفت» (ما باید با عقیده یا رفتار دیگری به طور جدی مخالف باشیم، وگرنه مدارا بیمعناست)، «پذیرش» (باید دلایلی عقلانی و اخلاقی داشته باشیم که چرا نباید جلوی آن عقیده مخالف را بگیریم) و «محدودیت» (باید مرزهای مشخصی برای آنچه غیرقابلتحمل و آسیبرسان است، وجود داشته باشد).
۲. الگوی احترام به جای الگوی اجازه: فورست چهار مدل رواداری را در تاریخ شناسایی میکند، اما معتقد است جوامع دموکراتیک امروز باید بر «الگوی احترام» (Respect Conception) بنا شوند. در این الگو، رواداری یک رابطه بالا به پایین (که در آن قدرتمندان به اقلیتها «اجازه» بقا میدهند) نیست، بلکه شهروندان با وجود اختلافات عمیق مذهبی یا فرهنگی، یکدیگر را به عنوان اعضای برابر و قانونی جامعه میپذیرند و به رسمیت میشناسند.
۳. حق توجیه (The Right to Justification): مهمترین نوآوری فورست این است که بالاترین حق اخلاقی انسان را «حق توجیه» میداند. یعنی هیچ قانون، هنجار یا قدرت سیاسی نباید به شهروندان تحمیل شود، مگر اینکه دلایل آن برای همه افراد متاثر از آن جامعه (حتی مخالفان) به صورت عقلانی قابل توجیه و دفاع باشد. رواداری حقیقی یعنی احترام به دیگری به عنوان یک موجود عاقل که حق دارد برای هر محدودیتی، توجیه منطقی بخواهد.
از منظر فورست، رواداری و پذیرش واقعی، موضعی ترحمآمیز یا از روی ناچاری نیست، بلکه عمیقا با عدالت گره خورده است. جامعه روادار جامعهای نیست که تفاوتها را صرفا تحمل کند تا جنگی درنگیرد، بلکه ساختاری است که در آن هنجارهای جمعی بر پایه دلایلی مشترک و قابلقبول برای همگان استوار شدهاند. پذیرش دیگری در نگاه فورست، یعنی پذیرفتن این اصل که هیچ گروهی حق انحصار حقیقت را ندارد.
#راینر_فورست #رواداری #فلسفه #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3
«تو به من توهین کردی!»: آیا میتوان به روشی سازنده انتقاد کرد؟
برای بسیاری از افرادی که خود را در چارچوب باورهای متعارف و متداول مذهبهای رایج تعریف نمیکنند، مانند ندانمگرایان و افرادی که به خدا باوری ندارند یا کسانی که به خدا اعتقاد دارند اما دینی را پیروی نمیکنند، این پرسش مطرح است که چگونه میتوان با مومنان مذهبی به بهترین شکل ارتباط برقرار کرد؛ بهویژه وقتی پای صحبت درباره خود دین مطرح است. به نظر میرسد بخشی از مردم جهان قانع شدهاند که وقتی کار به مسائل علمی، اقتصادی، ورزشی یا هنری میرسد میتوان تا حد زیادی مذهب را از گفتوگو کنار گذاشت. در زمینه سیاست، هنوز بخشهای بزرگی از جهان به دیدگاههای مذهبی سیاستمداران و حاکمان توجهی ویژه نشان میدهند اما باز هم در بعضی کشورها این احتمال وجود دارد که بتوان در بحث سیاسی تا حدی پای مذهب را به میان نیاورد. متاسفانه در بعضی کشورها، چنین چیزی ممکن نیست. در کشوری مانند ایران، به نظر میرسد نهاد و مراجع مذهبی چنان نفوذ و سلطه خود را در تمامی نهادهای دیگر افزایش دادهاند که حتی اشاره به چیزهایی مانند هنر و علم بدون اشاره مستقیم به مذهب دشوار شده است. اما بحث درباره خود مذهب چطور؟ چگونه میتوان بدون ایجاد تنش یا ناراحتی شدید درباره مذهب حرف زد؟
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/insult-criticism/
#توهین #انتقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
برای بسیاری از افرادی که خود را در چارچوب باورهای متعارف و متداول مذهبهای رایج تعریف نمیکنند، مانند ندانمگرایان و افرادی که به خدا باوری ندارند یا کسانی که به خدا اعتقاد دارند اما دینی را پیروی نمیکنند، این پرسش مطرح است که چگونه میتوان با مومنان مذهبی به بهترین شکل ارتباط برقرار کرد؛ بهویژه وقتی پای صحبت درباره خود دین مطرح است. به نظر میرسد بخشی از مردم جهان قانع شدهاند که وقتی کار به مسائل علمی، اقتصادی، ورزشی یا هنری میرسد میتوان تا حد زیادی مذهب را از گفتوگو کنار گذاشت. در زمینه سیاست، هنوز بخشهای بزرگی از جهان به دیدگاههای مذهبی سیاستمداران و حاکمان توجهی ویژه نشان میدهند اما باز هم در بعضی کشورها این احتمال وجود دارد که بتوان در بحث سیاسی تا حدی پای مذهب را به میان نیاورد. متاسفانه در بعضی کشورها، چنین چیزی ممکن نیست. در کشوری مانند ایران، به نظر میرسد نهاد و مراجع مذهبی چنان نفوذ و سلطه خود را در تمامی نهادهای دیگر افزایش دادهاند که حتی اشاره به چیزهایی مانند هنر و علم بدون اشاره مستقیم به مذهب دشوار شده است. اما بحث درباره خود مذهب چطور؟ چگونه میتوان بدون ایجاد تنش یا ناراحتی شدید درباره مذهب حرف زد؟
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/insult-criticism/
#توهین #انتقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
✍1🔥1
روز جهانی همزیستی مسالمتآمیز؛ گامی به سوی جهانی بدون تعصب
۱۶ مه (۲۶ اردیبهشت)، فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که تفاوتهای ما نباید به دیوارهایی برای جدایی، بلکه باید به پلهایی برای پیوند تبدیل شوند. این روز با عنوان روز جهانی همزیستی مسالمتآمیز (International Day of Living Together in Peace) نامگذاری شده تا یادآور ضرورت صلح، درک متقابل و دوستی در جهان امروز باشد.
▪️این روز چگونه و توسط چه نهادی شکل گرفت؟
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دسامبر سال ۲۰۱۷، با تصویب قطعنامه ۷۲/۱۳۰، روز ۱۶ مه را رسماً به عنوان «روز جهانی همزیستی مسالمتآمیز» اعلام کرد. این نامگذاری که با پیشنهاد و تلاشهای اولیه کشور الجزایر کلید خورد، برای نخستین بار در سال ۲۰۱۸ در سراسر جهان گرامی داشته شد. سازمان ملل با این اقدام تلاش کرد تا چارچوبی رسمی برای تشویق جوامع به پذیرش تنوع و تلاش برای برقراری صلح پایدار از طریق گفتوگو ایجاد کند.
▪️اهداف اصلی نامگذاری این روز
سازمان ملل متحد با تعیین این روز، اهداف کلیدی زیر را دنبال میکند:
• ترویج فرهنگ صلح و مدارا: یادآوری اینکه تفاوتهای فرهنگی، نژادی و دینی نباید مانع زندگی آرام در کنار یکدیگر شوند.
• پذیرش و احترام به تفاوتها: تشویق ملتها و افراد به گفتوگو، همدلی و ساختن جهانی عاری از خشونت و تعصب.
• همبستگی جهانی: تقویت روحیه بخشش، شفقت و همبستگی میان مردم برای کاهش چالشها و مناقشات محلی و بینالمللی.
▪️چرا امروز بیش از هر زمانی به همزیستی مسالمتآمیز نیاز داریم؟
در دنیای امروز که با بحرانهای پیچیده، جنگها، افراطگرایی و دوقطبیشدن شدید جوامع روبهرو است، همزیستی مسالمتآمیز دیگر یک انتخاب فانتزی نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقای بشریت است.
هیچ توسعه پایدار، رفاه اقتصادی یا آرامش روانی در سایه جنگ و تبعیض شکل نمیگیرد. برای حل بحرانهای بزرگی مانند دگرگونیهای اقلیمی، فقر یا بیماریهای همهگیر، انسانها ابتدا باید یاد بگیرند که چگونه تفاوتهای یکدیگر را بپذیرند و به جای تقابل، مسیر تعامل و همکاری را انتخاب کنند. صلح واقعی زمانی رخ میدهد که یاد بگیریم با وجود تفاوتهایمان، در کنار هم زندگی کنیم.
#زندگی_مسالمت_آمیز #رواداری #مدارا #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
۱۶ مه (۲۶ اردیبهشت)، فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که تفاوتهای ما نباید به دیوارهایی برای جدایی، بلکه باید به پلهایی برای پیوند تبدیل شوند. این روز با عنوان روز جهانی همزیستی مسالمتآمیز (International Day of Living Together in Peace) نامگذاری شده تا یادآور ضرورت صلح، درک متقابل و دوستی در جهان امروز باشد.
▪️این روز چگونه و توسط چه نهادی شکل گرفت؟
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دسامبر سال ۲۰۱۷، با تصویب قطعنامه ۷۲/۱۳۰، روز ۱۶ مه را رسماً به عنوان «روز جهانی همزیستی مسالمتآمیز» اعلام کرد. این نامگذاری که با پیشنهاد و تلاشهای اولیه کشور الجزایر کلید خورد، برای نخستین بار در سال ۲۰۱۸ در سراسر جهان گرامی داشته شد. سازمان ملل با این اقدام تلاش کرد تا چارچوبی رسمی برای تشویق جوامع به پذیرش تنوع و تلاش برای برقراری صلح پایدار از طریق گفتوگو ایجاد کند.
▪️اهداف اصلی نامگذاری این روز
سازمان ملل متحد با تعیین این روز، اهداف کلیدی زیر را دنبال میکند:
• ترویج فرهنگ صلح و مدارا: یادآوری اینکه تفاوتهای فرهنگی، نژادی و دینی نباید مانع زندگی آرام در کنار یکدیگر شوند.
• پذیرش و احترام به تفاوتها: تشویق ملتها و افراد به گفتوگو، همدلی و ساختن جهانی عاری از خشونت و تعصب.
• همبستگی جهانی: تقویت روحیه بخشش، شفقت و همبستگی میان مردم برای کاهش چالشها و مناقشات محلی و بینالمللی.
▪️چرا امروز بیش از هر زمانی به همزیستی مسالمتآمیز نیاز داریم؟
در دنیای امروز که با بحرانهای پیچیده، جنگها، افراطگرایی و دوقطبیشدن شدید جوامع روبهرو است، همزیستی مسالمتآمیز دیگر یک انتخاب فانتزی نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقای بشریت است.
هیچ توسعه پایدار، رفاه اقتصادی یا آرامش روانی در سایه جنگ و تبعیض شکل نمیگیرد. برای حل بحرانهای بزرگی مانند دگرگونیهای اقلیمی، فقر یا بیماریهای همهگیر، انسانها ابتدا باید یاد بگیرند که چگونه تفاوتهای یکدیگر را بپذیرند و به جای تقابل، مسیر تعامل و همکاری را انتخاب کنند. صلح واقعی زمانی رخ میدهد که یاد بگیریم با وجود تفاوتهایمان، در کنار هم زندگی کنیم.
#زندگی_مسالمت_آمیز #رواداری #مدارا #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2😍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اینها جملات علیاکبر حکمیزاده است. او مجموعهای از جدلیات بیپرده و بیپروای خود علیه آنچه دین مسلط ایرانیان مینامید را در نشریهی پرچم در سال ۱۳۲۲ منتشر کرد و سپس در قالب کتابی به نام «اسرار هزارساله» منتشر نمود.
«اسرار هزارساله» با واکنش خمینی جوان هم مواجه شد و رسالهی «کشفالاسرار» خمینی در پاسخ به آن نوشته شد. غمانگیز است که با فروپاشی نظام شاهنشاهی، ورق به نفع حامیان راستکیش شیعیگری برگشت. مطالعهی کتاب «اسرار هزارساله» از حیث نکتهسنجیهای عقلگرایانهای که میکند و به ویژه، وقتی در بستر تاریخ غمبار صد سال. اخیر نگریسته شود، هنوز خواندنیست. متن این کتاب به صورت رایگان و در قالب پی.دی.اف، به. آسانی قابل دانلود است.
https://dialog.tavaana.org/asrare-hezarsaleh/
#اسرار_هزرساله #علی_اکبر_حکمی_زاده #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
«اسرار هزارساله» با واکنش خمینی جوان هم مواجه شد و رسالهی «کشفالاسرار» خمینی در پاسخ به آن نوشته شد. غمانگیز است که با فروپاشی نظام شاهنشاهی، ورق به نفع حامیان راستکیش شیعیگری برگشت. مطالعهی کتاب «اسرار هزارساله» از حیث نکتهسنجیهای عقلگرایانهای که میکند و به ویژه، وقتی در بستر تاریخ غمبار صد سال. اخیر نگریسته شود، هنوز خواندنیست. متن این کتاب به صورت رایگان و در قالب پی.دی.اف، به. آسانی قابل دانلود است.
https://dialog.tavaana.org/asrare-hezarsaleh/
#اسرار_هزرساله #علی_اکبر_حکمی_زاده #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌1
Forwarded from گفتوشنود
عباس معروفی، نویسنده، شاعر، و روزنامهنگار برجسته ایرانی، در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۳۶ در تهران متولد شد و یکی از تأثیرگذارترین چهرههای ادبیات معاصر ایران به شمار میرود. او با رمانهایی چون سمفونی مردگان، سال بلوا، و تماماً مخصوص به شهرت رسید که در آنها با زبانی شاعرانه و نگاهی عمیق به پیچیدگیهای روح انسانی، روابط خانوادگی، و تنشهای اجتماعی پرداخت.
معروفی همچنین بهعنوان روزنامهنگار و بنیانگذار مجله ادبی گردون، نقش مهمی در ترویج ادبیات و فرهنگ آزاداندیشی در ایران ایفا کرد. اما به دلیل دفاع سرسختانهاش از آزادی بیان و انتشار آثار و نوشتههایی که با محدودیتهای سانسور در ایران سازگار نبود، در سال ۱۳۷۵ مجبور به ترک ایران شد و به آلمان تبعید شد. او در غربت به فعالیتهای ادبی و آموزشی خود ادامه داد، اما سرانجام در ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ (۱ سپتامبر ۲۰۲۲) در برلین درگذشت.
جهانبینی معروفی در آثارش، بهویژه در تأکید بر گفتوگو، رواداری، و پذیرش دیگری، بهخوبی نمایان است. او باور داشت که فقدان ارتباط و گوش دادن به دیگران به انزوا و فروپاشی پیوندهای انسانی منجر میشود.
نقلقولی از رمان سمفونی مردگان این نگاه را بهخوبی نشان میدهد: «آدم وقتی یکی را دوست دارد، بیشتر تنهاست، چون نمیتواند به هیچکس جز همان آدم بگوید چه در دلش میگذرد، و اگر آن آدم نخواهد گوش کند، تنهایی آدم کامل میشود» (سمفونی مردگان، بخش دوم، فصل سوم، نشر ققنوس). این جمله نهتنها به اهمیت گفتوگو و شنیده شدن اشاره دارد، بلکه بر نیاز به رواداری و پذیرش احساسات دیگران تأکید میکند.
معروفی در آثار و مصاحبههایش، از جمله (نقل قول در تصویر) در مجله ادبیات و فلسفه (شماره ۱۲، ۱۳۷۸)، جهان را پر از صداها و دیدگاههای متنوع میدید و معتقد بود که خودمحوری و نادیده گرفتن دیگران، انسان را از درک زیبایی و موسیقی دنیا محروم میکند.
تبعید او به دلیل پایبندی به آزادی بیان، گواهی بر تعهدش به این ارزشها بود، هرچند این ایستادگی به قیمت دوری از وطن و مرگ در غربت تمام شد.
#عباس_معروفی #رواداری #مجله_گردون #آزادی_بیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
عباس معروفی، نویسنده، شاعر، و روزنامهنگار برجسته ایرانی، در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۳۶ در تهران متولد شد و یکی از تأثیرگذارترین چهرههای ادبیات معاصر ایران به شمار میرود. او با رمانهایی چون سمفونی مردگان، سال بلوا، و تماماً مخصوص به شهرت رسید که در آنها با زبانی شاعرانه و نگاهی عمیق به پیچیدگیهای روح انسانی، روابط خانوادگی، و تنشهای اجتماعی پرداخت.
معروفی همچنین بهعنوان روزنامهنگار و بنیانگذار مجله ادبی گردون، نقش مهمی در ترویج ادبیات و فرهنگ آزاداندیشی در ایران ایفا کرد. اما به دلیل دفاع سرسختانهاش از آزادی بیان و انتشار آثار و نوشتههایی که با محدودیتهای سانسور در ایران سازگار نبود، در سال ۱۳۷۵ مجبور به ترک ایران شد و به آلمان تبعید شد. او در غربت به فعالیتهای ادبی و آموزشی خود ادامه داد، اما سرانجام در ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ (۱ سپتامبر ۲۰۲۲) در برلین درگذشت.
جهانبینی معروفی در آثارش، بهویژه در تأکید بر گفتوگو، رواداری، و پذیرش دیگری، بهخوبی نمایان است. او باور داشت که فقدان ارتباط و گوش دادن به دیگران به انزوا و فروپاشی پیوندهای انسانی منجر میشود.
نقلقولی از رمان سمفونی مردگان این نگاه را بهخوبی نشان میدهد: «آدم وقتی یکی را دوست دارد، بیشتر تنهاست، چون نمیتواند به هیچکس جز همان آدم بگوید چه در دلش میگذرد، و اگر آن آدم نخواهد گوش کند، تنهایی آدم کامل میشود» (سمفونی مردگان، بخش دوم، فصل سوم، نشر ققنوس). این جمله نهتنها به اهمیت گفتوگو و شنیده شدن اشاره دارد، بلکه بر نیاز به رواداری و پذیرش احساسات دیگران تأکید میکند.
معروفی در آثار و مصاحبههایش، از جمله (نقل قول در تصویر) در مجله ادبیات و فلسفه (شماره ۱۲، ۱۳۷۸)، جهان را پر از صداها و دیدگاههای متنوع میدید و معتقد بود که خودمحوری و نادیده گرفتن دیگران، انسان را از درک زیبایی و موسیقی دنیا محروم میکند.
تبعید او به دلیل پایبندی به آزادی بیان، گواهی بر تعهدش به این ارزشها بود، هرچند این ایستادگی به قیمت دوری از وطن و مرگ در غربت تمام شد.
#عباس_معروفی #رواداری #مجله_گردون #آزادی_بیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤5😢3✍1
اعطای نشان عالی دیپلماتیک «پیوس نهم» (اوردینه پیانو) به محمدحسین مختاری، سفیر جمهوری اسلامی در واتیکان، پس از بازتاب آن در رسانههای دولتی ایران به عنوان یک دستاورد سیاسی خاص از سوی پاپ لئو چهاردهم، با انتقادهایی در فضای بینالمللی همراه شد؛ تا جایی که سفارت ایالات متحده در سریر مقدس و مقامات واتیکان ناچار به شفافسازی در این زمینه شدند. آنها اعلام کردند این نشان برخلاف ادعاها، یک روال سنتی و معمول در پروتکلهای دیپلماتیک است که پس از دو سال خدمت به همه سفرای خارجی (از جمله ۱۳ سفیر دیگر در همان روز) اهدا میشود و به معنای تأیید سیاستهای تهران نیست. این جنجال دیپلماتیک در حالی رخ داد که رویکرد کلی و مواضع پاپ در قبال موضوعاتی چون سرکوب و کشتار معترضان در ایران و همچنین تنشها و درگیریهای نظامی میان ایران، اسرائیل و آمریکا در منطقه، همواره با حواشی، تفاسیر گوناگون و موضعگیریهای متفاوتی از سوی ناظران و رسانهها همراه بوده است.
این موضوع دستمایه طرحی شده با عنوان: آه! مثل روزهای خوب قدیم ما!
از هنرمند کارتونیست مانا نیستانی
@mananey
#پاپ #واتیکان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
اعطای نشان عالی دیپلماتیک «پیوس نهم» (اوردینه پیانو) به محمدحسین مختاری، سفیر جمهوری اسلامی در واتیکان، پس از بازتاب آن در رسانههای دولتی ایران به عنوان یک دستاورد سیاسی خاص از سوی پاپ لئو چهاردهم، با انتقادهایی در فضای بینالمللی همراه شد؛ تا جایی که سفارت ایالات متحده در سریر مقدس و مقامات واتیکان ناچار به شفافسازی در این زمینه شدند. آنها اعلام کردند این نشان برخلاف ادعاها، یک روال سنتی و معمول در پروتکلهای دیپلماتیک است که پس از دو سال خدمت به همه سفرای خارجی (از جمله ۱۳ سفیر دیگر در همان روز) اهدا میشود و به معنای تأیید سیاستهای تهران نیست. این جنجال دیپلماتیک در حالی رخ داد که رویکرد کلی و مواضع پاپ در قبال موضوعاتی چون سرکوب و کشتار معترضان در ایران و همچنین تنشها و درگیریهای نظامی میان ایران، اسرائیل و آمریکا در منطقه، همواره با حواشی، تفاسیر گوناگون و موضعگیریهای متفاوتی از سوی ناظران و رسانهها همراه بوده است.
این موضوع دستمایه طرحی شده با عنوان: آه! مثل روزهای خوب قدیم ما!
از هنرمند کارتونیست مانا نیستانی
@mananey
#پاپ #واتیکان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩4
پیوندهای خیالی در ذهن؛ سوگیری «همبستگی کاذب» و زنجیرهای دروغین تعصب
ما اغلب تصور میکنیم که قضاوتهایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده بیطرفانه واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبرهای از «سوگیریهای شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون میکنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین میپردازد تا فاش کند که چگونه نقصهای ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگریستیزی، فرقهگرایی و نارواداری ختم میشوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکریمان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیریهای ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا میکنند و چطور شناخت این تلههای درونی، میتواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.
بافتن نخهای بیربط به هم:
چرا ذهن رابطههای دروغین میسازد؟
سوگیری شناختی «همبستگی کاذب» (Illusory Correlation) زمانی رخ میدهد که ذهن ما بهطور کاملا اشتباه، رابطهای معنادار میان دو پدیده، رفتار یا ویژگی تصور میکند که در واقعیت هیچ ارتباط ارگانیکی با هم ندارند. مغز ما برای سادهسازی جهان، عاشق پیدا کردن الگوهاست و از همزمانیهای تصادفی، قوانین کلی میسازد. به عنوان مثال، اگر یک بار فردی از یک گروه فکری یا عقیدتی خاص رفتار نادرستی انجام دهد، ذهن ما تمایل دارد میان «آن هویت» و «آن رذیلت اخلاقی» یک پیوند همیشگی برقرار کند. این پیوند خیالی، خشت اول دیوار عدم پذیرش است؛ چرا که ما بدون دلیل منطقی، دو چیز بیربط را به هم گره میزنیم.
تهمتهای سیستماتیک:
چطور همبستگی دروغین به فرقهگرایی سوخت میرساند؟
وقتی این سوگیری شناختی بر تفکر اجتماعی ما حاکم شود، پدیدهی ناگوار دیگریستیزی شکل میگیرد. در ساختارهای فرقهگرایانه، از این خطای ذهنی برای بدنام کردن حداکثریِ «دیگران» استفاده میشود. تئوریسینهای تعصب با برجسته کردن لغزشهای معدود مخالفان، به پیروان خود القا میکنند که میان آن عقیده خاص و رذایلی چون خیانت، بیاخلاقی یا مکر، رابطهای ذاتی وجود دارد. این تعمیمهای ساختگی باعث میشود که افراد دچار نارواداری مفرط شوند؛ چرا که در ذهن آنها، هر کس خارج از دایره خودیها قرار دارد، بهطور اتوماتیک حامل یک ویژگی منفی اخلاقی تصور میشود.
پادزهر انصاف:
تفکیک «باور» از «رفتار فردی»
برای شکستن تله همبستگی کاذب، نیازمند تفکر انتقادی هستیم. هر زمان تفکر شما یک ویژگی منفی را به کل یک گروه یا مذهب نسبت داد، باید از خود بپرسید: «آیا واقعا رابطهای علت و معلولی میان این دو وجود دارد، یا من فقط چند نمونه برجسته و منفی را به یاد میآورم؟» رواداری از جایی آغاز میشود که ما بفهمیم رذایل یا فضایل اخلاقی، در انحصار هیچ خط فکری، جغرافیا یا مکتب خاصی نیستند. با گسستن این پیوندهای خیالی در ذهنمان، میتوانیم انسانها را بر اساس رفتارهای فردی و عینیشان بسنجیم، نه بر اساس برچسبها و زنجیرهای دروغینی که سوگیریهایمان بافتهاند.
مطالعه بیشتر در وبسایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias3/
#سوگیری_شناختی #خطای_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ما اغلب تصور میکنیم که قضاوتهایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده بیطرفانه واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبرهای از «سوگیریهای شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون میکنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین میپردازد تا فاش کند که چگونه نقصهای ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگریستیزی، فرقهگرایی و نارواداری ختم میشوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکریمان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیریهای ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا میکنند و چطور شناخت این تلههای درونی، میتواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.
بافتن نخهای بیربط به هم:
چرا ذهن رابطههای دروغین میسازد؟
سوگیری شناختی «همبستگی کاذب» (Illusory Correlation) زمانی رخ میدهد که ذهن ما بهطور کاملا اشتباه، رابطهای معنادار میان دو پدیده، رفتار یا ویژگی تصور میکند که در واقعیت هیچ ارتباط ارگانیکی با هم ندارند. مغز ما برای سادهسازی جهان، عاشق پیدا کردن الگوهاست و از همزمانیهای تصادفی، قوانین کلی میسازد. به عنوان مثال، اگر یک بار فردی از یک گروه فکری یا عقیدتی خاص رفتار نادرستی انجام دهد، ذهن ما تمایل دارد میان «آن هویت» و «آن رذیلت اخلاقی» یک پیوند همیشگی برقرار کند. این پیوند خیالی، خشت اول دیوار عدم پذیرش است؛ چرا که ما بدون دلیل منطقی، دو چیز بیربط را به هم گره میزنیم.
تهمتهای سیستماتیک:
چطور همبستگی دروغین به فرقهگرایی سوخت میرساند؟
وقتی این سوگیری شناختی بر تفکر اجتماعی ما حاکم شود، پدیدهی ناگوار دیگریستیزی شکل میگیرد. در ساختارهای فرقهگرایانه، از این خطای ذهنی برای بدنام کردن حداکثریِ «دیگران» استفاده میشود. تئوریسینهای تعصب با برجسته کردن لغزشهای معدود مخالفان، به پیروان خود القا میکنند که میان آن عقیده خاص و رذایلی چون خیانت، بیاخلاقی یا مکر، رابطهای ذاتی وجود دارد. این تعمیمهای ساختگی باعث میشود که افراد دچار نارواداری مفرط شوند؛ چرا که در ذهن آنها، هر کس خارج از دایره خودیها قرار دارد، بهطور اتوماتیک حامل یک ویژگی منفی اخلاقی تصور میشود.
پادزهر انصاف:
تفکیک «باور» از «رفتار فردی»
برای شکستن تله همبستگی کاذب، نیازمند تفکر انتقادی هستیم. هر زمان تفکر شما یک ویژگی منفی را به کل یک گروه یا مذهب نسبت داد، باید از خود بپرسید: «آیا واقعا رابطهای علت و معلولی میان این دو وجود دارد، یا من فقط چند نمونه برجسته و منفی را به یاد میآورم؟» رواداری از جایی آغاز میشود که ما بفهمیم رذایل یا فضایل اخلاقی، در انحصار هیچ خط فکری، جغرافیا یا مکتب خاصی نیستند. با گسستن این پیوندهای خیالی در ذهنمان، میتوانیم انسانها را بر اساس رفتارهای فردی و عینیشان بسنجیم، نه بر اساس برچسبها و زنجیرهای دروغینی که سوگیریهایمان بافتهاند.
مطالعه بیشتر در وبسایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias3/
#سوگیری_شناختی #خطای_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1🏆1
۲۸ اردیبهشت، روز بزرگداشت حکیم عمر خیام
خیام، در میان اندیشمندان ایرانی، جایگاهی ممتاز دارد؛ زیرا هم فیلسوف و ریاضیدان است و هم شاعری که حیرت انسان در برابر راز جهان را در کمترین واژهها اما عمیقترین معناها جلوه میدهد. او در باب درک راز هستی با گفتنِ «هرکس سخنی از سر سودا گفته است» به بنیادیترین مشکل شناخت انسان اشاره میکند: آنکه هیچیک از کوششهای ذهنی، چه فلسفه، چه عرفان، چه الهیات و ادیان توان کشف حقیقت نهایی را ندارد. حقیقت، در تلقی او، نه رد میشود و نه اثبات؛ بلکه در پردهای از ابهام میماند که هیچکس آن را کنار نزده است. این نگاه، نوعی فروتنی شناختی است که در جهان فکری خیام ریشه دارد.
رباعی معروف او، که میگوید:
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آنکه بانگ آید روزی
ای بیخبران! راه نه آن است و نه این
این فروتنی را به اوج میرساند. در این رباعی، همهٔ مدعیان دانایی چه آنان که میاندیشند، چه آنان که باور دارند، در معرض نقد قرار میگیرند. خیام نه در جستجوی نفی حقیقت است و نه اسیر قطعیت؛ بلکه بر این نکته تأکید دارد که انسان در میان دو سویهٔ «گمان» و «یقین» سرگردان است و هیچگاه نمیتواند به آگاهی کامل برسد. این نوع شکگرایی، نه ویرانگر، بلکه بیدارکننده است.
اما نتیجهٔ این ناتوانی معرفتی، نزد خیام، یأس و پوچی نیست. او از دل این آگاهی تلخ، فلسفهای برای زیستن میسازد؛ فلسفهای که بر لحظه تمرکز دارد. «ستایش لحظه» در نگاه او سطحی یا لذتگرایانه نیست؛ بلکه واکنشی است آگاهانه به گذرایی جهان. خیام، که خود منجم و دانای زمان بود، بیش از هرکس ناپایداری روزگار را درک کرده بود. از همین آگاهی است که دعوت میکند لحظهٔ اکنون را دریابیم؛ نه از سر غفلت، که از سر دانستنِ ناپایداری همه چیز.
در این چشمانداز، زندگی ارزشمند میشود نه بهخاطر معنای ازپیشمعلوم، بلکه بهخاطر تجربههای زنده و انسانی: دوست داشتن، شادیهای کوچک، نگاه به طبیعت، لذت گفتوگو و حضور. اینها برای خیام جایگزین معنا نیستند؛ بلکه شکل دیگری از معنا یافتناند، معنایی که از دل محدودیت و فنا برمیخیزد.
فلسفهٔ خیام تلفیقی کمیاب است: پذیرش نادانی انسان، همراه با تأکید بر زیستنی سنجیده و آگاهانه. او ما را دعوت میکند که نه اسیر قطعیتهای القائی ادیان، مکاتب و ایدئولوژی ها شویم و نه تسلیم پوچی؛ بلکه در میانهٔ این دو، زندگی را با هوشیاری تجربه کنیم و لحظه را، که تنها دارایی واقعی ماست، از دست ندهیم.
#خیام #شک_گرایی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
خیام، در میان اندیشمندان ایرانی، جایگاهی ممتاز دارد؛ زیرا هم فیلسوف و ریاضیدان است و هم شاعری که حیرت انسان در برابر راز جهان را در کمترین واژهها اما عمیقترین معناها جلوه میدهد. او در باب درک راز هستی با گفتنِ «هرکس سخنی از سر سودا گفته است» به بنیادیترین مشکل شناخت انسان اشاره میکند: آنکه هیچیک از کوششهای ذهنی، چه فلسفه، چه عرفان، چه الهیات و ادیان توان کشف حقیقت نهایی را ندارد. حقیقت، در تلقی او، نه رد میشود و نه اثبات؛ بلکه در پردهای از ابهام میماند که هیچکس آن را کنار نزده است. این نگاه، نوعی فروتنی شناختی است که در جهان فکری خیام ریشه دارد.
رباعی معروف او، که میگوید:
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آنکه بانگ آید روزی
ای بیخبران! راه نه آن است و نه این
این فروتنی را به اوج میرساند. در این رباعی، همهٔ مدعیان دانایی چه آنان که میاندیشند، چه آنان که باور دارند، در معرض نقد قرار میگیرند. خیام نه در جستجوی نفی حقیقت است و نه اسیر قطعیت؛ بلکه بر این نکته تأکید دارد که انسان در میان دو سویهٔ «گمان» و «یقین» سرگردان است و هیچگاه نمیتواند به آگاهی کامل برسد. این نوع شکگرایی، نه ویرانگر، بلکه بیدارکننده است.
اما نتیجهٔ این ناتوانی معرفتی، نزد خیام، یأس و پوچی نیست. او از دل این آگاهی تلخ، فلسفهای برای زیستن میسازد؛ فلسفهای که بر لحظه تمرکز دارد. «ستایش لحظه» در نگاه او سطحی یا لذتگرایانه نیست؛ بلکه واکنشی است آگاهانه به گذرایی جهان. خیام، که خود منجم و دانای زمان بود، بیش از هرکس ناپایداری روزگار را درک کرده بود. از همین آگاهی است که دعوت میکند لحظهٔ اکنون را دریابیم؛ نه از سر غفلت، که از سر دانستنِ ناپایداری همه چیز.
در این چشمانداز، زندگی ارزشمند میشود نه بهخاطر معنای ازپیشمعلوم، بلکه بهخاطر تجربههای زنده و انسانی: دوست داشتن، شادیهای کوچک، نگاه به طبیعت، لذت گفتوگو و حضور. اینها برای خیام جایگزین معنا نیستند؛ بلکه شکل دیگری از معنا یافتناند، معنایی که از دل محدودیت و فنا برمیخیزد.
فلسفهٔ خیام تلفیقی کمیاب است: پذیرش نادانی انسان، همراه با تأکید بر زیستنی سنجیده و آگاهانه. او ما را دعوت میکند که نه اسیر قطعیتهای القائی ادیان، مکاتب و ایدئولوژی ها شویم و نه تسلیم پوچی؛ بلکه در میانهٔ این دو، زندگی را با هوشیاری تجربه کنیم و لحظه را، که تنها دارایی واقعی ماست، از دست ندهیم.
#خیام #شک_گرایی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🥰3👍2
تداوم بازداشت و بلاتکلیفی بیش از دوماه پژمان زارع، شهروند بهائی
با گذشت بیش از دو ماه از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، او کماکان از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و بدون تفهیم اتهام، در بلاتکلیفی بهسر میبرد.
به گفته یک منبع مطلع، آقای زارع پس از ۵۸ روز نگهداری در مکانی نامعلوم و بیخبری خانواده از وضعیتش، اخیراً به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده و تاکنون تنها یک ملاقات از پشت شیشه با خانوادهاش داشته است.
بیش از یک ماه پیش از خانوادهٔ این شهروند بهائی خواسته شده بود تا برای آزادی او وثیقه تهیه کنند. خانواده با تامین وثیقهٔ مورد نظر، آن را تحویل دادهاند، اما تاکنون اقدامی در جهت آزادیاش صورت نگرفته است.
پژمان زارع، پدر یک کودک ۱۱ ماهه، در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شد.
این وضعیت قطعهای از پازل بزرگ «دیگریستیزی» نهادینه شده در ساختار جمهوری اسلامی است که دهههاست جامعه بهائی ایران را هدف قرار داده است. این آزار سیستماتیک که از محرومیتهای تحصیلی و اقتصادی تا بازداشتهای خودسرانه را شامل میشود، همواره با برچسبهای تکراری و اتهامات واهی امنیتی توجیه میگردد. هدف از طرح عناوینی چون «تبلیغ علیه نظام» برای فعالیتهای صرفا عقیدتی، جرمانگاری نفسِ «باور» و سرکوب هویت دینی شهروندانی است که حاضر به همسویی با ایدئولوژی رسمی نیستند. این رویه نه تنها نقض فاحش آزادی بیان و عقیده است، بلکه نشاندهنده استفاده ابزاری از نهاد قضا برای تصفیه عقیدتی و ایجاد فضای رعب و وحشت میان اقلیتهای دینی در ایران است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
با گذشت بیش از دو ماه از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، او کماکان از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و بدون تفهیم اتهام، در بلاتکلیفی بهسر میبرد.
به گفته یک منبع مطلع، آقای زارع پس از ۵۸ روز نگهداری در مکانی نامعلوم و بیخبری خانواده از وضعیتش، اخیراً به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده و تاکنون تنها یک ملاقات از پشت شیشه با خانوادهاش داشته است.
بیش از یک ماه پیش از خانوادهٔ این شهروند بهائی خواسته شده بود تا برای آزادی او وثیقه تهیه کنند. خانواده با تامین وثیقهٔ مورد نظر، آن را تحویل دادهاند، اما تاکنون اقدامی در جهت آزادیاش صورت نگرفته است.
پژمان زارع، پدر یک کودک ۱۱ ماهه، در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شد.
این وضعیت قطعهای از پازل بزرگ «دیگریستیزی» نهادینه شده در ساختار جمهوری اسلامی است که دهههاست جامعه بهائی ایران را هدف قرار داده است. این آزار سیستماتیک که از محرومیتهای تحصیلی و اقتصادی تا بازداشتهای خودسرانه را شامل میشود، همواره با برچسبهای تکراری و اتهامات واهی امنیتی توجیه میگردد. هدف از طرح عناوینی چون «تبلیغ علیه نظام» برای فعالیتهای صرفا عقیدتی، جرمانگاری نفسِ «باور» و سرکوب هویت دینی شهروندانی است که حاضر به همسویی با ایدئولوژی رسمی نیستند. این رویه نه تنها نقض فاحش آزادی بیان و عقیده است، بلکه نشاندهنده استفاده ابزاری از نهاد قضا برای تصفیه عقیدتی و ایجاد فضای رعب و وحشت میان اقلیتهای دینی در ایران است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔1😡1