جودیت باتلر و اخلاق همزیستی
پذیرش دیگری فراتر از مرزهای هویت
جودیت باتلر (متولد ۱۹۵۶)، فیلسوف و نظریهپرداز پساساختارگرای آمریکایی، یکی از رادیکالترین و تأثیرگذارترین متفکران معاصر در حوزههای فلسفه سیاسی، فمینیسم و مطالعات جنسیت است. او که استاد دانشگاه برکلی است، با نقد ساختارهای قدرت و بررسی نحوه شکلگیری هویت، نگاه ما را به مفاهیم « دیگری» و «پذیرش» دگرگون کرده است. باتلر برخلاف سنتهای کلاسیک، رواداری را نه در مدارا با تفاوتها، بلکه در به رسمیت شناختن آسیبپذیری مشترک انسانها جستجو میکند.
نظریه همزیستی؛ فراتر از مرزهای رواداری
از دیدگاه باتلر، پذیرش دیگری تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه شرط بقای زندگی انسانی است. او در آثار متاخر خود، مفاهیم زیر را برای درک بهتر پذیرش مطرح میکند:
۱. آسیبپذیری به مثابه پیوند:
باتلر معتقد است که هر انسانی در ذات خود «آسیبپذیر» است؛ یعنی زندگی ما همواره در دستان دیگری قرار دارد. این وابستگی متقابل، پایه اصلی اخلاق است. پذیرش دیگری یعنی شناخت این حقیقت که امنیت و حیات من، به نحوی به حیات آن کسی که ممکن است با او متفاوت باشم، گره خورده است.
۲. نقد «سوژه» برای رواداری رادیکال:
او معتقد است دستهبندیهای ثابت (مانند ملیت، مذهب یا جنسیت) دیوارهایی میسازند که مانع پذیرش میشوند. رواداریِ باتلر یعنی زیر سوال بردن این دستهبندیهای «خودی و غیرخودی». از نظر او، جامعهای که صرفا به «تحمل» دیگران بسنده کند، همچنان ساختار قدرت را حفظ کرده است. پذیرش واقعی زمانی رخ میدهد که مرزهای هویت از پیش تعیین شده را بشکنیم.
۳. اخلاق عدمخشونت:
باتلر خشونت را ناشی از ناتوانی در دیدن رنج دیگری میداند. در نظر او، پذیرش یعنی پاسخ دادن به تقاضای «صورت دیگری». وقتی من با دیگری روبرو میشوم، آن «صورت» از من میخواهد که او را نکشم، نادیده نگیرم و به عنوان یک انسان صاحب حق بپذیرم. این یک «پذیرشِ ایجابی» و فعالانه است که اجازه میدهد زندگیهای «ناداستان» (زندگیهایی که جوامع تحت قدرت، ارزش آنها را نادیده میگیرند) نیز دیده شوند.
پذیرش در نگاه باتلر، فراتر از تحمل ساکتومنفعل است؛ این نوعی «همزیستی مسئولانه» است. او ما را فرامیخواند تا در جهانی که در آن زندگیها به شکلی نابرابر مورد ارزشمندی قرار میگیرند، برای «ارزش برابر تمام زندگیها» مبارزه کنیم. از نظر او، رواداری واقعی مستلزم این است که بپذیریم در جهانی مشترک زندگی میکنیم که هیچکس بر دیگری برتری ذاتی ندارد و بقای ما وابسته به پذیرش بیقید و شرط حضور دیگری است.
#جودیت_باتلر #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پذیرش دیگری فراتر از مرزهای هویت
جودیت باتلر (متولد ۱۹۵۶)، فیلسوف و نظریهپرداز پساساختارگرای آمریکایی، یکی از رادیکالترین و تأثیرگذارترین متفکران معاصر در حوزههای فلسفه سیاسی، فمینیسم و مطالعات جنسیت است. او که استاد دانشگاه برکلی است، با نقد ساختارهای قدرت و بررسی نحوه شکلگیری هویت، نگاه ما را به مفاهیم « دیگری» و «پذیرش» دگرگون کرده است. باتلر برخلاف سنتهای کلاسیک، رواداری را نه در مدارا با تفاوتها، بلکه در به رسمیت شناختن آسیبپذیری مشترک انسانها جستجو میکند.
نظریه همزیستی؛ فراتر از مرزهای رواداری
از دیدگاه باتلر، پذیرش دیگری تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه شرط بقای زندگی انسانی است. او در آثار متاخر خود، مفاهیم زیر را برای درک بهتر پذیرش مطرح میکند:
۱. آسیبپذیری به مثابه پیوند:
باتلر معتقد است که هر انسانی در ذات خود «آسیبپذیر» است؛ یعنی زندگی ما همواره در دستان دیگری قرار دارد. این وابستگی متقابل، پایه اصلی اخلاق است. پذیرش دیگری یعنی شناخت این حقیقت که امنیت و حیات من، به نحوی به حیات آن کسی که ممکن است با او متفاوت باشم، گره خورده است.
۲. نقد «سوژه» برای رواداری رادیکال:
او معتقد است دستهبندیهای ثابت (مانند ملیت، مذهب یا جنسیت) دیوارهایی میسازند که مانع پذیرش میشوند. رواداریِ باتلر یعنی زیر سوال بردن این دستهبندیهای «خودی و غیرخودی». از نظر او، جامعهای که صرفا به «تحمل» دیگران بسنده کند، همچنان ساختار قدرت را حفظ کرده است. پذیرش واقعی زمانی رخ میدهد که مرزهای هویت از پیش تعیین شده را بشکنیم.
۳. اخلاق عدمخشونت:
باتلر خشونت را ناشی از ناتوانی در دیدن رنج دیگری میداند. در نظر او، پذیرش یعنی پاسخ دادن به تقاضای «صورت دیگری». وقتی من با دیگری روبرو میشوم، آن «صورت» از من میخواهد که او را نکشم، نادیده نگیرم و به عنوان یک انسان صاحب حق بپذیرم. این یک «پذیرشِ ایجابی» و فعالانه است که اجازه میدهد زندگیهای «ناداستان» (زندگیهایی که جوامع تحت قدرت، ارزش آنها را نادیده میگیرند) نیز دیده شوند.
پذیرش در نگاه باتلر، فراتر از تحمل ساکتومنفعل است؛ این نوعی «همزیستی مسئولانه» است. او ما را فرامیخواند تا در جهانی که در آن زندگیها به شکلی نابرابر مورد ارزشمندی قرار میگیرند، برای «ارزش برابر تمام زندگیها» مبارزه کنیم. از نظر او، رواداری واقعی مستلزم این است که بپذیریم در جهانی مشترک زندگی میکنیم که هیچکس بر دیگری برتری ذاتی ندارد و بقای ما وابسته به پذیرش بیقید و شرط حضور دیگری است.
#جودیت_باتلر #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حمله مرگبار به مرکز اسلامی سندیگو؛ پلیس احتمال «جنایت ناشی از نفرت» را بررسی میکند
در پی یک حمله مسلحانه به یک مرکز اسلامی در شهر سندیگو واقع در ایالت کالیفرنیا که روز دوشنبه ۱۸ مه (۲۸ اردیبهشت) رخ داد، سه نفر جان باختند. این حادثه تلخ که در ساختمانی شامل بزرگترین مسجد سندیگو و یک مدرسه به وقوع پیوست، جامعه مسلمانان این شهر را در شوک فرو برد.
بر اساس گزارشهای پلیس، سه قربانی این تیراندازی از کارکنان این مرکز بودهاند که یکی از آنها نگهبان مجموعه بوده است. اسکات وال، رئیس پلیس سندیگو، ضمن تایید این خبر اعلام کرد که اقدام فداکارانه نگهبان مرکز، نقش مهمی در جلوگیری از ابعاد گستردهتر این فاجعه ایفا کرده است. اجساد این سه قربانی در مقابل ساختمان مرکز کشف شده است.
در ادامه تحقیقات، ماموران پلیس جسد دو فرد مظنون به نامهای ۱۷ و ۱۹ ساله را نیز در یک خودروی پارکشده در نزدیکی محل حادثه پیدا کردند. شواهد اولیه نشان میدهد که این دو جوان پس از ارتکاب جنایت، اقدام به خودکشی کردهاند.
نکته قابل تامل در این پرونده، هشدار پیشدستانه مادر یکی از این دو فرد است. او حدود دو ساعت پیش از وقوع حمله، با پلیس تماس گرفته و ضمن ابراز نگرانی از احتمال خودکشی فرزندش، از مفقود شدن تعدادی سلاح از منزل و همچنین ناپدید شدن خودروی خانوادگی خبر داده بود.
مقامات پلیس سندیگو تاکید کردهاند که با توجه به هدف قرار گرفتن یک مکان مذهبی، این حادثه به طور ویژه به عنوان «جنایت ناشی از نفرت» (Hate Crime) تحت بررسی و پیگرد قانونی قرار گرفته است. به دلیل حساسیت و ابعاد این پرونده، کارآگاهان پلیس فدرال ایالات متحده (FBI) نیز به تیم تحقیقاتی پیوستهاند تا زوایای پنهان این حمله و انگیزههای احتمالی مهاجمان را مشخص کنند.
#رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در پی یک حمله مسلحانه به یک مرکز اسلامی در شهر سندیگو واقع در ایالت کالیفرنیا که روز دوشنبه ۱۸ مه (۲۸ اردیبهشت) رخ داد، سه نفر جان باختند. این حادثه تلخ که در ساختمانی شامل بزرگترین مسجد سندیگو و یک مدرسه به وقوع پیوست، جامعه مسلمانان این شهر را در شوک فرو برد.
بر اساس گزارشهای پلیس، سه قربانی این تیراندازی از کارکنان این مرکز بودهاند که یکی از آنها نگهبان مجموعه بوده است. اسکات وال، رئیس پلیس سندیگو، ضمن تایید این خبر اعلام کرد که اقدام فداکارانه نگهبان مرکز، نقش مهمی در جلوگیری از ابعاد گستردهتر این فاجعه ایفا کرده است. اجساد این سه قربانی در مقابل ساختمان مرکز کشف شده است.
در ادامه تحقیقات، ماموران پلیس جسد دو فرد مظنون به نامهای ۱۷ و ۱۹ ساله را نیز در یک خودروی پارکشده در نزدیکی محل حادثه پیدا کردند. شواهد اولیه نشان میدهد که این دو جوان پس از ارتکاب جنایت، اقدام به خودکشی کردهاند.
نکته قابل تامل در این پرونده، هشدار پیشدستانه مادر یکی از این دو فرد است. او حدود دو ساعت پیش از وقوع حمله، با پلیس تماس گرفته و ضمن ابراز نگرانی از احتمال خودکشی فرزندش، از مفقود شدن تعدادی سلاح از منزل و همچنین ناپدید شدن خودروی خانوادگی خبر داده بود.
مقامات پلیس سندیگو تاکید کردهاند که با توجه به هدف قرار گرفتن یک مکان مذهبی، این حادثه به طور ویژه به عنوان «جنایت ناشی از نفرت» (Hate Crime) تحت بررسی و پیگرد قانونی قرار گرفته است. به دلیل حساسیت و ابعاد این پرونده، کارآگاهان پلیس فدرال ایالات متحده (FBI) نیز به تیم تحقیقاتی پیوستهاند تا زوایای پنهان این حمله و انگیزههای احتمالی مهاجمان را مشخص کنند.
#رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تفاهم در ایران؛ صلح در جهان
ایرانِ امروز در نقطهای ایستاده که بیش از هر زمان دیگری به «صلح با جهان» نیاز دارد. مردم ایران در شعارهای خود علیه جمهوری اسلامی به صراحت اعلام کردهاند با سیاست خارجی تنشزای این رژیم هیچ سازگاری ندارند و برای این کار تا پای تغییر این نظام نیز میایستند و برای آن هزینه میدهند.
اما در کنار پیگیری رخدادهای روزمره خوب است ببینیم این سیاست مخرب جمهوری اسلامی در سیاست خارجی از کجا آب میخورد. واقعیت این است که تقابلورزیهای جمهوری اسلامی در حوزه سیاست خارجی، پیوند سنگینی با نگاه انحصارگرایانه این نظام به مذاهب و عقاید مختلف در سیاست داخلی دارد.
اگر بپذیریم که نگاه تنشزدا در حوزه سیاست خارجی از نفس پذیرش تکثر در جهان آغاز میشود بهآسانی میتوان دریافت نظامی که اساسا تکثر در درون ایران را به رسمیت نمیشناسد بعید است در خارج نیز چنین نگاهی را پیش بگیرد. چنانکه ایدئولوگهای جمهوری اسلامی چون حسین شریعتمداری، که منصوب شخص خامنهای بود، بدون نظرخواهی از مسلمانان جهان، ولی فقیه سابق این نظام، یعنی علی خامنهای، را «ولی امر مسلمین جهان» خطاب میکردند.
به بیان دیگر، وقتی در داخل، صداهای متفاوت – چه مذهبی، چه فکری – تحمل نمیشود، چگونه میتوان انتظار داشت این نظام با جهان تفاهم بنیادین داشته باشد؟
مطالعه بیشتر در سایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/peace-understanding/
#جنگ #صلح #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ایرانِ امروز در نقطهای ایستاده که بیش از هر زمان دیگری به «صلح با جهان» نیاز دارد. مردم ایران در شعارهای خود علیه جمهوری اسلامی به صراحت اعلام کردهاند با سیاست خارجی تنشزای این رژیم هیچ سازگاری ندارند و برای این کار تا پای تغییر این نظام نیز میایستند و برای آن هزینه میدهند.
اما در کنار پیگیری رخدادهای روزمره خوب است ببینیم این سیاست مخرب جمهوری اسلامی در سیاست خارجی از کجا آب میخورد. واقعیت این است که تقابلورزیهای جمهوری اسلامی در حوزه سیاست خارجی، پیوند سنگینی با نگاه انحصارگرایانه این نظام به مذاهب و عقاید مختلف در سیاست داخلی دارد.
اگر بپذیریم که نگاه تنشزدا در حوزه سیاست خارجی از نفس پذیرش تکثر در جهان آغاز میشود بهآسانی میتوان دریافت نظامی که اساسا تکثر در درون ایران را به رسمیت نمیشناسد بعید است در خارج نیز چنین نگاهی را پیش بگیرد. چنانکه ایدئولوگهای جمهوری اسلامی چون حسین شریعتمداری، که منصوب شخص خامنهای بود، بدون نظرخواهی از مسلمانان جهان، ولی فقیه سابق این نظام، یعنی علی خامنهای، را «ولی امر مسلمین جهان» خطاب میکردند.
به بیان دیگر، وقتی در داخل، صداهای متفاوت – چه مذهبی، چه فکری – تحمل نمیشود، چگونه میتوان انتظار داشت این نظام با جهان تفاهم بنیادین داشته باشد؟
مطالعه بیشتر در سایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/peace-understanding/
#جنگ #صلح #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2
Forwarded from آموزشکده توانا
خشایار سفیدی، فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق، با انتشار متنی در شبکه اجتماعی ایکس، به تغییر لحن و روایت رسانههای رسمی جمهوری اسلامی در استفاده از نمادهای ملی و تاریخی ایران واکنش نشان داد.
خشایار سفیدی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
«تلویزیون جمهوری اسلامی داره شعر میخونه؛ به کوروش، به آرش، به تخت جمشید قسم! شاید یادتون نباشه، یه زمانی تو فیلمهاشون هرچی قاچاقچی و آدمکش و لاتِ خردهپا بود، اسمش آرش و کوروش بود. اعتبار مفاهیم جهانی که جمهوری اسلامی بهش متعلقه در جامعه ایرانی به پایان رسیده، به مفاهیم دیگر چنگ میزند.»
او در این نوشته، با اشاره به استفاده تلویزیون جمهوری اسلامی از مفاهیمی چون کوروش، آرش و تخت جمشید، این تغییر را نشانهای از فرسایش مشروعیت گفتمان ایدئولوژیک حکومت در جامعه ایران دانست.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که طی سالهای اخیر، استفاده از نمادهای ملی و چهرههای اسطورهای ایران در رسانهها و تبلیغات رسمی جمهوری اسلامی افزایش یافته است. برخی تحلیلگران معتقدند حکومت، در پی کاهش اثرگذاری گفتمان ایدئولوژیک خود در جامعه، تلاش میکند با تکیه بر مفاهیم هویت ملی و تاریخ ایران ــ که مورد اقبال بخش بزرگی از جامعه هستند ــ برای بقای خود از آنها بهصورت نمایشی استفاده کرده و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهد.
بحران مشروعیت، یکی از بحرانهای اصلی جمهوری اسلامی به شمار میرود و ناکارآمدی مفاهیم ایدئولوژیک، همراه با استفاده ابزاری از موضوعات مورد علاقه مردم، به افزایش شکافها در درون ساختار حکومت دامن زده است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
خشایار سفیدی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
«تلویزیون جمهوری اسلامی داره شعر میخونه؛ به کوروش، به آرش، به تخت جمشید قسم! شاید یادتون نباشه، یه زمانی تو فیلمهاشون هرچی قاچاقچی و آدمکش و لاتِ خردهپا بود، اسمش آرش و کوروش بود. اعتبار مفاهیم جهانی که جمهوری اسلامی بهش متعلقه در جامعه ایرانی به پایان رسیده، به مفاهیم دیگر چنگ میزند.»
او در این نوشته، با اشاره به استفاده تلویزیون جمهوری اسلامی از مفاهیمی چون کوروش، آرش و تخت جمشید، این تغییر را نشانهای از فرسایش مشروعیت گفتمان ایدئولوژیک حکومت در جامعه ایران دانست.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که طی سالهای اخیر، استفاده از نمادهای ملی و چهرههای اسطورهای ایران در رسانهها و تبلیغات رسمی جمهوری اسلامی افزایش یافته است. برخی تحلیلگران معتقدند حکومت، در پی کاهش اثرگذاری گفتمان ایدئولوژیک خود در جامعه، تلاش میکند با تکیه بر مفاهیم هویت ملی و تاریخ ایران ــ که مورد اقبال بخش بزرگی از جامعه هستند ــ برای بقای خود از آنها بهصورت نمایشی استفاده کرده و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهد.
بحران مشروعیت، یکی از بحرانهای اصلی جمهوری اسلامی به شمار میرود و ناکارآمدی مفاهیم ایدئولوژیک، همراه با استفاده ابزاری از موضوعات مورد علاقه مردم، به افزایش شکافها در درون ساختار حکومت دامن زده است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
👍1🤡1
تداوم بازداشت و بلاتکلیفی نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی، در زندان وکیلآباد مشهد
نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی ساکن مشهد، با گذشت بیش از چهار ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان وکیلآباد مشهد در وضعیت بلاتکلیف به سر میبرد. آقای ایرانی در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۴۰۴، همزمان با موج جدیدی از بازداشت شهروندان بهائی در سراسر ایران که با ادعای واهی نهادهای امنیتی همزمان با اعتراضات سراسری دیماه، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
از زمان انتقال این عکاس به زندان وکیلآباد، با وجود پیگیریهای مکرر خانواده، وی همچنان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و مسئولان قضایی و امنیتی از ارائه اطلاعات دقیق درباره اتهامات مطروحه و وضعیت پرونده او خودداری میکنند. استمرار بازداشت و بلاتکلیفی او در شرایطی است که طبق گزارشهای نهادهای حقوق بشری، بسیاری از شهروندان بهائی بازداشتشده در این بازه زمانی، بدون طی مراحل دادرسی عادلانه و تحت فشارهای امنیتی برای اخذ اعترافات اجباری نگهداری میشوند.
جمهوری اسلامی همواره در بزنگاههای بحرانهای سیاسی و اجتماعی، با هدف انحراف افکار عمومی و مقصرسازی برای شکستهای داخلی، جامعه بهائی را آماج حملات سازمانیافته، پروندهسازیهای امنیتی و کارزارهای نفرتپراکنی قرار میدهد. استفاده از برچسبهایی نظیر «جاسوسی» یا «اقدام علیه امنیت ملی» علیه شهروندان بهائی، بخشی از سیاست دیرینه و سیستماتیک حکومت برای سرکوب این اقلیت دینی است که در تمامی چهار دهه گذشته، به بهانههای گوناگون و به منظور تشدید فضای ارعاب در جامعه اجرا شده است.
#بهاییان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی ساکن مشهد، با گذشت بیش از چهار ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان وکیلآباد مشهد در وضعیت بلاتکلیف به سر میبرد. آقای ایرانی در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۴۰۴، همزمان با موج جدیدی از بازداشت شهروندان بهائی در سراسر ایران که با ادعای واهی نهادهای امنیتی همزمان با اعتراضات سراسری دیماه، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
از زمان انتقال این عکاس به زندان وکیلآباد، با وجود پیگیریهای مکرر خانواده، وی همچنان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و مسئولان قضایی و امنیتی از ارائه اطلاعات دقیق درباره اتهامات مطروحه و وضعیت پرونده او خودداری میکنند. استمرار بازداشت و بلاتکلیفی او در شرایطی است که طبق گزارشهای نهادهای حقوق بشری، بسیاری از شهروندان بهائی بازداشتشده در این بازه زمانی، بدون طی مراحل دادرسی عادلانه و تحت فشارهای امنیتی برای اخذ اعترافات اجباری نگهداری میشوند.
جمهوری اسلامی همواره در بزنگاههای بحرانهای سیاسی و اجتماعی، با هدف انحراف افکار عمومی و مقصرسازی برای شکستهای داخلی، جامعه بهائی را آماج حملات سازمانیافته، پروندهسازیهای امنیتی و کارزارهای نفرتپراکنی قرار میدهد. استفاده از برچسبهایی نظیر «جاسوسی» یا «اقدام علیه امنیت ملی» علیه شهروندان بهائی، بخشی از سیاست دیرینه و سیستماتیک حکومت برای سرکوب این اقلیت دینی است که در تمامی چهار دهه گذشته، به بهانههای گوناگون و به منظور تشدید فضای ارعاب در جامعه اجرا شده است.
#بهاییان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡2❤1
تأیید حکم ۶ سال حبس برای رویا استوار، شهروند بهایی در اصفهان
شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان در اردیبهشتماه ۱۴۰۵، حکم صادره علیه رویا استوار، شهروند بهایی، را عیناً تأیید کرد.
به گزارش مرکز اسناد حقوق بشر ایران بر اساس این رأی، خانم استوار به اتهام «فعالیت آموزشی و تبلیغی مخل به شرع اسلام» از طریق مدیریت یک گروه واتساپی به ۵ سال حبس تعزیری، جزای نقدی و ۱۵ سال محرومیت از حقوق اجتماعی، و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس دیگر محکوم شده است.
دادگاه در متن رأی خود با رویکردی امنیتی، فعالیتهای مجازی این شهروند و دیگر بهاییان را به دستور نهادهای مذهبی بهایی نسبت داده و آن را موجب «انحراف در دین اسلام» دانسته است؛ اتهامی که منجر به صدور اشد مجازات برای وی شده است.
این در حالی است که خانم استوار تأکید کرده گروه واتساپی مذکور تنها ۹ عضو داشته و مصادیق مجرمانه در پرونده او محدود به تبریک «عید رضوان» و ارسال یک عکس بوده است.
گزارشها حاکی از رفتار بهشدت پرخاشگرانه قضات دادگاه تجدیدنظر، علی دیانی و سجاد پناهی درچه، در جریان رسیدگی به این پرونده است. علی دیانی پیشتر در پروندههای متعددی از جمله تأیید احکام سنگین علیه ۱۰ زن بهایی دیگر در اصفهان نقش داشته و سجاد پناهی درچه نیز دارای سابقه طولانی در صدور احکام علیه فعالان صنفی و روزنامهنگاران است.
روند سرکوب خانم استوار از تیرماه ۱۴۰۳ و با ضبط گذرنامه و وسایل الکترونیکی وی در فرودگاه اصفهان آغاز شد. او پس از بازجویی و تحمل دوران بازداشت، با تودیع وثیقه یک میلیارد تومانی آزاد شد و در نهایت جلسه رسیدگی به اتهاماتش در دادگاه انقلاب، بدون حضور او برگزار گردید.
پرونده این شهروند بهایی بار دیگر گواهی بر سیاستهای سیستماتیک جمهوری اسلامی در استفاده از ابزارهای قضایی برای سرکوب اقلیتهای دینی و محدودسازی آزادیهای مدنی است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان در اردیبهشتماه ۱۴۰۵، حکم صادره علیه رویا استوار، شهروند بهایی، را عیناً تأیید کرد.
به گزارش مرکز اسناد حقوق بشر ایران بر اساس این رأی، خانم استوار به اتهام «فعالیت آموزشی و تبلیغی مخل به شرع اسلام» از طریق مدیریت یک گروه واتساپی به ۵ سال حبس تعزیری، جزای نقدی و ۱۵ سال محرومیت از حقوق اجتماعی، و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس دیگر محکوم شده است.
دادگاه در متن رأی خود با رویکردی امنیتی، فعالیتهای مجازی این شهروند و دیگر بهاییان را به دستور نهادهای مذهبی بهایی نسبت داده و آن را موجب «انحراف در دین اسلام» دانسته است؛ اتهامی که منجر به صدور اشد مجازات برای وی شده است.
این در حالی است که خانم استوار تأکید کرده گروه واتساپی مذکور تنها ۹ عضو داشته و مصادیق مجرمانه در پرونده او محدود به تبریک «عید رضوان» و ارسال یک عکس بوده است.
گزارشها حاکی از رفتار بهشدت پرخاشگرانه قضات دادگاه تجدیدنظر، علی دیانی و سجاد پناهی درچه، در جریان رسیدگی به این پرونده است. علی دیانی پیشتر در پروندههای متعددی از جمله تأیید احکام سنگین علیه ۱۰ زن بهایی دیگر در اصفهان نقش داشته و سجاد پناهی درچه نیز دارای سابقه طولانی در صدور احکام علیه فعالان صنفی و روزنامهنگاران است.
روند سرکوب خانم استوار از تیرماه ۱۴۰۳ و با ضبط گذرنامه و وسایل الکترونیکی وی در فرودگاه اصفهان آغاز شد. او پس از بازجویی و تحمل دوران بازداشت، با تودیع وثیقه یک میلیارد تومانی آزاد شد و در نهایت جلسه رسیدگی به اتهاماتش در دادگاه انقلاب، بدون حضور او برگزار گردید.
پرونده این شهروند بهایی بار دیگر گواهی بر سیاستهای سیستماتیک جمهوری اسلامی در استفاده از ابزارهای قضایی برای سرکوب اقلیتهای دینی و محدودسازی آزادیهای مدنی است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔1😡1
خشونت نظام اسلامی و یک کامنت
آیا شما با این نظر موافقید؟
ورق بزنید
حدود یک هفته پیش، صفحه آموزشکده مدنی توانا گزارشی را از یک بازداشت بسیار خشن منتشر کرد. در جریان این یورش، نیروهای نظام به شکنجه اطرافیان پرداخته بودند و حتی به حیوانات خانگی شهروند مورد حمله نیز رحم نداشتند.
در موارد متعدد مشابه دیگری نیز، مامورین نظام اسلامی به خشونت، ضربوشتم، توهین، شکنجه میپردازند. نگاه داشتن افراد در سلولهای انفرادی و اعدامهای نمایشی، مصداق شکنجه روانی است.
علی خامنهای سرکرده فرقه ولایت فقیه بارها از جنگطلبی این گروه دفاع کردهبود، و حتی از «جنگ روحی و اجتماعی» سخن میگفت. او ستاینده خشونت مذهبی بود؛ به طوری که در یک سخنرانی برای پیروان خود، از «خشونت علی» در اجرای مقررات الهی تمجید کرده بود (۱۳۷۹).
در مقابل در سالهای ایرانیان زیادی به اجباری یا تحمیلی بودن اسلام در ایران اشاره کردهاند. بعضی از ایرانیان به جنگ قادسیه (نبرد یزدگرد سوم ساسانی با مهاجمان مسلمان) اشاره میکنند و معتقدند اسلام با جنگ وارد ایران شد. آنها تحولات اجتماعی اخیر ایران را ادامه آن نبرد میپندارند.
در دوره صفوی نیز عقاید شیعی با خشونت و هراسافکنی سنگینی بر ایران سایه افکند. در آن دوره، شخصیتهای برجسته ایرانی سنیمذهب سرکوب شدند، اماکن مورد احترام ایرانیان سنی تخریب شد، و در شهرهایی که جمعیت سنی اکثریت داشتند (مانند تبریز) فضایی از توهین، وحشت و خفقان ایجاد شد.
به جز در دوره پهلوی، در تاریخ معاصر ایران جریانهای اصلاح دینی درون شیعه یا بیرون آن (مانند جنبش بابی یا آیین بهایی) در ایران با خشونت سرکوب شدند. امروزه نوکیشان مسیحی یا افراد بدوندین یا ندانمگرای ایرانی نیز در امنیت زیست نمیکنند، و باید شجاعت زیادی برای بیان آشکار نظرات خود داشته باشند.
پس از تسلط افکار فرقهای خمینی بر ایران، روند استفاده از خشونت برای تحمیل قواعد اسلامی بار دیگر شدت گرفت. این اجبار در مدرسهها، دانشگاهها، اماکن عمومی، در قوانین مرتبط با حجاب، انحصار مناصب بالای سیاسی برای مسلمانان شیعه، سرکوب آزادی بیان و رسانهها، و بمباران فکری جامعه با عقاید فرقهای نظام همراه شد.
کامنت این همراه به این ایده اشاره دارد که ایرانیان، زیر بار فشار و زور به اسلام رو آوردند، و با همین فشار در نسلها مسلمان باقی ماندند، به طوری که بخشی فرهنگ باستانی ایران به فراموشی سپرده شد، و به تدریج بخشی از ایرانیان با دین و اخلاقیات فاتحان مسلمان خو گرفتند.
در مقابل عدهای استدلال میکنند که ایرانیان با آغوش باز اسلام را پذیرفتهاند، و موارد خشونت مبلغلان دین اسلام اندک بوده است. آنها استدلال میکنند که دین هرگز اجباری نیست و امروز یا دیروز، هر کسی انتخاب دینی دیگری داشته است، مجبور به پیروی از اسلام یا تشیع نبوده است.
شما چه فکر میکنید؟ آیا با این کامنت موافقید؟
#خشونت_مذهبی #آزادی_مذهبی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آیا شما با این نظر موافقید؟
ورق بزنید
حدود یک هفته پیش، صفحه آموزشکده مدنی توانا گزارشی را از یک بازداشت بسیار خشن منتشر کرد. در جریان این یورش، نیروهای نظام به شکنجه اطرافیان پرداخته بودند و حتی به حیوانات خانگی شهروند مورد حمله نیز رحم نداشتند.
در موارد متعدد مشابه دیگری نیز، مامورین نظام اسلامی به خشونت، ضربوشتم، توهین، شکنجه میپردازند. نگاه داشتن افراد در سلولهای انفرادی و اعدامهای نمایشی، مصداق شکنجه روانی است.
علی خامنهای سرکرده فرقه ولایت فقیه بارها از جنگطلبی این گروه دفاع کردهبود، و حتی از «جنگ روحی و اجتماعی» سخن میگفت. او ستاینده خشونت مذهبی بود؛ به طوری که در یک سخنرانی برای پیروان خود، از «خشونت علی» در اجرای مقررات الهی تمجید کرده بود (۱۳۷۹).
در مقابل در سالهای ایرانیان زیادی به اجباری یا تحمیلی بودن اسلام در ایران اشاره کردهاند. بعضی از ایرانیان به جنگ قادسیه (نبرد یزدگرد سوم ساسانی با مهاجمان مسلمان) اشاره میکنند و معتقدند اسلام با جنگ وارد ایران شد. آنها تحولات اجتماعی اخیر ایران را ادامه آن نبرد میپندارند.
در دوره صفوی نیز عقاید شیعی با خشونت و هراسافکنی سنگینی بر ایران سایه افکند. در آن دوره، شخصیتهای برجسته ایرانی سنیمذهب سرکوب شدند، اماکن مورد احترام ایرانیان سنی تخریب شد، و در شهرهایی که جمعیت سنی اکثریت داشتند (مانند تبریز) فضایی از توهین، وحشت و خفقان ایجاد شد.
به جز در دوره پهلوی، در تاریخ معاصر ایران جریانهای اصلاح دینی درون شیعه یا بیرون آن (مانند جنبش بابی یا آیین بهایی) در ایران با خشونت سرکوب شدند. امروزه نوکیشان مسیحی یا افراد بدوندین یا ندانمگرای ایرانی نیز در امنیت زیست نمیکنند، و باید شجاعت زیادی برای بیان آشکار نظرات خود داشته باشند.
پس از تسلط افکار فرقهای خمینی بر ایران، روند استفاده از خشونت برای تحمیل قواعد اسلامی بار دیگر شدت گرفت. این اجبار در مدرسهها، دانشگاهها، اماکن عمومی، در قوانین مرتبط با حجاب، انحصار مناصب بالای سیاسی برای مسلمانان شیعه، سرکوب آزادی بیان و رسانهها، و بمباران فکری جامعه با عقاید فرقهای نظام همراه شد.
کامنت این همراه به این ایده اشاره دارد که ایرانیان، زیر بار فشار و زور به اسلام رو آوردند، و با همین فشار در نسلها مسلمان باقی ماندند، به طوری که بخشی فرهنگ باستانی ایران به فراموشی سپرده شد، و به تدریج بخشی از ایرانیان با دین و اخلاقیات فاتحان مسلمان خو گرفتند.
در مقابل عدهای استدلال میکنند که ایرانیان با آغوش باز اسلام را پذیرفتهاند، و موارد خشونت مبلغلان دین اسلام اندک بوده است. آنها استدلال میکنند که دین هرگز اجباری نیست و امروز یا دیروز، هر کسی انتخاب دینی دیگری داشته است، مجبور به پیروی از اسلام یا تشیع نبوده است.
شما چه فکر میکنید؟ آیا با این کامنت موافقید؟
#خشونت_مذهبی #آزادی_مذهبی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
✍1👎1🔥1
پنجاه روز در بیخبری؛ تداوم بازداشت و بلاتکلیفی مهسا و ماندانا ستوده، دوخواهر بهائی در زندان عادلآباد شیراز
با گذشت بیش از ۵۰ روز از بازداشت مهسا و ماندانا ستوده، دو شهروند بهائی ساکن شیراز، این دو خواهر همچنان در زندان مرکزی شیراز (عادلآباد) تحت بازداشت موقت و در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرند. عدم پاسخگویی مسئولان قضایی، نگرانیهای جدی را برای خانواده آنها رقم زده است.
مهسا ستوده (۲۵ ساله) در نهم فروردینماه و ماندانا ستوده (۳۸ ساله) در دوازدهم فروردینماه ۱۴۰۵، طی عملیاتهای جداگانه توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شدند. بر اساس گزارشهای رسیده، این بازداشتها بدون ارائه حکم قضایی صورت گرفته و پس از پایان مراحل بازجویی اولیه در بازداشتگاههای امنیتی، هر دو خواهر به بند زنان زندان عادلآباد منتقل شدهاند.
منابع مطلع تأکید میکنند که علیرغم مراجعات مکرر خانواده به مراجع قضایی و نهادهای امنیتی شیراز، تاکنون هیچ پاسخی درباره علت دقیق بازداشت یا اتهامات انتسابی به آنها داده نشده است. دستگاه قضایی همچنان از صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت این دو خواهر خودداری میکند و وضعیت آنها در زندان بهگونهای است که حتی در بند زنان نیز به صورت جدا از یکدیگر نگهداری میشوند.
تداوم حبس این دو شهروند بهائی، بخشی از الگوی گستردهتر و سازمانیافته فشار بر جامعه بهائیان ایران است. تجربه نشان داده است که در چنین پروندههایی، نهادهای امنیتی با استفاده از تکنیکهای «بلاتکلیفی طولانیمدت» و «امتناع از شفافیت قضایی»، سعی در اعمال فشار حداکثری بر خانوادهها و ایجاد فضای رعب و وحشت در میان اقلیتهای عقیدتی دارند.
این در حالی است که محرومیت از دسترسی به وکیل و عدم تفهیم اتهام روشن، مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین بشر و قوانین دادرسی عادلانه است که در پرونده خواهران ستوده نیز به وضوح دیده میشود. خانوادههای بهائیان بازداشتشده در شیراز، کماکان چشمانتظار شفافسازی درباره سرنوشت فرزندان خود هستند؛ انتظاری که تا این لحظه تنها با سکوت سرد و برخوردهای امنیتی پاسخ داده شده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
با گذشت بیش از ۵۰ روز از بازداشت مهسا و ماندانا ستوده، دو شهروند بهائی ساکن شیراز، این دو خواهر همچنان در زندان مرکزی شیراز (عادلآباد) تحت بازداشت موقت و در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرند. عدم پاسخگویی مسئولان قضایی، نگرانیهای جدی را برای خانواده آنها رقم زده است.
مهسا ستوده (۲۵ ساله) در نهم فروردینماه و ماندانا ستوده (۳۸ ساله) در دوازدهم فروردینماه ۱۴۰۵، طی عملیاتهای جداگانه توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شدند. بر اساس گزارشهای رسیده، این بازداشتها بدون ارائه حکم قضایی صورت گرفته و پس از پایان مراحل بازجویی اولیه در بازداشتگاههای امنیتی، هر دو خواهر به بند زنان زندان عادلآباد منتقل شدهاند.
منابع مطلع تأکید میکنند که علیرغم مراجعات مکرر خانواده به مراجع قضایی و نهادهای امنیتی شیراز، تاکنون هیچ پاسخی درباره علت دقیق بازداشت یا اتهامات انتسابی به آنها داده نشده است. دستگاه قضایی همچنان از صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت این دو خواهر خودداری میکند و وضعیت آنها در زندان بهگونهای است که حتی در بند زنان نیز به صورت جدا از یکدیگر نگهداری میشوند.
تداوم حبس این دو شهروند بهائی، بخشی از الگوی گستردهتر و سازمانیافته فشار بر جامعه بهائیان ایران است. تجربه نشان داده است که در چنین پروندههایی، نهادهای امنیتی با استفاده از تکنیکهای «بلاتکلیفی طولانیمدت» و «امتناع از شفافیت قضایی»، سعی در اعمال فشار حداکثری بر خانوادهها و ایجاد فضای رعب و وحشت در میان اقلیتهای عقیدتی دارند.
این در حالی است که محرومیت از دسترسی به وکیل و عدم تفهیم اتهام روشن، مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین بشر و قوانین دادرسی عادلانه است که در پرونده خواهران ستوده نیز به وضوح دیده میشود. خانوادههای بهائیان بازداشتشده در شیراز، کماکان چشمانتظار شفافسازی درباره سرنوشت فرزندان خود هستند؛ انتظاری که تا این لحظه تنها با سکوت سرد و برخوردهای امنیتی پاسخ داده شده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔1😡1
مهارتهای گفتوشنود: بررسی «آیین دوستیابی»
گفتوشنود مهارتی است که باید آن را آموخت، تمرین کرد و رشد داد. مهارتهای گفتوشنود بهشدت وابسته به توانایی ارتباطگرفتن با مردم از قشرها و زمینههای فکری، فرهنگی و دینی متنوع است. این مهارتها به این دلیل مهم هستند که در بسیاری از جنبههای فردی و جمعی زندگی تاثیری شدید دارند و به نظر میرسد در تصویر بزرگتر بسیاری از خصوصیات سیاسی و فرهنگی جامعه را نیز تعیین میکنند.
کتاب آیین دوستیابی (How to win friends and influence people) بیش از هشتاد سال است که منتشر شده اما توصیههای آن – که با سبکی ترکیبی از بیان رسمی و شخصی نوشته شده است – هنوز طرفداران بسیاری دارد. شاید به همین دلیل است که این کتاب با فروش ملیونها نسخه یکی از پرفروشترین کتاب های جهان است. این کتاب در ایران نیز ترجمه و منتشر شده است. موضوع اصلی آن نحوه ارتباطگرفتن با سایرین در عرصههای متفاوت اجتماعی مانند محیط کاری یا روابط شخصی است. آیا از بینشهای ارائهشده در این کتاب میتوان برای ایجاد و گسترش گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین نیز بهره جست؟
به نظر میرسد گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین مستلزم توان بالا در درک دیگری است. نقطه آغاز بحث دیل کارنگی (Dale Carnegie)، نویسنده کتاب، بیان این نکته است که بسیاری از ما دیدگاهی ناکارآمد به گفتوشنود داریم. از دید کارنگی مشکل اینجا است که به نظر میرسد ما نیاز مبرم خود به بهترشدن در شنیدن و فهمیدن دیگران را درک نمیکنیم. به جای آن، به نظر میرسد که بسیاری از ما همواره در این تصور هستیم که این سایرین هستند که موظفند منظور ما را بهدرستی درک کنند و به نیازهای ما پاسخ دهند. کارنگی با ذکر مثالهای متعدد چنین استدلال میکند که تقریبا هیچ کس مایل و آماده نیست تا اشکالات اندیشه، گفتار یا کردار خود را بهراحتی بپذیرد. بسیاری از افراد، معمولا در برابر انتقاد دست به توجیه و توضیح تصمیمهای خود میزنند. به همین دلیل کارنگی پیشنهادهایی دارد برای چگونگی ارتباطگرفتن بهویژه هنگام بیان انتقاد، بدون ایجاد چالشهای بزرگتر در روابط اجتماعی.
این یادداشت را در سایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/friendship-conversation-skills/
#مهارت_گفت_و_شنود #مهارت_دوستیابی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
گفتوشنود مهارتی است که باید آن را آموخت، تمرین کرد و رشد داد. مهارتهای گفتوشنود بهشدت وابسته به توانایی ارتباطگرفتن با مردم از قشرها و زمینههای فکری، فرهنگی و دینی متنوع است. این مهارتها به این دلیل مهم هستند که در بسیاری از جنبههای فردی و جمعی زندگی تاثیری شدید دارند و به نظر میرسد در تصویر بزرگتر بسیاری از خصوصیات سیاسی و فرهنگی جامعه را نیز تعیین میکنند.
کتاب آیین دوستیابی (How to win friends and influence people) بیش از هشتاد سال است که منتشر شده اما توصیههای آن – که با سبکی ترکیبی از بیان رسمی و شخصی نوشته شده است – هنوز طرفداران بسیاری دارد. شاید به همین دلیل است که این کتاب با فروش ملیونها نسخه یکی از پرفروشترین کتاب های جهان است. این کتاب در ایران نیز ترجمه و منتشر شده است. موضوع اصلی آن نحوه ارتباطگرفتن با سایرین در عرصههای متفاوت اجتماعی مانند محیط کاری یا روابط شخصی است. آیا از بینشهای ارائهشده در این کتاب میتوان برای ایجاد و گسترش گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین نیز بهره جست؟
به نظر میرسد گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین مستلزم توان بالا در درک دیگری است. نقطه آغاز بحث دیل کارنگی (Dale Carnegie)، نویسنده کتاب، بیان این نکته است که بسیاری از ما دیدگاهی ناکارآمد به گفتوشنود داریم. از دید کارنگی مشکل اینجا است که به نظر میرسد ما نیاز مبرم خود به بهترشدن در شنیدن و فهمیدن دیگران را درک نمیکنیم. به جای آن، به نظر میرسد که بسیاری از ما همواره در این تصور هستیم که این سایرین هستند که موظفند منظور ما را بهدرستی درک کنند و به نیازهای ما پاسخ دهند. کارنگی با ذکر مثالهای متعدد چنین استدلال میکند که تقریبا هیچ کس مایل و آماده نیست تا اشکالات اندیشه، گفتار یا کردار خود را بهراحتی بپذیرد. بسیاری از افراد، معمولا در برابر انتقاد دست به توجیه و توضیح تصمیمهای خود میزنند. به همین دلیل کارنگی پیشنهادهایی دارد برای چگونگی ارتباطگرفتن بهویژه هنگام بیان انتقاد، بدون ایجاد چالشهای بزرگتر در روابط اجتماعی.
این یادداشت را در سایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/friendship-conversation-skills/
#مهارت_گفت_و_شنود #مهارت_دوستیابی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1👌1
روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفتوگو و توسعه؛ جشن تفاوتها برای ساختن آیندهای مشترک
۲۱ مه (۳۱ اردیبهشت)، فرصتی است تا تنوع فرهنگی بشر را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یکی از بزرگترین سرمایههای تمدن انسانی گرامی بداریم. «روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفتوگو و توسعه» (World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development) یادآور این حقیقت است که غنای جهان ما در تفاوتهای ما نهفته است.
▪️پیشینه؛ ریشههای جهانی این روز
این روز پس از تصویب «اعلامیه جهانی تنوع فرهنگی» توسط یونسکو در سال ۲۰۰۱، از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد. از سال ۲۰۰۲، این روز به عنوان فرصتی برای افزایش آگاهی درباره اهمیت گفتوگوی بینفرهنگی و نقشی که فرهنگ در دستیابی به صلح و توسعه پایدار ایفا میکند، در سراسر جهان گرامی داشته میشود.
▪️اهداف اصلی؛ چرا باید تنوع فرهنگی را جشن بگیریم؟
سازمان ملل با تعیین این روز، اهداف استراتژیک زیر را دنبال میکند:
▫️تقویت گفتوگوی بینفرهنگی: ایجاد فضایی برای تبادل اندیشهها و تجربیات که به کاهش سوءتفاهمها و شکافهای اجتماعی کمک میکند.
▫️ارتقای درک متقابل: شناخت ارزشهای نهفته در سنتها، هنرها و سبکهای زندگی متفاوت، که پایه اصلی همدلی جهانی است.
▫️حمایت از توسعه پایدار: استفاده از ظرفیتهای فرهنگی برای حل بحرانهای جهانی؛ چرا که تنوع فرهنگی موتور محرک خلاقیت و نوآوری در جوامع است.
▪️چرا امروز پذیرش تنوع فرهنگی یک ضرورت است؟
در دنیای درهمتنیده امروز، ما با چالشهایی روبرو هستیم که هیچیک از مرزهای جغرافیایی یا فرهنگی را به رسمیت نمیشناسند. از تغییرات اقلیمی گرفته تا نابرابریهای اقتصادی و بحرانهای مهاجرتی، همگی نیازمند راهکارهای جمعی هستند.
پذیرش تنوع فرهنگی به معنای یکسانسازی نیست؛ بلکه به معنای احترام به هویتهای متفاوت در عینِ درکِ سرنوشتِ مشترکِ بشری است. وقتی یاد میگیریم به «دیگری» گوش دهیم و به دانش و دیدگاههای متفاوت احترام بگذاریم، دیوارهای تعصب فرو میریزند. جوامعی که تنوع را به عنوان یک فرصت پذیرا میشوند، خلاقتر، تابآورتر و در نهایت، صلحآمیزتر هستند. امروز فرصتی است تا متعهد شویم که نه تنها تفاوتها را تحمل کنیم، بلکه برای غنای زندگیمان، از آنها بیاموزیم و در کنار هم جهانی بسازیم که در آن، هر صدایی شنیده شود.
به امید روزی که تنوع، نه عامل تفرقه، بلکه زیباترین نقش در بوم زندگی انسان باشد.
#تنوع_فرهنگی #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
۲۱ مه (۳۱ اردیبهشت)، فرصتی است تا تنوع فرهنگی بشر را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یکی از بزرگترین سرمایههای تمدن انسانی گرامی بداریم. «روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفتوگو و توسعه» (World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development) یادآور این حقیقت است که غنای جهان ما در تفاوتهای ما نهفته است.
▪️پیشینه؛ ریشههای جهانی این روز
این روز پس از تصویب «اعلامیه جهانی تنوع فرهنگی» توسط یونسکو در سال ۲۰۰۱، از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد. از سال ۲۰۰۲، این روز به عنوان فرصتی برای افزایش آگاهی درباره اهمیت گفتوگوی بینفرهنگی و نقشی که فرهنگ در دستیابی به صلح و توسعه پایدار ایفا میکند، در سراسر جهان گرامی داشته میشود.
▪️اهداف اصلی؛ چرا باید تنوع فرهنگی را جشن بگیریم؟
سازمان ملل با تعیین این روز، اهداف استراتژیک زیر را دنبال میکند:
▫️تقویت گفتوگوی بینفرهنگی: ایجاد فضایی برای تبادل اندیشهها و تجربیات که به کاهش سوءتفاهمها و شکافهای اجتماعی کمک میکند.
▫️ارتقای درک متقابل: شناخت ارزشهای نهفته در سنتها، هنرها و سبکهای زندگی متفاوت، که پایه اصلی همدلی جهانی است.
▫️حمایت از توسعه پایدار: استفاده از ظرفیتهای فرهنگی برای حل بحرانهای جهانی؛ چرا که تنوع فرهنگی موتور محرک خلاقیت و نوآوری در جوامع است.
▪️چرا امروز پذیرش تنوع فرهنگی یک ضرورت است؟
در دنیای درهمتنیده امروز، ما با چالشهایی روبرو هستیم که هیچیک از مرزهای جغرافیایی یا فرهنگی را به رسمیت نمیشناسند. از تغییرات اقلیمی گرفته تا نابرابریهای اقتصادی و بحرانهای مهاجرتی، همگی نیازمند راهکارهای جمعی هستند.
پذیرش تنوع فرهنگی به معنای یکسانسازی نیست؛ بلکه به معنای احترام به هویتهای متفاوت در عینِ درکِ سرنوشتِ مشترکِ بشری است. وقتی یاد میگیریم به «دیگری» گوش دهیم و به دانش و دیدگاههای متفاوت احترام بگذاریم، دیوارهای تعصب فرو میریزند. جوامعی که تنوع را به عنوان یک فرصت پذیرا میشوند، خلاقتر، تابآورتر و در نهایت، صلحآمیزتر هستند. امروز فرصتی است تا متعهد شویم که نه تنها تفاوتها را تحمل کنیم، بلکه برای غنای زندگیمان، از آنها بیاموزیم و در کنار هم جهانی بسازیم که در آن، هر صدایی شنیده شود.
به امید روزی که تنوع، نه عامل تفرقه، بلکه زیباترین نقش در بوم زندگی انسان باشد.
#تنوع_فرهنگی #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1