تداوم بازداشت و بلاتکلیفی نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی، در زندان وکیلآباد مشهد
نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی ساکن مشهد، با گذشت بیش از چهار ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان وکیلآباد مشهد در وضعیت بلاتکلیف به سر میبرد. آقای ایرانی در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۴۰۴، همزمان با موج جدیدی از بازداشت شهروندان بهائی در سراسر ایران که با ادعای واهی نهادهای امنیتی همزمان با اعتراضات سراسری دیماه، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
از زمان انتقال این عکاس به زندان وکیلآباد، با وجود پیگیریهای مکرر خانواده، وی همچنان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و مسئولان قضایی و امنیتی از ارائه اطلاعات دقیق درباره اتهامات مطروحه و وضعیت پرونده او خودداری میکنند. استمرار بازداشت و بلاتکلیفی او در شرایطی است که طبق گزارشهای نهادهای حقوق بشری، بسیاری از شهروندان بهائی بازداشتشده در این بازه زمانی، بدون طی مراحل دادرسی عادلانه و تحت فشارهای امنیتی برای اخذ اعترافات اجباری نگهداری میشوند.
جمهوری اسلامی همواره در بزنگاههای بحرانهای سیاسی و اجتماعی، با هدف انحراف افکار عمومی و مقصرسازی برای شکستهای داخلی، جامعه بهائی را آماج حملات سازمانیافته، پروندهسازیهای امنیتی و کارزارهای نفرتپراکنی قرار میدهد. استفاده از برچسبهایی نظیر «جاسوسی» یا «اقدام علیه امنیت ملی» علیه شهروندان بهائی، بخشی از سیاست دیرینه و سیستماتیک حکومت برای سرکوب این اقلیت دینی است که در تمامی چهار دهه گذشته، به بهانههای گوناگون و به منظور تشدید فضای ارعاب در جامعه اجرا شده است.
#بهاییان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی ساکن مشهد، با گذشت بیش از چهار ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان وکیلآباد مشهد در وضعیت بلاتکلیف به سر میبرد. آقای ایرانی در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۴۰۴، همزمان با موج جدیدی از بازداشت شهروندان بهائی در سراسر ایران که با ادعای واهی نهادهای امنیتی همزمان با اعتراضات سراسری دیماه، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
از زمان انتقال این عکاس به زندان وکیلآباد، با وجود پیگیریهای مکرر خانواده، وی همچنان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و مسئولان قضایی و امنیتی از ارائه اطلاعات دقیق درباره اتهامات مطروحه و وضعیت پرونده او خودداری میکنند. استمرار بازداشت و بلاتکلیفی او در شرایطی است که طبق گزارشهای نهادهای حقوق بشری، بسیاری از شهروندان بهائی بازداشتشده در این بازه زمانی، بدون طی مراحل دادرسی عادلانه و تحت فشارهای امنیتی برای اخذ اعترافات اجباری نگهداری میشوند.
جمهوری اسلامی همواره در بزنگاههای بحرانهای سیاسی و اجتماعی، با هدف انحراف افکار عمومی و مقصرسازی برای شکستهای داخلی، جامعه بهائی را آماج حملات سازمانیافته، پروندهسازیهای امنیتی و کارزارهای نفرتپراکنی قرار میدهد. استفاده از برچسبهایی نظیر «جاسوسی» یا «اقدام علیه امنیت ملی» علیه شهروندان بهائی، بخشی از سیاست دیرینه و سیستماتیک حکومت برای سرکوب این اقلیت دینی است که در تمامی چهار دهه گذشته، به بهانههای گوناگون و به منظور تشدید فضای ارعاب در جامعه اجرا شده است.
#بهاییان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡2❤1
تأیید حکم ۶ سال حبس برای رویا استوار، شهروند بهایی در اصفهان
شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان در اردیبهشتماه ۱۴۰۵، حکم صادره علیه رویا استوار، شهروند بهایی، را عیناً تأیید کرد.
به گزارش مرکز اسناد حقوق بشر ایران بر اساس این رأی، خانم استوار به اتهام «فعالیت آموزشی و تبلیغی مخل به شرع اسلام» از طریق مدیریت یک گروه واتساپی به ۵ سال حبس تعزیری، جزای نقدی و ۱۵ سال محرومیت از حقوق اجتماعی، و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس دیگر محکوم شده است.
دادگاه در متن رأی خود با رویکردی امنیتی، فعالیتهای مجازی این شهروند و دیگر بهاییان را به دستور نهادهای مذهبی بهایی نسبت داده و آن را موجب «انحراف در دین اسلام» دانسته است؛ اتهامی که منجر به صدور اشد مجازات برای وی شده است.
این در حالی است که خانم استوار تأکید کرده گروه واتساپی مذکور تنها ۹ عضو داشته و مصادیق مجرمانه در پرونده او محدود به تبریک «عید رضوان» و ارسال یک عکس بوده است.
گزارشها حاکی از رفتار بهشدت پرخاشگرانه قضات دادگاه تجدیدنظر، علی دیانی و سجاد پناهی درچه، در جریان رسیدگی به این پرونده است. علی دیانی پیشتر در پروندههای متعددی از جمله تأیید احکام سنگین علیه ۱۰ زن بهایی دیگر در اصفهان نقش داشته و سجاد پناهی درچه نیز دارای سابقه طولانی در صدور احکام علیه فعالان صنفی و روزنامهنگاران است.
روند سرکوب خانم استوار از تیرماه ۱۴۰۳ و با ضبط گذرنامه و وسایل الکترونیکی وی در فرودگاه اصفهان آغاز شد. او پس از بازجویی و تحمل دوران بازداشت، با تودیع وثیقه یک میلیارد تومانی آزاد شد و در نهایت جلسه رسیدگی به اتهاماتش در دادگاه انقلاب، بدون حضور او برگزار گردید.
پرونده این شهروند بهایی بار دیگر گواهی بر سیاستهای سیستماتیک جمهوری اسلامی در استفاده از ابزارهای قضایی برای سرکوب اقلیتهای دینی و محدودسازی آزادیهای مدنی است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان در اردیبهشتماه ۱۴۰۵، حکم صادره علیه رویا استوار، شهروند بهایی، را عیناً تأیید کرد.
به گزارش مرکز اسناد حقوق بشر ایران بر اساس این رأی، خانم استوار به اتهام «فعالیت آموزشی و تبلیغی مخل به شرع اسلام» از طریق مدیریت یک گروه واتساپی به ۵ سال حبس تعزیری، جزای نقدی و ۱۵ سال محرومیت از حقوق اجتماعی، و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس دیگر محکوم شده است.
دادگاه در متن رأی خود با رویکردی امنیتی، فعالیتهای مجازی این شهروند و دیگر بهاییان را به دستور نهادهای مذهبی بهایی نسبت داده و آن را موجب «انحراف در دین اسلام» دانسته است؛ اتهامی که منجر به صدور اشد مجازات برای وی شده است.
این در حالی است که خانم استوار تأکید کرده گروه واتساپی مذکور تنها ۹ عضو داشته و مصادیق مجرمانه در پرونده او محدود به تبریک «عید رضوان» و ارسال یک عکس بوده است.
گزارشها حاکی از رفتار بهشدت پرخاشگرانه قضات دادگاه تجدیدنظر، علی دیانی و سجاد پناهی درچه، در جریان رسیدگی به این پرونده است. علی دیانی پیشتر در پروندههای متعددی از جمله تأیید احکام سنگین علیه ۱۰ زن بهایی دیگر در اصفهان نقش داشته و سجاد پناهی درچه نیز دارای سابقه طولانی در صدور احکام علیه فعالان صنفی و روزنامهنگاران است.
روند سرکوب خانم استوار از تیرماه ۱۴۰۳ و با ضبط گذرنامه و وسایل الکترونیکی وی در فرودگاه اصفهان آغاز شد. او پس از بازجویی و تحمل دوران بازداشت، با تودیع وثیقه یک میلیارد تومانی آزاد شد و در نهایت جلسه رسیدگی به اتهاماتش در دادگاه انقلاب، بدون حضور او برگزار گردید.
پرونده این شهروند بهایی بار دیگر گواهی بر سیاستهای سیستماتیک جمهوری اسلامی در استفاده از ابزارهای قضایی برای سرکوب اقلیتهای دینی و محدودسازی آزادیهای مدنی است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔1😡1
خشونت نظام اسلامی و یک کامنت
آیا شما با این نظر موافقید؟
ورق بزنید
حدود یک هفته پیش، صفحه آموزشکده مدنی توانا گزارشی را از یک بازداشت بسیار خشن منتشر کرد. در جریان این یورش، نیروهای نظام به شکنجه اطرافیان پرداخته بودند و حتی به حیوانات خانگی شهروند مورد حمله نیز رحم نداشتند.
در موارد متعدد مشابه دیگری نیز، مامورین نظام اسلامی به خشونت، ضربوشتم، توهین، شکنجه میپردازند. نگاه داشتن افراد در سلولهای انفرادی و اعدامهای نمایشی، مصداق شکنجه روانی است.
علی خامنهای سرکرده فرقه ولایت فقیه بارها از جنگطلبی این گروه دفاع کردهبود، و حتی از «جنگ روحی و اجتماعی» سخن میگفت. او ستاینده خشونت مذهبی بود؛ به طوری که در یک سخنرانی برای پیروان خود، از «خشونت علی» در اجرای مقررات الهی تمجید کرده بود (۱۳۷۹).
در مقابل در سالهای ایرانیان زیادی به اجباری یا تحمیلی بودن اسلام در ایران اشاره کردهاند. بعضی از ایرانیان به جنگ قادسیه (نبرد یزدگرد سوم ساسانی با مهاجمان مسلمان) اشاره میکنند و معتقدند اسلام با جنگ وارد ایران شد. آنها تحولات اجتماعی اخیر ایران را ادامه آن نبرد میپندارند.
در دوره صفوی نیز عقاید شیعی با خشونت و هراسافکنی سنگینی بر ایران سایه افکند. در آن دوره، شخصیتهای برجسته ایرانی سنیمذهب سرکوب شدند، اماکن مورد احترام ایرانیان سنی تخریب شد، و در شهرهایی که جمعیت سنی اکثریت داشتند (مانند تبریز) فضایی از توهین، وحشت و خفقان ایجاد شد.
به جز در دوره پهلوی، در تاریخ معاصر ایران جریانهای اصلاح دینی درون شیعه یا بیرون آن (مانند جنبش بابی یا آیین بهایی) در ایران با خشونت سرکوب شدند. امروزه نوکیشان مسیحی یا افراد بدوندین یا ندانمگرای ایرانی نیز در امنیت زیست نمیکنند، و باید شجاعت زیادی برای بیان آشکار نظرات خود داشته باشند.
پس از تسلط افکار فرقهای خمینی بر ایران، روند استفاده از خشونت برای تحمیل قواعد اسلامی بار دیگر شدت گرفت. این اجبار در مدرسهها، دانشگاهها، اماکن عمومی، در قوانین مرتبط با حجاب، انحصار مناصب بالای سیاسی برای مسلمانان شیعه، سرکوب آزادی بیان و رسانهها، و بمباران فکری جامعه با عقاید فرقهای نظام همراه شد.
کامنت این همراه به این ایده اشاره دارد که ایرانیان، زیر بار فشار و زور به اسلام رو آوردند، و با همین فشار در نسلها مسلمان باقی ماندند، به طوری که بخشی فرهنگ باستانی ایران به فراموشی سپرده شد، و به تدریج بخشی از ایرانیان با دین و اخلاقیات فاتحان مسلمان خو گرفتند.
در مقابل عدهای استدلال میکنند که ایرانیان با آغوش باز اسلام را پذیرفتهاند، و موارد خشونت مبلغلان دین اسلام اندک بوده است. آنها استدلال میکنند که دین هرگز اجباری نیست و امروز یا دیروز، هر کسی انتخاب دینی دیگری داشته است، مجبور به پیروی از اسلام یا تشیع نبوده است.
شما چه فکر میکنید؟ آیا با این کامنت موافقید؟
#خشونت_مذهبی #آزادی_مذهبی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آیا شما با این نظر موافقید؟
ورق بزنید
حدود یک هفته پیش، صفحه آموزشکده مدنی توانا گزارشی را از یک بازداشت بسیار خشن منتشر کرد. در جریان این یورش، نیروهای نظام به شکنجه اطرافیان پرداخته بودند و حتی به حیوانات خانگی شهروند مورد حمله نیز رحم نداشتند.
در موارد متعدد مشابه دیگری نیز، مامورین نظام اسلامی به خشونت، ضربوشتم، توهین، شکنجه میپردازند. نگاه داشتن افراد در سلولهای انفرادی و اعدامهای نمایشی، مصداق شکنجه روانی است.
علی خامنهای سرکرده فرقه ولایت فقیه بارها از جنگطلبی این گروه دفاع کردهبود، و حتی از «جنگ روحی و اجتماعی» سخن میگفت. او ستاینده خشونت مذهبی بود؛ به طوری که در یک سخنرانی برای پیروان خود، از «خشونت علی» در اجرای مقررات الهی تمجید کرده بود (۱۳۷۹).
در مقابل در سالهای ایرانیان زیادی به اجباری یا تحمیلی بودن اسلام در ایران اشاره کردهاند. بعضی از ایرانیان به جنگ قادسیه (نبرد یزدگرد سوم ساسانی با مهاجمان مسلمان) اشاره میکنند و معتقدند اسلام با جنگ وارد ایران شد. آنها تحولات اجتماعی اخیر ایران را ادامه آن نبرد میپندارند.
در دوره صفوی نیز عقاید شیعی با خشونت و هراسافکنی سنگینی بر ایران سایه افکند. در آن دوره، شخصیتهای برجسته ایرانی سنیمذهب سرکوب شدند، اماکن مورد احترام ایرانیان سنی تخریب شد، و در شهرهایی که جمعیت سنی اکثریت داشتند (مانند تبریز) فضایی از توهین، وحشت و خفقان ایجاد شد.
به جز در دوره پهلوی، در تاریخ معاصر ایران جریانهای اصلاح دینی درون شیعه یا بیرون آن (مانند جنبش بابی یا آیین بهایی) در ایران با خشونت سرکوب شدند. امروزه نوکیشان مسیحی یا افراد بدوندین یا ندانمگرای ایرانی نیز در امنیت زیست نمیکنند، و باید شجاعت زیادی برای بیان آشکار نظرات خود داشته باشند.
پس از تسلط افکار فرقهای خمینی بر ایران، روند استفاده از خشونت برای تحمیل قواعد اسلامی بار دیگر شدت گرفت. این اجبار در مدرسهها، دانشگاهها، اماکن عمومی، در قوانین مرتبط با حجاب، انحصار مناصب بالای سیاسی برای مسلمانان شیعه، سرکوب آزادی بیان و رسانهها، و بمباران فکری جامعه با عقاید فرقهای نظام همراه شد.
کامنت این همراه به این ایده اشاره دارد که ایرانیان، زیر بار فشار و زور به اسلام رو آوردند، و با همین فشار در نسلها مسلمان باقی ماندند، به طوری که بخشی فرهنگ باستانی ایران به فراموشی سپرده شد، و به تدریج بخشی از ایرانیان با دین و اخلاقیات فاتحان مسلمان خو گرفتند.
در مقابل عدهای استدلال میکنند که ایرانیان با آغوش باز اسلام را پذیرفتهاند، و موارد خشونت مبلغلان دین اسلام اندک بوده است. آنها استدلال میکنند که دین هرگز اجباری نیست و امروز یا دیروز، هر کسی انتخاب دینی دیگری داشته است، مجبور به پیروی از اسلام یا تشیع نبوده است.
شما چه فکر میکنید؟ آیا با این کامنت موافقید؟
#خشونت_مذهبی #آزادی_مذهبی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
✍1👎1🔥1
پنجاه روز در بیخبری؛ تداوم بازداشت و بلاتکلیفی مهسا و ماندانا ستوده، دوخواهر بهائی در زندان عادلآباد شیراز
با گذشت بیش از ۵۰ روز از بازداشت مهسا و ماندانا ستوده، دو شهروند بهائی ساکن شیراز، این دو خواهر همچنان در زندان مرکزی شیراز (عادلآباد) تحت بازداشت موقت و در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرند. عدم پاسخگویی مسئولان قضایی، نگرانیهای جدی را برای خانواده آنها رقم زده است.
مهسا ستوده (۲۵ ساله) در نهم فروردینماه و ماندانا ستوده (۳۸ ساله) در دوازدهم فروردینماه ۱۴۰۵، طی عملیاتهای جداگانه توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شدند. بر اساس گزارشهای رسیده، این بازداشتها بدون ارائه حکم قضایی صورت گرفته و پس از پایان مراحل بازجویی اولیه در بازداشتگاههای امنیتی، هر دو خواهر به بند زنان زندان عادلآباد منتقل شدهاند.
منابع مطلع تأکید میکنند که علیرغم مراجعات مکرر خانواده به مراجع قضایی و نهادهای امنیتی شیراز، تاکنون هیچ پاسخی درباره علت دقیق بازداشت یا اتهامات انتسابی به آنها داده نشده است. دستگاه قضایی همچنان از صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت این دو خواهر خودداری میکند و وضعیت آنها در زندان بهگونهای است که حتی در بند زنان نیز به صورت جدا از یکدیگر نگهداری میشوند.
تداوم حبس این دو شهروند بهائی، بخشی از الگوی گستردهتر و سازمانیافته فشار بر جامعه بهائیان ایران است. تجربه نشان داده است که در چنین پروندههایی، نهادهای امنیتی با استفاده از تکنیکهای «بلاتکلیفی طولانیمدت» و «امتناع از شفافیت قضایی»، سعی در اعمال فشار حداکثری بر خانوادهها و ایجاد فضای رعب و وحشت در میان اقلیتهای عقیدتی دارند.
این در حالی است که محرومیت از دسترسی به وکیل و عدم تفهیم اتهام روشن، مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین بشر و قوانین دادرسی عادلانه است که در پرونده خواهران ستوده نیز به وضوح دیده میشود. خانوادههای بهائیان بازداشتشده در شیراز، کماکان چشمانتظار شفافسازی درباره سرنوشت فرزندان خود هستند؛ انتظاری که تا این لحظه تنها با سکوت سرد و برخوردهای امنیتی پاسخ داده شده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
با گذشت بیش از ۵۰ روز از بازداشت مهسا و ماندانا ستوده، دو شهروند بهائی ساکن شیراز، این دو خواهر همچنان در زندان مرکزی شیراز (عادلآباد) تحت بازداشت موقت و در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرند. عدم پاسخگویی مسئولان قضایی، نگرانیهای جدی را برای خانواده آنها رقم زده است.
مهسا ستوده (۲۵ ساله) در نهم فروردینماه و ماندانا ستوده (۳۸ ساله) در دوازدهم فروردینماه ۱۴۰۵، طی عملیاتهای جداگانه توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شدند. بر اساس گزارشهای رسیده، این بازداشتها بدون ارائه حکم قضایی صورت گرفته و پس از پایان مراحل بازجویی اولیه در بازداشتگاههای امنیتی، هر دو خواهر به بند زنان زندان عادلآباد منتقل شدهاند.
منابع مطلع تأکید میکنند که علیرغم مراجعات مکرر خانواده به مراجع قضایی و نهادهای امنیتی شیراز، تاکنون هیچ پاسخی درباره علت دقیق بازداشت یا اتهامات انتسابی به آنها داده نشده است. دستگاه قضایی همچنان از صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت این دو خواهر خودداری میکند و وضعیت آنها در زندان بهگونهای است که حتی در بند زنان نیز به صورت جدا از یکدیگر نگهداری میشوند.
تداوم حبس این دو شهروند بهائی، بخشی از الگوی گستردهتر و سازمانیافته فشار بر جامعه بهائیان ایران است. تجربه نشان داده است که در چنین پروندههایی، نهادهای امنیتی با استفاده از تکنیکهای «بلاتکلیفی طولانیمدت» و «امتناع از شفافیت قضایی»، سعی در اعمال فشار حداکثری بر خانوادهها و ایجاد فضای رعب و وحشت در میان اقلیتهای عقیدتی دارند.
این در حالی است که محرومیت از دسترسی به وکیل و عدم تفهیم اتهام روشن، مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین بشر و قوانین دادرسی عادلانه است که در پرونده خواهران ستوده نیز به وضوح دیده میشود. خانوادههای بهائیان بازداشتشده در شیراز، کماکان چشمانتظار شفافسازی درباره سرنوشت فرزندان خود هستند؛ انتظاری که تا این لحظه تنها با سکوت سرد و برخوردهای امنیتی پاسخ داده شده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔1😡1
مهارتهای گفتوشنود: بررسی «آیین دوستیابی»
گفتوشنود مهارتی است که باید آن را آموخت، تمرین کرد و رشد داد. مهارتهای گفتوشنود بهشدت وابسته به توانایی ارتباطگرفتن با مردم از قشرها و زمینههای فکری، فرهنگی و دینی متنوع است. این مهارتها به این دلیل مهم هستند که در بسیاری از جنبههای فردی و جمعی زندگی تاثیری شدید دارند و به نظر میرسد در تصویر بزرگتر بسیاری از خصوصیات سیاسی و فرهنگی جامعه را نیز تعیین میکنند.
کتاب آیین دوستیابی (How to win friends and influence people) بیش از هشتاد سال است که منتشر شده اما توصیههای آن – که با سبکی ترکیبی از بیان رسمی و شخصی نوشته شده است – هنوز طرفداران بسیاری دارد. شاید به همین دلیل است که این کتاب با فروش ملیونها نسخه یکی از پرفروشترین کتاب های جهان است. این کتاب در ایران نیز ترجمه و منتشر شده است. موضوع اصلی آن نحوه ارتباطگرفتن با سایرین در عرصههای متفاوت اجتماعی مانند محیط کاری یا روابط شخصی است. آیا از بینشهای ارائهشده در این کتاب میتوان برای ایجاد و گسترش گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین نیز بهره جست؟
به نظر میرسد گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین مستلزم توان بالا در درک دیگری است. نقطه آغاز بحث دیل کارنگی (Dale Carnegie)، نویسنده کتاب، بیان این نکته است که بسیاری از ما دیدگاهی ناکارآمد به گفتوشنود داریم. از دید کارنگی مشکل اینجا است که به نظر میرسد ما نیاز مبرم خود به بهترشدن در شنیدن و فهمیدن دیگران را درک نمیکنیم. به جای آن، به نظر میرسد که بسیاری از ما همواره در این تصور هستیم که این سایرین هستند که موظفند منظور ما را بهدرستی درک کنند و به نیازهای ما پاسخ دهند. کارنگی با ذکر مثالهای متعدد چنین استدلال میکند که تقریبا هیچ کس مایل و آماده نیست تا اشکالات اندیشه، گفتار یا کردار خود را بهراحتی بپذیرد. بسیاری از افراد، معمولا در برابر انتقاد دست به توجیه و توضیح تصمیمهای خود میزنند. به همین دلیل کارنگی پیشنهادهایی دارد برای چگونگی ارتباطگرفتن بهویژه هنگام بیان انتقاد، بدون ایجاد چالشهای بزرگتر در روابط اجتماعی.
این یادداشت را در سایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/friendship-conversation-skills/
#مهارت_گفت_و_شنود #مهارت_دوستیابی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
گفتوشنود مهارتی است که باید آن را آموخت، تمرین کرد و رشد داد. مهارتهای گفتوشنود بهشدت وابسته به توانایی ارتباطگرفتن با مردم از قشرها و زمینههای فکری، فرهنگی و دینی متنوع است. این مهارتها به این دلیل مهم هستند که در بسیاری از جنبههای فردی و جمعی زندگی تاثیری شدید دارند و به نظر میرسد در تصویر بزرگتر بسیاری از خصوصیات سیاسی و فرهنگی جامعه را نیز تعیین میکنند.
کتاب آیین دوستیابی (How to win friends and influence people) بیش از هشتاد سال است که منتشر شده اما توصیههای آن – که با سبکی ترکیبی از بیان رسمی و شخصی نوشته شده است – هنوز طرفداران بسیاری دارد. شاید به همین دلیل است که این کتاب با فروش ملیونها نسخه یکی از پرفروشترین کتاب های جهان است. این کتاب در ایران نیز ترجمه و منتشر شده است. موضوع اصلی آن نحوه ارتباطگرفتن با سایرین در عرصههای متفاوت اجتماعی مانند محیط کاری یا روابط شخصی است. آیا از بینشهای ارائهشده در این کتاب میتوان برای ایجاد و گسترش گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین نیز بهره جست؟
به نظر میرسد گفتوشنود میان باورمندان و افراد بدون دین مستلزم توان بالا در درک دیگری است. نقطه آغاز بحث دیل کارنگی (Dale Carnegie)، نویسنده کتاب، بیان این نکته است که بسیاری از ما دیدگاهی ناکارآمد به گفتوشنود داریم. از دید کارنگی مشکل اینجا است که به نظر میرسد ما نیاز مبرم خود به بهترشدن در شنیدن و فهمیدن دیگران را درک نمیکنیم. به جای آن، به نظر میرسد که بسیاری از ما همواره در این تصور هستیم که این سایرین هستند که موظفند منظور ما را بهدرستی درک کنند و به نیازهای ما پاسخ دهند. کارنگی با ذکر مثالهای متعدد چنین استدلال میکند که تقریبا هیچ کس مایل و آماده نیست تا اشکالات اندیشه، گفتار یا کردار خود را بهراحتی بپذیرد. بسیاری از افراد، معمولا در برابر انتقاد دست به توجیه و توضیح تصمیمهای خود میزنند. به همین دلیل کارنگی پیشنهادهایی دارد برای چگونگی ارتباطگرفتن بهویژه هنگام بیان انتقاد، بدون ایجاد چالشهای بزرگتر در روابط اجتماعی.
این یادداشت را در سایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/friendship-conversation-skills/
#مهارت_گفت_و_شنود #مهارت_دوستیابی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1👌1
روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفتوگو و توسعه؛ جشن تفاوتها برای ساختن آیندهای مشترک
۲۱ مه (۳۱ اردیبهشت)، فرصتی است تا تنوع فرهنگی بشر را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یکی از بزرگترین سرمایههای تمدن انسانی گرامی بداریم. «روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفتوگو و توسعه» (World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development) یادآور این حقیقت است که غنای جهان ما در تفاوتهای ما نهفته است.
▪️پیشینه؛ ریشههای جهانی این روز
این روز پس از تصویب «اعلامیه جهانی تنوع فرهنگی» توسط یونسکو در سال ۲۰۰۱، از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد. از سال ۲۰۰۲، این روز به عنوان فرصتی برای افزایش آگاهی درباره اهمیت گفتوگوی بینفرهنگی و نقشی که فرهنگ در دستیابی به صلح و توسعه پایدار ایفا میکند، در سراسر جهان گرامی داشته میشود.
▪️اهداف اصلی؛ چرا باید تنوع فرهنگی را جشن بگیریم؟
سازمان ملل با تعیین این روز، اهداف استراتژیک زیر را دنبال میکند:
▫️تقویت گفتوگوی بینفرهنگی: ایجاد فضایی برای تبادل اندیشهها و تجربیات که به کاهش سوءتفاهمها و شکافهای اجتماعی کمک میکند.
▫️ارتقای درک متقابل: شناخت ارزشهای نهفته در سنتها، هنرها و سبکهای زندگی متفاوت، که پایه اصلی همدلی جهانی است.
▫️حمایت از توسعه پایدار: استفاده از ظرفیتهای فرهنگی برای حل بحرانهای جهانی؛ چرا که تنوع فرهنگی موتور محرک خلاقیت و نوآوری در جوامع است.
▪️چرا امروز پذیرش تنوع فرهنگی یک ضرورت است؟
در دنیای درهمتنیده امروز، ما با چالشهایی روبرو هستیم که هیچیک از مرزهای جغرافیایی یا فرهنگی را به رسمیت نمیشناسند. از تغییرات اقلیمی گرفته تا نابرابریهای اقتصادی و بحرانهای مهاجرتی، همگی نیازمند راهکارهای جمعی هستند.
پذیرش تنوع فرهنگی به معنای یکسانسازی نیست؛ بلکه به معنای احترام به هویتهای متفاوت در عینِ درکِ سرنوشتِ مشترکِ بشری است. وقتی یاد میگیریم به «دیگری» گوش دهیم و به دانش و دیدگاههای متفاوت احترام بگذاریم، دیوارهای تعصب فرو میریزند. جوامعی که تنوع را به عنوان یک فرصت پذیرا میشوند، خلاقتر، تابآورتر و در نهایت، صلحآمیزتر هستند. امروز فرصتی است تا متعهد شویم که نه تنها تفاوتها را تحمل کنیم، بلکه برای غنای زندگیمان، از آنها بیاموزیم و در کنار هم جهانی بسازیم که در آن، هر صدایی شنیده شود.
به امید روزی که تنوع، نه عامل تفرقه، بلکه زیباترین نقش در بوم زندگی انسان باشد.
#تنوع_فرهنگی #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
۲۱ مه (۳۱ اردیبهشت)، فرصتی است تا تنوع فرهنگی بشر را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یکی از بزرگترین سرمایههای تمدن انسانی گرامی بداریم. «روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفتوگو و توسعه» (World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development) یادآور این حقیقت است که غنای جهان ما در تفاوتهای ما نهفته است.
▪️پیشینه؛ ریشههای جهانی این روز
این روز پس از تصویب «اعلامیه جهانی تنوع فرهنگی» توسط یونسکو در سال ۲۰۰۱، از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد. از سال ۲۰۰۲، این روز به عنوان فرصتی برای افزایش آگاهی درباره اهمیت گفتوگوی بینفرهنگی و نقشی که فرهنگ در دستیابی به صلح و توسعه پایدار ایفا میکند، در سراسر جهان گرامی داشته میشود.
▪️اهداف اصلی؛ چرا باید تنوع فرهنگی را جشن بگیریم؟
سازمان ملل با تعیین این روز، اهداف استراتژیک زیر را دنبال میکند:
▫️تقویت گفتوگوی بینفرهنگی: ایجاد فضایی برای تبادل اندیشهها و تجربیات که به کاهش سوءتفاهمها و شکافهای اجتماعی کمک میکند.
▫️ارتقای درک متقابل: شناخت ارزشهای نهفته در سنتها، هنرها و سبکهای زندگی متفاوت، که پایه اصلی همدلی جهانی است.
▫️حمایت از توسعه پایدار: استفاده از ظرفیتهای فرهنگی برای حل بحرانهای جهانی؛ چرا که تنوع فرهنگی موتور محرک خلاقیت و نوآوری در جوامع است.
▪️چرا امروز پذیرش تنوع فرهنگی یک ضرورت است؟
در دنیای درهمتنیده امروز، ما با چالشهایی روبرو هستیم که هیچیک از مرزهای جغرافیایی یا فرهنگی را به رسمیت نمیشناسند. از تغییرات اقلیمی گرفته تا نابرابریهای اقتصادی و بحرانهای مهاجرتی، همگی نیازمند راهکارهای جمعی هستند.
پذیرش تنوع فرهنگی به معنای یکسانسازی نیست؛ بلکه به معنای احترام به هویتهای متفاوت در عینِ درکِ سرنوشتِ مشترکِ بشری است. وقتی یاد میگیریم به «دیگری» گوش دهیم و به دانش و دیدگاههای متفاوت احترام بگذاریم، دیوارهای تعصب فرو میریزند. جوامعی که تنوع را به عنوان یک فرصت پذیرا میشوند، خلاقتر، تابآورتر و در نهایت، صلحآمیزتر هستند. امروز فرصتی است تا متعهد شویم که نه تنها تفاوتها را تحمل کنیم، بلکه برای غنای زندگیمان، از آنها بیاموزیم و در کنار هم جهانی بسازیم که در آن، هر صدایی شنیده شود.
به امید روزی که تنوع، نه عامل تفرقه، بلکه زیباترین نقش در بوم زندگی انسان باشد.
#تنوع_فرهنگی #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1
کیفرخواست در آلمان علیه دو نفر به اتهام همکاری با ایران برای حمله به یهودیان و قصد ترور رئیس انجمن آلمان-اسرائیل
دادستانی فدرال آلمان علیه دو مرد با اصالت افغانستانی به اتهام جاسوسی و برنامهریزی برای عملیاتهای تروریستی به نفع جمهوری اسلامی ایران کیفرخواست صادر کرد. متهم اصلی، «علی س.» که دارای تابعیت دانمارکی است، به همراه «تواب م.»، متهم هستند که از سوی نیروهای امنیتی ایران، از جمله سپاه پاسداران، مأمور شناسایی و زمینهسازی برای قتل چهرههای برجسته یهودی و حمله به اماکن مرتبط با آنها در آلمان شده بودند.
طبق کیفرخواست دادگاه عالی ایالتی هامبورگ، علی س. از اوایل سال ۲۰۲۵ مأموریت داشت تا اطلاعات دقیقی برای برنامهریزی ترور «یوزف شوستر»، رئیس شورای مرکزی یهودیان آلمان، و «فولکر بک»، رئیس انجمن آلمان-اسرائیل (DIG) و سیاستمدار پیشین حزب سبزها، جمعآوری کند. اسناد دادستانی نشان میدهد که سوءقصد به جان فولکر بک با هدف قتل طراحی شده بود. علاوه بر این، این شبکه مأموریت داشت اطلاعاتی درباره دو اغذیهفروشی یهودی در برلین گردآوری کند تا مقدمات آتشسوزی عمدی در آنها فراهم شود.
علی س. که در تابستان ۲۰۲۵ در دانمارک بازداشت و به آلمان مسترد شده، با اتهامات سنگینی از جمله «فعالیت جاسوسی با هدف خرابکاری»، «تلاش برای مشارکت در قتل» و «آتشسوزی عمدی شدید» روبروست. متهم دوم، تواب م. نیز که در نوامبر ۲۰۲۵ بازداشت و به آلمان منتقل شد، به تلاش برای مشارکت در قتل متهم شده است. هر دو متهم از زمان انتقال به آلمان در بازداشت موقت به سر میبرند.
این پرونده ابعاد جدیدی از فعالیتهای مرتبط با سازمانهای امنیتی جمهوری اسلامی در خاک اروپا را آشکار کرده است. دادستانی فدرال آلمان با تأکید بر حساسیت این عملیات، تصریح کرده است که اقدامات این شبکه با هدف ارعاب جامعه یهودیان آلمان و تسهیل حملات خشونتآمیز سازماندهی شده بود.
#یهودی_ستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دادستانی فدرال آلمان علیه دو مرد با اصالت افغانستانی به اتهام جاسوسی و برنامهریزی برای عملیاتهای تروریستی به نفع جمهوری اسلامی ایران کیفرخواست صادر کرد. متهم اصلی، «علی س.» که دارای تابعیت دانمارکی است، به همراه «تواب م.»، متهم هستند که از سوی نیروهای امنیتی ایران، از جمله سپاه پاسداران، مأمور شناسایی و زمینهسازی برای قتل چهرههای برجسته یهودی و حمله به اماکن مرتبط با آنها در آلمان شده بودند.
طبق کیفرخواست دادگاه عالی ایالتی هامبورگ، علی س. از اوایل سال ۲۰۲۵ مأموریت داشت تا اطلاعات دقیقی برای برنامهریزی ترور «یوزف شوستر»، رئیس شورای مرکزی یهودیان آلمان، و «فولکر بک»، رئیس انجمن آلمان-اسرائیل (DIG) و سیاستمدار پیشین حزب سبزها، جمعآوری کند. اسناد دادستانی نشان میدهد که سوءقصد به جان فولکر بک با هدف قتل طراحی شده بود. علاوه بر این، این شبکه مأموریت داشت اطلاعاتی درباره دو اغذیهفروشی یهودی در برلین گردآوری کند تا مقدمات آتشسوزی عمدی در آنها فراهم شود.
علی س. که در تابستان ۲۰۲۵ در دانمارک بازداشت و به آلمان مسترد شده، با اتهامات سنگینی از جمله «فعالیت جاسوسی با هدف خرابکاری»، «تلاش برای مشارکت در قتل» و «آتشسوزی عمدی شدید» روبروست. متهم دوم، تواب م. نیز که در نوامبر ۲۰۲۵ بازداشت و به آلمان منتقل شد، به تلاش برای مشارکت در قتل متهم شده است. هر دو متهم از زمان انتقال به آلمان در بازداشت موقت به سر میبرند.
این پرونده ابعاد جدیدی از فعالیتهای مرتبط با سازمانهای امنیتی جمهوری اسلامی در خاک اروپا را آشکار کرده است. دادستانی فدرال آلمان با تأکید بر حساسیت این عملیات، تصریح کرده است که اقدامات این شبکه با هدف ارعاب جامعه یهودیان آلمان و تسهیل حملات خشونتآمیز سازماندهی شده بود.
#یهودی_ستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ناباورمندان به عنوان دیگری
رویکردها و جریانهای مذهبی در ایالات متحده برای دهههاست که موضوع مطالعه جامعهشناسان قرار دارد. آزادی مذهبی مصرح در قانون اساسی این کشور راه شهروندان را برای انتخاب راه و روش زندگی باز گذاشته است. افراد خداناباور و بدون دین در ایالات متحده بدون محدودیت قانونی میتوانند کار و زندگی کنند. در کنار آنان، مسیحیان و پیروان سایر ادیان و نیز فرقههای نوظهور در این کشور حضور دارند. در سالهای اخیر به نظر میرسد که شور ساختن و پیوستن به فرقههای متفاوت مرتبط یا بیارتباط با مسیحیت کاهش یافته باشد، اما جامعه آمریکا در حد و اندازه جامعههایی چون سوئد یا فنلاند به سمت زندگی آزاد از مذهب حرکت نکرده است.
بعضی ناظران چنین میپندارند که علیرغم کاهش اختلافات میان گروههای مذهبی، مرز بین مومنان و بیایمانان در آمریکا همچنان قوی است. دادههای نظرسنجیهایی که در سطحی ملی صورت گرفتهاند، نشان میدهد در ایالات متحده افراد بدون مذهب کمتر از سایرین مورد پذیرش اجتماعی هستند. این روند عدم پذیرش یا حتی بیاعتمادی که روبروی افراد بدون مذهب قرار دارد در مقایسه با فهرست بلندبالایی از گروههای قومی، مذهبی و سایر اقلیتها – که در مجموع تا حد نسبتا بیشتری از پذیرش اجتماعی برخوردارند – همچنان حکمفرما است. به نظر میرسد بیاعتمادی به افراد بدون مذهب ریشه در زمینههای فرهنگی اخلاقی و فرآیندهایی دارد که در جامعهشناسی به آنها عنوان سازوکارهای «نمادین» داده شده است.
لامونت و مولنار در پژوهش و مطالعه خود در سال ۲۰۰۲ چنین پیشنهاد دادهاند که سوالاتی که افراد در مورد مرزهای میان مردم از خود میپرسند – مانند اینکه چه کسی شبیه من است و چه کسی نیست؟ چه نوع رابطهای با آنهایی که متفاوت هستند دارم؟ – و پاسخهایی که به آنها میدهند تمایزات نمادینی است که ما در ابعاد چندگانه بین خود و دیگران قائل میشویم. چنین تمایزهایی زمانی پیامدهای اجتماعی دارند که به طور گسترده به عنوان ابعاد مشروع تفاوت شناخته و پذیرفته شوند و دسترسی به منابع و فرصتها را سازماندهی کنند. پژوهشگران دیگری مانند الکساندر (۱۹۹۲) یا تیلور (۲۰۰۲) بر این دیدگاه هستند که در جریان تغییرات اجتماعی مرزهای مذکور ممکن است هم ساخته شوند و هم نابود یا جابجا شوند.
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/nonbelievers-as-the-other/
#ناباورمندان #آتئیسم #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
رویکردها و جریانهای مذهبی در ایالات متحده برای دهههاست که موضوع مطالعه جامعهشناسان قرار دارد. آزادی مذهبی مصرح در قانون اساسی این کشور راه شهروندان را برای انتخاب راه و روش زندگی باز گذاشته است. افراد خداناباور و بدون دین در ایالات متحده بدون محدودیت قانونی میتوانند کار و زندگی کنند. در کنار آنان، مسیحیان و پیروان سایر ادیان و نیز فرقههای نوظهور در این کشور حضور دارند. در سالهای اخیر به نظر میرسد که شور ساختن و پیوستن به فرقههای متفاوت مرتبط یا بیارتباط با مسیحیت کاهش یافته باشد، اما جامعه آمریکا در حد و اندازه جامعههایی چون سوئد یا فنلاند به سمت زندگی آزاد از مذهب حرکت نکرده است.
بعضی ناظران چنین میپندارند که علیرغم کاهش اختلافات میان گروههای مذهبی، مرز بین مومنان و بیایمانان در آمریکا همچنان قوی است. دادههای نظرسنجیهایی که در سطحی ملی صورت گرفتهاند، نشان میدهد در ایالات متحده افراد بدون مذهب کمتر از سایرین مورد پذیرش اجتماعی هستند. این روند عدم پذیرش یا حتی بیاعتمادی که روبروی افراد بدون مذهب قرار دارد در مقایسه با فهرست بلندبالایی از گروههای قومی، مذهبی و سایر اقلیتها – که در مجموع تا حد نسبتا بیشتری از پذیرش اجتماعی برخوردارند – همچنان حکمفرما است. به نظر میرسد بیاعتمادی به افراد بدون مذهب ریشه در زمینههای فرهنگی اخلاقی و فرآیندهایی دارد که در جامعهشناسی به آنها عنوان سازوکارهای «نمادین» داده شده است.
لامونت و مولنار در پژوهش و مطالعه خود در سال ۲۰۰۲ چنین پیشنهاد دادهاند که سوالاتی که افراد در مورد مرزهای میان مردم از خود میپرسند – مانند اینکه چه کسی شبیه من است و چه کسی نیست؟ چه نوع رابطهای با آنهایی که متفاوت هستند دارم؟ – و پاسخهایی که به آنها میدهند تمایزات نمادینی است که ما در ابعاد چندگانه بین خود و دیگران قائل میشویم. چنین تمایزهایی زمانی پیامدهای اجتماعی دارند که به طور گسترده به عنوان ابعاد مشروع تفاوت شناخته و پذیرفته شوند و دسترسی به منابع و فرصتها را سازماندهی کنند. پژوهشگران دیگری مانند الکساندر (۱۹۹۲) یا تیلور (۲۰۰۲) بر این دیدگاه هستند که در جریان تغییرات اجتماعی مرزهای مذکور ممکن است هم ساخته شوند و هم نابود یا جابجا شوند.
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/nonbelievers-as-the-other/
#ناباورمندان #آتئیسم #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1👌1
بیش از ۵۰ روز از بازداشت بهزاد یزدانی و رومینا خزعلی، زوج بهائی ساکن شیراز، میگذرد و این دو شهروند همچنان بدون دسترسی به وکیل و در وضعیت بلاتکلیف در زندان عادلآباد شیراز محبوس هستند. تداوم بازداشت این زوج، با توجه به شرایط جسمانی نامساعد خانم خزعلی، نگرانیهای عمیقی را برای خانواده و اطرافیان آنها ایجاد کرده است.
بهزاد یزدانی (مترجم و ویراستار) و همسرش رومینا خزعلی (نقاش) که والدین دو نوجوان هستند، در روزهای ۸ و ۹ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران اطلاعات سپاه پاسداران در منزل شخصی خود بازداشت شدند.
بر اساس اطلاعات دریافتی، رومینا خزعلی پیش از بازداشت تحت عمل جراحی معده قرار گرفته بود و از بیماریهای زمینهای از جمله میگرن و مشکلات حاد گوارشی رنج میبرد. در تماسهای اخیر، علاوه بر وخامت وضعیت جسمی، نگرانیهایی از بابت سلامت روان وی نیز گزارش شده است. با وجود این شرایط، پیگیریهای مکرر خانواده برای تبدیل قرار بازداشت به وثیقه، از سوی دستگاه قضایی بیپاسخ مانده است.
بازداشت این زوج و ممانعت از دسترسی آنان به حق داشتن وکیل، بار دیگر نشاندهنده رویههای غیرقانونی در پروندههای امنیتی علیه شهروندان بهائی است. «بلاتکلیفی طولانیمدت» یکی از ابزارهای شناختهشده نهادهای امنیتی در شیراز برای تحت فشار قرار دادن خانوادههای بهائی و تحمیل هزینههای سنگین بر این جامعه است.
این زوج در حالی بیش از هفت هفته است که از فرزندان نوجوان خود دور ماندهاند که هیچ اتهام شفاف و مستندی به آنها تفهیم نشده است. محرومیت از حقوق اولیه قانونی و بیتوجهی به وضعیت پزشکی حاد خانم خزعلی، نمونه دیگری از سرکوب سازمانیافتهای است که جامعه بهائیان ایران، بهویژه در استان فارس، با آن روبرو هستند؛ برخوردهایی که عمدتاً با هدف ایجاد رعب و فشار مضاعف بر جامعه اقلیتهای دینی طراحی و اجرا میشود.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بهزاد یزدانی (مترجم و ویراستار) و همسرش رومینا خزعلی (نقاش) که والدین دو نوجوان هستند، در روزهای ۸ و ۹ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران اطلاعات سپاه پاسداران در منزل شخصی خود بازداشت شدند.
بر اساس اطلاعات دریافتی، رومینا خزعلی پیش از بازداشت تحت عمل جراحی معده قرار گرفته بود و از بیماریهای زمینهای از جمله میگرن و مشکلات حاد گوارشی رنج میبرد. در تماسهای اخیر، علاوه بر وخامت وضعیت جسمی، نگرانیهایی از بابت سلامت روان وی نیز گزارش شده است. با وجود این شرایط، پیگیریهای مکرر خانواده برای تبدیل قرار بازداشت به وثیقه، از سوی دستگاه قضایی بیپاسخ مانده است.
بازداشت این زوج و ممانعت از دسترسی آنان به حق داشتن وکیل، بار دیگر نشاندهنده رویههای غیرقانونی در پروندههای امنیتی علیه شهروندان بهائی است. «بلاتکلیفی طولانیمدت» یکی از ابزارهای شناختهشده نهادهای امنیتی در شیراز برای تحت فشار قرار دادن خانوادههای بهائی و تحمیل هزینههای سنگین بر این جامعه است.
این زوج در حالی بیش از هفت هفته است که از فرزندان نوجوان خود دور ماندهاند که هیچ اتهام شفاف و مستندی به آنها تفهیم نشده است. محرومیت از حقوق اولیه قانونی و بیتوجهی به وضعیت پزشکی حاد خانم خزعلی، نمونه دیگری از سرکوب سازمانیافتهای است که جامعه بهائیان ایران، بهویژه در استان فارس، با آن روبرو هستند؛ برخوردهایی که عمدتاً با هدف ایجاد رعب و فشار مضاعف بر جامعه اقلیتهای دینی طراحی و اجرا میشود.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡2❤1
صدور حکم بیش از ۹ سال حبس برای غزل مرزبان، نوکیش مسیحی
شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، غزل مرزبان جورشری، نوکیش مسیحی و دانشآموخته رشته حقوق را به ۹ سال و هشت ماه حبس تعزیری محکوم کرد. این حکم که به تازگی به وی ابلاغ شده، حاصل پروندهسازیهای امنیتی علیه این شهروند ساکن تهران است.
غزل مرزبان در تاریخ ۲۵ دیماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود بازداشت و جهت تحمل دوران بازجویی به زندان اوین منتقل شد. در حکم صادره، «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» به عنوان اتهامات اصلی وی ذکر شده است. این در حالی است که وی پیش از این نیز به دلیل فعالیتهای عقیدتی و مذهبی خود، سابقه تحمل حبس را در کارنامه داشته است.
صدور این حکم سنگین در حالی صورت میگیرد که غزل مرزبان طی سالیان اخیر با دشواریهای مضاعفی در زندگی شخصی خود روبرو بوده است. یکی از مهمترین چالشهای این زوج مسیحی، موانع سیستماتیک در دسترسی به دارو و امکانات درمانی بوده است. به گفته برخی نهادهای حقوق بشری، او در سالهای اخیر برای تهیه داروی بیماری پارکینسون همسرش با مشکلات متعددی مواجه بوده که ریشه در تبعیضهای اعمالشده علیه این زوج به دلیل تغییر دین و مسیحی شدن آنها دارد.
غزل مرزبان که اهل لشتنشای رشت و فارغالتحصیل رشته حقوق است، در شرایطی به حبس طولانیمدت محکوم شده که پیشتر نیز به دلیل عقاید خود با فشارها و محدودیتهای پیدرپی حکومتی دستوپنجه نرم کرده بود. تداوم بازداشت و صدور احکام سنگین برای نوکیشان مسیحی، بخشی از سیاست گسترده جمهوری اسلامی در سرکوب آزادیهای مذهبی و اعمال فشار بر اقلیتهای عقیدتی است.
#نوکیش_مسیحی #آزادی_مذهبی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، غزل مرزبان جورشری، نوکیش مسیحی و دانشآموخته رشته حقوق را به ۹ سال و هشت ماه حبس تعزیری محکوم کرد. این حکم که به تازگی به وی ابلاغ شده، حاصل پروندهسازیهای امنیتی علیه این شهروند ساکن تهران است.
غزل مرزبان در تاریخ ۲۵ دیماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود بازداشت و جهت تحمل دوران بازجویی به زندان اوین منتقل شد. در حکم صادره، «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» به عنوان اتهامات اصلی وی ذکر شده است. این در حالی است که وی پیش از این نیز به دلیل فعالیتهای عقیدتی و مذهبی خود، سابقه تحمل حبس را در کارنامه داشته است.
صدور این حکم سنگین در حالی صورت میگیرد که غزل مرزبان طی سالیان اخیر با دشواریهای مضاعفی در زندگی شخصی خود روبرو بوده است. یکی از مهمترین چالشهای این زوج مسیحی، موانع سیستماتیک در دسترسی به دارو و امکانات درمانی بوده است. به گفته برخی نهادهای حقوق بشری، او در سالهای اخیر برای تهیه داروی بیماری پارکینسون همسرش با مشکلات متعددی مواجه بوده که ریشه در تبعیضهای اعمالشده علیه این زوج به دلیل تغییر دین و مسیحی شدن آنها دارد.
غزل مرزبان که اهل لشتنشای رشت و فارغالتحصیل رشته حقوق است، در شرایطی به حبس طولانیمدت محکوم شده که پیشتر نیز به دلیل عقاید خود با فشارها و محدودیتهای پیدرپی حکومتی دستوپنجه نرم کرده بود. تداوم بازداشت و صدور احکام سنگین برای نوکیشان مسیحی، بخشی از سیاست گسترده جمهوری اسلامی در سرکوب آزادیهای مذهبی و اعمال فشار بر اقلیتهای عقیدتی است.
#نوکیش_مسیحی #آزادی_مذهبی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡3
بشری مصطفوی، زن باردار بهایی در زندان کرمان؛ جامعه جهانی بهایی خواستار آزادی فوری او شد
در ادامه روند سرکوب سیستماتیک شهروندان بهایی در ایران، بشری مصطفوی، زن باردار بهایی اهل رفسنجان، در حالی دوران حبس خود را در زندان کرمان سپری میکند که مقامات قضایی با درخواستهای وی برای دسترسی به مراقبتهای پزشکی ضروری، از جمله آزمایشهای حیاتی دوران بارداری، مخالفت کردهاند.
خانم مصطفوی که پیشتر به دلیل نبود شواهد کافی تبرئه شده بود، پس از اعتراض دادستان، با حکم دادگاه تجدیدنظر در ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، به چهار ماه حبس محکوم شد. در جریان این دادرسی، قاضی پرونده با صراحت به تعصبات مذهبی به عنوان انگیزه اصلی این حکم اشاره کرده و به وی گفته است: «شما بهایی هستید و در کشور اسلامی باید تاوان بهایی بودن خود را بدهید.»
جامعه جهانی بهایی در بیانیهای ضمن ابراز نگرانی شدید از وضعیت خانم مصطفوی، حبس یک زن باردار را مصداق «نهایت بیرحمی» خواند. سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل متحد، در اینباره اظهار داشت: «محبوس کردن یک زن باردار بیگناه در پشت میلههای زندان، نه تنها خود او، بلکه جنینی را که در وجودش حمل میکند، مجازات میکند.»
خانم فهندژ با انتقاد از عملکرد حکومت ایران در قبال شهروندان، افزود: «زمامداری نباید ابزاری برای سرکوب انسانها به خاطر باورها باشد. حکومت ایران باید پیش از نوبت مراجعات پزشکی بشری در تاریخ ۹ خردادماه، او را بیقیدوشرط آزاد کند.»
بشری مصطفوی تنها یکی از دهها شهروند بهایی است که طی ماههای اخیر در موج جدیدی از بازداشتها در ایران زندانی شدهاند. با این حال، وضعیت ویژه او به دلیل شرایط جسمانی و محرومیت از خدمات ضروری درمانی، توجه نهادهای حقوق بشری را بیش از پیش به خود جلب کرده است. جامعه جهانی بهایی تأکید کرده است که مقامات ایران با استفاده از فضای بحرانی، سعی دارند شهروندان بیگناه بهایی را به عنوان ابزاری برای مقصرسازی و انحراف افکار عمومی تحت فشار قرار دهند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در ادامه روند سرکوب سیستماتیک شهروندان بهایی در ایران، بشری مصطفوی، زن باردار بهایی اهل رفسنجان، در حالی دوران حبس خود را در زندان کرمان سپری میکند که مقامات قضایی با درخواستهای وی برای دسترسی به مراقبتهای پزشکی ضروری، از جمله آزمایشهای حیاتی دوران بارداری، مخالفت کردهاند.
خانم مصطفوی که پیشتر به دلیل نبود شواهد کافی تبرئه شده بود، پس از اعتراض دادستان، با حکم دادگاه تجدیدنظر در ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، به چهار ماه حبس محکوم شد. در جریان این دادرسی، قاضی پرونده با صراحت به تعصبات مذهبی به عنوان انگیزه اصلی این حکم اشاره کرده و به وی گفته است: «شما بهایی هستید و در کشور اسلامی باید تاوان بهایی بودن خود را بدهید.»
جامعه جهانی بهایی در بیانیهای ضمن ابراز نگرانی شدید از وضعیت خانم مصطفوی، حبس یک زن باردار را مصداق «نهایت بیرحمی» خواند. سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل متحد، در اینباره اظهار داشت: «محبوس کردن یک زن باردار بیگناه در پشت میلههای زندان، نه تنها خود او، بلکه جنینی را که در وجودش حمل میکند، مجازات میکند.»
خانم فهندژ با انتقاد از عملکرد حکومت ایران در قبال شهروندان، افزود: «زمامداری نباید ابزاری برای سرکوب انسانها به خاطر باورها باشد. حکومت ایران باید پیش از نوبت مراجعات پزشکی بشری در تاریخ ۹ خردادماه، او را بیقیدوشرط آزاد کند.»
بشری مصطفوی تنها یکی از دهها شهروند بهایی است که طی ماههای اخیر در موج جدیدی از بازداشتها در ایران زندانی شدهاند. با این حال، وضعیت ویژه او به دلیل شرایط جسمانی و محرومیت از خدمات ضروری درمانی، توجه نهادهای حقوق بشری را بیش از پیش به خود جلب کرده است. جامعه جهانی بهایی تأکید کرده است که مقامات ایران با استفاده از فضای بحرانی، سعی دارند شهروندان بیگناه بهایی را به عنوان ابزاری برای مقصرسازی و انحراف افکار عمومی تحت فشار قرار دهند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡2😢1💔1
از خشونت مذهبی تا همزیستی: دفاع از آزادی پایدار عقاید
درسهای تطبیقی از پنج جامعه کثرتگرا
فرانسه همیشه کشوری آزاد از نظر دین و باور نبود. قرنها پیش، اختلافات مذهبی میان کاتولیکها و پروتستانها به خشونتی هولناک انجامید؛ تا جایی که هزاران انسان تنها به دلیل تفاوت در شیوه باور خود کشته شدند. اما همان جامعه، بهتدریج راهی به سوی همزیستی، سکولاریسم و پذیرش تکثر پیدا کرد.
نوشتار «از خشونت مذهبی تا همزیستی» با نگاهی تطبیقی به تجربه پنج کشور؛ فرانسه، بریتانیا، کانادا، هند و آفریقای جنوبی، بررسی میکند که چگونه جوامع میتوانند از نفرت و حذف به سوی مدارا، آزادی عقیده و احترام متقابل حرکت کنند.
این متن نشان میدهد که آزادی دین و باور فقط با قانون ایجاد نمیشود؛ بلکه نیازمند آموزش، گفتوگو، جامعه مدنی فعال و مشارکت شهروندان است. همچنین به نقش گفتوگوی میانجماعتی، آموزش حقوق شهروندی و فعالیتهای ریشهای در کاهش سوءظنها و تنشهای مذهبی میپردازد.
در بخشی از مقدمه این مطلب با یادآوری خشونتها در رویداد کشتار روز «سن بارتلمی» که هزاران مسیحی پروتستان، که بسیاری از آنان شهروندان عادی بودند، طی چند روز کشته شدند، آمده است:
«یادبود روز سن بارتلمی تنها یادآور یک تراژدی نیست بلکه نشانهای است از اینکه جوامع میتوانند فراتر از خشونت فرقهای تحول یابند.»
این مطالعه موردی، فراتر از یک مطالعه تاریخی، تاملی است درباره امکان ساختن جامعهای که در آن تفاوت عقیده، بهانه حذف و دشمنی نباشد.
متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/religious-bloodshed-coexistence/
#سکولاریسم #خشونت_مذهبی #آزادی_مذهبی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
درسهای تطبیقی از پنج جامعه کثرتگرا
فرانسه همیشه کشوری آزاد از نظر دین و باور نبود. قرنها پیش، اختلافات مذهبی میان کاتولیکها و پروتستانها به خشونتی هولناک انجامید؛ تا جایی که هزاران انسان تنها به دلیل تفاوت در شیوه باور خود کشته شدند. اما همان جامعه، بهتدریج راهی به سوی همزیستی، سکولاریسم و پذیرش تکثر پیدا کرد.
نوشتار «از خشونت مذهبی تا همزیستی» با نگاهی تطبیقی به تجربه پنج کشور؛ فرانسه، بریتانیا، کانادا، هند و آفریقای جنوبی، بررسی میکند که چگونه جوامع میتوانند از نفرت و حذف به سوی مدارا، آزادی عقیده و احترام متقابل حرکت کنند.
این متن نشان میدهد که آزادی دین و باور فقط با قانون ایجاد نمیشود؛ بلکه نیازمند آموزش، گفتوگو، جامعه مدنی فعال و مشارکت شهروندان است. همچنین به نقش گفتوگوی میانجماعتی، آموزش حقوق شهروندی و فعالیتهای ریشهای در کاهش سوءظنها و تنشهای مذهبی میپردازد.
در بخشی از مقدمه این مطلب با یادآوری خشونتها در رویداد کشتار روز «سن بارتلمی» که هزاران مسیحی پروتستان، که بسیاری از آنان شهروندان عادی بودند، طی چند روز کشته شدند، آمده است:
«یادبود روز سن بارتلمی تنها یادآور یک تراژدی نیست بلکه نشانهای است از اینکه جوامع میتوانند فراتر از خشونت فرقهای تحول یابند.»
این مطالعه موردی، فراتر از یک مطالعه تاریخی، تاملی است درباره امکان ساختن جامعهای که در آن تفاوت عقیده، بهانه حذف و دشمنی نباشد.
متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/religious-bloodshed-coexistence/
#سکولاریسم #خشونت_مذهبی #آزادی_مذهبی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2
Forwarded from آموزشکده توانا
Mahsa and Mandana Sotoodeh: Two Baha’i Sisters Held in Indefinite Detention for Over 50 Days
Mahsa (25) and Mandana (38) Sotoodeh have remained in custody for over 50 days at Adelabad Prison in Shiraz. Arrested by IRGC intelligence in early April 2026, the sisters have been held without clear charges or access to legal counsel. Despite repeated inquiries, judicial authorities have refused to explain the reasons for their detention or grant bail. Held in separate cells, their ongoing ordeal is part of a systemic campaign of state-sponsored harassment against Baha’is in Iran, characterized by prolonged isolation and the deliberate denial of judicial transparency.
#MahsaSotoodeh
#MandanaSotoodeh
#HumanRights
#AdelabadPrison
@Tavaana_TavaanaTech
Mahsa (25) and Mandana (38) Sotoodeh have remained in custody for over 50 days at Adelabad Prison in Shiraz. Arrested by IRGC intelligence in early April 2026, the sisters have been held without clear charges or access to legal counsel. Despite repeated inquiries, judicial authorities have refused to explain the reasons for their detention or grant bail. Held in separate cells, their ongoing ordeal is part of a systemic campaign of state-sponsored harassment against Baha’is in Iran, characterized by prolonged isolation and the deliberate denial of judicial transparency.
#MahsaSotoodeh
#MandanaSotoodeh
#HumanRights
#AdelabadPrison
@Tavaana_TavaanaTech
😭1😡1
محکومیت امین ایمانیان، شهروند بهائی و قهرمان بوکس، به یک سال حبس تعزیری
امین ایمانیان، شهروند بهائی، قهرمان پیشین بوکس کشور و از مربیان و داوران فعال فدراسیون، بر اساس حکم صادره از سوی دادگاه انقلاب بابل به یک سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم که ابتدا به صورت غیابی صادر شده بود، در جلسه واخواهی مورخ ۲۸ اردیبهشتماه ۱۴۰۵ در شعبه اول دادگاه انقلاب بابل عیناً تأیید گردید.
روند برخورد امنیتی با این ورزشکار از تاریخ ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ آغاز شد؛ زمانی که مأموران اداره اطلاعات با یورش به منزل شخصی وی و شکستن درب ورودی، ضمن تفتیش محل، اقدام به ضبط اموال از جمله کتابها، جزوات آموزشی و تجهیزات الکترونیکی و هارد کامپیوتر او کردند. در پی این اقدام، آقای ایمانیان بازداشت و پروندهای با اتهام «تبلیغ علیه نظام» برای وی گشوده شد. سرانجام در ۱۸ اسفند ۱۴۰۴، دادگاه انقلاب بابل وی را به یک سال حبس محکوم کرد؛ حکمی که با وجود برگزاری جلسه واخواهی، تغییری نکرد و به گفته منابع مطلع، این جلسه رسیدگی ماهیتی نمایشی داشته است.
محکومیت امین ایمانیان در حالی صورت میگیرد که در ماههای اخیر، برخوردهای امنیتی و فشارهای سیستماتیک بر جامعه بهائیان ایران به شکل بیسابقهای افزایش یافته است. نهادهای امنیتی و قضایی با استفاده از ابزارهای قانونی و پروندهسازیهای هدفمند، به دنبال محدود کردن هرچه بیشتر فعالیتهای اجتماعی، آموزشی و ورزشی شهروندان بهائی هستند. این روند که شامل بازداشتهای گسترده، یورش به منازل و صدور احکام حبس طولانیمدت است، بخشی از سیاست کلان حکومت برای سرکوب اقلیتهای دینی و ایجاد فضای ارعاب در جامعه است که به ویژه در زمان بروز بحرانهای سیاسی، با شدت بیشتری علیه این جامعه اعمال میشود.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
امین ایمانیان، شهروند بهائی، قهرمان پیشین بوکس کشور و از مربیان و داوران فعال فدراسیون، بر اساس حکم صادره از سوی دادگاه انقلاب بابل به یک سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم که ابتدا به صورت غیابی صادر شده بود، در جلسه واخواهی مورخ ۲۸ اردیبهشتماه ۱۴۰۵ در شعبه اول دادگاه انقلاب بابل عیناً تأیید گردید.
روند برخورد امنیتی با این ورزشکار از تاریخ ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ آغاز شد؛ زمانی که مأموران اداره اطلاعات با یورش به منزل شخصی وی و شکستن درب ورودی، ضمن تفتیش محل، اقدام به ضبط اموال از جمله کتابها، جزوات آموزشی و تجهیزات الکترونیکی و هارد کامپیوتر او کردند. در پی این اقدام، آقای ایمانیان بازداشت و پروندهای با اتهام «تبلیغ علیه نظام» برای وی گشوده شد. سرانجام در ۱۸ اسفند ۱۴۰۴، دادگاه انقلاب بابل وی را به یک سال حبس محکوم کرد؛ حکمی که با وجود برگزاری جلسه واخواهی، تغییری نکرد و به گفته منابع مطلع، این جلسه رسیدگی ماهیتی نمایشی داشته است.
محکومیت امین ایمانیان در حالی صورت میگیرد که در ماههای اخیر، برخوردهای امنیتی و فشارهای سیستماتیک بر جامعه بهائیان ایران به شکل بیسابقهای افزایش یافته است. نهادهای امنیتی و قضایی با استفاده از ابزارهای قانونی و پروندهسازیهای هدفمند، به دنبال محدود کردن هرچه بیشتر فعالیتهای اجتماعی، آموزشی و ورزشی شهروندان بهائی هستند. این روند که شامل بازداشتهای گسترده، یورش به منازل و صدور احکام حبس طولانیمدت است، بخشی از سیاست کلان حکومت برای سرکوب اقلیتهای دینی و ایجاد فضای ارعاب در جامعه است که به ویژه در زمان بروز بحرانهای سیاسی، با شدت بیشتری علیه این جامعه اعمال میشود.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡2
مولوی عبدالحمید: مشکل در قانون اساسی است
مولوی عبدالحمید، در مراسم نماز جمعه زاهدان، با ابراز تأسف از مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم و «گرانیهای بیحدومرز» در کشور، تأکید کرد که ملت ایران صاحبان اصلی این کشور و ثروتهای کلان آن هستند، اما در شرایط بسیار سختی قرار دارند و گرسنگی تحمل میکنند.
وی در بخشی از سخنانش اظهار داشت که پیش از جنگ، شرایط اقتصادی کشور و مردم در آستانه نابودی قرار داشت و پول ملی ارزش خود را از دست داده بود و تورم و گرانی بیداد میکرد، اما اکنون که کشور در شرایط جنگی قرار دارد، تورم و گرانی حد و مرزی ندارد.
عبدالحمید ادامه داد که ملت شریف و بزرگ ایران صاحبان اصلی این کشور و ثروتهای کلان آن هستند، اما در شرایط بسیار سختی قرار دارند و گرسنگی تحمل میکنند و پرسید کسانی که مسئولیت امور را بر عهده دارند، در روز قیامت چه پاسخی برای رنجها و سختیهای این ملت خواهند داشت.
دولت نقش مؤثری در سیاستهای داخلی و خارجی ندارد / مشکل در قانون اساسی است
امامجمعه زاهدان همچنین گفت مردم معتقدند دولتی انتخاب کردهاند که اختیارات کافی ندارد. او افزود که در بسیاری از کشورها تصمیمگیری درباره سیاستهای داخلی و خارجی در اختیار دولت است، اما در ایران دولت بهجز اجرا، نقش مؤثری در این حوزهها ندارد.
وی تأکید کرد که مشکل در قانون اساسی است و تا زمانی که در آن تغییر ایجاد نشود، هیچکس نمیتواند اوضاع کشور را سامان دهد و مشکلات و بحرانهای کشور باید آسیبشناسی شوند.
مردم ایران حرفها و گلایههای زیادی دارند
عبدالحمید در ادامه اظهار داشت که مردم ایران گلایههای فراوانی دارند؛ بسیاری سرمایههای مادی خود را از دست دادهاند و عدهای نیز در نتیجه کشمکشهای سیاسی نسبت به دین بدبین شدهاند.
وی تأکید کرد که در دین، پیامبر و قرآن هیچ عیب و ضعفی وجود ندارد و ضعفها مربوط به عملکرد انسانهاست و توصیه کرد که مردم ضعف عملکرد افراد را به حساب دین نگذارند.
قطعی اینترنت مردم را آزار میدهد؛ به این روند پایان دهید
امامجمعه زاهدان در بخش پایانی سخنانش از قطع اینترنت بینالمللی در کشور انتقاد کرد و گفت که اینترنت امروز به یکی از نیازهای اساسی بشر تبدیل شده و تمام بخشهای زندگی مردم با آن گره خورده است.
وی خطاب به مسئولان خواستار پایاندادن به روند قطع اینترنت شد تا مردم از این رنج رهایی پیدا کنند.
#مولوی_عبدالحمید #اهل_سنت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
مولوی عبدالحمید، در مراسم نماز جمعه زاهدان، با ابراز تأسف از مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم و «گرانیهای بیحدومرز» در کشور، تأکید کرد که ملت ایران صاحبان اصلی این کشور و ثروتهای کلان آن هستند، اما در شرایط بسیار سختی قرار دارند و گرسنگی تحمل میکنند.
وی در بخشی از سخنانش اظهار داشت که پیش از جنگ، شرایط اقتصادی کشور و مردم در آستانه نابودی قرار داشت و پول ملی ارزش خود را از دست داده بود و تورم و گرانی بیداد میکرد، اما اکنون که کشور در شرایط جنگی قرار دارد، تورم و گرانی حد و مرزی ندارد.
عبدالحمید ادامه داد که ملت شریف و بزرگ ایران صاحبان اصلی این کشور و ثروتهای کلان آن هستند، اما در شرایط بسیار سختی قرار دارند و گرسنگی تحمل میکنند و پرسید کسانی که مسئولیت امور را بر عهده دارند، در روز قیامت چه پاسخی برای رنجها و سختیهای این ملت خواهند داشت.
دولت نقش مؤثری در سیاستهای داخلی و خارجی ندارد / مشکل در قانون اساسی است
امامجمعه زاهدان همچنین گفت مردم معتقدند دولتی انتخاب کردهاند که اختیارات کافی ندارد. او افزود که در بسیاری از کشورها تصمیمگیری درباره سیاستهای داخلی و خارجی در اختیار دولت است، اما در ایران دولت بهجز اجرا، نقش مؤثری در این حوزهها ندارد.
وی تأکید کرد که مشکل در قانون اساسی است و تا زمانی که در آن تغییر ایجاد نشود، هیچکس نمیتواند اوضاع کشور را سامان دهد و مشکلات و بحرانهای کشور باید آسیبشناسی شوند.
مردم ایران حرفها و گلایههای زیادی دارند
عبدالحمید در ادامه اظهار داشت که مردم ایران گلایههای فراوانی دارند؛ بسیاری سرمایههای مادی خود را از دست دادهاند و عدهای نیز در نتیجه کشمکشهای سیاسی نسبت به دین بدبین شدهاند.
وی تأکید کرد که در دین، پیامبر و قرآن هیچ عیب و ضعفی وجود ندارد و ضعفها مربوط به عملکرد انسانهاست و توصیه کرد که مردم ضعف عملکرد افراد را به حساب دین نگذارند.
قطعی اینترنت مردم را آزار میدهد؛ به این روند پایان دهید
امامجمعه زاهدان در بخش پایانی سخنانش از قطع اینترنت بینالمللی در کشور انتقاد کرد و گفت که اینترنت امروز به یکی از نیازهای اساسی بشر تبدیل شده و تمام بخشهای زندگی مردم با آن گره خورده است.
وی خطاب به مسئولان خواستار پایاندادن به روند قطع اینترنت شد تا مردم از این رنج رهایی پیدا کنند.
#مولوی_عبدالحمید #اهل_سنت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2🤔1👌1