آرامش دوستدار؛ درخشش عقلانیت در سایه سنگین دینخویی
آرامش دوستدار در ۲ خرداد ۱۳۱۰ خورشیدی دیده به جهان گشود؛ فیلسوفی که تمام عمر خویش را وقف واکاوی این پرسش کرد که چرا در فرهنگ ما، چراغ تفکر مستقل همواره زیر سایه سنگین جزماندیشی به خاموشی گراییده است. او که تحصیلات آکادمیک خود را در رشته فلسفه در آلمان به پایان رساند، در دوران تدریس در دانشگاه تهران و پس از آن در دوران تبعید خودخواسته، به یکی از رادیکالترین منتقدان ساختار ذهنیت ایرانی بدل شد. دوستدار بیش از آنکه یک محققِ کلاسیک باشد، یک «متفکر عاصی» بود که با زبانی صریح و به دور از مصلحتاندیشیهای مرسوم روشنفکری، جراحی عمیقی بر پیکره فرهنگ ما انجام داد. او خود را در برابر سنتی میدید که نه تنها پرسشگری را تشویق نمیکند، بلکه به ماهیت آن مشکوک است و آن را با «مرجعیت قدسی» جایگزین میکند.
در سپهر اندیشه ایران، او حکم همان «تکدرخت عاصی» در کویر جزماندیشی را دارد. او در مسیر فکری خود، از دلبستگیهای اولیه عبور کرد و به چنان صراحتی در نقد «فرهنگ دینی» رسید که شاید در تاریخ معاصر ما بینظیر باشد.
دوستدار، مسئله اصلی را در تضاد بنیادین میان «دین» و «تفکر» میجست و معتقد بود که فرهنگ دینی، از اساس سد راه اندیشیدن است. او برای تبیین این پدیده، واژهی دقیق و تکاندهنده «دینخویی» را استفاده کرد؛ مفهومی که نه صرفا به معنای باور قلبی فرد به خدا، بلکه به معنای سیطره یک ساختار فکری است که «پرسشگری» را برنمیتابد. او در آثار خود، به زیبایی مرز میان «پرسش» و «استخبار» را ترسیم میکند و میگوید: «درست آنجایی که پرسش میبایستی نشان دهد که پرسش است... مرجع پا به میان مینهد تا استخبار را جانشین پرسیدن نماید.» به بیان او، آنچه در فرهنگ دینی رخ میدهد، پرسش برآمده از حیرت وجودی نیست، بلکه «استخبار» یا کسب خبر از مرجعی قدسی است که راه را بر هرگونه «تفکر خودبنیاد» میبندد.
این فیلسوف، با تیزبینی نیچهایاش، استبداد تاریخی فرهنگ ایرانی را ریشهدار در همین «امتناع تفکر» میدانست. از نظر دوستدار، دینخویی به گونهای است که «مومن» به دلیل اتکای بیچونوچرا به مرجع، توانایی استقلال رای را از دست میدهد و در نتیجه، اندیشه در نطفه خفه میشود. او البته به ندرت قائل به استثناهایی مانند زکریای رازی بود، اما تاکید داشت که این استثنائات، هرگز به «حکم عمومی» تبدیل نشدند و نتوانستند آن سد عظیم تاریخی را بشکنند.
برای دوستدار، رهایی از این «درخششهای تیره»، نه با اصلاحات سطحی، که تنها از طریق «جرئت اندیشیدن» و بیرون آمدن از زیر سایه مرجعیت دینخو ممکن بود. او معتقد بود که دینخویی، «امتناع تفکر» است؛ یعنی وضعیتی که در آن ذهن، در چارچوبهای از پیش تعیینشده زندانی میشود و قدرت نقادی خود را از دست میدهد. شاید بتوان گفت پیام مرکزی زندگیِ فکری او، فراخوان بیوقفه به «انسان» است تا از دایره امن مرجعیت بیرون بیاید و بار سنگین خردورزی مستقل را بر دوش گیرد.
بیشتر در مورد آرامش دوستدار بخوانید:
https://tavaana.org/about_aramesh_dustdar/
#دین_خویی #نقد_دین #آرامش_دوستدار #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آرامش دوستدار در ۲ خرداد ۱۳۱۰ خورشیدی دیده به جهان گشود؛ فیلسوفی که تمام عمر خویش را وقف واکاوی این پرسش کرد که چرا در فرهنگ ما، چراغ تفکر مستقل همواره زیر سایه سنگین جزماندیشی به خاموشی گراییده است. او که تحصیلات آکادمیک خود را در رشته فلسفه در آلمان به پایان رساند، در دوران تدریس در دانشگاه تهران و پس از آن در دوران تبعید خودخواسته، به یکی از رادیکالترین منتقدان ساختار ذهنیت ایرانی بدل شد. دوستدار بیش از آنکه یک محققِ کلاسیک باشد، یک «متفکر عاصی» بود که با زبانی صریح و به دور از مصلحتاندیشیهای مرسوم روشنفکری، جراحی عمیقی بر پیکره فرهنگ ما انجام داد. او خود را در برابر سنتی میدید که نه تنها پرسشگری را تشویق نمیکند، بلکه به ماهیت آن مشکوک است و آن را با «مرجعیت قدسی» جایگزین میکند.
در سپهر اندیشه ایران، او حکم همان «تکدرخت عاصی» در کویر جزماندیشی را دارد. او در مسیر فکری خود، از دلبستگیهای اولیه عبور کرد و به چنان صراحتی در نقد «فرهنگ دینی» رسید که شاید در تاریخ معاصر ما بینظیر باشد.
دوستدار، مسئله اصلی را در تضاد بنیادین میان «دین» و «تفکر» میجست و معتقد بود که فرهنگ دینی، از اساس سد راه اندیشیدن است. او برای تبیین این پدیده، واژهی دقیق و تکاندهنده «دینخویی» را استفاده کرد؛ مفهومی که نه صرفا به معنای باور قلبی فرد به خدا، بلکه به معنای سیطره یک ساختار فکری است که «پرسشگری» را برنمیتابد. او در آثار خود، به زیبایی مرز میان «پرسش» و «استخبار» را ترسیم میکند و میگوید: «درست آنجایی که پرسش میبایستی نشان دهد که پرسش است... مرجع پا به میان مینهد تا استخبار را جانشین پرسیدن نماید.» به بیان او، آنچه در فرهنگ دینی رخ میدهد، پرسش برآمده از حیرت وجودی نیست، بلکه «استخبار» یا کسب خبر از مرجعی قدسی است که راه را بر هرگونه «تفکر خودبنیاد» میبندد.
این فیلسوف، با تیزبینی نیچهایاش، استبداد تاریخی فرهنگ ایرانی را ریشهدار در همین «امتناع تفکر» میدانست. از نظر دوستدار، دینخویی به گونهای است که «مومن» به دلیل اتکای بیچونوچرا به مرجع، توانایی استقلال رای را از دست میدهد و در نتیجه، اندیشه در نطفه خفه میشود. او البته به ندرت قائل به استثناهایی مانند زکریای رازی بود، اما تاکید داشت که این استثنائات، هرگز به «حکم عمومی» تبدیل نشدند و نتوانستند آن سد عظیم تاریخی را بشکنند.
برای دوستدار، رهایی از این «درخششهای تیره»، نه با اصلاحات سطحی، که تنها از طریق «جرئت اندیشیدن» و بیرون آمدن از زیر سایه مرجعیت دینخو ممکن بود. او معتقد بود که دینخویی، «امتناع تفکر» است؛ یعنی وضعیتی که در آن ذهن، در چارچوبهای از پیش تعیینشده زندانی میشود و قدرت نقادی خود را از دست میدهد. شاید بتوان گفت پیام مرکزی زندگیِ فکری او، فراخوان بیوقفه به «انسان» است تا از دایره امن مرجعیت بیرون بیاید و بار سنگین خردورزی مستقل را بر دوش گیرد.
بیشتر در مورد آرامش دوستدار بخوانید:
https://tavaana.org/about_aramesh_dustdar/
#دین_خویی #نقد_دین #آرامش_دوستدار #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏2❤1
ریزپرخاشهای روزگار ما
ممکن است بعضی از ما با شنیدن واژه خشونت معنای بسیار محدود و خاص و شدیدی از آن در ذهن خود بیابیم. خبرهای منتشرشده در رسانهها مملو از جلوههای شدید خشونت از سراسر دنیا هستند. کشتار، جنگ، جنایت علیه بشر، جرایم شنیع یا نزاعهای بزرگ از این دسته هستند. رسانهها ممکن است خواسته یا ناخواسته با فنون و تکنیکهای روایتگری این خشونتها را حتی شدیدتر از آنچه در واقع اتفاق افتاده است بازتاب دهند. از این گذشته، فیلمها و سریالهای تولیدشده میتوانند شامل صحنههای بسیار شدید و اغراقشدهای از خشونت باشند. ژانرهایی مانند اسلشر (Slasher) در سینما عملا بر نوآوری در زمینه بهتصویرکشیدن خشونت به شدیدترین شکل ممکن تمرکز دارند. به نظر میرسد فیلمهای این ژانر مخاطبان کمی هم ندارند. خشونت کلامی نیز در رسانهها به وفور وجود دارد.
تمام اینها ممکن است تعریف ما از خشونت و روش ما برای بازشناسی مصداقهای خشونت را به شکلی تحت تاثیر قرار دهد که اشکال ظریف یا کمتر شدید خشونت را نبیبنم یا تاثیر آن را دستکم بشماریم. این امکان وجود دارد که زندگی در زمانهای دشوار و تحمل خشونتهایی که حکومتی غاصب و ستمگر مرتکب میشود شهروندان را نسبت به بعضی اشکال خشونت - بهویژه خشونتهایی که خودشان مرتب قربانی آن هستند - بیحس کرده باشد. شاید نوعی مکانیسم دفاع روانی در کار باشد که ما با ندیدهگرفتن خشونت علیه خودمان تا حدی از درد و رنج آن بکاهیم. از سوی دیگر، احتمالا افزایش شجاعت و مقاومت روانی شهروندان نیز در این تحول احساسی و فکری در برابر خشونت نقش دارد.
این یادداشت را در وبسایت گفت و شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/micro-aggressions/
#ریزپرخاش #خشونت #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ممکن است بعضی از ما با شنیدن واژه خشونت معنای بسیار محدود و خاص و شدیدی از آن در ذهن خود بیابیم. خبرهای منتشرشده در رسانهها مملو از جلوههای شدید خشونت از سراسر دنیا هستند. کشتار، جنگ، جنایت علیه بشر، جرایم شنیع یا نزاعهای بزرگ از این دسته هستند. رسانهها ممکن است خواسته یا ناخواسته با فنون و تکنیکهای روایتگری این خشونتها را حتی شدیدتر از آنچه در واقع اتفاق افتاده است بازتاب دهند. از این گذشته، فیلمها و سریالهای تولیدشده میتوانند شامل صحنههای بسیار شدید و اغراقشدهای از خشونت باشند. ژانرهایی مانند اسلشر (Slasher) در سینما عملا بر نوآوری در زمینه بهتصویرکشیدن خشونت به شدیدترین شکل ممکن تمرکز دارند. به نظر میرسد فیلمهای این ژانر مخاطبان کمی هم ندارند. خشونت کلامی نیز در رسانهها به وفور وجود دارد.
تمام اینها ممکن است تعریف ما از خشونت و روش ما برای بازشناسی مصداقهای خشونت را به شکلی تحت تاثیر قرار دهد که اشکال ظریف یا کمتر شدید خشونت را نبیبنم یا تاثیر آن را دستکم بشماریم. این امکان وجود دارد که زندگی در زمانهای دشوار و تحمل خشونتهایی که حکومتی غاصب و ستمگر مرتکب میشود شهروندان را نسبت به بعضی اشکال خشونت - بهویژه خشونتهایی که خودشان مرتب قربانی آن هستند - بیحس کرده باشد. شاید نوعی مکانیسم دفاع روانی در کار باشد که ما با ندیدهگرفتن خشونت علیه خودمان تا حدی از درد و رنج آن بکاهیم. از سوی دیگر، احتمالا افزایش شجاعت و مقاومت روانی شهروندان نیز در این تحول احساسی و فکری در برابر خشونت نقش دارد.
این یادداشت را در وبسایت گفت و شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/micro-aggressions/
#ریزپرخاش #خشونت #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1
Forwarded from آموزشکده توانا
125 Days of Indefinite Detention for Baha'i Photojournalist Artin Ghazanfari
Artin Ghazanfari, a Baha'i photojournalist and podcaster, has remained in indefinite detention for 125 days following his arrest on January 19, 2026. Despite persistent efforts by his family, his temporary release on bail has been repeatedly denied without legal justification. Currently held in Fashafoyeh Prison, Ghazanfari suffers from serious health conditions, including heart failure, asthma, and hypertension, which have been exacerbated by a lack of medical care and a recent COVID-19 infection. His family and peers continue to demand his immediate release, expressing grave concern over his deteriorating physical and mental health amid these prolonged, unresolved legal proceedings.
#PoliticalPrisoner
#HumanRights
@Tavaana_TavaanaTech
Artin Ghazanfari, a Baha'i photojournalist and podcaster, has remained in indefinite detention for 125 days following his arrest on January 19, 2026. Despite persistent efforts by his family, his temporary release on bail has been repeatedly denied without legal justification. Currently held in Fashafoyeh Prison, Ghazanfari suffers from serious health conditions, including heart failure, asthma, and hypertension, which have been exacerbated by a lack of medical care and a recent COVID-19 infection. His family and peers continue to demand his immediate release, expressing grave concern over his deteriorating physical and mental health amid these prolonged, unresolved legal proceedings.
#PoliticalPrisoner
#HumanRights
@Tavaana_TavaanaTech
😢2❤1😡1
آیا میدانستید؟
دوشنبه سفید یا دوشنبه پنطیکاست
دوشنبه سفید (Whit Monday) که با نام دوشنبه پنطیکاست (Pentecost Monday) نیز شناخته میشود، یکی از روزهای مهم در تقویم مسیحی است که درست یک روز پس از «یکشنبه پنطیکاست» جشن گرفته میشود.
▪️معنا و ریشه:
نام «سفید» (Whit) از واژه انگلیسی قدیمی «White» گرفته شده است. این نامگذاری به سنت تعمید یافتن افراد (بهویژه نوکیشان) در روز پنطیکاست بازمیگردد که به نشانه پاکی و تقدس، لباسهای سفید بر تن میکردند.
▪️اهمیت الهیاتی:
مسیحیان در این روز، نزول «روحالقدس» بر حواریون مسیح را گرامی میدارند. بر اساس متون مقدس، پنجاه روز پس از رستاخیز مسیح، روحالقدس بر پیروان او نازل شد و به آنان قدرت داد تا پیام مسیحیت را در سراسر جهان منتشر کنند؛ رویدادی که از آن به عنوان «تولد کلیسا» یاد میشود.
▪️یک روز تعطیل رسمی:
اگرچه دوشنبه سفید در بسیاری از کشورهای جهان یک مناسبت مذهبی است، اما در کشورهایی مانند آلمان، اتریش، بلژیک، فرانسه و برخی مناطق دیگر، به عنوان یک تعطیل رسمی عمومی شناخته میشود. در این کشورها، بسیاری از کسبوکارها، ادارات و مدارس تعطیل هستند و مردم از این فرصت برای گردهماییهای خانوادگی و گردش در طبیعت استفاده میکنند.
▪️سنتهای محلی:
در نقاط مختلف اروپا، آیینهای خاصی برای این روز وجود دارد. به عنوان مثال، در برخی مناطق، مراسمهای رژه سنتی، تزیین خانهها با شاخههای سبز درختان (نماد روح و حیات) و حتی مسابقات اسبدوانی یا گاوبازیهای نمایشی برگزار میشود.
#دوشنبه_پنطیکاست #روح_القدس #مسیحی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دوشنبه سفید یا دوشنبه پنطیکاست
دوشنبه سفید (Whit Monday) که با نام دوشنبه پنطیکاست (Pentecost Monday) نیز شناخته میشود، یکی از روزهای مهم در تقویم مسیحی است که درست یک روز پس از «یکشنبه پنطیکاست» جشن گرفته میشود.
▪️معنا و ریشه:
نام «سفید» (Whit) از واژه انگلیسی قدیمی «White» گرفته شده است. این نامگذاری به سنت تعمید یافتن افراد (بهویژه نوکیشان) در روز پنطیکاست بازمیگردد که به نشانه پاکی و تقدس، لباسهای سفید بر تن میکردند.
▪️اهمیت الهیاتی:
مسیحیان در این روز، نزول «روحالقدس» بر حواریون مسیح را گرامی میدارند. بر اساس متون مقدس، پنجاه روز پس از رستاخیز مسیح، روحالقدس بر پیروان او نازل شد و به آنان قدرت داد تا پیام مسیحیت را در سراسر جهان منتشر کنند؛ رویدادی که از آن به عنوان «تولد کلیسا» یاد میشود.
▪️یک روز تعطیل رسمی:
اگرچه دوشنبه سفید در بسیاری از کشورهای جهان یک مناسبت مذهبی است، اما در کشورهایی مانند آلمان، اتریش، بلژیک، فرانسه و برخی مناطق دیگر، به عنوان یک تعطیل رسمی عمومی شناخته میشود. در این کشورها، بسیاری از کسبوکارها، ادارات و مدارس تعطیل هستند و مردم از این فرصت برای گردهماییهای خانوادگی و گردش در طبیعت استفاده میکنند.
▪️سنتهای محلی:
در نقاط مختلف اروپا، آیینهای خاصی برای این روز وجود دارد. به عنوان مثال، در برخی مناطق، مراسمهای رژه سنتی، تزیین خانهها با شاخههای سبز درختان (نماد روح و حیات) و حتی مسابقات اسبدوانی یا گاوبازیهای نمایشی برگزار میشود.
#دوشنبه_پنطیکاست #روح_القدس #مسیحی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4
گذر از جامعهای قطبیشده به سوی اتحاد
کدام ارزشها باید مورد تاکید باشد؟
در جهانی که شکافهای سیاسی، مذهبی و فرهنگی هر روز عمیقتر میشوند، مفهوم «جامعهای قطبیشده» بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده است. وقتی افراد یک جامعه نه فقط با یکدیگر اختلاف نظر، بلکه احساس بیگانگی و دشمنی داشته باشند، گفتوگو دشوار میشود و اعتماد اجتماعی آسیب میبیند.
نوشتار «جامعهای قطبیشده» به بررسی ریشههای شکلگیری دوقطبیهای اجتماعی و سیاسی میپردازد و نشان میدهد چگونه رسانهها، تعصبهای هویتی، ترس و اطلاعات نادرست میتوانند جامعه را به سمت تقابل و حذف متقابل سوق دهند. این متن همچنین بر اهمیت گفتوگو، شنیدن صدای دیگری و حفظ ارزشهای دموکراتیک برای کاهش تنشها تاکید میکند.
در بخشی از مقدمه این مطلب آمده است:
«در جوامع قطبیشده، افراد نهتنها بر سر مسائل سیاسی اختلاف دارند، بلکه طرف مقابل را تهدیدی برای هویت و ارزشهای خود میبینند.»
این نوشتار تلاشی است برای فهم بهتر سازوکار قطبیشدن و یافتن راههایی برای بازسازی اعتماد، همزیستی و فرهنگ گفتوگو در جامعه.
متن کامل این یادداشت را در سایت گفتوشنود بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/polarized-society/
#جامعه_قطبی #تکثر #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کدام ارزشها باید مورد تاکید باشد؟
در جهانی که شکافهای سیاسی، مذهبی و فرهنگی هر روز عمیقتر میشوند، مفهوم «جامعهای قطبیشده» بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده است. وقتی افراد یک جامعه نه فقط با یکدیگر اختلاف نظر، بلکه احساس بیگانگی و دشمنی داشته باشند، گفتوگو دشوار میشود و اعتماد اجتماعی آسیب میبیند.
نوشتار «جامعهای قطبیشده» به بررسی ریشههای شکلگیری دوقطبیهای اجتماعی و سیاسی میپردازد و نشان میدهد چگونه رسانهها، تعصبهای هویتی، ترس و اطلاعات نادرست میتوانند جامعه را به سمت تقابل و حذف متقابل سوق دهند. این متن همچنین بر اهمیت گفتوگو، شنیدن صدای دیگری و حفظ ارزشهای دموکراتیک برای کاهش تنشها تاکید میکند.
در بخشی از مقدمه این مطلب آمده است:
«در جوامع قطبیشده، افراد نهتنها بر سر مسائل سیاسی اختلاف دارند، بلکه طرف مقابل را تهدیدی برای هویت و ارزشهای خود میبینند.»
این نوشتار تلاشی است برای فهم بهتر سازوکار قطبیشدن و یافتن راههایی برای بازسازی اعتماد، همزیستی و فرهنگ گفتوگو در جامعه.
متن کامل این یادداشت را در سایت گفتوشنود بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/polarized-society/
#جامعه_قطبی #تکثر #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2👌1
Around the world, humanist organizations have played an important role in defending freedom of thought, secular values, human rights, and the dignity of non-believers. These organizations create spaces for dialogue, critical thinking, mutual support, and advocacy for equal rights regardless of religion or belief.
The article “Humanist Organizations” introduces a number of international and regional groups that work to support atheists, agnostics, secular humanists, and others who seek a more open and inclusive society. It also highlights how these organizations promote education, ethical values, freedom of expression, and peaceful coexistence.
As the introduction notes, many of these organizations aim to “build communities based on reason, compassion, and shared humanity.”
This text offers a useful overview for anyone interested in humanism, secular activism, and global efforts to defend freedom of belief and non-belief.
Read the full article on the website:
https://en.tavaana.org/humanist-organizations/
The article “Humanist Organizations” introduces a number of international and regional groups that work to support atheists, agnostics, secular humanists, and others who seek a more open and inclusive society. It also highlights how these organizations promote education, ethical values, freedom of expression, and peaceful coexistence.
As the introduction notes, many of these organizations aim to “build communities based on reason, compassion, and shared humanity.”
This text offers a useful overview for anyone interested in humanism, secular activism, and global efforts to defend freedom of belief and non-belief.
Read the full article on the website:
https://en.tavaana.org/humanist-organizations/
👍1
ژاکلین ایزاک، فعال حقوق بشر و مدافع آزادیهای مذهبی، سالهاست که درباره وضعیت اقلیتهای دینی، قربانیان خشونت مذهبی و ضرورت گفتوگو و همزیستی سخن میگوید. نوشتار مربوط به او، تنها روایت زندگی یک کنشگر نیست؛ بلکه تاملی است درباره مسئولیت انسانی در برابر تبعیض، نفرت و خاموشی قربانیان.
این مطلب به تلاشهای ژاکلین ایزاک برای دفاع از حقوق اقلیتهای مذهبی، بهویژه ایزدیها و مسیحیان خاورمیانه، میپردازد و نشان میدهد چگونه گفتوگو، آموزش و همبستگی انسانی میتواند در برابر افراطگرایی و خشونت بایستد.
یکی از نکات مهم این نوشتار، تاکید بر این ایده است که بیتفاوتی در برابر رنج دیگران، راه را برای گسترش خشونت و نفرت هموار میکند؛ و دفاع از کرامت انسانی، مسئولیتی جهانی است.
اگر به موضوع آزادی دین و باور، حقوق اقلیتها و اهمیت همزیستی علاقهمند هستید، مطالعه این مطلب میتواند الهامبخش و تاملبرانگیز باشد.
متن کامل این نوشتار را در سایت گفتوشنود بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/jacqueline-isaac/
#ژاکلین_ایزاک #آزادی_مذهبی #آزادی_باور #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
این مطلب به تلاشهای ژاکلین ایزاک برای دفاع از حقوق اقلیتهای مذهبی، بهویژه ایزدیها و مسیحیان خاورمیانه، میپردازد و نشان میدهد چگونه گفتوگو، آموزش و همبستگی انسانی میتواند در برابر افراطگرایی و خشونت بایستد.
یکی از نکات مهم این نوشتار، تاکید بر این ایده است که بیتفاوتی در برابر رنج دیگران، راه را برای گسترش خشونت و نفرت هموار میکند؛ و دفاع از کرامت انسانی، مسئولیتی جهانی است.
اگر به موضوع آزادی دین و باور، حقوق اقلیتها و اهمیت همزیستی علاقهمند هستید، مطالعه این مطلب میتواند الهامبخش و تاملبرانگیز باشد.
متن کامل این نوشتار را در سایت گفتوشنود بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/jacqueline-isaac/
#ژاکلین_ایزاک #آزادی_مذهبی #آزادی_باور #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حج تمتع؛ مهمترین گردهمایی آیینی مسلمانان
حج تمتع به عنوان یکی از بزرگترین و منظمترین گردهماییهای سالانه انسانی در جهان و مهمترین مراسم دینی مسلمانان شناخته میشود که پیروان دین اسلام را از سراسر دنیا در یک مکان و زمان مشخص گرد هم میآورد. این رویداد که ریشه در سنتهای تاریخی دین اسلام دارد، به عنوان یکی از ارکان پنجگانه این آیین محسوب میشود و ترکیبی از آداب، نمادها و حرکتهای دستهجمعی است که در جغرافیای خاصی در عربستان سعودی اجرا میگردد.
جدول زمانی و ترتیب مراحل اصلی حج تمتع:
هشتم ذیالحجه (یوم الترویه): زائران با پوشیدن لباس احرام (دو پارچه سفید ساده)، فرآیند حج را آغاز کرده و از مکه به سمت منطقه «مِنا» حرکت میکنند. این روز با هدف آمادهسازی برای مناسک پیش رو سپری میشود.
نهم ذیالحجه (روز عرفات): به عنوان هسته مرکزی حج، زائران در دشت عرفات گرد هم میآیند. پس از غروب، حرکت به سمت «مزدلفه» آغاز شده و شب در فضای باز این منطقه سپری میشود.
دهم ذیالحجه (روز عید قربان): زائران از مزدلفه به منا بازمیگردند. در این روز مجموعهای از اعمال شامل رمی جمرات (پرتاب سنگ به ستونهای نمادین)، قربانی و کوتاه کردن مو انجام میشود. در ادامه، زائران برای انجام طواف خانه کعبه و سعی بین صفاو مروه به مکه میروند.
یازدهم و دوازدهم ذیالحجه (ایام تشریق): در این روزها، زائران همچنان در منطقه منا مستقر هستند و مراسم رمی جمرات را برای تمامی نمادها تکرار میکنند تا فرآیند نمادین تکمیل شود.
پایان حج: پس از اتمام اعمال منا در روز دوازدهم یا سیزدهم، زائران به مکه بازگشته و پیش از خروج نهایی از شهر، «طواف وداع» را به جای میآورند که نقطه پایان رسمی سفر حج است.
این مناسک در طول چند روز، علاوه بر اهمیت دینی و معنوی برای مسلمانان نمایی از همبستگی در یک ساختار آیینی را به نمایش میگذارد که مدیریت دقیق جمعیت و هماهنگی میلیونها نفر را در یک بازه زمانی محدود میطلبد.
#حج #اسلام #آیین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حج تمتع به عنوان یکی از بزرگترین و منظمترین گردهماییهای سالانه انسانی در جهان و مهمترین مراسم دینی مسلمانان شناخته میشود که پیروان دین اسلام را از سراسر دنیا در یک مکان و زمان مشخص گرد هم میآورد. این رویداد که ریشه در سنتهای تاریخی دین اسلام دارد، به عنوان یکی از ارکان پنجگانه این آیین محسوب میشود و ترکیبی از آداب، نمادها و حرکتهای دستهجمعی است که در جغرافیای خاصی در عربستان سعودی اجرا میگردد.
جدول زمانی و ترتیب مراحل اصلی حج تمتع:
هشتم ذیالحجه (یوم الترویه): زائران با پوشیدن لباس احرام (دو پارچه سفید ساده)، فرآیند حج را آغاز کرده و از مکه به سمت منطقه «مِنا» حرکت میکنند. این روز با هدف آمادهسازی برای مناسک پیش رو سپری میشود.
نهم ذیالحجه (روز عرفات): به عنوان هسته مرکزی حج، زائران در دشت عرفات گرد هم میآیند. پس از غروب، حرکت به سمت «مزدلفه» آغاز شده و شب در فضای باز این منطقه سپری میشود.
دهم ذیالحجه (روز عید قربان): زائران از مزدلفه به منا بازمیگردند. در این روز مجموعهای از اعمال شامل رمی جمرات (پرتاب سنگ به ستونهای نمادین)، قربانی و کوتاه کردن مو انجام میشود. در ادامه، زائران برای انجام طواف خانه کعبه و سعی بین صفاو مروه به مکه میروند.
یازدهم و دوازدهم ذیالحجه (ایام تشریق): در این روزها، زائران همچنان در منطقه منا مستقر هستند و مراسم رمی جمرات را برای تمامی نمادها تکرار میکنند تا فرآیند نمادین تکمیل شود.
پایان حج: پس از اتمام اعمال منا در روز دوازدهم یا سیزدهم، زائران به مکه بازگشته و پیش از خروج نهایی از شهر، «طواف وداع» را به جای میآورند که نقطه پایان رسمی سفر حج است.
این مناسک در طول چند روز، علاوه بر اهمیت دینی و معنوی برای مسلمانان نمایی از همبستگی در یک ساختار آیینی را به نمایش میگذارد که مدیریت دقیق جمعیت و هماهنگی میلیونها نفر را در یک بازه زمانی محدود میطلبد.
#حج #اسلام #آیین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩1
From Religious Bloodshed to Religious Coexistence
Religious violence has shaped the history of many societies, leaving deep wounds across generations. Yet history also shows that coexistence, dialogue, and mutual respect are possible even after periods of hatred and conflict.
The article “From Religious Bloodshed to Coexistence” explores how different societies moved from sectarian violence toward tolerance and peaceful coexistence. By looking at the experiences of countries such as France, Britain, Canada, India, and South Africa, the text highlights the role of civil society, education, democratic values, and interfaith dialogue in reducing tensions and building more inclusive communities.
One important idea in the article is that coexistence is not created overnight; it is a gradual process that requires empathy, open dialogue, and respect for freedom of belief and non-belief.
As the introduction notes, historical tragedies can also become reminders that societies are capable of transformation beyond religious hostility and division.
This article offers an insightful reflection on how communities can move from fear and exclusion toward understanding and shared humanity.
Read the full article on the website:
https://en.tavaana.org/religious-bloodshed-coexistence/
@Dialogue1402
Religious violence has shaped the history of many societies, leaving deep wounds across generations. Yet history also shows that coexistence, dialogue, and mutual respect are possible even after periods of hatred and conflict.
The article “From Religious Bloodshed to Coexistence” explores how different societies moved from sectarian violence toward tolerance and peaceful coexistence. By looking at the experiences of countries such as France, Britain, Canada, India, and South Africa, the text highlights the role of civil society, education, democratic values, and interfaith dialogue in reducing tensions and building more inclusive communities.
One important idea in the article is that coexistence is not created overnight; it is a gradual process that requires empathy, open dialogue, and respect for freedom of belief and non-belief.
As the introduction notes, historical tragedies can also become reminders that societies are capable of transformation beyond religious hostility and division.
This article offers an insightful reflection on how communities can move from fear and exclusion toward understanding and shared humanity.
Read the full article on the website:
https://en.tavaana.org/religious-bloodshed-coexistence/
@Dialogue1402
👍2
گفتوشنود در زمینه آزادی دین و باور بهویژه در ارتباط با باورمندان
آزادی دین و باور، فقط به معنای حق داشتن یا نداشتن یک عقیده مذهبی نیست، بلکه به معنای حق هر انسان برای اندیشیدن، پرسیدن، تردیدکردن، باورداشتن، تغییر عقیده یا حتی ترک باورهای پیشین است. در جهان امروز، که جوامع بیش از هر زمان دیگری با تنوع فکری، فرهنگی و دینی روبهرو هستند، توانایی گفتوگو میان افرادی با باورهای متفاوت به یکی از مهمترین مهارتهای انسانی و اجتماعی تبدیل شده است. با این حال، گفتوشنود درباره دین، بیدینی، معنویت، آزادی وجدان و مسائل مرتبط با آن، اغلب دشوار، حساس و آمیخته با احساسات عمیق انسانی است. بسیاری از مردم باورهای دینی یا فلسفی خود را بخشی از هویت، خانواده، خاطرات، امیدها، ترسها و تجربههای زیسته خود میدانند. به همین دلیل، این گفتوگوها گاهی بهسرعت از مسیر تفاهم خارج شده و به تنش، سوءتفاهم یا حتی دشمنی تبدیل میشوند.
این راهنمای کوتاه برای افرادی تهیه شده است که میخواهند در چنین فضاهایی انسانیتر، خردمندانهتر و موثرتر گفتوگو کنند؛ چه فعالان حقوق بشر باشند، چه کنشگران مدافع آزادی دین و باور، چه افراد مذهبی، خداناباور، ندانمگرا و چه کسانی که صرفا در زندگی روزمره با اختلافنظرهای دینی و اعتقادی روبهرو میشوند.
هدف این متن آن نیست که به افراد بیاموزد چگونه دیگران را شکست دهند، تحقیر کنند یا به تغییر عقیده وادار نمایند. هدف اصلی، تقویت فرهنگ گفتوشنود محترمانه، کاهش تنشهای ناشی از اختلافات فکری، دفاع از کرامت انسانی و یادآوری این نکته است که حتی در عمیقترین اختلافها نیز میتوان انسانیت مشترک را حفظ کرد.
این راهنما تلاش میکند مجموعهای از اصول عملی و انسانی را ارائه دهد که به افراد کمک کند در بحثهای حساس مربوط به دین و باور، هم از آزادی اندیشه دفاع کنند و هم حرمت و شان انسانها را از یاد نبرند. زیرا جامعهای آزاد و سالم تنها زمانی شکل میگیرد که انسانها بتوانند بدون ترس، اجبار، تحقیر یا خشونت، درباره باورهای خود سخن بگویند و در عین حال حق متفاوت اندیشیدن دیگران را نیز به رسمیت بشناسند.
این کتابچه راهنما را دانلود و مطالعه کنید
https://dialog.tavaana.org/dialogue-on-freedom-of-religion-and-belief/
#گفت_و_شنود #آزادی _دین #آزادی_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آزادی دین و باور، فقط به معنای حق داشتن یا نداشتن یک عقیده مذهبی نیست، بلکه به معنای حق هر انسان برای اندیشیدن، پرسیدن، تردیدکردن، باورداشتن، تغییر عقیده یا حتی ترک باورهای پیشین است. در جهان امروز، که جوامع بیش از هر زمان دیگری با تنوع فکری، فرهنگی و دینی روبهرو هستند، توانایی گفتوگو میان افرادی با باورهای متفاوت به یکی از مهمترین مهارتهای انسانی و اجتماعی تبدیل شده است. با این حال، گفتوشنود درباره دین، بیدینی، معنویت، آزادی وجدان و مسائل مرتبط با آن، اغلب دشوار، حساس و آمیخته با احساسات عمیق انسانی است. بسیاری از مردم باورهای دینی یا فلسفی خود را بخشی از هویت، خانواده، خاطرات، امیدها، ترسها و تجربههای زیسته خود میدانند. به همین دلیل، این گفتوگوها گاهی بهسرعت از مسیر تفاهم خارج شده و به تنش، سوءتفاهم یا حتی دشمنی تبدیل میشوند.
این راهنمای کوتاه برای افرادی تهیه شده است که میخواهند در چنین فضاهایی انسانیتر، خردمندانهتر و موثرتر گفتوگو کنند؛ چه فعالان حقوق بشر باشند، چه کنشگران مدافع آزادی دین و باور، چه افراد مذهبی، خداناباور، ندانمگرا و چه کسانی که صرفا در زندگی روزمره با اختلافنظرهای دینی و اعتقادی روبهرو میشوند.
هدف این متن آن نیست که به افراد بیاموزد چگونه دیگران را شکست دهند، تحقیر کنند یا به تغییر عقیده وادار نمایند. هدف اصلی، تقویت فرهنگ گفتوشنود محترمانه، کاهش تنشهای ناشی از اختلافات فکری، دفاع از کرامت انسانی و یادآوری این نکته است که حتی در عمیقترین اختلافها نیز میتوان انسانیت مشترک را حفظ کرد.
این راهنما تلاش میکند مجموعهای از اصول عملی و انسانی را ارائه دهد که به افراد کمک کند در بحثهای حساس مربوط به دین و باور، هم از آزادی اندیشه دفاع کنند و هم حرمت و شان انسانها را از یاد نبرند. زیرا جامعهای آزاد و سالم تنها زمانی شکل میگیرد که انسانها بتوانند بدون ترس، اجبار، تحقیر یا خشونت، درباره باورهای خود سخن بگویند و در عین حال حق متفاوت اندیشیدن دیگران را نیز به رسمیت بشناسند.
این کتابچه راهنما را دانلود و مطالعه کنید
https://dialog.tavaana.org/dialogue-on-freedom-of-religion-and-belief/
#گفت_و_شنود #آزادی _دین #آزادی_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤2
تداوم بازداشت و نگرانی از وضعیت جسمی سارا سپهری، شهروند بهائی ساکن شیراز
۴۸ روز پس از بازداشت سارا سپهری، شهروند ۴۱ سالهٔ بهائی، نگرانیها از بلاتکلیفی و وضعیت جسمی او ادامه دارد. طبق اطلاع یک منبع آگاه، خانم سپهری که اکنون در زندان عادلآباد شیراز محبوس است، پیش از این از بیماریهای جدی مرتبط با معده، اثنیعشر و شبکیهٔ چشم رنج میبرد و تحت درمان قرار داشت. شرایط پراضطراب بازجویی، زندان و عدم دسترسی به دارو و درمان مناسب طی هفتههای اخیر به وخامت وضعیت جسمی او منجر شده به حدی که طبق اظهارنظر پزشک، احتمال خونریزی چشم نیز وجود دارد. طبق گفتهٔ این منبع آگاه، اگرچه بهتازگی مقادیری دارو در زندان به دست خانم سپهری رسیده است اما در چنین شرایطی او نیازمند دسترسی به پزشک برای تنظیم دوز داروهایش است و در غیر این صورت روند وخامت حال جسمی ادامه پیدا خواهد کرد.
خانم سپهری روز پنجشنبه ۲۰ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران امنیتی در منزل شخصی خود بازداشت شد. او مسئولیت نگهداری از مادر ۸۵ سالهٔ خود را نیز که دارای معلولیت است بر عهده داشت.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
۴۸ روز پس از بازداشت سارا سپهری، شهروند ۴۱ سالهٔ بهائی، نگرانیها از بلاتکلیفی و وضعیت جسمی او ادامه دارد. طبق اطلاع یک منبع آگاه، خانم سپهری که اکنون در زندان عادلآباد شیراز محبوس است، پیش از این از بیماریهای جدی مرتبط با معده، اثنیعشر و شبکیهٔ چشم رنج میبرد و تحت درمان قرار داشت. شرایط پراضطراب بازجویی، زندان و عدم دسترسی به دارو و درمان مناسب طی هفتههای اخیر به وخامت وضعیت جسمی او منجر شده به حدی که طبق اظهارنظر پزشک، احتمال خونریزی چشم نیز وجود دارد. طبق گفتهٔ این منبع آگاه، اگرچه بهتازگی مقادیری دارو در زندان به دست خانم سپهری رسیده است اما در چنین شرایطی او نیازمند دسترسی به پزشک برای تنظیم دوز داروهایش است و در غیر این صورت روند وخامت حال جسمی ادامه پیدا خواهد کرد.
خانم سپهری روز پنجشنبه ۲۰ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران امنیتی در منزل شخصی خود بازداشت شد. او مسئولیت نگهداری از مادر ۸۵ سالهٔ خود را نیز که دارای معلولیت است بر عهده داشت.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😭1😡1
Forwarded from آموزشکده توانا
Jacqueline Isaac: Survivor-Centered Advocacy, Religious Freedom
Jacqueline Isaac is a human rights advocate and humanitarian activist who has dedicated much of her work to defending persecuted religious minorities, especially victims of violence and extremism in the Middle East. Her story is not only about activism, but also about compassion, courage, and the responsibility to speak out against injustice.
The article highlights her efforts to support Yazidis, Christians, and other vulnerable communities affected by war, displacement, and religious persecution. It also reflects on the importance of solidarity, human dignity, and raising awareness about the suffering of marginalized groups.
One of the key themes of the text is that silence and indifference in the face of persecution can allow violence and hatred to grow. Jacqueline Isaac’s work emphasizes the need for empathy, dialogue, and collective action in defense of human rights and peaceful coexistence.
This article offers an inspiring perspective on humanitarian advocacy and the importance of standing with those whose voices are often ignored.
Read the full article on the website:
https://en.tavaana.org/jacqueline-isaac/
@Tavaana_TavaanaTech
Jacqueline Isaac is a human rights advocate and humanitarian activist who has dedicated much of her work to defending persecuted religious minorities, especially victims of violence and extremism in the Middle East. Her story is not only about activism, but also about compassion, courage, and the responsibility to speak out against injustice.
The article highlights her efforts to support Yazidis, Christians, and other vulnerable communities affected by war, displacement, and religious persecution. It also reflects on the importance of solidarity, human dignity, and raising awareness about the suffering of marginalized groups.
One of the key themes of the text is that silence and indifference in the face of persecution can allow violence and hatred to grow. Jacqueline Isaac’s work emphasizes the need for empathy, dialogue, and collective action in defense of human rights and peaceful coexistence.
This article offers an inspiring perspective on humanitarian advocacy and the importance of standing with those whose voices are often ignored.
Read the full article on the website:
https://en.tavaana.org/jacqueline-isaac/
@Tavaana_TavaanaTech
👍1
عذرخواهی تاریخی پاپ لئو بابت نقش واتیکان در مشروعیتبخشی به بردهداری
پاپ لئو چهاردهم روز دوشنبه ۴ خرداد در اقدامی بیسابقه، بابت نقش تاریخی واتیکان در مشروعیت بخشیدن به بردهداری و قرنها سکوت در برابر آن عذرخواهی کرد و سابقه کلیسای کاتولیک در این زمینه را «زخمی در حافظه مسیحیت» خواند.
اگرچه پاپهای پیشین بابت دخالت مسیحیان در تجارت برده در دو سوی اقیانوس اطلس عذرخواهی کرده بودند، اما تاکنون هیچ پاپی به طور علنی به نقش مستقیم رهبران گذشته کلیسای کاتولیک در صدور مجوز برای حاکمان اروپایی جهت به بردگی کشیدن غیرمسیحیان اعتراف نکرده بود.
لئو چهاردهم که نخستین پاپ متولد آمریکا در تاریخ محسوب میشود و در تبارنامه خانوادگیاش ردپای بردگان و بردهداران دیده میشود، این عذرخواهی را در اولین بخشنامه رسمی خود با عنوان «انسانیت باشکوه» مطرح کرد. او با این اقدام، به دههها درخواست کاتولیکهای سیاهپوست، فعالان مدنی و محققان از واتیکان برای جبران نقش تاریخی خود در تجارت برده پاسخ داد.
پاپ لئو در این بخشنامه نوشت: «غیرممکن است با تأمل در رنج و تحقیر عظیمی که بسیاری از مردم متحمل شدهاند — که در تضاد کامل با کرامت بیحد و حصرشان به عنوان بندگان محبوب خداوند است — احساس غم و اندوه عمیقی نکنیم. به همین دلیل، به نام کلیسا، صمیمانه درخواست بخشش دارم.»
پاپ لئو با یادآوری اینکه پاپ لئو سیزدهم نخستین پاپی بود که در سال ۱۸۸۸ به صراحت بردهداری را محکوم کرد (آن هم سالها پس از لغو آن در بسیاری از کشورها)، به نقش مستقیم سریر مقدس در قرون گذشته اشاره کرد و نوشت: «در اوایل دوران مدرن، سریر رسولی در پاسخ به درخواستهای حاکمان، برای مشروعیت بخشیدن به اشکال مختلف سلطه و بردگی کشاندن مداخله کرد.»
او تأکید کرد که هرچند نمیتوان با معیارهای امروزی اخلاقی بودن تصمیمات گذشته را قضاوت کرد، اما «نمیتوانیم تأخیر طولانی جامعه و کلیسا در محکوم کردن بلای بردهداری را انکار یا کماهمیت جلوه دهیم.»
پاپ با اشاره به تاخیر کلیسا برای به رسمیت شناختن ناسازگاری بردهداری با کرامت انسانی افزود: «این زخمی در حافظه مسیحی است که نمیتوانیم خود را از آن مبرا بدانیم.»
لئو در پایان هشدار داد که کلیسا امروز باید قاطعانه تمام اشکال قاچاق و استثمار مرتبط با انقلاب فناوری را محکوم کند، تا «در آینده مجبور نباشیم دوباره به دلیل عدم احترام به گنج کرامت انسانی عذرخواهی کنیم.»
#پاپ #برده_داری #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پاپ لئو چهاردهم روز دوشنبه ۴ خرداد در اقدامی بیسابقه، بابت نقش تاریخی واتیکان در مشروعیت بخشیدن به بردهداری و قرنها سکوت در برابر آن عذرخواهی کرد و سابقه کلیسای کاتولیک در این زمینه را «زخمی در حافظه مسیحیت» خواند.
اگرچه پاپهای پیشین بابت دخالت مسیحیان در تجارت برده در دو سوی اقیانوس اطلس عذرخواهی کرده بودند، اما تاکنون هیچ پاپی به طور علنی به نقش مستقیم رهبران گذشته کلیسای کاتولیک در صدور مجوز برای حاکمان اروپایی جهت به بردگی کشیدن غیرمسیحیان اعتراف نکرده بود.
لئو چهاردهم که نخستین پاپ متولد آمریکا در تاریخ محسوب میشود و در تبارنامه خانوادگیاش ردپای بردگان و بردهداران دیده میشود، این عذرخواهی را در اولین بخشنامه رسمی خود با عنوان «انسانیت باشکوه» مطرح کرد. او با این اقدام، به دههها درخواست کاتولیکهای سیاهپوست، فعالان مدنی و محققان از واتیکان برای جبران نقش تاریخی خود در تجارت برده پاسخ داد.
پاپ لئو در این بخشنامه نوشت: «غیرممکن است با تأمل در رنج و تحقیر عظیمی که بسیاری از مردم متحمل شدهاند — که در تضاد کامل با کرامت بیحد و حصرشان به عنوان بندگان محبوب خداوند است — احساس غم و اندوه عمیقی نکنیم. به همین دلیل، به نام کلیسا، صمیمانه درخواست بخشش دارم.»
پاپ لئو با یادآوری اینکه پاپ لئو سیزدهم نخستین پاپی بود که در سال ۱۸۸۸ به صراحت بردهداری را محکوم کرد (آن هم سالها پس از لغو آن در بسیاری از کشورها)، به نقش مستقیم سریر مقدس در قرون گذشته اشاره کرد و نوشت: «در اوایل دوران مدرن، سریر رسولی در پاسخ به درخواستهای حاکمان، برای مشروعیت بخشیدن به اشکال مختلف سلطه و بردگی کشاندن مداخله کرد.»
او تأکید کرد که هرچند نمیتوان با معیارهای امروزی اخلاقی بودن تصمیمات گذشته را قضاوت کرد، اما «نمیتوانیم تأخیر طولانی جامعه و کلیسا در محکوم کردن بلای بردهداری را انکار یا کماهمیت جلوه دهیم.»
پاپ با اشاره به تاخیر کلیسا برای به رسمیت شناختن ناسازگاری بردهداری با کرامت انسانی افزود: «این زخمی در حافظه مسیحی است که نمیتوانیم خود را از آن مبرا بدانیم.»
لئو در پایان هشدار داد که کلیسا امروز باید قاطعانه تمام اشکال قاچاق و استثمار مرتبط با انقلاب فناوری را محکوم کند، تا «در آینده مجبور نباشیم دوباره به دلیل عدم احترام به گنج کرامت انسانی عذرخواهی کنیم.»
#پاپ #برده_داری #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🖕4👍2❤1🍌1
پل ریکور و گشودگی زبانی
پذیرش دیگری در ساحت گفتگو
پل ریکور (۱۹۱۳–۲۰۰۵)، فیلسوف برجسته فرانسوی، یکی از مهمترین پلهای ارتباطی میان «پدیدارشناسی» و «هرمنوتیک» است. او با پیوند زدن فلسفه با ادبیات، تاریخ و روانکاوی، نگاهی انسانی به جهان داشت. ریکور در آثار خود همواره به دنبال درک معنای «خویشتن» در مواجهه با «دیگری» بود و یکی از تاثیرگذارترین نظریهها را درباره رواداری و مدارای فرهنگی ارائه داد.
نظریه میهماننوازی؛
پذیرش در ساحت زبان و تجربه
از دیدگاه ریکور، رواداری تنها یک سیاست حقوقی نیست، بلکه یک «فضیلت اخلاقی» است. او برای تبیین پذیرش، از استعاره «میهماننوازی» استفاده میکند:
۱. میهماننوازی زبانی:
ریکور معتقد است که ما در برخورد با زبان دیگری، با یک «غریبه» مواجه میشویم. پذیرشِ دیگری به معنای انجام یک «ترجمه» است؛ یعنی اجازه دهیم زبان و جهانبینی غریبه در فضای ذهنی ما ساکن شود. این میهماننوازی زبانی یعنی ما هویت خود را در مواجهه با دیگری از دست نمیدهیم، بلکه در «خانه زبان» خود، جایی برای او میگشاییم.
۲. خود به مثابه دیگری:
ریکور معتقد است هویت ما ثابت و صلب نیست. ما از طریق گفتگو با دیگری است که به خودشناسی میرسیم. پذیرش دیگری برای او یک ضرورت است، زیرا من بدون «دیگری» اساسا نمیتوانم «خودم» باشم. بنابراین، رواداری در نگاه ریکور، ابزاری برای کامل شدن و گسترش افقهای فکری خود است.
۳. عفو و بخشش به مثابه پذیرش:
در مباحث متاخر، ریکور بر «حافظه و بخشش» تاکید میکند. برای او، رواداری یعنی توانایی جدا کردن «عمل بد» از «فرد». ما باید بتوانیم با پذیرشِ روایت دیگران از رنجهایشان، راهی برای همزیستی آینده باز کنیم. پذیرش در اینجا یعنی ظرفیت «فراموش نکردن هویت دیگری» و در عین حال «رها کردن کینه» برای ساختن جامعهای انسانیتر.
در نگاه ریکور، رواداری یعنی «گشودگی». او معتقد است که هیچکس نباید در «خودبسته» خویش باقی بماند. پذیرش دیگری به معنای به رسمیت شناختن این است که حقیقت یک امر تکبعدی نیست، بلکه در مسیر گفتگو و ترجمه میان افراد شکل میگیرد. از نظر او، جامعهای که میهماننواز نباشد، در حقیقت در حال زوال و نابودی میراث انسانی خویش است.
#پل_ریکور #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پذیرش دیگری در ساحت گفتگو
پل ریکور (۱۹۱۳–۲۰۰۵)، فیلسوف برجسته فرانسوی، یکی از مهمترین پلهای ارتباطی میان «پدیدارشناسی» و «هرمنوتیک» است. او با پیوند زدن فلسفه با ادبیات، تاریخ و روانکاوی، نگاهی انسانی به جهان داشت. ریکور در آثار خود همواره به دنبال درک معنای «خویشتن» در مواجهه با «دیگری» بود و یکی از تاثیرگذارترین نظریهها را درباره رواداری و مدارای فرهنگی ارائه داد.
نظریه میهماننوازی؛
پذیرش در ساحت زبان و تجربه
از دیدگاه ریکور، رواداری تنها یک سیاست حقوقی نیست، بلکه یک «فضیلت اخلاقی» است. او برای تبیین پذیرش، از استعاره «میهماننوازی» استفاده میکند:
۱. میهماننوازی زبانی:
ریکور معتقد است که ما در برخورد با زبان دیگری، با یک «غریبه» مواجه میشویم. پذیرشِ دیگری به معنای انجام یک «ترجمه» است؛ یعنی اجازه دهیم زبان و جهانبینی غریبه در فضای ذهنی ما ساکن شود. این میهماننوازی زبانی یعنی ما هویت خود را در مواجهه با دیگری از دست نمیدهیم، بلکه در «خانه زبان» خود، جایی برای او میگشاییم.
۲. خود به مثابه دیگری:
ریکور معتقد است هویت ما ثابت و صلب نیست. ما از طریق گفتگو با دیگری است که به خودشناسی میرسیم. پذیرش دیگری برای او یک ضرورت است، زیرا من بدون «دیگری» اساسا نمیتوانم «خودم» باشم. بنابراین، رواداری در نگاه ریکور، ابزاری برای کامل شدن و گسترش افقهای فکری خود است.
۳. عفو و بخشش به مثابه پذیرش:
در مباحث متاخر، ریکور بر «حافظه و بخشش» تاکید میکند. برای او، رواداری یعنی توانایی جدا کردن «عمل بد» از «فرد». ما باید بتوانیم با پذیرشِ روایت دیگران از رنجهایشان، راهی برای همزیستی آینده باز کنیم. پذیرش در اینجا یعنی ظرفیت «فراموش نکردن هویت دیگری» و در عین حال «رها کردن کینه» برای ساختن جامعهای انسانیتر.
در نگاه ریکور، رواداری یعنی «گشودگی». او معتقد است که هیچکس نباید در «خودبسته» خویش باقی بماند. پذیرش دیگری به معنای به رسمیت شناختن این است که حقیقت یک امر تکبعدی نیست، بلکه در مسیر گفتگو و ترجمه میان افراد شکل میگیرد. از نظر او، جامعهای که میهماننواز نباشد، در حقیقت در حال زوال و نابودی میراث انسانی خویش است.
#پل_ریکور #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2❤1