The Caliphate of Córdoba, which emerged in the 10th century in Al-Andalus (Islamic-ruled Spain), is often recognized as one of the relatively tolerant examples of cultural flourishing under religious rule. During the reigns of Abd al-Rahman III and his son, Al-Hakam II, Muslims, Christians, and Jews lived in a society that contemporary observers praised for its intellectual achievements and pluralistic approaches.
Referred to by some as the "Ornament of the World," this region astonished many at the time. Córdoba was a place where all religions engaged with classical traditions to an extent that was hard to imagine for the Christian world of that era. Contemporary historians use the Spanish term "Convivencia" (coexistence) to refer to this harmony between religions, while also emphasizing that Córdoba was never a perfect utopia. In Córdoba, minority religious communities generally benefited from peace and constructive interaction, although instances of religious tension did occur.
An examination of this historical period reveals the complexities of intercultural interactions. While the concept of "coexistence" in Córdoba was progressive compared to many contemporary European societies, a deeper analysis confirms that this environment was a dynamic and sometimes challenging landscape for managing religious diversity rather than an absolute utopia. The intellectual, scientific, and cultural achievements of Andalusia during this period were rooted in the exchange of ideas among the followers of the Abrahamic faiths, which transformed Córdoba into one of the main centers of knowledge in the medieval world.
For a deeper exploration of the dimensions of this coexistence and an analysis of historical questions surrounding religious tolerance in the Caliphate of Córdoba, you can visit the following article on the Tavaana website:
https://dialog.tavaana.org/cordoba-caliphate/
@Dialogue1402
Referred to by some as the "Ornament of the World," this region astonished many at the time. Córdoba was a place where all religions engaged with classical traditions to an extent that was hard to imagine for the Christian world of that era. Contemporary historians use the Spanish term "Convivencia" (coexistence) to refer to this harmony between religions, while also emphasizing that Córdoba was never a perfect utopia. In Córdoba, minority religious communities generally benefited from peace and constructive interaction, although instances of religious tension did occur.
An examination of this historical period reveals the complexities of intercultural interactions. While the concept of "coexistence" in Córdoba was progressive compared to many contemporary European societies, a deeper analysis confirms that this environment was a dynamic and sometimes challenging landscape for managing religious diversity rather than an absolute utopia. The intellectual, scientific, and cultural achievements of Andalusia during this period were rooted in the exchange of ideas among the followers of the Abrahamic faiths, which transformed Córdoba into one of the main centers of knowledge in the medieval world.
For a deeper exploration of the dimensions of this coexistence and an analysis of historical questions surrounding religious tolerance in the Caliphate of Córdoba, you can visit the following article on the Tavaana website:
https://dialog.tavaana.org/cordoba-caliphate/
@Dialogue1402
❤4👍1🤔1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شیر تعزیه
از شیر پلاستیکی تا شیر تاکسیدرمی!
تعزیه که در فهرست میراث ناملموس یونسکو نیز به ثبت رسیده، گونهای از نمایش آیینی و سنتی در ایران است که به بازسازی وقایع تاریخی و اسطورهای میپردازد. این نمایش با بهرهگیری از موسیقی، شعر و حرکات نمادین، روایتگر داستانی است که در مرکز آن واقعه کربلا و سرنوشت حسین بن علی، پیشوای سوم شیعیان و یارانش قرار دارد.
تعزیه بر پایه تقابل میان دو گروه «موافقخوان» و «مخالفخوان» استوار است و ساختار روایی آن در طول سدههای متمادی به شکل فعلی تثبیت شده است.
یکی از شخصیتهای متمایز و نمادین در برخی مجالس تعزیه، کاراکتر «شیر» است. بر اساس روایات شفاهی و متون تعزیه، این موجود در صحنه حضور مییابد تا از پیکر کشتهشدگان محافظت کرده یا با حرکاتی خاص، سوگواری طبیعت در برابر واقعه رخ داده را به نمایش بگذارد.
فرد شبیهخوان برای ایفای این نقش، لباسی با شمایل شیر میپوشد و با حرکاتی که ترکیبی از حرکات نمایشی و تقلید رفتارهای گربهسانان است، در صحنه ظاهر میشود. شیر در این نمایش، فراتر از یک حیوان، به عنوان نمادی از اسطوره و شگفتی در یک ساختار دراماتیک عمل میکند.
در سالهای اخیر، حضور فیزیکی و شیوه اجرای نقش شیر در تعزیه، به دلیل تضاد بصری میان لباسهای سنتی و فضای نمایش با ابزارهای مدرن، بازخورد متفاوتی در فضای مجازی داشته است. این کاراکتر در شبکههای اجتماعی بارها دستمایه طنز و شوخیهای تصویری قرار گرفته و به یکی از عناصر محبوب برای تولید محتوای سرگرمکننده یا انتقادی در محیط وب تبدیل شده است. این روند، نگاهی متفاوت و غیرسنتی به یکی از قدیمیترین المانهای هنرهای نمایشی ایران ایجاد کرده که نشاندهنده تغییر ذائقه بصری مخاطبان در عصر دیجیتال است.
تصویر مربوط به شیر تعزیه در بازار تبریز است
#شیر_تعزیه #تعزیه #آیین #شیعه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
از شیر پلاستیکی تا شیر تاکسیدرمی!
تعزیه که در فهرست میراث ناملموس یونسکو نیز به ثبت رسیده، گونهای از نمایش آیینی و سنتی در ایران است که به بازسازی وقایع تاریخی و اسطورهای میپردازد. این نمایش با بهرهگیری از موسیقی، شعر و حرکات نمادین، روایتگر داستانی است که در مرکز آن واقعه کربلا و سرنوشت حسین بن علی، پیشوای سوم شیعیان و یارانش قرار دارد.
تعزیه بر پایه تقابل میان دو گروه «موافقخوان» و «مخالفخوان» استوار است و ساختار روایی آن در طول سدههای متمادی به شکل فعلی تثبیت شده است.
یکی از شخصیتهای متمایز و نمادین در برخی مجالس تعزیه، کاراکتر «شیر» است. بر اساس روایات شفاهی و متون تعزیه، این موجود در صحنه حضور مییابد تا از پیکر کشتهشدگان محافظت کرده یا با حرکاتی خاص، سوگواری طبیعت در برابر واقعه رخ داده را به نمایش بگذارد.
فرد شبیهخوان برای ایفای این نقش، لباسی با شمایل شیر میپوشد و با حرکاتی که ترکیبی از حرکات نمایشی و تقلید رفتارهای گربهسانان است، در صحنه ظاهر میشود. شیر در این نمایش، فراتر از یک حیوان، به عنوان نمادی از اسطوره و شگفتی در یک ساختار دراماتیک عمل میکند.
در سالهای اخیر، حضور فیزیکی و شیوه اجرای نقش شیر در تعزیه، به دلیل تضاد بصری میان لباسهای سنتی و فضای نمایش با ابزارهای مدرن، بازخورد متفاوتی در فضای مجازی داشته است. این کاراکتر در شبکههای اجتماعی بارها دستمایه طنز و شوخیهای تصویری قرار گرفته و به یکی از عناصر محبوب برای تولید محتوای سرگرمکننده یا انتقادی در محیط وب تبدیل شده است. این روند، نگاهی متفاوت و غیرسنتی به یکی از قدیمیترین المانهای هنرهای نمایشی ایران ایجاد کرده که نشاندهنده تغییر ذائقه بصری مخاطبان در عصر دیجیتال است.
تصویر مربوط به شیر تعزیه در بازار تبریز است
#شیر_تعزیه #تعزیه #آیین #شیعه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤣7😢2❤1💊1
عبدالبهاء، پیشوای دوم بهاییان؛
تبعید، زندان و دفاع بیامان از رویکرد صلحآمیز دینی
عبدالبهاء، به عنوان پیشوای دوم آیین بهائی، شخصیتی است که زندگی خود را وقف ترویج صلح، وحدت و رویکردهای محبتآمیز دینی کرد. او در دورانی که آموزههای دینی گاه دستمایه تفرقه و خشونت قرار میگرفت، با استقامتی مثالزدنی بر این باور پای فشرد که دین باید عامل دوستی و همبستگی میان بشر باشد.
برخی از جنبههای کلیدی اندیشه و زندگی او عبارتند از:
دفاع از صلح: عبدالبهاء معتقد بود اگر دین منجر به دشمنی، قتال و درندگی میان انسانها شود، فاقد ارزش بوده و بیدینی بر آن ترجیح دارد؛ چرا که ملاک مقبولیتِ دین، ترویج محبت است.
تابآوری و استقامت: او در مسیر تبلیغ این اندیشههای صلحجویانه، سختیهای بسیاری از جمله سالها تبعید و زندان را با روحیهای بیامان تحمل کرد.
او با تاکید بر کرامت انسانی، الگویی از یک رهبر دینی ارائه داد که در پی ساختن جهانی مبتنی بر گفتوگو و مدارا بود. برای مطالعه جزئیات بیشتر درباره زندگی و آموزههای او، میتوانید به لینک زیر مراجعه کنید و بیشتر بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/abdulbaha/
#عبدالبها #بهایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
تبعید، زندان و دفاع بیامان از رویکرد صلحآمیز دینی
عبدالبهاء، به عنوان پیشوای دوم آیین بهائی، شخصیتی است که زندگی خود را وقف ترویج صلح، وحدت و رویکردهای محبتآمیز دینی کرد. او در دورانی که آموزههای دینی گاه دستمایه تفرقه و خشونت قرار میگرفت، با استقامتی مثالزدنی بر این باور پای فشرد که دین باید عامل دوستی و همبستگی میان بشر باشد.
برخی از جنبههای کلیدی اندیشه و زندگی او عبارتند از:
دفاع از صلح: عبدالبهاء معتقد بود اگر دین منجر به دشمنی، قتال و درندگی میان انسانها شود، فاقد ارزش بوده و بیدینی بر آن ترجیح دارد؛ چرا که ملاک مقبولیتِ دین، ترویج محبت است.
تابآوری و استقامت: او در مسیر تبلیغ این اندیشههای صلحجویانه، سختیهای بسیاری از جمله سالها تبعید و زندان را با روحیهای بیامان تحمل کرد.
او با تاکید بر کرامت انسانی، الگویی از یک رهبر دینی ارائه داد که در پی ساختن جهانی مبتنی بر گفتوگو و مدارا بود. برای مطالعه جزئیات بیشتر درباره زندگی و آموزههای او، میتوانید به لینک زیر مراجعه کنید و بیشتر بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/abdulbaha/
#عبدالبها #بهایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🕊5❤1❤🔥1👍1
سالروز قتل حکومتی کشیش مهدی دیباج
نمادی از بهای سنگین آزادی عقیده در ایران
سالگرد قتل کشیش مهدی دیباج، یادآور یکی از تاریکترین برگهای تاریخ سرکوب اقلیتهای مذهبی و دگراندیشان در جمهوری اسلامی است. مهدی دیباج، نوکیش مسیحی و از خادمان کلیسای ایران، جان خود را تنها به جرم انتخاب دین و ایستادگی بر باورهایش از دست داد.
از گرویدن به مسیحیت تا حکم اعدام
مهدی دیباج در جوانی از اسلام به مسیحیت گروید. در پی استقرار جمهوری اسلامی و آغاز موج سیستماتیک سرکوبها، او در سال ۱۳۶۲ دستگیر شد و بیش از ۹ سال از عمر خود را در زندان، انفرادی و تحت فشارهای جسمی و روحی گذراند. دادگاههای انقلاب که خروج از اسلام را برنمیتابیدند، در نهایت در آذر ۱۳۷۲ او را به اتهام «ارتداد» به اعدام محکوم کردند.
دفاعیات شجاعانه او در دادگاه، که گفت: «من مسیحیزاده نشدم، بلکه مسیحیت را انتخاب کردم»، به سندی تاریخی از حقطلبی و دفاع از آزادی عقیده تبدیل شد.
آزادی موقت و سناریوی قتل حکومتی
صدور حکم اعدام برای دیباج با واکنشهای گسترده جهانی و تلاشهای بیوقفه و شجاعانه کشیش «هایک هوسپیانمهر» مواجه شد؛ فشارهایی که حکومت را وادار کرد تا او را در دیماه ۱۳۷۲ آزاد کند. اما این آزادی تنها سرپوشی برای اجرای یک جنایت پنهانتر بود.
در تیرماه ۱۳۷۳، مهدی دیباج ربوده و ناپدید شد. چند روز بعد، پیکر بیجان او که با ضربات متعدد چاقو به قتل رسیده بود، در جنگلهای اطراف تهران پیدا شد. این جنایت هولناک، یک «قتل حکومتی» تمامعیار بود که در چارچوب پروژه حذف فیزیکی رهبران مسیحی و دگراندیشان (که بعدتر در قالب قتلهای زنجیرهای افشا شد) توسط دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی طراحی و اجرا گردید. تنها چند ماه پیش از او نیز، کشیش هوسپیانمهر قربانی همین سیستم سرکوب شده بود.
میراثی که زنده ماند
امروز، نام کشیش مهدی دیباج تنها یادآور بیرحمی یک سیستم تمامیتخواه نیست، بلکه نماد مقاومت، شهامت و حق بنیادین آزادی اندیشه است. قتلهای حکومتی و حذف فیزیکی دگراندیشان توسط جمهوری اسلامی، هرگز نتوانسته است صدای کسانی را که برای بدیهیترین حقوق انسانی خود یعنی «آزادی عقیده» ایستادگی میکنند، خاموش سازد.
#مهدی_دیباج #قتل_حکومتی #آزادی_عقیده #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نمادی از بهای سنگین آزادی عقیده در ایران
سالگرد قتل کشیش مهدی دیباج، یادآور یکی از تاریکترین برگهای تاریخ سرکوب اقلیتهای مذهبی و دگراندیشان در جمهوری اسلامی است. مهدی دیباج، نوکیش مسیحی و از خادمان کلیسای ایران، جان خود را تنها به جرم انتخاب دین و ایستادگی بر باورهایش از دست داد.
از گرویدن به مسیحیت تا حکم اعدام
مهدی دیباج در جوانی از اسلام به مسیحیت گروید. در پی استقرار جمهوری اسلامی و آغاز موج سیستماتیک سرکوبها، او در سال ۱۳۶۲ دستگیر شد و بیش از ۹ سال از عمر خود را در زندان، انفرادی و تحت فشارهای جسمی و روحی گذراند. دادگاههای انقلاب که خروج از اسلام را برنمیتابیدند، در نهایت در آذر ۱۳۷۲ او را به اتهام «ارتداد» به اعدام محکوم کردند.
دفاعیات شجاعانه او در دادگاه، که گفت: «من مسیحیزاده نشدم، بلکه مسیحیت را انتخاب کردم»، به سندی تاریخی از حقطلبی و دفاع از آزادی عقیده تبدیل شد.
آزادی موقت و سناریوی قتل حکومتی
صدور حکم اعدام برای دیباج با واکنشهای گسترده جهانی و تلاشهای بیوقفه و شجاعانه کشیش «هایک هوسپیانمهر» مواجه شد؛ فشارهایی که حکومت را وادار کرد تا او را در دیماه ۱۳۷۲ آزاد کند. اما این آزادی تنها سرپوشی برای اجرای یک جنایت پنهانتر بود.
در تیرماه ۱۳۷۳، مهدی دیباج ربوده و ناپدید شد. چند روز بعد، پیکر بیجان او که با ضربات متعدد چاقو به قتل رسیده بود، در جنگلهای اطراف تهران پیدا شد. این جنایت هولناک، یک «قتل حکومتی» تمامعیار بود که در چارچوب پروژه حذف فیزیکی رهبران مسیحی و دگراندیشان (که بعدتر در قالب قتلهای زنجیرهای افشا شد) توسط دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی طراحی و اجرا گردید. تنها چند ماه پیش از او نیز، کشیش هوسپیانمهر قربانی همین سیستم سرکوب شده بود.
میراثی که زنده ماند
امروز، نام کشیش مهدی دیباج تنها یادآور بیرحمی یک سیستم تمامیتخواه نیست، بلکه نماد مقاومت، شهامت و حق بنیادین آزادی اندیشه است. قتلهای حکومتی و حذف فیزیکی دگراندیشان توسط جمهوری اسلامی، هرگز نتوانسته است صدای کسانی را که برای بدیهیترین حقوق انسانی خود یعنی «آزادی عقیده» ایستادگی میکنند، خاموش سازد.
#مهدی_دیباج #قتل_حکومتی #آزادی_عقیده #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😢10❤2👍2
دستهها و حمل آیینی نمادهای دینی
تاریخ عَلَم و کُتل به کجا میرسد؟
آیینهای حمل سازهها و نمادهای مذهبی در خیابانها سابقهای بسیار کهن دارند. برای مثال مراسم شهادت مسیح توسط مسیحیان در در اسپانیا (که هفته مقدس یا سمانا سانتا نامیده میشود) شامل دستههایی است که سازههای سنگین مذهبی را بر دوش حمل میکنند. (تصویر اسلاید اول: مراسم شهادت مسیح در مالاگا، اسپانیا، ۲۰۲۲)
این مراسم در مسیحیت عمدتاً از قرون هفتصد سال پیش شکل گرفت و در بعضی مناطق گسترش یافت. در این مراسم، مؤمنان مجسمههای بزرگ عیسی، مریم و دیگر شخصیتهای مقدس را بر دوش خود حمل میکنند و وقایع هفته پایانی زندگی عیسی را بازآفرینی مینمایند. (تصویر: نقاشی مراسم سمانا سانتا در شهر سویل، اسپانیا، اثر هواکین سورویا اباستیدا، ۱۹۱۴)
آیین حمل علم در سنت عزاداری شیعه، مشابه با رسوم مسیحی شهادت مسیح است. شواهد تاریخی نشان میدهد که این رسم، همراه با اسب (و بعدا با شیر تعزیه)، نخل و دیگر نمادهای عزاداری، عمدتاً در اواخر قرون وسطی و بهویژه از دوره صفویان (حدود پانصد سال پیش) گسترش یافت و به بخشی از سنت سوگواری شیعی تبدیل شد.
راهپیمایی آیینی و حمل نمادهای دینی سابقهای طولانیتر از مسیحیت دارد. حمل یا گرداندن حیوانات در مراسم مذهبی سابقهای بسیار کهن دارد. در یونان و روم باستان حیوانات قربانی را در دستههای مذهبی میگرداندند، در برخی جشنهای هندو فیلها و اسبهای آذینبسته حضور دارند، در مراسم یکشنبه نخل مسیحیان گاه یک خر را همراه دسته حرکت میدهند که برای آنان نمادی از وقوع پیشگوییهای دینی است. موارد مشابه این گونه آیینها قرنها پیش از ظهور اسلام و مسیحیت وجود داشتهاند.
علم چه میگوید؟
مطالعات جامعهشناسی دین نشان میدهد اجرای مناسک گروهی کارکرد مهمی در ایجاد حس همبستگی و حقانیت میان گروه «خودی» دارد. شرکت در آیینهای جمعی، احساس تعلق افراد به گروه را تقویت میکند و مرزهای میان «ما» و «دیگران» را پررنگتر میسازد. اگر حق برگزاری این آیینها انحصاری باشد، و سایر دینها یا گروهها از حق ابراز آیین خود محروم و سرکوب شوند، برگزاری آیین همچنین میتواند حسی از قدرت و خودانگاره برتری نیز برای مومنان ایجاد، و آنان را نسبت به ایمان خود راضی و خوشنود کند.
#محرم #آیین #علم #کتل #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
تاریخ عَلَم و کُتل به کجا میرسد؟
آیینهای حمل سازهها و نمادهای مذهبی در خیابانها سابقهای بسیار کهن دارند. برای مثال مراسم شهادت مسیح توسط مسیحیان در در اسپانیا (که هفته مقدس یا سمانا سانتا نامیده میشود) شامل دستههایی است که سازههای سنگین مذهبی را بر دوش حمل میکنند. (تصویر اسلاید اول: مراسم شهادت مسیح در مالاگا، اسپانیا، ۲۰۲۲)
این مراسم در مسیحیت عمدتاً از قرون هفتصد سال پیش شکل گرفت و در بعضی مناطق گسترش یافت. در این مراسم، مؤمنان مجسمههای بزرگ عیسی، مریم و دیگر شخصیتهای مقدس را بر دوش خود حمل میکنند و وقایع هفته پایانی زندگی عیسی را بازآفرینی مینمایند. (تصویر: نقاشی مراسم سمانا سانتا در شهر سویل، اسپانیا، اثر هواکین سورویا اباستیدا، ۱۹۱۴)
آیین حمل علم در سنت عزاداری شیعه، مشابه با رسوم مسیحی شهادت مسیح است. شواهد تاریخی نشان میدهد که این رسم، همراه با اسب (و بعدا با شیر تعزیه)، نخل و دیگر نمادهای عزاداری، عمدتاً در اواخر قرون وسطی و بهویژه از دوره صفویان (حدود پانصد سال پیش) گسترش یافت و به بخشی از سنت سوگواری شیعی تبدیل شد.
راهپیمایی آیینی و حمل نمادهای دینی سابقهای طولانیتر از مسیحیت دارد. حمل یا گرداندن حیوانات در مراسم مذهبی سابقهای بسیار کهن دارد. در یونان و روم باستان حیوانات قربانی را در دستههای مذهبی میگرداندند، در برخی جشنهای هندو فیلها و اسبهای آذینبسته حضور دارند، در مراسم یکشنبه نخل مسیحیان گاه یک خر را همراه دسته حرکت میدهند که برای آنان نمادی از وقوع پیشگوییهای دینی است. موارد مشابه این گونه آیینها قرنها پیش از ظهور اسلام و مسیحیت وجود داشتهاند.
علم چه میگوید؟
مطالعات جامعهشناسی دین نشان میدهد اجرای مناسک گروهی کارکرد مهمی در ایجاد حس همبستگی و حقانیت میان گروه «خودی» دارد. شرکت در آیینهای جمعی، احساس تعلق افراد به گروه را تقویت میکند و مرزهای میان «ما» و «دیگران» را پررنگتر میسازد. اگر حق برگزاری این آیینها انحصاری باشد، و سایر دینها یا گروهها از حق ابراز آیین خود محروم و سرکوب شوند، برگزاری آیین همچنین میتواند حسی از قدرت و خودانگاره برتری نیز برای مومنان ایجاد، و آنان را نسبت به ایمان خود راضی و خوشنود کند.
#محرم #آیین #علم #کتل #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4👍3👌1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
ایدئولوژی مذهبی، هنگامی که به شکل افراطی و مطلقگرایانه دنبال میشود، به جای تعالی انسان و گسترش اخلاق، میتواند به ابزاری برای سلطه، حذف و خشونت بدل شود.
پایبندی کورکورانه به چنین ایدئولوژیهایی، بهویژه هنگامی که انسانیت و کرامت فردی را فدای "حقیقت مطلق" خودساخته میکنند، منجر به توجیه رفتارهای غیرانسانی به نام مقدسترین مفاهیم میشود.
اینگونه تفکر افراطی، به جای اینکه دین را در خدمت انسان قرار دهد، انسان را قربانی دین میسازد و در نهایت نه تنها اخلاق را تضعیف میکند، بلکه بنیانهای انسانیت را نیز از میان میبرد.
#حکومت_ایدئولوژیک #کرامت_انسانی #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پایبندی کورکورانه به چنین ایدئولوژیهایی، بهویژه هنگامی که انسانیت و کرامت فردی را فدای "حقیقت مطلق" خودساخته میکنند، منجر به توجیه رفتارهای غیرانسانی به نام مقدسترین مفاهیم میشود.
اینگونه تفکر افراطی، به جای اینکه دین را در خدمت انسان قرار دهد، انسان را قربانی دین میسازد و در نهایت نه تنها اخلاق را تضعیف میکند، بلکه بنیانهای انسانیت را نیز از میان میبرد.
#حکومت_ایدئولوژیک #کرامت_انسانی #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏3👌2🤬1💯1🤣1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
ویدئویی از مراسم سنتی عزاداری محرم در حسینیه معتمدی بندر گناوه در استان بوشهر منتشر شده است که کاربران شبکههای اجتماعی اشعار این نوحه را مرتبط با جانباختگان دیماه دانستند.
عزاداران در این هیئت با نوحه «از جان تازه جوان جاویدان ملک گران…گلباران نعش جوان» به سینهزنی پرداختند.
آهنگ، تنظیم و اجرا: سیدرضاسجادی
شعر:عادل آبرخت
#مداحی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
عزاداران در این هیئت با نوحه «از جان تازه جوان جاویدان ملک گران…گلباران نعش جوان» به سینهزنی پرداختند.
آهنگ، تنظیم و اجرا: سیدرضاسجادی
شعر:عادل آبرخت
#مداحی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏1🤔1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سوءاستفاده سیاسی از ماه محرم
سوءاستفاده سیاسی در جمهوری اسلامی از ماه محرم و نام و یاد امام سوم شیعیان، در میان خود کنشگران مذهبی باورمند نیز منتقدان بسیار جدی دارد. از جملهی این افراد سجاد نیکآیین است که از پژوهشگران دینی و از فعالان نزدیک به روحانیت سنتی است. او در گفتگویی در سال ۱۳۹۵ در رادیو فردا، نگاه سیاسی به عاشورا را مورد نقد جدی قرار میدهد و حتی برداشت استبدادستیزانه از آن را موجب انحراف میداند.
لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/political-exploitation-muharram-iran/
لینک یوتیوب:
https://www.youtube.com/watch?v=9kzGceQTx1k
لینک ساندکلاد:
https://on.soundcloud.com/2BvXLn2e4RKvwYpT7
#گفتگو_توانا #امام_حسین #محرم #عاشورا #مذهب_شیعه
@Dialogue1402
سوءاستفاده سیاسی در جمهوری اسلامی از ماه محرم و نام و یاد امام سوم شیعیان، در میان خود کنشگران مذهبی باورمند نیز منتقدان بسیار جدی دارد. از جملهی این افراد سجاد نیکآیین است که از پژوهشگران دینی و از فعالان نزدیک به روحانیت سنتی است. او در گفتگویی در سال ۱۳۹۵ در رادیو فردا، نگاه سیاسی به عاشورا را مورد نقد جدی قرار میدهد و حتی برداشت استبدادستیزانه از آن را موجب انحراف میداند.
لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/political-exploitation-muharram-iran/
لینک یوتیوب:
https://www.youtube.com/watch?v=9kzGceQTx1k
لینک ساندکلاد:
https://on.soundcloud.com/2BvXLn2e4RKvwYpT7
#گفتگو_توانا #امام_حسین #محرم #عاشورا #مذهب_شیعه
@Dialogue1402
❤3👍1
بازداشت سعید حسنی، شهروند بهائی در شیراز؛ انتقال به زندان عادلآباد
در ادامه روند بازداشت شهروندان بهائی در ایران، سعید حسنی، شهروند ۳۷ ساله بهائی ساکن شیراز، روز ۲ تیرماه توسط مأموران سپاه بازداشت و به زندان عادلآباد شیراز منتقل شد.
بر اساس اطلاعات دریافتی، حدود ساعت ۱۰ صبح روز ۲ تیر، مأموران سپاه با حضور در محل کار سعید حسنی، وی را با رفتاری خشن و نامناسب بازداشت کردند. پس از آن، مأموران به منزل این شهروند مراجعه کرده و ضمن تفتیش خانه، وسایل شخصی از جمله تلفن همراه و دیگر تجهیزات الکترونیکی را ضبط کردند.
بر پایه این گزارش، سعید حسنی پس از بازداشت به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده است.
سعید حسنی پیشتر نیز در تیرماه ۱۳۹۵ بازداشت شده بود. وی پس از چند ماه بازداشت موقت، با تودیع وثیقه آزاد شد و در ادامه، دادگاه حکم تبرئه او را صادر کرد. با این حال، با اعمال ماده ۴۷۷ قانون آیین دادرسی کیفری، پرونده وی بار دیگر به جریان افتاد و سرنوشت نهایی آن تا زمان بازداشت اخیر همچنان نامشخص باقی مانده بود.
تا زمان تنظیم این گزارش، اطلاعاتی درباره دلایل بازداشت اخیر، اتهامات احتمالی یا ارتباط آن با پرونده پیشین این شهروند بهائی منتشر نشده است.
بازداشت سعید حسنی در شرایطی صورت میگیرد که گزارشها از ادامه فشارهای امنیتی و برخورد با شهروندان بهائی در نقاط مختلف ایران حکایت دارد؛ روندی که در موارد متعدد با بازداشت، تفتیش منازل، ضبط وسایل شخصی و محدودیت در دسترسی خانوادهها به اطلاعات مربوط به وضعیت بازداشتشدگان همراه بوده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #سعید_حسنی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در ادامه روند بازداشت شهروندان بهائی در ایران، سعید حسنی، شهروند ۳۷ ساله بهائی ساکن شیراز، روز ۲ تیرماه توسط مأموران سپاه بازداشت و به زندان عادلآباد شیراز منتقل شد.
بر اساس اطلاعات دریافتی، حدود ساعت ۱۰ صبح روز ۲ تیر، مأموران سپاه با حضور در محل کار سعید حسنی، وی را با رفتاری خشن و نامناسب بازداشت کردند. پس از آن، مأموران به منزل این شهروند مراجعه کرده و ضمن تفتیش خانه، وسایل شخصی از جمله تلفن همراه و دیگر تجهیزات الکترونیکی را ضبط کردند.
بر پایه این گزارش، سعید حسنی پس از بازداشت به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده است.
سعید حسنی پیشتر نیز در تیرماه ۱۳۹۵ بازداشت شده بود. وی پس از چند ماه بازداشت موقت، با تودیع وثیقه آزاد شد و در ادامه، دادگاه حکم تبرئه او را صادر کرد. با این حال، با اعمال ماده ۴۷۷ قانون آیین دادرسی کیفری، پرونده وی بار دیگر به جریان افتاد و سرنوشت نهایی آن تا زمان بازداشت اخیر همچنان نامشخص باقی مانده بود.
تا زمان تنظیم این گزارش، اطلاعاتی درباره دلایل بازداشت اخیر، اتهامات احتمالی یا ارتباط آن با پرونده پیشین این شهروند بهائی منتشر نشده است.
بازداشت سعید حسنی در شرایطی صورت میگیرد که گزارشها از ادامه فشارهای امنیتی و برخورد با شهروندان بهائی در نقاط مختلف ایران حکایت دارد؛ روندی که در موارد متعدد با بازداشت، تفتیش منازل، ضبط وسایل شخصی و محدودیت در دسترسی خانوادهها به اطلاعات مربوط به وضعیت بازداشتشدگان همراه بوده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #سعید_حسنی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔5🙏1😡1
Forwarded from گفتوشنود
روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه به عنوان یک ابتکار از سوی سازمان ملل متحد در ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷ تعیین شد. این روز به یاد تصویب "کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه شکنجه و دیگر مجازاتها یا رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز" در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷ گرامی داشته میشود. هدف از این روز جلب توجه جهانی به موضوع شکنجه و اثرات مخرب آن بر افراد و جوامع است.
در طول تاریخ، بسیاری از افراد به دلیل باورهای دینی، سیاسی، و ایدئولوژیک خود مورد شکنجه قرار گرفتهاند. خداناباوران، دینناباوران، و افراد دارای باورهای متفاوت دیگر نیز از این قاعده مستثنی نبودهاند و در بسیاری از جوامع با تبعیض، آزار و شکنجه روبرو شدهاند. شکنجه به عنوان یک ابزار سرکوب برای کنترل و ساکت کردن مخالفان و تقویت قدرت حاکمان استفاده شده است.
در ایران و حکومت جمهوری اسلامی بسیاری از افراد به علت باورهای متفاوت، با خواست حکومت فرقهای شیعه، زندانی و با شکنجه و در مواردی با احکام سلب حیات و اعدام مواجه میشوند.
جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، در حاشیه پنجاه و ششمین جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و جلسهای که با عنوان "بحران مصونیت در ایران؛ از دهه شصت تا مهسا امینی" برگزار شده بود، از شکنجه در کنار اقدامات دیگری نظیر ناپدید شدن اجباری، قتل و اعدامهای خودسرانه، به مثابه یکی از مصادیق "جنایت علیه بشریت" نام برد که به دست حکومت جمهوری اسلامی از دهه ۱۳۶۰ تا امروز انجام شده است.
شکنجه نه تنها جسمی بلکه روحی و روانی نیز بوده و اثرات طولانیمدتی بر قربانیان و خانوادههایشان دارد. ایجاد این روز جهانی به عنوان یک فرصت برای آموزش و اطلاعرسانی درباره این موضوع و تقویت اقدامات جهانی برای از بین بردن شکنجه و حمایت از حقوق بشر و قربانیان آن است.
این روز همچنین یادآور تعهد جامعه جهانی به حقوق بشر و ضرورت ادامه مبارزه با هر گونه شکنجه و رفتار غیرانسانی است. سازمانها و فعالان حقوق بشر در سراسر جهان از این روز برای تقویت تلاشهای خود و جلب توجه عموم به وضعیت قربانیان شکنجه استفاده میکنند.
#تفتیش_عقاید #شکنجه #خداناباوران #دین_ناباوران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه به عنوان یک ابتکار از سوی سازمان ملل متحد در ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷ تعیین شد. این روز به یاد تصویب "کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه شکنجه و دیگر مجازاتها یا رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز" در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷ گرامی داشته میشود. هدف از این روز جلب توجه جهانی به موضوع شکنجه و اثرات مخرب آن بر افراد و جوامع است.
در طول تاریخ، بسیاری از افراد به دلیل باورهای دینی، سیاسی، و ایدئولوژیک خود مورد شکنجه قرار گرفتهاند. خداناباوران، دینناباوران، و افراد دارای باورهای متفاوت دیگر نیز از این قاعده مستثنی نبودهاند و در بسیاری از جوامع با تبعیض، آزار و شکنجه روبرو شدهاند. شکنجه به عنوان یک ابزار سرکوب برای کنترل و ساکت کردن مخالفان و تقویت قدرت حاکمان استفاده شده است.
در ایران و حکومت جمهوری اسلامی بسیاری از افراد به علت باورهای متفاوت، با خواست حکومت فرقهای شیعه، زندانی و با شکنجه و در مواردی با احکام سلب حیات و اعدام مواجه میشوند.
جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، در حاشیه پنجاه و ششمین جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و جلسهای که با عنوان "بحران مصونیت در ایران؛ از دهه شصت تا مهسا امینی" برگزار شده بود، از شکنجه در کنار اقدامات دیگری نظیر ناپدید شدن اجباری، قتل و اعدامهای خودسرانه، به مثابه یکی از مصادیق "جنایت علیه بشریت" نام برد که به دست حکومت جمهوری اسلامی از دهه ۱۳۶۰ تا امروز انجام شده است.
شکنجه نه تنها جسمی بلکه روحی و روانی نیز بوده و اثرات طولانیمدتی بر قربانیان و خانوادههایشان دارد. ایجاد این روز جهانی به عنوان یک فرصت برای آموزش و اطلاعرسانی درباره این موضوع و تقویت اقدامات جهانی برای از بین بردن شکنجه و حمایت از حقوق بشر و قربانیان آن است.
این روز همچنین یادآور تعهد جامعه جهانی به حقوق بشر و ضرورت ادامه مبارزه با هر گونه شکنجه و رفتار غیرانسانی است. سازمانها و فعالان حقوق بشر در سراسر جهان از این روز برای تقویت تلاشهای خود و جلب توجه عموم به وضعیت قربانیان شکنجه استفاده میکنند.
#تفتیش_عقاید #شکنجه #خداناباوران #دین_ناباوران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
✍4😢1🙏1