گفت‌وشنود
5.43K subscribers
7.6K photos
1.8K videos
3 files
2.08K links
در صفحه‌ی «گفت‌وشنود» مطالبی مربوط‌به «رواداری، مدارا و هم‌زیستی بین اعضای جامعه با باورهای مختلف» منتشر می‌شود.
https://dialog.tavaana.org/
Instagram.com/dialogue1402
Twitter.com/dialogue1402
Facebook.com/1402dialogue
Download Telegram
ژان-پل شارل ایمار سارْتْرْ، زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۰۵ و درگذشته ۱۵ آوریل ۱۹۸۰، فیلسوف، اگزیستانسیالیست، رمان نویس، نمایشنامه نویس و منتقد فرانسوی بود.

سارتر به آزادی بنیادی انسان معتقد بود و باور داشت که «انسان محکوم به آزادی است.»در سال ۱۹۶۴ جایزه ادبی نوبل به سارتر تعلق گرفت، ولی او از پذیرفتن این جایزه خودداری کرد.

او از سال ۱۹۷۳ به بعد تقریبا تمامی قدرت بینایی خود را از دست داده بود و دیگر قادر به نوشتن نبود، با این همه سعی می کرد با انجام مصاحبه ها، دیدارها و حضور در مراسم ها، کماکان چهره ای فعال و اجتماعی از خود نشان دهد.

ژان-پل سارتر در روز ۱۵ آوریل ۱۹۸۰ در سن ۷۵ سالگی در بیمارستان بروسه پاریس از دنیا رفت.

خاکستر او در گورستان مون پارناس در حوالی محل زندگی دوران پیری اش در محله ای در پاریس به خاک سپرده شده است.
#اگزیستانسیالیست #اصالت_بشر #آزادی_بیان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍3❤1✍1
تصلب شناختی و بحران نوآوری
نقدی بر ابزارسازی سیاسی از دین در نظام آموزش

در افق نظریه‌های مدرن آموزشی به‌ویژه آرای پیر بوردیو، فیلسوف و جامعه‌شناس نظریه‌پرداز آموزش، درباره‌ «خشونت نمادین» و دستگاه‌های بازتولید ایدئولوژیک، نظام آموزش و پرورش نه‌تنها بستری برای انتقال دانش خنثی نیست، بلکه ساختاری است که می‌تواند در خدمت بازتولید اقتدار مسلط درآید.

هنگامی که سامانه‌ آموزش از رسالت اصیل خود یعنی پرورش «تفکر نقاد» (Critical Thinking) تهی شده و به ابزاری برای مهندسی عقیدتی تبدیل می‌گردد، خرد جمعی در چرخ‌دنده‌های یکپارچه‌سازی ایدئولوژیک منکوب می‌شود.

بر اساس الگوهای نوین (پداگوژی) هنر تدریس، مانند رویکردهای پائولو فریره، فیلسوف و مربی نظریه‌پرداز آموزش، آموزش اصیل بر پایه «دیالوگ»، «پرسشگری بنیادین» و «آگاهی‌بخشی رهاساز» استوار است؛ در مقابل، ایدئولوژیک‌سازی سیستماتیک دروس، با ارائه‌ تفاسیر بسته و جزم‌اندیشانه، به پدیده‌ «تصلب شناختی» دامن می‌زند.

در این ساختار، دین نه به مثابه پروژه‌ای اخلاقی و معنوی، بلکه به‌عنوان پروژه‌ای سیاسی برای تثبیت اطاعت بی‌چون‌وچرا بازتعریف می‌شود که پیامد محتوم آن، سرکوب خلاقیت، تقلیل عاملیت فردی و مسدودسازی افق‌های نوآوری در نسل جوان است.

گذار از این بن‌بست ساختاری، در گروی پی‌ریزی «آموزش سکولار» است؛ رویکردی که در آن، مرز میان دانش تجربی-انتقادی و باورسازی عقیدتی تفکیک شده و میدان مدرسه و دانشگاه به عرصه‌ تقابل آزادانه‌ اندیشه‌ها بدل گردد.
تنها در بستر چنین نظام آموزشی رها از قید کنترل ایدئولوژیک است که جامعه می‌تواند از چرخه ایستایی فکری رها شده و به پویایی پایدار دست یابد.

#آموزش_ایدئولوژیک #آموزش_سکولار #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👏3🏆1
جغرافیای مکث و سیاست هراس
چرا کافه‎‌ها بسته می‌شوند؟

گزارش‌ها و تصاویر منتشرشده از سوی کاربران در شبکه‌های اجتماعی، بار دیگر بر موج تازه‌ای از پلمب واحدهای صنفی در پایتخت، به‌ویژه در خیابان‌های سنایی و ایرانشهر، گواهی می‌دهند؛ رویدادی که در بستر هم‌زمانی‌اش با تنش‌های فزاینده سیاسی و نظامی، معنادارتر به نظر می‌رسد. هرچند نهادهای ناظر، بهانه‌هایی چون «عدم رعایت شئونات، سد معبر و تداخل صنفی» را دستمایه این تعطیلی‌ها قرار می‌دهند، اما ریشه این فشار مکرر را باید در لایه‌ای بسیار عمیق‌تر از خط‌کشی‌های اداری و ضوابط تعزیراتی جست‌وجو کرد. پرسش کانونی این است: چرا در این برهه، کافه‌ها چنین در کانون غضب و انقباض حاکمیت قرار گرفته‌اند؟

پاسخ را نباید در آیین‌نامه‌های صنفی، که در منطق بنیادین قدرت توتالیتر و ایدئولوژیک جست‌وجو کرد. حکومت‌های ایدئولوژیک بیش از آنکه از تخلفات خرد و ایذایی بترسند، از «فضا» می‌ترسند؛ از جغرافیای کوچکی که امکان مکث، درنگ و حضور جمعی را فراهم می‌کند. در شهری که فضاهای عمومی رسمی یا در چنبره تجاری‌سازی مطلق گرفتارند و یا زیر شدیدترین لایه‌های نظارت و کنترل امنیتی نفس می‌کشند، کافه به پناهگاهی برای «بودن با دیگری» بدل شده است.

مسئله اصلی نه قهوه است و نه حتی پوشش؛ مسئله مکان گفت‌وگوست. کافه جایی است که در آن، اتمسفر اتمیزه و فردمحور جامعه شکسته می‌شود. میزهای کافه بستر رویش شبکه‌های اجتماعی حقیقی و رودررویند؛ شبکه‌هایی که بر پایه اشتراک فکری، تبادل تجربه‌های زیسته، بحث درباره هنر، سیاست و ادبیات شکل می‌گیرند. این‌گونه است که غریبه‌ها در پس یک فنجان چای و ساعت‌ها گفتگو، از سطح مصرف‌کنندگان منفعل کالا به همسایگان مدنی و هم‌سرنوشت بدل می‌شوند.

پیامد طبیعی این تعامل رو در رو، زایش همدلی، تمرین عاملیت جمعی و عمق‌بخشی به آگاهی انتقادی است. آگاهی، در تعریف ساختارهای اقتدارگرا، یک تهدید امنیتی بالقوه است. هر کانون فکری و مدنی که بیرون از دایره کنترل متمرکز نهادهای رسمی جوانه بزند و بتواند شهروندان را در فضایی به یکدیگر پیوند دهد، پایه‌های انحصار معنا و حقیقت را می‌لرزاند.

تعطیلی کافه‌ها، در تحلیل نهایی، واکنشی است به پتانسیل رهایش‌بخش این مکان‌ها. حکومت ایدئولوژیک در مواجهه با بحران‌های پیرامونی خود، ناگزیر به انقباض حداکثری است؛ زیرا می‌داند تا زمانی که مکانی برای گفت‌وگوی زنده، همبستگی ارگانیک و اندیشیدن جمعی در رگ‌های شهر جریان داشته باشد، پروژه یکدست‌سازی جامعه کامل نخواهد شد. بسته شدن کافه‌ها، تلاش مذبوحانه‌ای است برای بازگرداندن سکوت به فضایی که دیگر آمادگی تسلیم شدن در برابر فرامین ازپیش‌تعیین‌شده را ندارد.

#کافه #گفتگو #تعامل_اجتماعی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍5❤1🏆1
وجدان در محاصره
یادداشت‌هایی درباره دین، دولت، سکولاریسم و تمامیت‌خواهی

چه کسی حق دارد به نام حقیقت برای وجدان انسان قانون بنویسد؟ نه فقط برای رفتار بیرونی او، بلکه برای باور، شک، وفاداری و تصویری که از خود و جهان دارد. هر جامعه‌ای ناچار است قانون داشته باشد اما هنگامی که قدرت، کلیسا، دولت، فرقه یا ایدئولوژی بخواهد از سامان زندگی عمومی فراتر رود و قلمرو درونی انسان را نیز در اختیار بگیرد، بود و نبود انسان را به مخاطره می‌اندازد. در چنین شرایطی نهاد دینی می‌تواند به شمشیر مشروعیت بدهد، دولت می‌تواند به نام آزادی با باورها درگیر شود، حکومت می‌تواند به نام رهایی دین را از عرصه عمومی براند و ایدئولوژی می‌تواند به نام انسان نو، همه شئون زندگی شهروندان را زیر فرمان خود بگیرد. مسئله فقط دین نیست؛ هر نظامی که خود را صاحب نهایی حقیقت بداند به احتمال زیاد به وسوسه کنترل انسان و جامعه دچار می‌شود.

چهار یادداشت این پرونده گفت‌وشنود از همین رو کنار هم آمده‌اند. «آمیزش کلیسا و شمشیر» نشان می‌دهد چگونه یک مرجع دینی می‌تواند به تصرف سرزمین، برده‌سازی و حذف مردمان دیگر لباس مشروعیت بپوشاند. «ابو-پیکار» سوی دیگر مسئله را پیش می‌کشد: وقتی فرقه‌ها به نام دین یا معنویت به جان و روان پیروان خود دست‌اندازی می‌کنند، دولت تا کجا حق مداخله دارد؟ «چرا سکولاریسم؟» می‌کوشد مرز دشوار میان آزادی باور و ضرورت قانون مدنی را روشن کند. «تمامیت‌خواهی» نیز نشان می‌دهد خطر فقط در دین سیاسی یا فرقه‌های مذهبی خلاصه نمی‌شود؛ هر نظام فکری‌ای که بخواهد همه زندگی انسان را مطابق طرح خود بسازد، می‌تواند به حذف آزادی بینجامد.

در همه این یادداشت‌ها مسئله این است که نهادها چگونه با باور انسان روبرو می‌شوند: آیا از آزادی وجدان پاسداری می‌کنند یا آن را به ماده خام قدرت تبدیل می‌کنند؟ پرسش این پرونده ساده اما بنیادین است: چگونه می‌توان جامعه‌ای ساخت که در آن نه ادیان بتوانند انسان را در حلقه اطاعت گرفتار کنند، نه دولت بتواند به بهانه نجات یا نظم، وجدان شهروندان را مصادره کند و نه هیچ ایدئولوژی‌ای بتواند زندگی آدمی را از پیش طراحی‌شده و فرمان‌پذیر بخواهد.

کتابچه «وجدان در محاصره» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!

https://dialog.tavaana.org/collections-8/

#سکولاریسم #تمامیت_خواهی #دین #دولت #گفتگو_توانا

@tavaana

@Dialogue1402
👍4🏆1
محکومیت سنگین شیده توکلی، شهروند بهایی، به ۱۱ سال حبس، مصادره املاک و جزای نقدی

شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی، شیده توکلی، شهروند بهایی ساکن تهران را به ۱۱ سال حبس، محرومیت دائم از خدمات دولتی و عمومی، مصادره املاک و پرداخت جزای نقدی محکوم کرد.

▪️جزئیات حکم و اتهامات
بر اساس رأی صادره که در ۳۰ اردیبهشت‌ماه صادر و در خردادماه به او و وکیلش ابلاغ شده است، خانم توکلی از بابت اتهامات «عضویت در گروه‌های ضد نظام و فعالیت تبلیغی مغایر با شرع» به ۱۰ سال حبس، محرومیت دائم از اشتغال دولتی و پرداخت ۳۳۰ میلیون تومان جزای نقدی، و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس محکوم شد. دادگاه همچنین حکم مصادره دو ملک او در تهران به ارزش ۱۸ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان و ضبط وسایل الکترونیکی، کتاب‌ها و زیورآلات مذهبی وی را صادر کرده است. شیده توکلی پیش‌تر در ۶ خرداد ۱۴۰۴ در منزل شخصی خود بازداشت و پس از بازجویی با وثیقه آزاد شده بود.

▪️تداوم سرکوب سیستماتیک و نقض آزادی عقیده
صدور احکام سنگین حبس، مصادره اموال و محرومیت‌های اجتماعی علیه شهروندانی چون شیده توکلی، بخشی از کارزار سازمان‌یافته و سیستماتیک جمهوری اسلامی برای سرکوب و محدودسازی حقوق بنیادین اقلیت‌های مذهبی در ایران است. نهادهای امنیتی و قضایی با انتساب اتهامات واهی امنیتی و عقیدتی، تلاش می‌کنند تا با اعمال فشارهای مالی و حبس‌های طولانی‌مدت، هزینه‌های زندگی را برای جامعه بهایی به بالاترین سطح ممکن برسانند؛ روندی که در تقابل آشکار با موازین حقوق بشر و حق آزادی عقیده قرار دارد.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#شیده_توکلی #آزادی_باور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
🤬7💔3😡2👍1🙏1
بررسی تحولات چهار دهه گذشته در ایران نشان می‌دهد که حکومت با استقرار ساختاری متمرکز، نظارت همه‌جانبه‌ای را بر تمامی ابعاد زندگی فردی و عمومی اعمال کرده است. کنترل شدید بر تولیدات فرهنگی و هنری از سوی نهادهای خاص، فیلترهای سفت‌وسخت ایدئولوژیک در سینما، نشر و موسیقی، نمونه بارز تلاش برای حذف تنوع فرهنگی است.

این رویکرد بر پایه ترویج اجباری «سبک زندگی اسلامی-ایرانی» بنا شده؛ در حالی که جامعه‌شناسی تجربی ایران گواهی می‌دهد جامعه‌ای متکثر، چندفرهنگی و مدرن در جریان است که تمامی اعضای آن لزوما مسلمان یا دارای پایبندی‌های دینی سنتی نیستند. تحمیل این الگوی یکدست، حقوق شهروندی اقلیت‌های فکری و عقیدتی را نادیده می‌گیرد.

بخش عمده‌ای از این مداخله‌ها، معطوف به اعمال محدودیت‌های اجتماعی شدید علیه جوانان و دخالت مستقیم در روابط اجتماعی، نوع پوشش، تفریحات و انتخاب‌های شخصی آنان بوده است. هم‌زمان، نظام آموزشی از مدارس تا دانشگاه‌ها به ابزاری برای شست‌وشوی مغزی و آموزش ایدئولوژیک بدل شده تا از طریق متون درسی هماهنگ، نسلی مطیع تربیت شود.

در کنار این کنترل آموزشی، ترویج رسمی خرافات و گفتمان‌های ضدغربی و ضدیت با ارزش‌های جهان مدرن در رسانه‌های دولتی، شکاف عمیقی میان عقلانیت ابزاری جامعه و نگاه رسمی حاکمیت ایجاد کرده است. تلاش برای قطع ارتباط با دانش و فرهنگ جهانی، هزینه‌های سنگینی را به بدنه علمی و اجتماعی کشور تحمیل نموده است.

هر چند کنترل اخلاق و فرسایش اجتماعی ناشی از آن دامنگیر مردم بوده، اما شواهد عینی و ملموس جامعه امروز ایران نشان می‌دهد که این پروژه کلان یکسان‌سازی و مهندسی اجتماعی با شکست روبه‌رو شده است. جامعه مدنی و به‌ویژه نسل جوان، در برابر تمامی فشارها، انحصار و هزینه‌های گزاف، مقاومت مدنی و فرهنگی عمیقی از خود نشان داده‌اند. جوانان ایرانی امروز با اتکا به آگاهی جمعی، دسترسی به جریان آزاد اطلاعات و خلق فضاهای موازی، سبک زندگی مستقل، مدرن و متفاوتی را زیست می‌کنند که فرسنگ‌ها با استانداردهای دیکته‌شده‌ حاکمیت فاصله دارد؛ واقعیتی که اثبات می‌کند اراده‌ جامعه برای زیست آزادانه، قدرتمندتر از ماشین کنترل و سرکوب است.

#حکومت_ایدئولوژیک #سبک_زندگی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍8❤2🏆1
آیا ایمان بدون خدا ممکن است؟
نگاهی به جهان میلان کوندرا

میلان کوندرا در رمان سبکی تحمل‌ناپذیر هستی، بیش از آنکه داستانی عاشقانه بنویسد، پرسشی فلسفی پیش می‌کشد: آیا در جهانی بی‌خدا و بی‌معنا هنوز می‌توان مؤمن بود؟
او از وحی، نجات و یقین سخن نمی‌گوید؛ از سبکی، تصادف و ناپایداری هستی می‌گوید. اما در همین جهان سبک و گذرا، نوعی ایمان تازه سر برمی‌آورد ، ایمان بدون خدا.

کوندرا معتقد است زندگی «سبک» است، چون هیچ تکراری ندارد؛ هیچ معنا یا ضرورتی ما را به بودن مجبور نکرده است. ما تنها یک بار زندگی می‌کنیم، و همین بی‌تکراری، زندگی را هم بی‌پناه و هم یگانه می‌کند.
در برابر این سبکی، انسان دو گزینه دارد: یا به مطلقی پناه ببرد تا اضطراب را فراموش کند، یا سبک بودن را بپذیرد و با آگاهی از پوچی، به زندگی معنا دهد.
کوندرا راه دوم را برمی‌گزیند: پذیرش بی‌معنایی و آفرینش معنا در دل آن.

در نگاه او، ایمان دیگر به حقیقتی متافیزیکی مربوط نیست؛ بلکه به شهامت زیستن مربوط است ، شهامت آری گفتن به جهانی که پاسخی نمی‌دهد.
شخصیت‌های او، مانند توما و ترزا، میان سبکی و سنگینی، آزادی و دلبستگی، پیوسته در نوسان‌اند؛ اما رهایی‌شان در همین نوسان است، نه در رسیدن به قطعیت.

کوندرا به ما می‌آموزد که ایمان، اگر اصیل باشد، شاید دیگر به خدا نیاز نداشته باشد.
ایمان، در معنای عمیق اگزیستانسیالیستی، نه تسلیم در برابر اقتدار الهی، بلکه پذیرش دلیرانه‌ ناپایداری و بی‌معنایی زندگی است.
ایمان بی‌خدا، در جهان کوندرا، نه انکار ایمان است، بلکه شکل ناب‌تری از آن: ایمانی که از تکیه‌گاه رها شده و تنها بر شجاعتِ بودن تکیه دارد ، ایمانی سبک، اما تحمل‌ناپذیر.

#ایمان #میلان_کوندرا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
❤9🤔2👍1
با گذشت ۱۳۰ روز از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، او همچنان بدون تعیین تکلیف قضایی در زندان عادل‌آباد این شهر در بازداشت به‌سر می‌برد.
بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده، در تاریخ ۲۱ تیر ۱۴۰۵ جلسهٔ آخرین دفاع آقای زارع در شعبهٔ ۱۴ بازپرسی برگزار شده است. به گفتهٔ یک منبع آگاه، اگرچه معمولاً پس از برگزاری این جلسه امکان آزادی متهم با قرار وثیقه فراهم می‌شود، اما پروندهٔ آقای زارع هنوز به دادگاه ارجاع نشده و با آزادی او به قید وثیقه نیز موافقت نشده است.

آقای زارع که در دوران بازجویی با رفتار خشونت‌آمیز مأموران مواجه شده و مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته بود، در هفته‌های اخیر با هدف دادخواهی نسبت به بدرفتاری‌ها و تخلفات غیرقانونی صورت‌گرفته در روند رسیدگی به پرونده‌اش، چندین نامه خطاب به مراجع مسئول نوشته، اما تاکنون اجازهٔ خروج این نامه‌ها از زندان داده نشده است.

یک منبع مطلع با ابراز نگرانی از احتمال پرونده‌سازی علیه این شهروند بهائی می‌گوید که با وجود آنکه به نظر می‌رسد تلاش‌هایی برای سنگین‌ کردن پروندهٔ او در جریان است، آقای زارع تاکنون از حق دسترسی به وکیل منتخب خود محروم بوده است. این منبع همچنین می‌افزاید که حتی وکیل تسخیری او نیز اجازهٔ مطالعهٔ پرونده را نداشته و ناچار شده بدون اطلاع از محتویات پرونده از موکل خود دفاع کند؛ موضوعی که نقض آشکار حق برخورداری از دادرسی عادلانه محسوب می‌شود.

این منبع همچنین تاکید می‌کند افرادی که آقای زارع را از نزدیک می‌شناسند، او را فردی قانون‌مدار، خوش‌نام، بااخلاق و مسئولیت‌پذیر توصیف می‌کنند که هیچ‌گونه سابقهٔ بازداشت یا فعالیت سیاسی نداشته است. او مدیر یک شرکت خدمات رایانه‌ای است که همواره فعالیت‌های خود را با اخذ مجوزهای قانونی انجام داده است. هرچند کسب‌وکار او در سال‌های گذشته بارها در پی قطعی‌های گسترده و طولانی‌مدت اینترنت تا آستانه ورشکستگی پیش رفته، اما او هر بار با تلاش و نوآوری توانسته شرکت خود را از بحران نجات دهد.

آقای زارع همچنین از چندین بیماری جدی رنج می‌برد و ادامهٔ بازداشت او بدون دسترسی به مراقبت‌های درمانی مناسب، نگرانی‌های جدی پیرامون وضعیت جسمانی‌اش ایجاد کرده است.

پژمان زارع پدر یک کودک یک ساله است. او پیشتر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴ در منزل شخصی خود در شیراز توسط مأموران امنیتی بازداشت شد. مأموران پس از تفتیش منزل، به محل کار او نیز مراجعه کرده و شماری از وسایل شخصی، تجهیزات الکترونیکی و ابزارهای مرتبط با فعالیت حرفه‌ای او را ضبط کردند.
 #پژمان_زارع #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران

@Dialogue1402
😡5💔2🙏1
ژان پل سارتر
تبیین‌گر انتخاب، مسئولیت و معناآفرینی فردی


ژان پل سارتر (۱۹۰۵–۱۹۸۰)، فیلسوف و نویسنده فرانسوی، از چهره‌های برجسته اگزیستانسیالیسم در قرن بیستم است. او با طرح این ایده که «وجود بر ماهیت تقدم دارد»، بر این باور بود که انسان ابتدا به دنیا می‌آید، در جهان حضور می‌یابد و سپس با انتخاب‌های خود، ماهیت و هویت خویش را می‌سازد.

سارتر در سخنرانی مشهور خود با عنوان «اگزیستانسیالیسم یک انسان‌گرایی است»، استدلال کرد که از هیچ الگوی از پیش تعیین‌شده‌ای برای معنای زندگی برخوردار نیستیم. او معتقد بود که آزادی مطلق، مسئولیتی سنگین بر دوش انسان می‌گذارد و ما خود معمار اعمال و ارزش‌های خویش هستیم.

از نظر او، انکار این مسئولیت یا پنهان شدن پشت نقاب تقدیر، نشانه‌ی «بدخویی» یا فرار از حقیقت است. سارتر تاکید داشت که انسان در قبال تمام جامعه و انتخاب‌هایش مسئول است؛ زیرا هر تصمیمی که می‌گیریم، تصویری از انسان مطلوب ما را بازمی‌تاباند.

او فلسفه‌ خود را ابزاری برای رهایی و آگاهی فردی دانست. در دیدگاه سارتر، هنر، ادبیات و تعهد اجتماعی باید در خدمت مبارزه با استثمار و بازگرداندن استقلال از دست‌رفته به انسان باشد تا افراد بتوانند در جهانی بی‌معنا، معنای دلخواه خود را خلق کنند.

سارتر بر این نکته پافشاری می‌کرد که انسان‌ها در انتخاب مسیر زندگی کاملاً آزادند، اما این آزادی جدایی‌ناپذیر از مسئولیت است. او هرگونه تفکر جزم‌اندیش یا باور به سرنوشت محتوم را نفی می‌کرد تا بشر بتواند روی پای خود بایستد و جامعه‌ای مبتنی بر اراده آزاد بسازد.

اندیشه سارتر دعوتی است به بیداری و کنش‌گری آگاهانه. او به ما می‌آموزد که انسانیت پروژه‌ای ناتمام است که هر فرد باید آن را با انتخاب‌های شجاعانه و مسئولانه‌ خود در طول زندگی‌اش به سرانجام برساند و هویت انسانی خویش را اثبات کند.

#اگزیستانسیالیست #انسانگرایی #سارتر #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
🤔4👎1
Forwarded from گفت‌وشنود
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
‌
وقتی ایمان زیر ذره‌بین واقعیت‌های اجتماعی می‌رود…

در مناظره‌ای داغ در حیاط دانشگاه، کشیش کلیف ناکتل از وجود خدا می‌پرسد، اما دانشجوی جوان پاسخ را به سطحی بالاتر می‌برد: «موضوع فقط خدا نیست؛ مسئله اینه که نهادهای دینی چه نقشی در رنج و سکوت جوامع ایفا می‌کنن.»

بحثی صریح درباره نقش کلیسا(نهادهای مذهبی)، سرکوب، دعا، اطاعت… و این سؤال مهم:

آیا دین به بهبود زندگی مردم کمک کرده، یا فقط آن‌ها را به تحمل وضع موجود دعوت کرده؟

شما چه فکر می‌کنید؟

#مناظره #دین_و_جامعه #کلیسا #الهیات #خداناباور #ناباورمند #باورمند #کلیف_ناکتل #مذهب_و_قدرت #نقش_دین_در_جامعه #تفکر_نقادانه #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍7❤2
نیویورک‌تایمز جزئیات جدیدی فاش کرد؛
هماهنگی ضارب سلمان رشدی با فردی در ایران برای اجرای فتوای قتل

بر اساس گزارش نیویورک‌تایمز، دادستان‌های پرونده محاکمه هادی مطر، ضارب سلمان رشدی، اعلام کردند که او حمله خود را با همکاری فردی مستقر در ایران به نام «کامیار» برنامه‌ریزی کرده است.

طبق مستندات دادگاه، مطر در ماه مه ۲۰۲۲ با ارسال پیامی به «کامیار» در ایران، گفته بود می‌داند سلمان رشدی را کجا پیدا کند اما درباره نحوه اجرای حمله سوال دارد.

او همچنین پرسیده بود آیا فتوای صادرشده علیه این نویسنده همچنان معتبر است یا خیر. دادستان‌ها تأکید کردند پس از آنکه فرد ساکن در ایران به مطر اطمینان داد فتوا کماکان اعتبار دارد، او نقشه سوءقصد را به مرحله اجرا درآورد.

در ۱۲ اوت ۲۰۲۲، سلمان رشدی در حالی که برای سخنرانی در مؤسسه هنری چاتاوکوا در ایالت نیویورک آماده می‌شد، مورد حمله با چاقو قرار گرفت. این سوءقصد به جراحات شدید، از جمله از دست دادن بینایی یک چشم و آسیب به اعصاب دست او منجر شد. ضارب همانجا در محل حادثه دستگیر شد.

در سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۹ میلادی) و پس از انتشار رمان جنجالی «آیات شیطانی» نوشته سلمان رشدی، روح‌الله خمینی، رهبر وقت ایران، فتوایی را صادر کرد که در آن حکم به قتل رشدی و ناشران آگاه از محتوای آن داد و از مسلمانان خواست تا در هر کجا که به او دسترسی پیدا کردند، او را به قتل برسانند.

#فتوی #سلمان_رشدی #آیات_شیطانی #آزادی_بیان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
😱5💊1😡1
محکومیت آرمان میثاقیان، شهروند بهایی، به دو سال حبس و محرومیت‌های اجتماعی

شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی سیدعلی مظلوم، آرمان میثاقیان، شهروند بهایی ساکن تهران را به تحمل دو سال حبس تعزیری و مجازات‌های تکمیلی محکوم کرد.

بر اساس رأی صادره توسط این شعبه دادگاه انقلاب، آقای میثاقیان از بابت اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس تعزیری و به اتهام «توهین به رهبری» به یک سال حبس تعزیری دیگر محکوم شده است. دادگاه همچنین به عنوان مجازات‌های تکمیلی، این شهروند بهایی را به مدت دو سال از رانندگی، امضای اسناد تجاری و عضویت در گروه‌ها و احزاب محروم کرده است. تاکنون هیچ‌گونه اطلاع یا سندی درباره مصادیق اتهامات مطرح‌شده علیه وی منتشر نشده است.

صدور احکام حبس و مجازات‌های تکمیلی علیه شهروندانی نظیر آرمان میثاقیان، استمرار رویکرد امنیتی و سرکوبگرانه نهادهای قضایی جمهوری اسلامی علیه جامعه بهاییان است. دستگاه قضایی با بهره‌گیری از اتهامات ساختگی امنیتی و سیاسی، تلاش می‌کند تا با ایجاد فضای رعب و تحمیل محدودیت‌های مدنی و اقتصادی، فعالیت‌های عادی و زندگی روزمره اقلیت‌های مذهبی را جرم‌انگاری کرده و هزینه‌های سنگینی را بر آنان تحمیل کند؛ روندی که نشان‌دهنده نقض آشکار و سیستماتیک حقوق بنیادین بشر و آزادی عقیده در ایران است.

#آرمان_میثاقیان #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #آزادی_باور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
😡5🙏1💔1
چرا هنوز در بند داستان‌های دینی هستیم؟
پرسش هراری

یووال نوح هراری مثالی مشهور دارد: اگر به یک میمون بگویید «این موز را به من بده، بعد از مرگت باغی بی‌پایان از موز خواهی داشت»، او حتی لحظه‌ای به این وعده اعتنا نمی‌کند. چون تنها آنچه پیش رویش است را می‌فهمد. اما انسان موجودی استثنایی است؛ ما توانایی بی‌نظیری در باور به داستان‌های جمعی داریم. همین ویژگی باعث شده است که در طول تاریخ، به روایت‌هایی دل ببندیم که اغلب واقعیتی بیرونی ندارند، اما زندگی ما را شکل داده‌اند.

دین از برجسته‌ترین این روایت‌هاست. پرسش‌های بزرگ انسان از منشأ جهان و معنای رنج گرفته تا سرنوشت پس از مرگ همواره ذهن بشر را مشغول کرده‌اند. دین‌ها برای این پرسش‌ها پاسخ‌هایی ساده، روشن و داستان‌وار عرضه کرده‌اند. همین سادگی، آرامش می‌آورد، امید می‌بخشد و زندگی را معنادار می‌سازد. دین همچنین توانسته است میلیون‌ها نفر را متحد کند، به جوامع هویت ببخشد و بنیان‌های اخلاقی و قانونی را تقویت کند.

اما روی دیگر سکه را نباید نادیده گرفت. زمانی که این داستان‌ها به «حقیقت مطلق» بدل می‌شوند، راه پرسشگری بسته می‌شود. تاریخ مملو از نمونه‌هایی است که ایمان بی‌چون‌وچرا به روایت‌های مقدس، سرچشمه‌ی جنگ‌های خونین، تعصب کور، نفرت از دیگری و مقاومت در برابر علم و آزادی بوده است. قدرت داستان، اگر بی‌مهار شود، می‌تواند از معنا و همبستگی، به ابزار سرکوب و خشونت تبدیل گردد.

امروز پرسش هراری همچنان به‌جا است: چرا هنوز در بند این داستان‌ها مانده‌ایم؟ آیا وعده‌ی بهشتی در دوردست، ما را از ساختن جهانی بهتر و انسانی‌تر در همین‌جا و همین امروز باز نمی‌دارد؟ فراموش نکنیم که حکومت‌های توتالیتر مذهبی نیز از همین روایت‌ها برای تحکیم قدرت خود بهره می‌برند؛ با وعده‌ی پاداش اخروی و تهدید مجازات الهی، اطاعت می‌خواهند و اعتراض را گناه می‌نامند.

شاید زمان آن رسیده باشد که ارزش «موزی که در دست داریم» را دریابیم: توانایی اندیشیدن، عشق ورزیدن و ساختن آینده‌ای واقعی. آینده‌ای که به جای دل بستن به داستان‌های دینی، بر شجاعت رویارویی با حقیقت استوار باشد.

#تفکر_نقاد #هراری #نقد_دین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
❤11
تصویر افراط در آینه‌ ذهن؛
سوگیری «در دسترس بودن» و هراس از دیگری

ما اغلب تصور می‌کنیم که قضاوت‌هایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده‌ بی‌طرفانه‌ واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبره‌ای از «سوگیری‌های شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون می‌کنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین می‌پردازد تا فاش کند که چگونه نقص‌های ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگری‌ستیزی، فرقه‌گرایی و نارواداری ختم می‌شوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکری‌مان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیری‌های ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا می‌کنند و چطور شناخت این تله‌های درونی، می‌تواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.

فریب حافظه
چرا آنچه بیشتر می‌بینیم را حقیقت مطلق می‌پنداریم؟

سوگیری شناختی «میان‌بر ذهنی در دسترس بودن» (Availability Heuristic) زمانی رخ می‌دهد که مغز ما برای قضاوت درباره‌ احتمال یک رخداد یا ویژگی، به جای محاسبه‌ دقیق آماری، به ساده‌ترین راه متوسل می‌شود: هر نمونه‌ای که سریع‌تر و راحت‌تر به خاطر بیاید! اگر رسانه‌ها، شایعات یا تبلیغات مکرر، مدام چهره‌ای خشن، تهدیدآمیز یا منفی از یک گروه خاص (قبیله، مذهب، یا اقلیت) را به نمایش بکشند، مغز ما آن تصویر را به عنوان «واقعیت غالب» فرض می‌کند. این خطای ذهنی باعث می‌شود که فراوانی یک پدیده را صرفا بر اساس شدت بازتاب رسانه‌ای یا در دسترس بودن خاطرات تلخ در ذهنمان بسنجیم.

کارخانه مرعوب‌سازی
سوخت رسانه‌ای برای دیگری‌ستیزی

این سوگیری شناختی، ابزار اصلی مبلغان فرقه‌گرایی و نارواداری برای ایجاد ترس و نفرت است. وقتی اخبار، فیلم‌ها یا تریبون‌ها مدام بر استثنائات منفی یک گروه «دیگر» تمرکز کنند، سوگیری در دسترس بودن باعث می‌شود که مخاطب فکر کند «همه‌ آن‌ها همین‌طور هستند». این تصویرسازی مکرر، بهانه‌ای قوی برای دیگری‌ستیزی فراهم می‌کند؛ چرا که فرد احساس می‌کند در محاصره‌ خطری مداوم قرار دارد. در این وضعیت، عدم پذیرش به یک واکنش دفاعی کاذب تبدیل می‌شود؛ گویی فرد برای بقای خود ناچار است به طرد کسانی تن دهد که رسانه‌ها در ذهن او به عنوان «تهدید همیشگی» ترسیم کرده‌اند.

فراتر از بازتاب‌ها
بازپس‌گیری عقل از سلطه‌ رسانه

پادزهر این سوگیری، «تکثر منابع» و عبور از حصار اطلاعات جهت‌دار است. رواداری آگاهانه از جایی آغاز می‌شود که ما بفهمیم «آنچه بازتاب داده می‌شود» لزوما برابر با «تمام واقعیت» نیست. برای مقابله با میان‌بر ذهنی در دسترس بودن، باید به داده‌های آماری، واقعیت‌های عینی و روایت‌های گوناگون پنهان در پشت اخبار مراجعه کنیم. وقتی یاد بگیریم که به جای قضاوت بر اساس تصاویر دم‌دستی و پر سر و صدا، به عمق مسائل نگاه کنیم، زنجیرهای هراس و نارواداری پاره می‌شوند و دیگر اجازه نمی‌دهیم خطاهای ذهنی‌مان، انسانیت دیگران را قربانی کند.

مطالعه بیشتر در وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias10/

#سوگیری #خطای_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍2👌2