تداوم بازداشت آرتین غضنفری، عکاس خبری و شهروند بهایی
آرتین غضنفری، شهروند بهایی، عکاس خبری، راوی و نویسنده پادکست «ماه سیزدهم»، با گذشت بیش از ۲۰۵ روز از بازداشت، همچنان بدون صدور رای نهایی در زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شود.
غضنفری روز ۲۹ دی ۱۴۰۴ در منزل شخصی خود بازداشت شد. ماموران پس از تفتیش چندساعته منزل، محل کار او را نیز بازرسی کردند و شماری از تجهیزات عکاسی، وسایل الکترونیکی و برخی لوازم شخصی وی را ضبط کردند.
پرونده این عکاس خبری پس از برگزاری سومین جلسه دادگاه در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران همچنان در جریان است و روند رسیدگی قضایی به آن به پایان نرسیده است. او در شرایطی بلاتکلیف در زندان به سر می‌برد که به گفته منابع نزدیک به پرونده، اتهامات مطرح‌شده علیه خود را واهی و فاقد مستندات می‌داند و تمامی اتهامات انتسابی را رد کرده است.
همزمان، وضعیت جسمانی غضنفری موجب افزایش نگرانی‌ها شده است. او پیش از بازداشت با بیماری‌های قلبی، آسم و فشار خون بالا مواجه بود و در ماه‌های اخیر نیز علائمی از جمله درد و بی‌حسی در سمت چپ بدن، به‌ویژه دست چپ، در او مشاهده شده است. تداوم بازداشت و محدودیت در دسترسی به خدمات پزشکی و پزشک متخصص، نگرانی‌ها درباره تشدید مشکلات جسمانی او را افزایش داده است.
غضنفری طی سال‌های گذشته فعالیت خود را بر عکاسی، فرهنگ، هنر و مستندسازی متمرکز کرده و از طریق آثار و فعالیت‌های رسانه‌ای و هنری خود به روایت موضوعات اجتماعی و فرهنگی پرداخته است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده درباره پرونده، او هرگونه ارتباط با رسانه‌های خارجی یا فعالیت سیاسی را رد کرده و تاکید دارد که فعالیت‌هایش صرفا در حوزه فرهنگی و هنری بوده است.
تداوم بازداشت بدون صدور رای نهایی، در کنار نگرانی‌های مطرح‌شده درباره وضعیت جسمانی این عکاس، همچنان وضعیت پرونده او را در شرایطی نامعلوم قرار داده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #آرتین_غضنفری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آرتین غضنفری، شهروند بهایی، عکاس خبری، راوی و نویسنده پادکست «ماه سیزدهم»، با گذشت بیش از ۲۰۵ روز از بازداشت، همچنان بدون صدور رای نهایی در زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شود.
غضنفری روز ۲۹ دی ۱۴۰۴ در منزل شخصی خود بازداشت شد. ماموران پس از تفتیش چندساعته منزل، محل کار او را نیز بازرسی کردند و شماری از تجهیزات عکاسی، وسایل الکترونیکی و برخی لوازم شخصی وی را ضبط کردند.
پرونده این عکاس خبری پس از برگزاری سومین جلسه دادگاه در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران همچنان در جریان است و روند رسیدگی قضایی به آن به پایان نرسیده است. او در شرایطی بلاتکلیف در زندان به سر می‌برد که به گفته منابع نزدیک به پرونده، اتهامات مطرح‌شده علیه خود را واهی و فاقد مستندات می‌داند و تمامی اتهامات انتسابی را رد کرده است.
همزمان، وضعیت جسمانی غضنفری موجب افزایش نگرانی‌ها شده است. او پیش از بازداشت با بیماری‌های قلبی، آسم و فشار خون بالا مواجه بود و در ماه‌های اخیر نیز علائمی از جمله درد و بی‌حسی در سمت چپ بدن، به‌ویژه دست چپ، در او مشاهده شده است. تداوم بازداشت و محدودیت در دسترسی به خدمات پزشکی و پزشک متخصص، نگرانی‌ها درباره تشدید مشکلات جسمانی او را افزایش داده است.
غضنفری طی سال‌های گذشته فعالیت خود را بر عکاسی، فرهنگ، هنر و مستندسازی متمرکز کرده و از طریق آثار و فعالیت‌های رسانه‌ای و هنری خود به روایت موضوعات اجتماعی و فرهنگی پرداخته است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده درباره پرونده، او هرگونه ارتباط با رسانه‌های خارجی یا فعالیت سیاسی را رد کرده و تاکید دارد که فعالیت‌هایش صرفا در حوزه فرهنگی و هنری بوده است.
تداوم بازداشت بدون صدور رای نهایی، در کنار نگرانی‌های مطرح‌شده درباره وضعیت جسمانی این عکاس، همچنان وضعیت پرونده او را در شرایطی نامعلوم قرار داده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #آرتین_غضنفری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔3😡3
سوگیری اعتقادی (Belief Bias) یکی از پیچیده‌ترین خطاهای شناختی است که به‌طور مستقیم در فرآیند استدلال و داوری افراد تأثیر می‌گذارد. این سوگیری به گرایشی اشاره دارد که در آن افراد تمایل دارند اعتبار یک استدلال را نه بر اساس منطق و شواهد، بلکه بر پایه هماهنگی آن با باورهای پیشینی خود ارزیابی کنند. در نتیجه، حتی استدلال‌هایی که از نظر منطقی ضعیف یا غلط هستند، اگر در راستای باورهای فرد باشند، پذیرفته می‌شوند؛ و در مقابل، استدلال‌های منطقی ولی ناسازگار با باورها، رد می‌شوند.
این خطای ذهنی به‌ویژه زمانی خطرناک می‌شود که باورها در هسته هویتی افراد یا گروه‌ها جای گرفته باشند. انسان‌ها به‌راحتی می‌توانند در دام این سوگیری گرفتار شوند و حقیقت را تنها در چارچوب اعتقادات خود تعریف کنند. در چنین حالتی، باور به‌جای آنکه نتیجه‌ای از مشاهده و تفکر باشد، به فیلتری برای انتخاب و تفسیر واقعیت بدل می‌شود. این فیلتر به‌تدریج، دید فرد را نسبت به دگراندیشی، نقد، و حتی حقیقت کور می‌کند.
در جوامع چندفرهنگی و متکثر، سوگیری اعتقادی می‌تواند عامل مهمی در شکل‌گیری تعصبات مذهبی، ایدئولوژیک یا فرهنگی باشد. افراد ممکن است از پذیرش حقیقتی که با آموزه‌های دینی یا فرهنگی‌شان در تضاد است، سرباز زنند، حتی اگر آن حقیقت با شواهد قوی همراه باشد. این نوع «نابینایی شناختی» می‌تواند زمینه‌ساز نارواداری، دشمنی و رد هرگونه گفت‌وگوی سازنده میان گروه‌ها شود. در چنین فضایی، حقیقت قربانی وفاداری به باورها می‌شود.
از منظر روان‌شناختی، این پدیده ریشه در نیاز ذهن انسان به انسجام شناختی دارد. ما دوست داریم دنیایمان قابل پیش‌بینی و هماهنگ با باورهایمان باشد. اما این تمایل، اگر با خودآگاهی و تفکر انتقادی همراه نباشد، به جزم‌اندیشی و تعصب کور منتهی خواهد شد. یکی از مصداق‌های رایج این وضعیت، رد علم یا شواهد پزشکی از سوی کسانی است که به آموزه‌های سنتی یا اعتقادات خاص پایبندند، صرفاً به این دلیل که آن شواهد با باورهایشان سازگار نیست.
برای رهایی از دام سوگیری اعتقادی، نخست باید بپذیریم که باورهای ما ممکن است غلط، ناقص یا نیازمند بازنگری باشند. گشودگی ذهن، تمرین تردید سازنده، و توانایی شنیدن دیدگاه‌های مخالف بدون احساس تهدید، مهارت‌هایی حیاتی‌اند. در جهانی که حقیقت پیچیده‌تر از همیشه شده است، تنها با آگاهی از محدودیت‌های ذهن خود می‌توانیم از کور شدن توسط باورها پیشگیری کنیم و به درک عمیق‌تری از خود و دیگران برسیم.
#سوگیری_شناختی #سوگیری_اعتقادی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
این خطای ذهنی به‌ویژه زمانی خطرناک می‌شود که باورها در هسته هویتی افراد یا گروه‌ها جای گرفته باشند. انسان‌ها به‌راحتی می‌توانند در دام این سوگیری گرفتار شوند و حقیقت را تنها در چارچوب اعتقادات خود تعریف کنند. در چنین حالتی، باور به‌جای آنکه نتیجه‌ای از مشاهده و تفکر باشد، به فیلتری برای انتخاب و تفسیر واقعیت بدل می‌شود. این فیلتر به‌تدریج، دید فرد را نسبت به دگراندیشی، نقد، و حتی حقیقت کور می‌کند.
در جوامع چندفرهنگی و متکثر، سوگیری اعتقادی می‌تواند عامل مهمی در شکل‌گیری تعصبات مذهبی، ایدئولوژیک یا فرهنگی باشد. افراد ممکن است از پذیرش حقیقتی که با آموزه‌های دینی یا فرهنگی‌شان در تضاد است، سرباز زنند، حتی اگر آن حقیقت با شواهد قوی همراه باشد. این نوع «نابینایی شناختی» می‌تواند زمینه‌ساز نارواداری، دشمنی و رد هرگونه گفت‌وگوی سازنده میان گروه‌ها شود. در چنین فضایی، حقیقت قربانی وفاداری به باورها می‌شود.
از منظر روان‌شناختی، این پدیده ریشه در نیاز ذهن انسان به انسجام شناختی دارد. ما دوست داریم دنیایمان قابل پیش‌بینی و هماهنگ با باورهایمان باشد. اما این تمایل، اگر با خودآگاهی و تفکر انتقادی همراه نباشد، به جزم‌اندیشی و تعصب کور منتهی خواهد شد. یکی از مصداق‌های رایج این وضعیت، رد علم یا شواهد پزشکی از سوی کسانی است که به آموزه‌های سنتی یا اعتقادات خاص پایبندند، صرفاً به این دلیل که آن شواهد با باورهایشان سازگار نیست.
برای رهایی از دام سوگیری اعتقادی، نخست باید بپذیریم که باورهای ما ممکن است غلط، ناقص یا نیازمند بازنگری باشند. گشودگی ذهن، تمرین تردید سازنده، و توانایی شنیدن دیدگاه‌های مخالف بدون احساس تهدید، مهارت‌هایی حیاتی‌اند. در جهانی که حقیقت پیچیده‌تر از همیشه شده است، تنها با آگاهی از محدودیت‌های ذهن خود می‌توانیم از کور شدن توسط باورها پیشگیری کنیم و به درک عمیق‌تری از خود و دیگران برسیم.
#سوگیری_شناختی #سوگیری_اعتقادی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3❤2
محرومیت از درمان با وجود ابتلا به سرطان؛ محشر پرندین در بند زنان زندان اوین با خطرات جدی روبروست
محشر (محترم) پرندین، نوکیش مسیحی و هنرمند نقاش محبوس در زندان اوین، با وجود تشخیص سرطان لنفاوی و تأکید پزشکان بر ضرورت آغاز فوری درمان، کماکان از دسترسی به خدمات پزشکی و مرخصی درمانی محروم مانده است.
▪️جزئیات وضعیت پزشکی و عدم اعزام به بیمارستان
بر اساس گزارش هرانا، خانم پرندین مدتی پیش برای انجام آزمایش‌های تشخیصی به بیمارستانی خارج از زندان اعزام شده بود که نتایج آن، ابتلای وی به سرطان لنفاوی را تأیید کرد.
با وجود اینکه پزشک معالج بر ضرورت شروع سریع روند درمان تأکید کرده، مقامات زندان و نهادهای امنیتی تاکنون از اعزام وی به مراکز درمانی تخصصی ممانعت به عمل آورده‌اند.
▪️هشدار پزشکان: یک منبع نزدیک به خانواده این زندانی ضمن تأیید این خبر اعلام کرد که پزشکان نسبت به تعویق درمان هشدار داده و وضعیت او را «پرخطر» ارزیابی کرده‌اند.
▪️عوارض جبران‌ناپذیر: به گفته منابع آگاه، استمرار محرومیت از درمان تخصصی می‌تواند خطرات جانی و عوارض جبران‌ناپذیری برای این زندانی به همراه داشته باشد.
▪️بن‌بست در مرخصی درمانی: درخواست‌های مکرر خانم پرندین و خانواده‌اش برای برخورداری از مرخصی درمانی یا تعلیق حکم جهت پیگیری درمان نیز تاکنون بی‌نتیجه مانده است.
▪️پیشینه بیماری‌ها و وضعیت جسمانی
این زندانی حدوداً ۵۰ ساله، علاوه بر ابتلای جدید به سرطان، پیش‌تر نیز با مشکلات جدی پزشکی دست‌وپنجه نرم می‌کرده است:
رنج بردن از بیماری قلبی
وجود توده‌هایی در ناحیه زیر گلو و مجاورت مخچه
بروز اختلال در تعادل، حرکت و تکلم و شکل‌گیری مکث‌های محسوس در گفتار به دلیل پیشرفت عوارض جسمانی
قابل مشاهده بودن تورم در ناحیه زیر گلو به دلیل خودداری از رسیدگی‌های درمانی به‌موقع
▪️نگاهی به پرونده
محشر پرندین، از هنرمندان و نقاشان معاصر، سرپرست خانواده و مادر یک فرزند محصل است. وی پیش‌تر به دلیل باورهای دینی خود توسط دادگاه انقلاب به دو سال حبس تعزیری محکوم شده بود و در حال حاضر دوران محکومیت خود را در بند زنان زندان اوین سپری می‌کند.
#محشر_پرندین #نوکیش_مسیحی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
محشر (محترم) پرندین، نوکیش مسیحی و هنرمند نقاش محبوس در زندان اوین، با وجود تشخیص سرطان لنفاوی و تأکید پزشکان بر ضرورت آغاز فوری درمان، کماکان از دسترسی به خدمات پزشکی و مرخصی درمانی محروم مانده است.
▪️جزئیات وضعیت پزشکی و عدم اعزام به بیمارستان
بر اساس گزارش هرانا، خانم پرندین مدتی پیش برای انجام آزمایش‌های تشخیصی به بیمارستانی خارج از زندان اعزام شده بود که نتایج آن، ابتلای وی به سرطان لنفاوی را تأیید کرد.
با وجود اینکه پزشک معالج بر ضرورت شروع سریع روند درمان تأکید کرده، مقامات زندان و نهادهای امنیتی تاکنون از اعزام وی به مراکز درمانی تخصصی ممانعت به عمل آورده‌اند.
▪️هشدار پزشکان: یک منبع نزدیک به خانواده این زندانی ضمن تأیید این خبر اعلام کرد که پزشکان نسبت به تعویق درمان هشدار داده و وضعیت او را «پرخطر» ارزیابی کرده‌اند.
▪️عوارض جبران‌ناپذیر: به گفته منابع آگاه، استمرار محرومیت از درمان تخصصی می‌تواند خطرات جانی و عوارض جبران‌ناپذیری برای این زندانی به همراه داشته باشد.
▪️بن‌بست در مرخصی درمانی: درخواست‌های مکرر خانم پرندین و خانواده‌اش برای برخورداری از مرخصی درمانی یا تعلیق حکم جهت پیگیری درمان نیز تاکنون بی‌نتیجه مانده است.
▪️پیشینه بیماری‌ها و وضعیت جسمانی
این زندانی حدوداً ۵۰ ساله، علاوه بر ابتلای جدید به سرطان، پیش‌تر نیز با مشکلات جدی پزشکی دست‌وپنجه نرم می‌کرده است:
رنج بردن از بیماری قلبی
وجود توده‌هایی در ناحیه زیر گلو و مجاورت مخچه
بروز اختلال در تعادل، حرکت و تکلم و شکل‌گیری مکث‌های محسوس در گفتار به دلیل پیشرفت عوارض جسمانی
قابل مشاهده بودن تورم در ناحیه زیر گلو به دلیل خودداری از رسیدگی‌های درمانی به‌موقع
▪️نگاهی به پرونده
محشر پرندین، از هنرمندان و نقاشان معاصر، سرپرست خانواده و مادر یک فرزند محصل است. وی پیش‌تر به دلیل باورهای دینی خود توسط دادگاه انقلاب به دو سال حبس تعزیری محکوم شده بود و در حال حاضر دوران محکومیت خود را در بند زنان زندان اوین سپری می‌کند.
#محشر_پرندین #نوکیش_مسیحی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🙏4💔3😡3😢2❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آزادی بیان بدون مرز
سلمان رشدی نه تنها نویسنده‌ای برجسته است بلکه از سخنرانان برجسته در زمینه آزادی بیان نیز شمرده می‌شود. او سال ۱۹۴۷ در خانواده‌ای مسلمان در بمبئی در هندوستان به دنیا آمد و از دانشگاه کمبریج در انگلستان فارغ‌التحصیل شد. رشدی از جمله کسانی است که از سوی یکی از مشهورترین روحانیون مسلمان، یعنی روح‌الله خمینی، به علت نگارش رمان «آیه‌های شیطانی» به ارتداد محکوم شد و خمینی در ۲۵ بهمن ۱۳۶۷ رسما فتوای قتل او را داد.
اگرچه اکنون حدود ۴۰ سال از زمان این فتوای مرگ می‌گذرد ولی سلمان رشدی همچنان مجبور است تحت تدابیر امنیتی زندگی کند. چه آنکه در تابستان ۱۴۰۱ در نیویورک آمریکا در حال یک سخنرانی بود که یک اسلامگرا با چاقو به او حمله کرد. حمله‌ای که بر اثر آن، سلمان رشدی یک چشم خود را از دست داد. اما آنچه درباره سلمان رشدی برجسته است پایداری این نویسنده برجسته بر ضرورت آزادی بیان بدون هیچ حد و مرزی است.
متن کامل را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/freedom-of-expression/
#گفتگو_توانا #سلمان_رشدی #آزادی_بیان #اسلامگرایی
@Dialogue1402
سلمان رشدی نه تنها نویسنده‌ای برجسته است بلکه از سخنرانان برجسته در زمینه آزادی بیان نیز شمرده می‌شود. او سال ۱۹۴۷ در خانواده‌ای مسلمان در بمبئی در هندوستان به دنیا آمد و از دانشگاه کمبریج در انگلستان فارغ‌التحصیل شد. رشدی از جمله کسانی است که از سوی یکی از مشهورترین روحانیون مسلمان، یعنی روح‌الله خمینی، به علت نگارش رمان «آیه‌های شیطانی» به ارتداد محکوم شد و خمینی در ۲۵ بهمن ۱۳۶۷ رسما فتوای قتل او را داد.
اگرچه اکنون حدود ۴۰ سال از زمان این فتوای مرگ می‌گذرد ولی سلمان رشدی همچنان مجبور است تحت تدابیر امنیتی زندگی کند. چه آنکه در تابستان ۱۴۰۱ در نیویورک آمریکا در حال یک سخنرانی بود که یک اسلامگرا با چاقو به او حمله کرد. حمله‌ای که بر اثر آن، سلمان رشدی یک چشم خود را از دست داد. اما آنچه درباره سلمان رشدی برجسته است پایداری این نویسنده برجسته بر ضرورت آزادی بیان بدون هیچ حد و مرزی است.
متن کامل را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/freedom-of-expression/
#گفتگو_توانا #سلمان_رشدی #آزادی_بیان #اسلامگرایی
@Dialogue1402
❤9🤔2
Forwarded from گفت‌وشنود
«۳۳ سال و نیم از فتوای آیت‌الله خمینی علیه من و همه افراد درگیر در انتشار «آیات شیطانی» گذشته بود. در طول این سالها، اعتراف می‌کنم، گاهی تصور می‌کردم که قاتل من در یکی از انجمن‌های عمومی ظاهر می‌شود و به همین شکل به سراغم می‌آید. بنابراین اولین فکری که وقتی این شکلی قاتل را دیدم که به سمتم می‌دوید [به ذهنم رسید] این بود: پس تویی!… آمدی…
گفته می‌شود آخرین کلمات هنری جیمز در بستر مرگ این بود: «پس بالاخره آمد! آن امر نامدار!» مرگ داشت سراغ من می‌آمد؛ اما به نظرم نامدار نمی‌رسید! به نظرم ناهنجار می‌آمد!»
اینها جملات رشدی پس از سوءقصد ۱۲ آگوست سال ۲۰۲۲ در ایالات نیویورک آمریکاست. بر اثر این سوقصد، این نویسنده‌ی نامدار آسیب‌های جدی دید و از جمله چشم راست خود را برای همیشه از دست داد. او در این رمان کوتاه که نامش «چاقو» است پیش و پس از این ترور دردناک را توضیح می‌دهد و از خواب هولناک پیش از برگزاری جلسه و از تروریستی که «… نام مستعارش، از نام‌های واقعی افراطیون مشهور شیعه ساخته شده بود» صحبت می‌کند.
مترجمان فارسی این جدیدترین اثر سلمان رشدی، در مقدمه توضیح کوتاهی در مورد سوابق رشدی و آثار مشهور قبلی‌اش می‌دهند. آن‌ها خود را «گروه مترجمان پنهان» نامیده‌اند. ناشر هم، خود را «نشر پنهان» نامیده و در صفحات اول، یادآوری کرده‌اند که «کلیه حقوق معنوی این اثر متعلق به نویسنده است»…
برای مطالعه ادامه یادداشت و دسترسی به کانال تلگرامی «مترجمان پنهان» که کتاب را به رایگان در اختیار فارسی‌زبان قرار می‌دهند، به صفحه‌ی گفت‌وشنود مراجعه کنید:
https://dialog.tavaana.org/knife-salman-rushdie/
#سلمان_رشدی #چاقو #ترور #تروریسم_ایدئولوژیک #شیعی_گری #تشیع #اسلامگرایی #دهشت_افکنی #آزادی_بیان
@Dialogue1402
گفته می‌شود آخرین کلمات هنری جیمز در بستر مرگ این بود: «پس بالاخره آمد! آن امر نامدار!» مرگ داشت سراغ من می‌آمد؛ اما به نظرم نامدار نمی‌رسید! به نظرم ناهنجار می‌آمد!»
اینها جملات رشدی پس از سوءقصد ۱۲ آگوست سال ۲۰۲۲ در ایالات نیویورک آمریکاست. بر اثر این سوقصد، این نویسنده‌ی نامدار آسیب‌های جدی دید و از جمله چشم راست خود را برای همیشه از دست داد. او در این رمان کوتاه که نامش «چاقو» است پیش و پس از این ترور دردناک را توضیح می‌دهد و از خواب هولناک پیش از برگزاری جلسه و از تروریستی که «… نام مستعارش، از نام‌های واقعی افراطیون مشهور شیعه ساخته شده بود» صحبت می‌کند.
مترجمان فارسی این جدیدترین اثر سلمان رشدی، در مقدمه توضیح کوتاهی در مورد سوابق رشدی و آثار مشهور قبلی‌اش می‌دهند. آن‌ها خود را «گروه مترجمان پنهان» نامیده‌اند. ناشر هم، خود را «نشر پنهان» نامیده و در صفحات اول، یادآوری کرده‌اند که «کلیه حقوق معنوی این اثر متعلق به نویسنده است»…
برای مطالعه ادامه یادداشت و دسترسی به کانال تلگرامی «مترجمان پنهان» که کتاب را به رایگان در اختیار فارسی‌زبان قرار می‌دهند، به صفحه‌ی گفت‌وشنود مراجعه کنید:
https://dialog.tavaana.org/knife-salman-rushdie/
#سلمان_رشدی #چاقو #ترور #تروریسم_ایدئولوژیک #شیعی_گری #تشیع #اسلامگرایی #دهشت_افکنی #آزادی_بیان
@Dialogue1402
❤10
سایه دیگری
چرا هویت جمعی ما به دشمن‌تراشی گره خورده است؟
تاریخ انسان پر از مرزهایی است که با خط خون و انزجار کشیده شده‌اند. گویی هویت جمعی، پیش از آنکه نیازمند عشق به خویش باشد، به نفرت از «آن دیگری» بند است.
انگار آرامش درونی و انسجام گروهی، به بهای قربانی کردن چهره‌ای غریبه ارزان تمام می‌شود که قرار است تمام کاسه‌کوزه‌های خشم و ناامیدی جامعه روی سر او بشکند.
از منظر روان‌شناسی فرویدی، این فرآیند مکانیزمی برای برون‌ریزی خشم فروخورده است. جوامع مختلف در طول قرن‌ها برای پالایش دردهای روانی خود به سراغ «دیگری متخاصم» رفته‌اند، نقشی که در بسیاری از فرهنگ‌های غربی و اسلامی به طور سنتی روی دوش یهودیان سنگینی می‌کرد.
اما در بستر تاریخ معاصر ایران، از اواخر دوره قاجار به این سو، این نقش‌محوری با تغییر قطب‌نما به سمت گروه‌هایی چون بابی‌ها و بهاییان چرخید.
اینجاست که دیگری‌سازی از مرزهای مذهبی فراتر رفته و به ابزاری برای قوام‌بخشی و جوشش کاذب همبستگی جمعی بدل می‌شود.
نتیجه این بازی خطرناک، تعمیق شکاف‌ها و فرسایش سرمایه اجتماعی است.
تا زمانی که هویت ما با خط‌کش دشمنی با دیگری تعریف شود، صلح و پایداری در هاله‌ای از ابهام خواهد ماند. رهایی از این چرخه تکرارشونده، نیازمند شجاعت در بازشناسی تنوع و جایگزینی کینه‌توزی با گفت‌وگو است.
#دیگری #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا هویت جمعی ما به دشمن‌تراشی گره خورده است؟
تاریخ انسان پر از مرزهایی است که با خط خون و انزجار کشیده شده‌اند. گویی هویت جمعی، پیش از آنکه نیازمند عشق به خویش باشد، به نفرت از «آن دیگری» بند است.
انگار آرامش درونی و انسجام گروهی، به بهای قربانی کردن چهره‌ای غریبه ارزان تمام می‌شود که قرار است تمام کاسه‌کوزه‌های خشم و ناامیدی جامعه روی سر او بشکند.
از منظر روان‌شناسی فرویدی، این فرآیند مکانیزمی برای برون‌ریزی خشم فروخورده است. جوامع مختلف در طول قرن‌ها برای پالایش دردهای روانی خود به سراغ «دیگری متخاصم» رفته‌اند، نقشی که در بسیاری از فرهنگ‌های غربی و اسلامی به طور سنتی روی دوش یهودیان سنگینی می‌کرد.
اما در بستر تاریخ معاصر ایران، از اواخر دوره قاجار به این سو، این نقش‌محوری با تغییر قطب‌نما به سمت گروه‌هایی چون بابی‌ها و بهاییان چرخید.
اینجاست که دیگری‌سازی از مرزهای مذهبی فراتر رفته و به ابزاری برای قوام‌بخشی و جوشش کاذب همبستگی جمعی بدل می‌شود.
نتیجه این بازی خطرناک، تعمیق شکاف‌ها و فرسایش سرمایه اجتماعی است.
تا زمانی که هویت ما با خط‌کش دشمنی با دیگری تعریف شود، صلح و پایداری در هاله‌ای از ابهام خواهد ماند. رهایی از این چرخه تکرارشونده، نیازمند شجاعت در بازشناسی تنوع و جایگزینی کینه‌توزی با گفت‌وگو است.
#دیگری #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🏆2
دستور «مرگ برای زنان» و یک آزمون اجتماعی
آیا «مسلمانان متفاوت» در برابر اظهارات خرازی سکوت خواهند کرد؟
بسیاری از ایرانیان مسلمان سالها گفته‌اند که با تروریسم دینی، «حجاب اجباری»، خشونت و تحمیل اسلام از سوی حکومت مخالف‌اند. گفته‌اند آنچه جمهوری اسلامی انجام می‌دهد نماینده اسلام آنان نیست، و حتی نابودکننده «اسلام واقعی» است. پس از توصیه یک روحانی شیعه به «کشتن زنان» در صورت نداشتن حجاب، آیا اکنون زمان «آزمون واقعی و عملی» صداقت این ادعاها نیست؟
وقتی به نام اسلام برای زن بی‌حجاب «حکم مرگ» صادر می‌شود، دیگر مخالفت کلی و زبانی با «تندروی» کافی نیست. چنین دستوری مصداق تروریسم مبتنی بر ایمان است. یا مسلمانانی که می‌گویند با اجبار و خشونت دینی مخالف‌اند، در برابر چنین سخنی واکنش نشانی محکم، عملی و موثر خواهند داد؟ یا این واکنش‌ها فقط در برابر نقد و رد روایات مذهبی یا سکولاریسم دیده می‌شود؟
نمی‌توان هم گفت «ما با اجبار و تحمیل دین و دستورهای آن مخالفیم» و هم زمانی که زنان و دختران هم‌میهن به دلیل نپوشاندن موهایش به مرگ تهدید می‌شود، هیچ واکنش عمومی نشان نداد. نمی‌توان سالها گفت اقدامات حکومت نماینده اسلام واقعی نیست، اما هر بار که به نام اسلام تهدیدی علیه آزادی و امنیت زنان مطرح می‌شود، مسئولیت اعتراض را تنها بر دوش سکولارها، فعالان حقوق انسان یا خود زنان گذاشت. سکوت و بی‌عملی در این مورد چیزی جز ریاکاری و تایید اسلام حکومتی نیست.
اگر این اسلام، اسلام واقعی نیست، مخالفت با آن نیز باید صدا و عمل واقعی مسلمانانی را داشته باشد که می‌گویند با دین حکومتی مخالفند. واکنش نیز صرفا به معنای چند استوری یا اعتراض خیابانی نیست. روحانیان، نویسندگان، استادان، فعالان مدنی، چهره‌های فرهنگی و شهروندان مسلمان می‌توانند صریحا اعلام کنند که تهدید زنان به مرگ به دلیل نوع پوشش نه قابل توجیه است و نه می‌تواند به نام آنان و باورهای آنان مطرح شود.
آنان می‌توانند در عمل به حمایت از حق انتخاب پوشش و گفتگو با طرفداران تحمیل و اجبار دین از حقوق انسانی افراد دفاع کنند. اکنون پرسش ساده است: ایرانیان مسلمانی که می‌گویند مخالف حجاب اجباری‌اند، چه خواهند کرد؟ آیا صریحاً خواهند گفت زن بی‌حجاب همان حق زندگی، امنیت و آزادی را دارد که هر شهروند دیگری؟
آیا در برابر کسانی که به نام اسلام برای زنان حکم مرگ صادر می‌کنند خواهند ایستاد؟ یا سکوت خواهند کرد؟ زیرا اگر مخالفت با اجبار و خشونت دینی واقعی است، باید دقیقاً در چنین لحظه‌ای دیده و شنیده شود.
#حجاب_اجباری #فتوای_قتل #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آیا «مسلمانان متفاوت» در برابر اظهارات خرازی سکوت خواهند کرد؟
بسیاری از ایرانیان مسلمان سالها گفته‌اند که با تروریسم دینی، «حجاب اجباری»، خشونت و تحمیل اسلام از سوی حکومت مخالف‌اند. گفته‌اند آنچه جمهوری اسلامی انجام می‌دهد نماینده اسلام آنان نیست، و حتی نابودکننده «اسلام واقعی» است. پس از توصیه یک روحانی شیعه به «کشتن زنان» در صورت نداشتن حجاب، آیا اکنون زمان «آزمون واقعی و عملی» صداقت این ادعاها نیست؟
وقتی به نام اسلام برای زن بی‌حجاب «حکم مرگ» صادر می‌شود، دیگر مخالفت کلی و زبانی با «تندروی» کافی نیست. چنین دستوری مصداق تروریسم مبتنی بر ایمان است. یا مسلمانانی که می‌گویند با اجبار و خشونت دینی مخالف‌اند، در برابر چنین سخنی واکنش نشانی محکم، عملی و موثر خواهند داد؟ یا این واکنش‌ها فقط در برابر نقد و رد روایات مذهبی یا سکولاریسم دیده می‌شود؟
نمی‌توان هم گفت «ما با اجبار و تحمیل دین و دستورهای آن مخالفیم» و هم زمانی که زنان و دختران هم‌میهن به دلیل نپوشاندن موهایش به مرگ تهدید می‌شود، هیچ واکنش عمومی نشان نداد. نمی‌توان سالها گفت اقدامات حکومت نماینده اسلام واقعی نیست، اما هر بار که به نام اسلام تهدیدی علیه آزادی و امنیت زنان مطرح می‌شود، مسئولیت اعتراض را تنها بر دوش سکولارها، فعالان حقوق انسان یا خود زنان گذاشت. سکوت و بی‌عملی در این مورد چیزی جز ریاکاری و تایید اسلام حکومتی نیست.
اگر این اسلام، اسلام واقعی نیست، مخالفت با آن نیز باید صدا و عمل واقعی مسلمانانی را داشته باشد که می‌گویند با دین حکومتی مخالفند. واکنش نیز صرفا به معنای چند استوری یا اعتراض خیابانی نیست. روحانیان، نویسندگان، استادان، فعالان مدنی، چهره‌های فرهنگی و شهروندان مسلمان می‌توانند صریحا اعلام کنند که تهدید زنان به مرگ به دلیل نوع پوشش نه قابل توجیه است و نه می‌تواند به نام آنان و باورهای آنان مطرح شود.
آنان می‌توانند در عمل به حمایت از حق انتخاب پوشش و گفتگو با طرفداران تحمیل و اجبار دین از حقوق انسانی افراد دفاع کنند. اکنون پرسش ساده است: ایرانیان مسلمانی که می‌گویند مخالف حجاب اجباری‌اند، چه خواهند کرد؟ آیا صریحاً خواهند گفت زن بی‌حجاب همان حق زندگی، امنیت و آزادی را دارد که هر شهروند دیگری؟
آیا در برابر کسانی که به نام اسلام برای زنان حکم مرگ صادر می‌کنند خواهند ایستاد؟ یا سکوت خواهند کرد؟ زیرا اگر مخالفت با اجبار و خشونت دینی واقعی است، باید دقیقاً در چنین لحظه‌ای دیده و شنیده شود.
#حجاب_اجباری #فتوای_قتل #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5
«فرهنگ حذف»
وقتی «دیگربودن» جرم ناتمام می‌شود
تاریخ معاصر ایران با زخم عمیق عدم مدارا گره خورده است، زخمی که محمد مختاری، نویسنده و منتقد، خود قربانی آگاه آن، ریشه‌هایش را عمیق‌تر از سطح ساختارهای حکومتی می‌دید. از نگاه او، سانسور و حذف تنها ابزارهای یک دستگاه سیاسی خودکامه نیستند، بلکه معلول یک بیماری تاریخی و ساختاری به نام «فرهنگ حذف» هستند.
این فرهنگ، ریشه در سنت دیرینه‌ای دارد که در آن برخورد فیزیکی یا ذهنی با هر پدیده مخالف و «دیگری»، نه یک جرم یا تجاوز به حقوق انسان‌ها، بلکه امری طبیعی و بدیهی انگاشته می‌شود.
حکومت‌های ایدئولوژیک در این بستر تاریخی، با ابزارهای تمامیت‌خواهانه خود به میدان می‌آیند تا پروژه بزرگ «یکسان‌سازی جامعه» را محقق کنند. هدف ایدئولوژی حاکم، ذوب کردن تکثر انسانی در قالب یک الگوی ازپیش‌تعیین‌شده است.
در این فرآیند، هر نوع «دیگری» خواه دگراندیش سیاسی، اقلیت مذهبی، صاحب سبک هنری متفاوت یا حتی سبک زندگی مغایر با استانداردهای رسمی به عنوان تهدیدی برای تمامیت نظام معنایی قدرت تلقی می‌شود.
حکومت‌های ایدئولوژیک برای صیانت از این یکدستی جعلی، ماشین سانسور، سرکوب و حذف را به راه می‌اندازند.
اما تراژدی اصلی در نگاه مختاری این است که ماشین حذف تنها از بالا تحمیل نمی‌شود، بلکه موتور محرک آن در لایه‌های درونی جامعه نیز بازتولید می‌شود. وقتی «حذف دیگری» به یک هنجار تاریخی تبدیل شود، جامعه نیز به سهم خود به بازتولید این خشونت ذهنی و فرهنگی می‌پردازد.
نهادهای رسمی سانسور و کارگزاران ممیزی، در واقع مولود همین بستر تاریخی خودکامه هستند. تا زمانی که این ساختار ذهنی حذف‌گرایانه در بافت فرهنگی و تاریخی جامعه ریشه‌دار است، تغییر ظاهری عاملان سیاست‌های سرکوبگرانه گرهی از کار باز نمی‌کند، چرا که آبشخور خشونت و نابودی تفاوت‌ها، همچنان در ژرفای فرهنگ غیرروادار باقی می‌ماند.
#فرهنگ_حذف #نارواداری #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی «دیگربودن» جرم ناتمام می‌شود
تاریخ معاصر ایران با زخم عمیق عدم مدارا گره خورده است، زخمی که محمد مختاری، نویسنده و منتقد، خود قربانی آگاه آن، ریشه‌هایش را عمیق‌تر از سطح ساختارهای حکومتی می‌دید. از نگاه او، سانسور و حذف تنها ابزارهای یک دستگاه سیاسی خودکامه نیستند، بلکه معلول یک بیماری تاریخی و ساختاری به نام «فرهنگ حذف» هستند.
این فرهنگ، ریشه در سنت دیرینه‌ای دارد که در آن برخورد فیزیکی یا ذهنی با هر پدیده مخالف و «دیگری»، نه یک جرم یا تجاوز به حقوق انسان‌ها، بلکه امری طبیعی و بدیهی انگاشته می‌شود.
حکومت‌های ایدئولوژیک در این بستر تاریخی، با ابزارهای تمامیت‌خواهانه خود به میدان می‌آیند تا پروژه بزرگ «یکسان‌سازی جامعه» را محقق کنند. هدف ایدئولوژی حاکم، ذوب کردن تکثر انسانی در قالب یک الگوی ازپیش‌تعیین‌شده است.
در این فرآیند، هر نوع «دیگری» خواه دگراندیش سیاسی، اقلیت مذهبی، صاحب سبک هنری متفاوت یا حتی سبک زندگی مغایر با استانداردهای رسمی به عنوان تهدیدی برای تمامیت نظام معنایی قدرت تلقی می‌شود.
حکومت‌های ایدئولوژیک برای صیانت از این یکدستی جعلی، ماشین سانسور، سرکوب و حذف را به راه می‌اندازند.
اما تراژدی اصلی در نگاه مختاری این است که ماشین حذف تنها از بالا تحمیل نمی‌شود، بلکه موتور محرک آن در لایه‌های درونی جامعه نیز بازتولید می‌شود. وقتی «حذف دیگری» به یک هنجار تاریخی تبدیل شود، جامعه نیز به سهم خود به بازتولید این خشونت ذهنی و فرهنگی می‌پردازد.
نهادهای رسمی سانسور و کارگزاران ممیزی، در واقع مولود همین بستر تاریخی خودکامه هستند. تا زمانی که این ساختار ذهنی حذف‌گرایانه در بافت فرهنگی و تاریخی جامعه ریشه‌دار است، تغییر ظاهری عاملان سیاست‌های سرکوبگرانه گرهی از کار باز نمی‌کند، چرا که آبشخور خشونت و نابودی تفاوت‌ها، همچنان در ژرفای فرهنگ غیرروادار باقی می‌ماند.
#فرهنگ_حذف #نارواداری #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4🏆1
میشل فوکو
نقد قدرت و گشودگی به سوی «بودن متفاوت»
میشل فوکو (۱۹۲۶–۱۹۸۴)، فیلسوف، تاریخ‌دان و نظریه‌پرداز بزرگ فرانسوی، یکی از متفکران اثرگذار در تحلیل ساختارهای قدرت، دانش و نهادهای مدرن است. او با بررسی تاریخچه دیوانگی، زندان‌ها، جنسیت و پزشکی، نشان داد که چگونه «حقیقت» و «قدرت» در هم تنیده‌اند و نهادهای اجتماعی چگونه تلاش می‌کنند انسان‌ها را به قالب‌های ازپیش تعیین شده درآورند.
فوکو اگرچه به طور مستقیم درباره «رواداری» ننوشت، اما فلسفه او بستر رادیکالی برای پذیرش شیوه‌های گوناگون زیستن و مقاومت در برابر یکسان‌سازی فراهم می‌کند.
▪️نظریه قدرت و مقاومت
پذیرش در ساحت تفاوت رادیکال
از دیدگاه فوکو، پذیرش دیگری تنها یک اخلاق فردی نیست، بلکه رهایی از چنگال گفتمان‌هایی است که تفاوت را سرکوب می‌کنند. او مفاهیم کلیدی زیر را برای این رهایی و پذیرش مطرح می‌کند:
▪️نقد هنجارسازی (Normalization) و پذیرش غیریت
فوکو معتقد است قدرت مدرن از طریقِ برساختن هنجارهای صلب (تعریف اینکه چه کسی «طبیعی» یا «درست» است و چه کسی «منحرف» یا «دیگر» است) عمل می‌کند. پذیرش در نگاه فوکو یعنی پس زدن این استانداردهای تحمیلی. یعنی به رسمیت شناختن حقوق انسان‌ها برای زیستن بر اساس الگوهایی که خود برمی‌گزینند، بدون آنکه زیرِ بارِ سرکوب نهادهای قدرت بروند.
▪️مراقبت از خود (Care of the Self) و آزادی درون
فوکو در آثار متاخر خود بر ایده «مراقبت از خود» تاکید می‌کند. از نظر او، پیش از آنکه بخواهیم دیگری را کنترل یا اصلاح کنیم، باید رابطه آزادی‌بخشی با خودمان برقرار کنیم. پذیرش دیگران زمانی ممکن می‌شود که ما از تلاش برای به خدمت درآوردن یا اصلاح آن‌ها دست برداریم و اجازه دهیم هر کس زیباییِ ابداع خویش را تجربه کند.
▪️مقاومت به مثابه حق متفاوت بودن
در اندیشه فوکو، مقاومت همزاد قدرت است. پذیرش دیگری به معنای احترام به نقطه‌های مقاومت خرد و محلی است، یعنی همان صداها و سبک‌های زندگی که در حاشیه قرار گرفته‌اند اما از تسلیم شدن در برابر گفتمان‌های مسلط سر باز می‌زنند. رواداری در اینجا یعنی گشودگی در برابر اشکال جدید «بودن» که سیستم حاکم آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد.
▪️پذیرش در اندیشه فوکو، به معنای گسستن از زنجیرهای دانش سرکوبگر و پذیرش «تکثر زیست‌جهان‌ها» است. او ما را دعوت می‌کند تا بپذیریم حقیقت یک امر واحد آسمانی نیست، بلکه در دل تکثر مقاومت‌ها و تجربه‌های انسانی شکل می‌گیرد. جامعه روادار از منظر فوکو، جامعه‌ای است که در آن قدرت‌های مستقر به چالش کشیده می‌شوند تا هیچ‌کس نتواند سبک زندگی، اندیشه و هویت دیگری را به نام «حقیقت مطلق» حذف یا انکار کند.
#میشل_فوکو #نقد_قدرت #تکثر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نقد قدرت و گشودگی به سوی «بودن متفاوت»
میشل فوکو (۱۹۲۶–۱۹۸۴)، فیلسوف، تاریخ‌دان و نظریه‌پرداز بزرگ فرانسوی، یکی از متفکران اثرگذار در تحلیل ساختارهای قدرت، دانش و نهادهای مدرن است. او با بررسی تاریخچه دیوانگی، زندان‌ها، جنسیت و پزشکی، نشان داد که چگونه «حقیقت» و «قدرت» در هم تنیده‌اند و نهادهای اجتماعی چگونه تلاش می‌کنند انسان‌ها را به قالب‌های ازپیش تعیین شده درآورند.
فوکو اگرچه به طور مستقیم درباره «رواداری» ننوشت، اما فلسفه او بستر رادیکالی برای پذیرش شیوه‌های گوناگون زیستن و مقاومت در برابر یکسان‌سازی فراهم می‌کند.
▪️نظریه قدرت و مقاومت
پذیرش در ساحت تفاوت رادیکال
از دیدگاه فوکو، پذیرش دیگری تنها یک اخلاق فردی نیست، بلکه رهایی از چنگال گفتمان‌هایی است که تفاوت را سرکوب می‌کنند. او مفاهیم کلیدی زیر را برای این رهایی و پذیرش مطرح می‌کند:
▪️نقد هنجارسازی (Normalization) و پذیرش غیریت
فوکو معتقد است قدرت مدرن از طریقِ برساختن هنجارهای صلب (تعریف اینکه چه کسی «طبیعی» یا «درست» است و چه کسی «منحرف» یا «دیگر» است) عمل می‌کند. پذیرش در نگاه فوکو یعنی پس زدن این استانداردهای تحمیلی. یعنی به رسمیت شناختن حقوق انسان‌ها برای زیستن بر اساس الگوهایی که خود برمی‌گزینند، بدون آنکه زیرِ بارِ سرکوب نهادهای قدرت بروند.
▪️مراقبت از خود (Care of the Self) و آزادی درون
فوکو در آثار متاخر خود بر ایده «مراقبت از خود» تاکید می‌کند. از نظر او، پیش از آنکه بخواهیم دیگری را کنترل یا اصلاح کنیم، باید رابطه آزادی‌بخشی با خودمان برقرار کنیم. پذیرش دیگران زمانی ممکن می‌شود که ما از تلاش برای به خدمت درآوردن یا اصلاح آن‌ها دست برداریم و اجازه دهیم هر کس زیباییِ ابداع خویش را تجربه کند.
▪️مقاومت به مثابه حق متفاوت بودن
در اندیشه فوکو، مقاومت همزاد قدرت است. پذیرش دیگری به معنای احترام به نقطه‌های مقاومت خرد و محلی است، یعنی همان صداها و سبک‌های زندگی که در حاشیه قرار گرفته‌اند اما از تسلیم شدن در برابر گفتمان‌های مسلط سر باز می‌زنند. رواداری در اینجا یعنی گشودگی در برابر اشکال جدید «بودن» که سیستم حاکم آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد.
▪️پذیرش در اندیشه فوکو، به معنای گسستن از زنجیرهای دانش سرکوبگر و پذیرش «تکثر زیست‌جهان‌ها» است. او ما را دعوت می‌کند تا بپذیریم حقیقت یک امر واحد آسمانی نیست، بلکه در دل تکثر مقاومت‌ها و تجربه‌های انسانی شکل می‌گیرد. جامعه روادار از منظر فوکو، جامعه‌ای است که در آن قدرت‌های مستقر به چالش کشیده می‌شوند تا هیچ‌کس نتواند سبک زندگی، اندیشه و هویت دیگری را به نام «حقیقت مطلق» حذف یا انکار کند.
#میشل_فوکو #نقد_قدرت #تکثر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4
توماس جفرسون، یکی از بنیان‌گذاران آمریکا و نویسنده اصلی اعلامیه استقلال، از مدافعان سرسخت آزادی عقیده و محدود بودن قدرت دولت بود. او در کتاب «یادداشت‌هایی درباره ایالت ویرجینیا» تاکید کرد که حکومت تنها حق دخالت در اموری را دارد که به دیگران زیان واقعی برساند.
به باور جفرسون، باورهای مذهبی یا بی‌دینی افراد، تا وقتی که آسیب نزند، موضوع شخصی است و دولت نباید در آن دخالت کند.
این دیدگاه پایه‌ای مهم برای جدایی دین از حکومت و آزادی وجدان در آمریکا شد.
#توماس_جفرسون #دین #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
توماس جفرسون، یکی از بنیان‌گذاران آمریکا و نویسنده اصلی اعلامیه استقلال، از مدافعان سرسخت آزادی عقیده و محدود بودن قدرت دولت بود. او در کتاب «یادداشت‌هایی درباره ایالت ویرجینیا» تاکید کرد که حکومت تنها حق دخالت در اموری را دارد که به دیگران زیان واقعی برساند.
به باور جفرسون، باورهای مذهبی یا بی‌دینی افراد، تا وقتی که آسیب نزند، موضوع شخصی است و دولت نباید در آن دخالت کند.
این دیدگاه پایه‌ای مهم برای جدایی دین از حکومت و آزادی وجدان در آمریکا شد.
#توماس_جفرسون #دین #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍9👏2
پارسا نجفی، جوان ۱۹ ساله بهائی، ۷۰ روز در برزخ بازداشت و بی‌خبری در زندان دستگرد اصفهان
گزارش‌های تازه حاکی از تداوم نقض حقوق شهروندان بهائی در ایران است؛ پارسا نجفی، نوجوان ۱۹ ساله ساکن اصفهان، با گذشت بیش از دو ماه از زمان دستگیری همچنان در بلاتکلیفی مطلق به‌سر می‌برد.
▪️گزارش وضعیت و رنج‌های پارسا نجفی در بازداشت
بلاتکلیفی طولانی: این شهروند جوان ۱۹ ساله با گذشت ۷۰ روز از زمان بازداشت، بدون تعیین تکلیف قضایی در زندان دستگرد اصفهان نگهداری می‌شود و هنوز از اتهامات مطروحه علیه وی اطلاع دقیقی در دست نیست.
محرومیت از ارتباطات: آقای نجفی طی ۴۵ روز گذشته به‌طور کامل از حق ملاقات با خانواده محروم بوده و تنها اخیرا موفق به برقراری یک تماس تلفنی کوتاه شده است.
مانع‌تراشی در مسیر دفاع: وکیل این شهروند بهائی نیز تاکنون اجازه دسترسی به پرونده و بررسی اتهامات موکل خود را نیافته است.
بازداشت و فشارهای امنیتی: پارسا نجفی در ۱۶ خردادماه توسط ماموران اداره اطلاعات بازداشت و به زندان منتقل شد. ماموران ضمن تفتیش منزل و ضبط لوازم شخصی، او را تحت فشار و تهدید برای انجام اعترافات اجباری مقابل دوربین قرار داده بودند. محل سکونت این خانواده پیش‌تر نیز در دی‌ماه ۱۴۰۳ مورد هجوم و تفتیش نهادهای امنیتی قرار گرفته بود.
▪️موج جدید و سیستماتیک فشارها بر جامعه بهائی
پرونده‌سازی و بازداشت خودسرانه پارسا نجفی در حالی ادامه دارد که این مورد تنها بخشی از پروژه کلان و سیستماتیک جمهوری اسلامی برای سرکوب شهروندان بهائی است. طی ماه‌های اخیر، فشار بر این جامعه اقلیت دینی ابعاد تازه‌ای به خود گرفته و شامل طیف وسیعی از اقدامات سرکوبگرانه از جمله احکام سنگین حبس، محرومیت‌های گسترده تحصیلی و اقتصادی، تفتیش مکرر منازل، و بازداشت‌های طولانی‌مدت بدون دسترسی به دادرسی عادلانه شده است. نهادهای امنیتی با اعمال فشار، محرومیت از درمان، و قطع ارتباط زندانیان با وکیل و خانواده تلاش می‌کنند تا هزینه زندگی و باورمندی را برای شهروندان بهائی به بالاترین حد ممکن برسانند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #پارسا_نجفی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
گزارش‌های تازه حاکی از تداوم نقض حقوق شهروندان بهائی در ایران است؛ پارسا نجفی، نوجوان ۱۹ ساله ساکن اصفهان، با گذشت بیش از دو ماه از زمان دستگیری همچنان در بلاتکلیفی مطلق به‌سر می‌برد.
▪️گزارش وضعیت و رنج‌های پارسا نجفی در بازداشت
بلاتکلیفی طولانی: این شهروند جوان ۱۹ ساله با گذشت ۷۰ روز از زمان بازداشت، بدون تعیین تکلیف قضایی در زندان دستگرد اصفهان نگهداری می‌شود و هنوز از اتهامات مطروحه علیه وی اطلاع دقیقی در دست نیست.
محرومیت از ارتباطات: آقای نجفی طی ۴۵ روز گذشته به‌طور کامل از حق ملاقات با خانواده محروم بوده و تنها اخیرا موفق به برقراری یک تماس تلفنی کوتاه شده است.
مانع‌تراشی در مسیر دفاع: وکیل این شهروند بهائی نیز تاکنون اجازه دسترسی به پرونده و بررسی اتهامات موکل خود را نیافته است.
بازداشت و فشارهای امنیتی: پارسا نجفی در ۱۶ خردادماه توسط ماموران اداره اطلاعات بازداشت و به زندان منتقل شد. ماموران ضمن تفتیش منزل و ضبط لوازم شخصی، او را تحت فشار و تهدید برای انجام اعترافات اجباری مقابل دوربین قرار داده بودند. محل سکونت این خانواده پیش‌تر نیز در دی‌ماه ۱۴۰۳ مورد هجوم و تفتیش نهادهای امنیتی قرار گرفته بود.
▪️موج جدید و سیستماتیک فشارها بر جامعه بهائی
پرونده‌سازی و بازداشت خودسرانه پارسا نجفی در حالی ادامه دارد که این مورد تنها بخشی از پروژه کلان و سیستماتیک جمهوری اسلامی برای سرکوب شهروندان بهائی است. طی ماه‌های اخیر، فشار بر این جامعه اقلیت دینی ابعاد تازه‌ای به خود گرفته و شامل طیف وسیعی از اقدامات سرکوبگرانه از جمله احکام سنگین حبس، محرومیت‌های گسترده تحصیلی و اقتصادی، تفتیش مکرر منازل، و بازداشت‌های طولانی‌مدت بدون دسترسی به دادرسی عادلانه شده است. نهادهای امنیتی با اعمال فشار، محرومیت از درمان، و قطع ارتباط زندانیان با وکیل و خانواده تلاش می‌کنند تا هزینه زندگی و باورمندی را برای شهروندان بهائی به بالاترین حد ممکن برسانند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #پارسا_نجفی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡5💔2🕊1
رواداری به مثابه ایمنی‌زیستی جامعه
چرا جامعه‌ای که تحمل تنوع را ندارد، در برابر بحران‌ها شکننده‌تر است؟
وقتی به سیستم ایمنی بدن انسان نگاه می‌کنیم، پیچیدگی شگفت‌انگیزی را می‌بینیم که بقا را نه در یکدستی، بلکه در تکثر و حضور سلول‌های متنوع معنا می‌کند. هرچه این شبکه متنوع‌تر باشد، توانایی شناسایی تهدیدها و ویروس‌های ناشناخته بالاتر می‌رود.
جامعه نیز در مقیاسی بزرگ‌تر، از همین قانون زیستی پیروی می‌کند. هنگامی که ساختار یک جمع، هرگونه تفاوت، صدای ناهمساز و اندیشه‌ی متفاوتی را پس بزند و به دنبال یکدستی اجباری باشد، در واقع سیستم دفاعی خود را فلج کرده است.
جامعه‌ای که تنوع را برنمی‌تابد، مانند ارگانیسمی است که سلول‌های خودی را بیگانه پندارند و به نابودی آن‌ها برخیزد. این فرآیند فرسایشی، سیستم را در برابر بحران‌های پیش‌بینی‌نشده به‌شدت آسیب‌پذیر و شکننده می‌کند. در چنین بستری، انعطاف‌پذیری اجتماعی رنگ می‌بازد و ساختارها به جای انطباق با واقعیت‌های متغیر، دچار خشک‌مغزی می‌شوند.
هر تکانه‌ی بیرونی، از بحران‌های اقتصادی گرفته تا چالش‌های فرهنگی، می‌تواند پوسته‌ی نازک این همگونی مصنوعی را بشکند و کل سیستم را به آستانه فروپاشی برساند.
تاریخ بارها نشان داده است که انعطاف و پویایی، زاییده برخورد اندیشه‌ها و سبک‌های زیست گوناگون است. حذف تنوع، هزینه‌های پنهان سنگینی بر دوش جوامع می‌گذارد که معمولا خود را در قالب از دست رفتن خلاقیت، فرار نخبگان فکری و انجماد اجتماعی نشان می‌دهند.
وقتی مسیرهای یادگیری و مواجهه با حقیقت به یک جریان واحد و بی‌رقابت محدود می‌شود، توانایی جامعه برای بازآفرینی و حل مسئله تحلیل می‌رود. در نهایت، شکنندگی حاصل از عدم رواداری، نه یک تصادف، بلکه پیامد طبیعی سیستمی است که زیستن در میان طیف وسیعی از رنگ‌ها و صداها را برنمی‌تابد و به تقابل با ماهیت تکثرگرای حیات برمی‌خیزد.
#رواداری #تکثر #آزاداندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا جامعه‌ای که تحمل تنوع را ندارد، در برابر بحران‌ها شکننده‌تر است؟
وقتی به سیستم ایمنی بدن انسان نگاه می‌کنیم، پیچیدگی شگفت‌انگیزی را می‌بینیم که بقا را نه در یکدستی، بلکه در تکثر و حضور سلول‌های متنوع معنا می‌کند. هرچه این شبکه متنوع‌تر باشد، توانایی شناسایی تهدیدها و ویروس‌های ناشناخته بالاتر می‌رود.
جامعه نیز در مقیاسی بزرگ‌تر، از همین قانون زیستی پیروی می‌کند. هنگامی که ساختار یک جمع، هرگونه تفاوت، صدای ناهمساز و اندیشه‌ی متفاوتی را پس بزند و به دنبال یکدستی اجباری باشد، در واقع سیستم دفاعی خود را فلج کرده است.
جامعه‌ای که تنوع را برنمی‌تابد، مانند ارگانیسمی است که سلول‌های خودی را بیگانه پندارند و به نابودی آن‌ها برخیزد. این فرآیند فرسایشی، سیستم را در برابر بحران‌های پیش‌بینی‌نشده به‌شدت آسیب‌پذیر و شکننده می‌کند. در چنین بستری، انعطاف‌پذیری اجتماعی رنگ می‌بازد و ساختارها به جای انطباق با واقعیت‌های متغیر، دچار خشک‌مغزی می‌شوند.
هر تکانه‌ی بیرونی، از بحران‌های اقتصادی گرفته تا چالش‌های فرهنگی، می‌تواند پوسته‌ی نازک این همگونی مصنوعی را بشکند و کل سیستم را به آستانه فروپاشی برساند.
تاریخ بارها نشان داده است که انعطاف و پویایی، زاییده برخورد اندیشه‌ها و سبک‌های زیست گوناگون است. حذف تنوع، هزینه‌های پنهان سنگینی بر دوش جوامع می‌گذارد که معمولا خود را در قالب از دست رفتن خلاقیت، فرار نخبگان فکری و انجماد اجتماعی نشان می‌دهند.
وقتی مسیرهای یادگیری و مواجهه با حقیقت به یک جریان واحد و بی‌رقابت محدود می‌شود، توانایی جامعه برای بازآفرینی و حل مسئله تحلیل می‌رود. در نهایت، شکنندگی حاصل از عدم رواداری، نه یک تصادف، بلکه پیامد طبیعی سیستمی است که زیستن در میان طیف وسیعی از رنگ‌ها و صداها را برنمی‌تابد و به تقابل با ماهیت تکثرگرای حیات برمی‌خیزد.
#رواداری #تکثر #آزاداندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6❤1👏1
مرگ تک‌صدایی و تولد معناهای تازه
چرا تکثرگرایی تهدید نیست، بلکه ضامن بقای فرهنگی است؟
هنگامی که تک‌صدایی به عنوان سیاست مسلط یک ساختار اجتماعی تثبیت می‌شود، جریان سیال معنا و حیات فرهنگی آرام‌آرام به سمت انجماد پیش می‌رود. در چنین فضایی فرهنگ به جای آنکه بدنه‌ای پویا، خودجوش و متکثر باشد، به مجموعه‌ای از الگوهای ازپیش‌تعیین‌شده و تکراری تقلیل می‌یابد که هرگونه انحراف از آن، تهدیدی علیه نظم موجود تلقی می‌شود.
این اصرار ساختاری بر یکدستی، در ظاهر به معنای ثبات و هماهنگی است، اما در عمق خود نشانگر نوعی شکنندگی پنهان در برابر تحولات و بحران‌های پیرامونی است.
حیات فرهنگی برای بقا و بازتولید خود، به اصطکاک مداوم اندیشه‌ها، سبک‌های زیست و روایت‌های گوناگون نیاز دارد. تکثرگرایی، بستر این برخورد زاینده است، جایی که هیچ روایت واحدی توان انحصار حقیقت را ندارد و معنا در فضای میان این تفاوت‌ها زنده نگه داشته می‌شود.
وقتی این شبکه ارتباطی قطع می‌شود و تفاوت‌ها به حاشیه رانده یا حذف می‌شوند، جامعه ابزار خود را برای فهم پیچیدگی‌های جهان از دست می‌دهد. سیستم‌های تک‌صدا در مواجهه با چالش‌های تازه فاقد انعطاف لازم برای بازنگری در ساختارهای خود هستند، چرا که انعطاف‌پذیری مستلزم پذیرش حضور دیگری و به رسمیت شناختن زاویه‌دیدهای متکثر است.
مرگ تک‌صدایی در واقع آغاز بازگشت پویایی به درون کالبد فرهنگ است. این روند نشان می‌دهد که هویت‌های فرهنگی نه در ایزوله‌کردن اجتماع و حذف رقیبان، بلکه در بستر تعامل مستمر و همنشینی ناهمگون‌ها دوام می‌آورند.
جوامعی که از تکثر هراسی ندارند، امکان ظهور معناهای تازه را فراهم می‌کنند و از این طریق ظرفیت انطباق خود را با آینده‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر افزایش می‌دهند.
#تکثر_گرایی #پلورالیسم #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا تکثرگرایی تهدید نیست، بلکه ضامن بقای فرهنگی است؟
هنگامی که تک‌صدایی به عنوان سیاست مسلط یک ساختار اجتماعی تثبیت می‌شود، جریان سیال معنا و حیات فرهنگی آرام‌آرام به سمت انجماد پیش می‌رود. در چنین فضایی فرهنگ به جای آنکه بدنه‌ای پویا، خودجوش و متکثر باشد، به مجموعه‌ای از الگوهای ازپیش‌تعیین‌شده و تکراری تقلیل می‌یابد که هرگونه انحراف از آن، تهدیدی علیه نظم موجود تلقی می‌شود.
این اصرار ساختاری بر یکدستی، در ظاهر به معنای ثبات و هماهنگی است، اما در عمق خود نشانگر نوعی شکنندگی پنهان در برابر تحولات و بحران‌های پیرامونی است.
حیات فرهنگی برای بقا و بازتولید خود، به اصطکاک مداوم اندیشه‌ها، سبک‌های زیست و روایت‌های گوناگون نیاز دارد. تکثرگرایی، بستر این برخورد زاینده است، جایی که هیچ روایت واحدی توان انحصار حقیقت را ندارد و معنا در فضای میان این تفاوت‌ها زنده نگه داشته می‌شود.
وقتی این شبکه ارتباطی قطع می‌شود و تفاوت‌ها به حاشیه رانده یا حذف می‌شوند، جامعه ابزار خود را برای فهم پیچیدگی‌های جهان از دست می‌دهد. سیستم‌های تک‌صدا در مواجهه با چالش‌های تازه فاقد انعطاف لازم برای بازنگری در ساختارهای خود هستند، چرا که انعطاف‌پذیری مستلزم پذیرش حضور دیگری و به رسمیت شناختن زاویه‌دیدهای متکثر است.
مرگ تک‌صدایی در واقع آغاز بازگشت پویایی به درون کالبد فرهنگ است. این روند نشان می‌دهد که هویت‌های فرهنگی نه در ایزوله‌کردن اجتماع و حذف رقیبان، بلکه در بستر تعامل مستمر و همنشینی ناهمگون‌ها دوام می‌آورند.
جوامعی که از تکثر هراسی ندارند، امکان ظهور معناهای تازه را فراهم می‌کنند و از این طریق ظرفیت انطباق خود را با آینده‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر افزایش می‌دهند.
#تکثر_گرایی #پلورالیسم #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5🏆1
پذیرش، نقطه صفر حرکت
چرا تا زمانی که واقعیت موجود را در آغوش نکشیم، نمی‌توانیم تغییرش دهیم؟
انسان تمایل دارد در برابر واقعیت‌های ناخوشایند گارد بگیرد، آن‌ها را پس بزند یا در پناه انکار، به سوی تصویری مطلوب‌تر و خیالی از جهان بگریزد.
این واکنش دفاعی، اگرچه در نگاه نخست آرامش‌بخش به نظر می‌رسد، اما سد محکمی در برابر هرگونه دگرگونی واقعی می‌سازد.
تا زمانی که وضعیت موجود، با تمام زوایا، کاستی‌ها و تناقضاتش به‌دقت دیده نشود و به رسمیت شناخته نشود، انرژی روانی و اجتماعی صرف جنگیدن با سایه‌ها می‌شود.
پذیرش، پیش از آنکه رویکردی عاطفی باشد، نقطه‌ی ثقل شناخت است، لحظه‌ای که ذهن دست از تحریف جهان برمی‌دارد و دقیقا همان‌جایی می‌ایستد که واقعیت قرار دارد.
حرکت و تغییر در اجتماع، زمانی آغاز می‌شود که نقطه صفر مختصات به درستی تعیین شود.
انکار واقعیت، به معنای پاک کردن صورت‌مسئله است و مسیر حرکت را به بیراهه می‌برد.
پذیرش به معنای تسلیم شدن یا رضایت دادن به شرایط نیست، بلکه توقف فرسایشِ انرژی در کوران مقاومتِ بی‌حاصل است.
هنگامی که واقعیت موجود بدون نقاب و به تمامی دیده می‌شود، ابزار مناسب برای مواجهه با آن نیز شکل می‌گیرد.
در این نقطه است که بستر تحول، نه از روی توهم، بلکه از دل سخت‌ترین لایه‌های واقعیت سر برمی‌آورد و پویایی از سر گرفته می‌شود.
#پذیرش #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا تا زمانی که واقعیت موجود را در آغوش نکشیم، نمی‌توانیم تغییرش دهیم؟
انسان تمایل دارد در برابر واقعیت‌های ناخوشایند گارد بگیرد، آن‌ها را پس بزند یا در پناه انکار، به سوی تصویری مطلوب‌تر و خیالی از جهان بگریزد.
این واکنش دفاعی، اگرچه در نگاه نخست آرامش‌بخش به نظر می‌رسد، اما سد محکمی در برابر هرگونه دگرگونی واقعی می‌سازد.
تا زمانی که وضعیت موجود، با تمام زوایا، کاستی‌ها و تناقضاتش به‌دقت دیده نشود و به رسمیت شناخته نشود، انرژی روانی و اجتماعی صرف جنگیدن با سایه‌ها می‌شود.
پذیرش، پیش از آنکه رویکردی عاطفی باشد، نقطه‌ی ثقل شناخت است، لحظه‌ای که ذهن دست از تحریف جهان برمی‌دارد و دقیقا همان‌جایی می‌ایستد که واقعیت قرار دارد.
حرکت و تغییر در اجتماع، زمانی آغاز می‌شود که نقطه صفر مختصات به درستی تعیین شود.
انکار واقعیت، به معنای پاک کردن صورت‌مسئله است و مسیر حرکت را به بیراهه می‌برد.
پذیرش به معنای تسلیم شدن یا رضایت دادن به شرایط نیست، بلکه توقف فرسایشِ انرژی در کوران مقاومتِ بی‌حاصل است.
هنگامی که واقعیت موجود بدون نقاب و به تمامی دیده می‌شود، ابزار مناسب برای مواجهه با آن نیز شکل می‌گیرد.
در این نقطه است که بستر تحول، نه از روی توهم، بلکه از دل سخت‌ترین لایه‌های واقعیت سر برمی‌آورد و پویایی از سر گرفته می‌شود.
#پذیرش #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4❤1