روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده
یادآوری قربانیان تفاوت باور
▪️پیشینه
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۹، در پی افزایش حملات مرگبار علیه اماکن مذهبی و پیروان ادیان و باورهای مختلف روز ۲۲ اوت را به عنوان «روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده» نامگذاری کرد. هدف این روز، یادآوری رنج کسانی است که به دلیل باور یا بیباوری خود قربانی خشونت شدهاند و همچنین تأکید بر مسئولیت دولتها و جامعه جهانی در حفاظت از آزادی دین و عقیده به عنوان یکی از حقوق بنیادین بشر.
روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که آزادی اندیشه، وجدان و باور از بنیادیترین حقوق انسانی است. این روز نه تنها یادآور فجایعی است که در جهان به نام دین یا به بهانه عقیده رخ داده، بلکه نگاهی به کشورهایی چون ایران نیز دارد؛ جایی که جمهوری اسلامی طی چهار دهه با اعمال تبعیض سیستماتیک، سرکوب و خشونت، حیات اجتماعی و انسانی میلیونها شهروند را به بهانه باور یا بیباوری آنان مخدوش کرده است.
▪️سرکوب سازمانیافته جامعه بهائی
در ایران، جامعه بهائیان به طور ویژه هدف آزار ساختاری قرار گرفته است. محرومیت از تحصیل و اشتغال، تخریب قبرستانها و اماکن مذهبی، مصادره اموال، بازداشتهای خودسرانه و حتی صدور احکام سنگین زندان و اعدام بخشی از سرکوبی است که تنها به دلیل «بهائی بودن» بر این شهروندان تحمیل شده است. این خشونت آشکار، مصداق بارزی از نقض حق آزادی دین و عقیده است که بارها از سوی نهادهای بینالمللی محکوم شده است.
▪️فشار بر نوکیشان مسیحی
نوکیشان مسیحی نیز در جمهوری اسلامی همواره با فشار و تهدید روبهرو بودهاند. کلیساهای خانگی به جرم «تبلیغ علیه نظام» تعطیل شده و رهبران مذهبی مسیحی به اتهاماتی چون «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت و محاکمه شدهاند. مسلمانانی که به مسیحیت گرویدهاند به ویژه با خطر شکنجه، حبس و محرومیتهای اجتماعی مواجه هستند؛ زیرا تغییر دین در ایران نه بهعنوان یک حق فردی، بلکه به مثابه یک جرم تلقی میشود.
▪️جرمانگاری بیباوری و نقد دینی
خداناباوران، منتقدان دینی و هر کسی که به تقدسات رسمی شک کند نیز در ایران امنیت جانی ندارند. احکام سنگین برای اتهاماتی مانند «سبالنبی» و «توهین به مقدسات» بارها به صدور حکم اعدام انجامیده است. علاوه بر آن، روحانیونی که با قرائت رسمی و حکومتی از اسلام مخالفت کردهاند نیز مورد تهدید، حصر و حتی حذف فیزیکی قرار گرفتهاند. این سرکوبها نشان میدهد که در ایران تنها یک قرائت محدود از دین مجاز است و هر نگاه متفاوتی به خشونت پاسخ داده میشود.
▪️مسئولیت اخلاقی جهانی
روز جهانی قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده ما را به مسئولیتی اخلاقی فرا میخواند: دفاع از همه کسانی که در ایران به دلیل متفاوت بودن، مورد تبعیض و سرکوب قرار گرفتهاند؛ چه بهائی باشند، چه نوکیش مسیحی، چه روحانی منتقد، چه خداناباور یا پیرو هر عقیده دیگری. یاد این روز نه تنها تجلیل از قربانیان است، بلکه تکرار این حقیقت است که هیچ حکومتی حق ندارد دین و باور را ابزاری برای سلطه و خشونت قرار دهد.
#آزادی_عقیده #آزادی_دین #رواداری
#گفتگو_توانا
@dialogue1402
یادآوری قربانیان تفاوت باور
▪️پیشینه
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۹، در پی افزایش حملات مرگبار علیه اماکن مذهبی و پیروان ادیان و باورهای مختلف روز ۲۲ اوت را به عنوان «روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده» نامگذاری کرد. هدف این روز، یادآوری رنج کسانی است که به دلیل باور یا بیباوری خود قربانی خشونت شدهاند و همچنین تأکید بر مسئولیت دولتها و جامعه جهانی در حفاظت از آزادی دین و عقیده به عنوان یکی از حقوق بنیادین بشر.
روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که آزادی اندیشه، وجدان و باور از بنیادیترین حقوق انسانی است. این روز نه تنها یادآور فجایعی است که در جهان به نام دین یا به بهانه عقیده رخ داده، بلکه نگاهی به کشورهایی چون ایران نیز دارد؛ جایی که جمهوری اسلامی طی چهار دهه با اعمال تبعیض سیستماتیک، سرکوب و خشونت، حیات اجتماعی و انسانی میلیونها شهروند را به بهانه باور یا بیباوری آنان مخدوش کرده است.
▪️سرکوب سازمانیافته جامعه بهائی
در ایران، جامعه بهائیان به طور ویژه هدف آزار ساختاری قرار گرفته است. محرومیت از تحصیل و اشتغال، تخریب قبرستانها و اماکن مذهبی، مصادره اموال، بازداشتهای خودسرانه و حتی صدور احکام سنگین زندان و اعدام بخشی از سرکوبی است که تنها به دلیل «بهائی بودن» بر این شهروندان تحمیل شده است. این خشونت آشکار، مصداق بارزی از نقض حق آزادی دین و عقیده است که بارها از سوی نهادهای بینالمللی محکوم شده است.
▪️فشار بر نوکیشان مسیحی
نوکیشان مسیحی نیز در جمهوری اسلامی همواره با فشار و تهدید روبهرو بودهاند. کلیساهای خانگی به جرم «تبلیغ علیه نظام» تعطیل شده و رهبران مذهبی مسیحی به اتهاماتی چون «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت و محاکمه شدهاند. مسلمانانی که به مسیحیت گرویدهاند به ویژه با خطر شکنجه، حبس و محرومیتهای اجتماعی مواجه هستند؛ زیرا تغییر دین در ایران نه بهعنوان یک حق فردی، بلکه به مثابه یک جرم تلقی میشود.
▪️جرمانگاری بیباوری و نقد دینی
خداناباوران، منتقدان دینی و هر کسی که به تقدسات رسمی شک کند نیز در ایران امنیت جانی ندارند. احکام سنگین برای اتهاماتی مانند «سبالنبی» و «توهین به مقدسات» بارها به صدور حکم اعدام انجامیده است. علاوه بر آن، روحانیونی که با قرائت رسمی و حکومتی از اسلام مخالفت کردهاند نیز مورد تهدید، حصر و حتی حذف فیزیکی قرار گرفتهاند. این سرکوبها نشان میدهد که در ایران تنها یک قرائت محدود از دین مجاز است و هر نگاه متفاوتی به خشونت پاسخ داده میشود.
▪️مسئولیت اخلاقی جهانی
روز جهانی قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده ما را به مسئولیتی اخلاقی فرا میخواند: دفاع از همه کسانی که در ایران به دلیل متفاوت بودن، مورد تبعیض و سرکوب قرار گرفتهاند؛ چه بهائی باشند، چه نوکیش مسیحی، چه روحانی منتقد، چه خداناباور یا پیرو هر عقیده دیگری. یاد این روز نه تنها تجلیل از قربانیان است، بلکه تکرار این حقیقت است که هیچ حکومتی حق ندارد دین و باور را ابزاری برای سلطه و خشونت قرار دهد.
#آزادی_عقیده #آزادی_دین #رواداری
#گفتگو_توانا
@dialogue1402
❤3👍2🙏1
سانسور درونیشده
وقتی خودمان، پیش از هر نهاد بیرونی، فکر خود را محدود میکنیم
میشل فوکو در «مراقبت و تنبیه» (۱۹۷۵) از استعاره «پانوپتیکون» (طرح معماری زندان سراسربین طرحی از جرمی بنتام) بهره گرفت، زندانی حلقوی که در آن هیچ زندانی نمیداند در هر لحظه زیر نظر است یا نه، اما همین احتمال دیدهشدن کافی است تا رفتارش را خودش تنظیم کند.
فوکو این سازوکار را فراتر از معماری زندان بسط داد: در جامعهای که نظارت بالقوه و پراکنده است، افراد بهتدریج ناظر درونی خودشان میشوند و نیازی به سرکوب مستقیم باقی نمیماند.
الیزابت نوئل-نویمان، پژوهشگر آلمانی ارتباطات، در نظریه «مارپیچ سکوت» (۱۹۷۴) دادههای تجربی متفاوتی ارائه داد: افراد پیش از بیان یک عقیده، ناخودآگاه فضای اطراف را میسنجند و اگر احساس کنند دیدگاهشان در اقلیت است یا با هنجار غالب همخوانی ندارد، ترجیح میدهند سکوت کنند.
این سکوتهای تکرارشونده، خودشان به بخشی از فضای غالب بدل میشوند و اقلیت واقعی را حتی خاموشتر میکنند، چرخهای که نویمان آن را مستقل از سرکوب مستقیم دولتی میدانست.
تیمور کوران، اقتصاددان و نظریهپرداز آمریکایی ترکتبار، مفهوم «کژنمایی ترجیحات» (Preference Falsification) را در کتاب «دروغهای خصوصی، حقایق همگانی» (۱۹۹۵) صورتبندی کرد: انسانها در نظامهای پرهزینه برای مخالفت، عقیده واقعی خود را پنهان و نسخهای پذیرفتهشده از آن را ابراز میکنند.
کوران نشان داد این وضعیت میتواند سالها پایدار بماند، تا لحظهای که یک رویداد کوچک، آستانه سکوت جمعی را میشکند و تغییری ناگهانی و غیرقابلپیشبینی رقم میزند، پدیدهای که او آن را در تحلیل فروپاشی نظامهای سیاسی بهکار برد.
آنچه این سه چارچوب فکری به ما نشان میدهند، آن است که سانسور همیشه از بیرون تحمیل نمیشود، بلکه گاهی خروجی محاسبهای است که هر فرد، آگاهانه یا ناخودآگاه، درباره هزینه «گفتن» انجام میدهد.
#سانسور #آزاداندیشی #آزادی_عقیده #آزادی_بیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی خودمان، پیش از هر نهاد بیرونی، فکر خود را محدود میکنیم
میشل فوکو در «مراقبت و تنبیه» (۱۹۷۵) از استعاره «پانوپتیکون» (طرح معماری زندان سراسربین طرحی از جرمی بنتام) بهره گرفت، زندانی حلقوی که در آن هیچ زندانی نمیداند در هر لحظه زیر نظر است یا نه، اما همین احتمال دیدهشدن کافی است تا رفتارش را خودش تنظیم کند.
فوکو این سازوکار را فراتر از معماری زندان بسط داد: در جامعهای که نظارت بالقوه و پراکنده است، افراد بهتدریج ناظر درونی خودشان میشوند و نیازی به سرکوب مستقیم باقی نمیماند.
الیزابت نوئل-نویمان، پژوهشگر آلمانی ارتباطات، در نظریه «مارپیچ سکوت» (۱۹۷۴) دادههای تجربی متفاوتی ارائه داد: افراد پیش از بیان یک عقیده، ناخودآگاه فضای اطراف را میسنجند و اگر احساس کنند دیدگاهشان در اقلیت است یا با هنجار غالب همخوانی ندارد، ترجیح میدهند سکوت کنند.
این سکوتهای تکرارشونده، خودشان به بخشی از فضای غالب بدل میشوند و اقلیت واقعی را حتی خاموشتر میکنند، چرخهای که نویمان آن را مستقل از سرکوب مستقیم دولتی میدانست.
تیمور کوران، اقتصاددان و نظریهپرداز آمریکایی ترکتبار، مفهوم «کژنمایی ترجیحات» (Preference Falsification) را در کتاب «دروغهای خصوصی، حقایق همگانی» (۱۹۹۵) صورتبندی کرد: انسانها در نظامهای پرهزینه برای مخالفت، عقیده واقعی خود را پنهان و نسخهای پذیرفتهشده از آن را ابراز میکنند.
کوران نشان داد این وضعیت میتواند سالها پایدار بماند، تا لحظهای که یک رویداد کوچک، آستانه سکوت جمعی را میشکند و تغییری ناگهانی و غیرقابلپیشبینی رقم میزند، پدیدهای که او آن را در تحلیل فروپاشی نظامهای سیاسی بهکار برد.
آنچه این سه چارچوب فکری به ما نشان میدهند، آن است که سانسور همیشه از بیرون تحمیل نمیشود، بلکه گاهی خروجی محاسبهای است که هر فرد، آگاهانه یا ناخودآگاه، درباره هزینه «گفتن» انجام میدهد.
#سانسور #آزاداندیشی #آزادی_عقیده #آزادی_بیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7
پذیرش علمی در برابر پذیرش اخلاقی
چرا شناخت واقعیت اجتماعی موضوعی توصیفی است نه الزاما تجویزی؟
دیوید هیوم، فیلسوف اسکاتلندی، در «رسالهای درباره طبیعت انسان» (۱۷۳۹) تمایزی گذاشت که بعدها «شکاف است-باید» نام گرفت: از هیچ مجموعهای از گزارههای توصیفی («چیزی چگونه هست») نمیتوان بهطور منطقی گزارهای هنجاری («چیزی چگونه باید باشد») رسید، مگر اینکه یک مقدمه ارزشی جداگانه اضافه شود.
این تمایز بعدها در فلسفه علم به یکی از ستونهای اصلی روششناسی بدل شد: مشاهده واقعیت، بهخودیخود، حکم اخلاقی صادر نمیکند.
جورج ادوارد مور، فیلسوف بریتانیایی، در principia Ethica» (۱۹۰۳)» این خلط را «مغالطه طبیعتگرایانه» نامید، خطای منطقیای که در آن یک ویژگی طبیعی یا واقعیت موجود (مثلا وجود گسترده یک پدیده در طبیعت یا جامعه) بهاشتباه معادل «خوب بودن» یا «مجاز بودن» آن پدیده گرفته میشود.
مور تاکید داشت که وجود یا شیوع یک واقعیت اجتماعی، بهتنهایی هیچ داوری اخلاقی درباره آن بهدست نمیدهد، نه در جهت تایید و نه در جهت رد آن.
در حوزه جامعهشناسی، امیل دورکیم در «قواعد روش جامعهشناختی» (۱۸۹۵) پیشنهاد داد که پدیدههای اجتماعی باید همچون «اشیاء» مطالعه شوند، یعنی جامعهشناس ابتدا وظیفه دارد آنچه هست را با روش تجربی ثبت و توضیح دهد، پیش از آنکه وارد داوری ارزشی شود.
بر همین اساس، مطالعه تنوع جنسیتی، قومی یا عقیدتی در یک جامعه، در گام نخست، کاری توصیفی و آماری است: ثبت وجود این تنوع، نه تجویز موضعی دربارهی آن.
مکس وبر نیز در بحث «آزادی از ارزش» (Wertfreiheit) میان کار علمی توضیحدهنده و کار سیاسی ارزشگذارنده مرز کشید. از نظر او، دانشمند علوم اجتماعی میتواند علل و ساختار یک پدیده را تبیین کند، بدون آنکه لزوما درباره مطلوبیت اخلاقی آن حکم صادر کرده باشد.
این قابهای فکری نشان میدهند شناخت یک واقعیت اجتماعی و داوری اخلاقی درباره آن، دو لایه جداگانه از تحلیلاند که در گفتمانهای روزمره اغلب با هم آمیخته میشوند.
#پذیرش #اخلاق #فلسفه #ارزش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا شناخت واقعیت اجتماعی موضوعی توصیفی است نه الزاما تجویزی؟
دیوید هیوم، فیلسوف اسکاتلندی، در «رسالهای درباره طبیعت انسان» (۱۷۳۹) تمایزی گذاشت که بعدها «شکاف است-باید» نام گرفت: از هیچ مجموعهای از گزارههای توصیفی («چیزی چگونه هست») نمیتوان بهطور منطقی گزارهای هنجاری («چیزی چگونه باید باشد») رسید، مگر اینکه یک مقدمه ارزشی جداگانه اضافه شود.
این تمایز بعدها در فلسفه علم به یکی از ستونهای اصلی روششناسی بدل شد: مشاهده واقعیت، بهخودیخود، حکم اخلاقی صادر نمیکند.
جورج ادوارد مور، فیلسوف بریتانیایی، در principia Ethica» (۱۹۰۳)» این خلط را «مغالطه طبیعتگرایانه» نامید، خطای منطقیای که در آن یک ویژگی طبیعی یا واقعیت موجود (مثلا وجود گسترده یک پدیده در طبیعت یا جامعه) بهاشتباه معادل «خوب بودن» یا «مجاز بودن» آن پدیده گرفته میشود.
مور تاکید داشت که وجود یا شیوع یک واقعیت اجتماعی، بهتنهایی هیچ داوری اخلاقی درباره آن بهدست نمیدهد، نه در جهت تایید و نه در جهت رد آن.
در حوزه جامعهشناسی، امیل دورکیم در «قواعد روش جامعهشناختی» (۱۸۹۵) پیشنهاد داد که پدیدههای اجتماعی باید همچون «اشیاء» مطالعه شوند، یعنی جامعهشناس ابتدا وظیفه دارد آنچه هست را با روش تجربی ثبت و توضیح دهد، پیش از آنکه وارد داوری ارزشی شود.
بر همین اساس، مطالعه تنوع جنسیتی، قومی یا عقیدتی در یک جامعه، در گام نخست، کاری توصیفی و آماری است: ثبت وجود این تنوع، نه تجویز موضعی دربارهی آن.
مکس وبر نیز در بحث «آزادی از ارزش» (Wertfreiheit) میان کار علمی توضیحدهنده و کار سیاسی ارزشگذارنده مرز کشید. از نظر او، دانشمند علوم اجتماعی میتواند علل و ساختار یک پدیده را تبیین کند، بدون آنکه لزوما درباره مطلوبیت اخلاقی آن حکم صادر کرده باشد.
این قابهای فکری نشان میدهند شناخت یک واقعیت اجتماعی و داوری اخلاقی درباره آن، دو لایه جداگانه از تحلیلاند که در گفتمانهای روزمره اغلب با هم آمیخته میشوند.
#پذیرش #اخلاق #فلسفه #ارزش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4👌1
تداوم فشار امنیتی بر شهروندان بهایی
اجرای حکم زندان ایمان رشیدی
ایمان رشیدی، شهروند بهایی ساکن یزد، روز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵ پس از حضور در شعبه اول اجرای احکام دادگاه انقلاب این شهر، بازداشت و برای تحمل دوران محکومیت خود به زندان مرکزی یزد منتقل شد.
▪️جزئیات پرونده، اتهامات و سوابق
آقای رشیدی پیشتر توسط دادگاه انقلاب یزد از بابت اتهامات «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «فعالیت تبلیغی انحرافی مغایر با شرع مقدس اسلام» به سه سال و شش ماه و یک روز حبس تعزیری (با احتساب ایام بازداشت قبلی)، ۱۵ سال محرومیت اجتماعی درجه پنج و پرداخت ۳۷۱ میلیون ریال جزای نقدی محکوم شده بود.
این شهروند بهایی در مهرماه ۱۴۰۲ توسط اداره اطلاعات یزد بازداشت و پس از انتقال به زندان، در اسفندماه همان سال با تودیع وثیقه آزاد شده بود. مراحل بازپرسی و دادگاه وی در بهمن و اسفند ۱۴۰۲ بدون دسترسی به وکیل برگزار شد. وی همچنین دارای سابقه محکومیت پیشین بوده و در بهمنماه ۱۳۹۶ نیز پس از اتمام دوران حبس از زندان آزاد شده بود.
▪️سرکوب سیستماتیک و نقض حقوق اقلیتهای مذهبی
بازداشت و انتقال ایمان رشیدی به زندان، نمونهای دیگر از تشدید فشارهای امنیتی و قضایی علیه شهروندان بهایی است. دستگاه قضایی با استفاده از احکام سنگین حبس، محرومیتهای طولانیمدت اجتماعی و برپایی دادگاههای بدون دسترسی به وکیل، تلاش میکند تا با اعمال ارعاب، زندگی مدنی جامعه بهایی را هدف قرار داده و هزینههای سنگینی را بر آنان تحمیل کند، سیاستی که نشاندهنده استمرار نقض آشکار آزادی عقیده در ایران است.
#ایمان_رشیدی
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
اجرای حکم زندان ایمان رشیدی
ایمان رشیدی، شهروند بهایی ساکن یزد، روز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵ پس از حضور در شعبه اول اجرای احکام دادگاه انقلاب این شهر، بازداشت و برای تحمل دوران محکومیت خود به زندان مرکزی یزد منتقل شد.
▪️جزئیات پرونده، اتهامات و سوابق
آقای رشیدی پیشتر توسط دادگاه انقلاب یزد از بابت اتهامات «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «فعالیت تبلیغی انحرافی مغایر با شرع مقدس اسلام» به سه سال و شش ماه و یک روز حبس تعزیری (با احتساب ایام بازداشت قبلی)، ۱۵ سال محرومیت اجتماعی درجه پنج و پرداخت ۳۷۱ میلیون ریال جزای نقدی محکوم شده بود.
این شهروند بهایی در مهرماه ۱۴۰۲ توسط اداره اطلاعات یزد بازداشت و پس از انتقال به زندان، در اسفندماه همان سال با تودیع وثیقه آزاد شده بود. مراحل بازپرسی و دادگاه وی در بهمن و اسفند ۱۴۰۲ بدون دسترسی به وکیل برگزار شد. وی همچنین دارای سابقه محکومیت پیشین بوده و در بهمنماه ۱۳۹۶ نیز پس از اتمام دوران حبس از زندان آزاد شده بود.
▪️سرکوب سیستماتیک و نقض حقوق اقلیتهای مذهبی
بازداشت و انتقال ایمان رشیدی به زندان، نمونهای دیگر از تشدید فشارهای امنیتی و قضایی علیه شهروندان بهایی است. دستگاه قضایی با استفاده از احکام سنگین حبس، محرومیتهای طولانیمدت اجتماعی و برپایی دادگاههای بدون دسترسی به وکیل، تلاش میکند تا با اعمال ارعاب، زندگی مدنی جامعه بهایی را هدف قرار داده و هزینههای سنگینی را بر آنان تحمیل کند، سیاستی که نشاندهنده استمرار نقض آشکار آزادی عقیده در ایران است.
#ایمان_رشیدی
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔5😡1
تکثرگرایی معرفتی
چرا هیچ نظام فکری واحد نمیتواند پاسخ همه پرسشهای بشر را بدهد؟
کورت گودل، منطقدان اتریشی، در سال ۱۹۳۱ دو قضیه «ناتمامیت» را اثبات کرد: در هر نظام صوری سازگار که برای بیان حساب پایه کافی باشد، همواره گزارههایی وجود دارند که در چارچوب خود آن نظام نه قابل اثباتاند و نه قابل ابطال این یافته که در ریاضیات محض متولد شد، بعدها بهکرات در فلسفه علم بهعنوان استعارهای برای محدودیت ذاتی هر نظام بسته فکری بهکار رفت، هیچ چارچوبی نمیتواند همزمان کامل و خودبسنده باشد.
آیزایا برلین، فیلسوف سیاسی بریتانیایی، در مقاله «دو مفهوم آزادی» (۱۹۵۸) و آثار بعدیاش مفهوم «کثرتگرایی ارزشی» را مطرح کرد. از نظر او، ارزشهای انسانی مثل آزادی و برابری، یا عدالت و رحمت، لزوما در یک سلسلهمراتب واحد قابل چیدمان نیستند و گاهی با یکدیگر در تنش قرار میگیرند.
برلین این را نه نقص، بلکه واقعیتی بنیادین در وضع بشر میدانست، نظامی که مدعی حل نهایی همه این تنشها باشد، از نظر او بهناچار بخشی از پیچیدگی واقعیت را نادیده میگیرد.
کارل پوپر در «منطق اکتشاف علمی» (۱۹۳۴) اصل «ابطالپذیری» را معیار علم دانست: هر نظریه علمی معتبر، باید در اصل امکان رد شدن از طریق شواهد تازه را داشته باشد. از این زاویه، نظامی که خود را از هر نقد و آزمون مصون میداند، دیگر در قلمرو دانش تجربی نمیگنجد، بلکه به ساختاری جزمی نزدیکتر است.
توماس کوهن نیز در «ساختار انقلابهای علمی» (۱۹۶۲) نشان داد حتی علم، که غالبا یکپارچهترین نظام معرفتی بشر تصور میشود، در طول تاریخ از رهگذر رقابت میان «پارادایمها»ی متفاوت پیش رفته، نه از مسیر یک چارچوب ثابت و همیشگی.
این چهار خط فکری، از ریاضیات تا فلسفه سیاسی و فلسفه علم، از زوایای مستقل به یک نقطه میرسند: تنوع نظامهای تبیین، نه انحراف از مسیر شناخت، که بازتاب طبیعی گستردگی و پیچیدگی پرسشهایی است که ذهن بشر با آنها روبهرو بوده است.
#تکثر_گرایی #فلسفه #اخلاق #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا هیچ نظام فکری واحد نمیتواند پاسخ همه پرسشهای بشر را بدهد؟
کورت گودل، منطقدان اتریشی، در سال ۱۹۳۱ دو قضیه «ناتمامیت» را اثبات کرد: در هر نظام صوری سازگار که برای بیان حساب پایه کافی باشد، همواره گزارههایی وجود دارند که در چارچوب خود آن نظام نه قابل اثباتاند و نه قابل ابطال این یافته که در ریاضیات محض متولد شد، بعدها بهکرات در فلسفه علم بهعنوان استعارهای برای محدودیت ذاتی هر نظام بسته فکری بهکار رفت، هیچ چارچوبی نمیتواند همزمان کامل و خودبسنده باشد.
آیزایا برلین، فیلسوف سیاسی بریتانیایی، در مقاله «دو مفهوم آزادی» (۱۹۵۸) و آثار بعدیاش مفهوم «کثرتگرایی ارزشی» را مطرح کرد. از نظر او، ارزشهای انسانی مثل آزادی و برابری، یا عدالت و رحمت، لزوما در یک سلسلهمراتب واحد قابل چیدمان نیستند و گاهی با یکدیگر در تنش قرار میگیرند.
برلین این را نه نقص، بلکه واقعیتی بنیادین در وضع بشر میدانست، نظامی که مدعی حل نهایی همه این تنشها باشد، از نظر او بهناچار بخشی از پیچیدگی واقعیت را نادیده میگیرد.
کارل پوپر در «منطق اکتشاف علمی» (۱۹۳۴) اصل «ابطالپذیری» را معیار علم دانست: هر نظریه علمی معتبر، باید در اصل امکان رد شدن از طریق شواهد تازه را داشته باشد. از این زاویه، نظامی که خود را از هر نقد و آزمون مصون میداند، دیگر در قلمرو دانش تجربی نمیگنجد، بلکه به ساختاری جزمی نزدیکتر است.
توماس کوهن نیز در «ساختار انقلابهای علمی» (۱۹۶۲) نشان داد حتی علم، که غالبا یکپارچهترین نظام معرفتی بشر تصور میشود، در طول تاریخ از رهگذر رقابت میان «پارادایمها»ی متفاوت پیش رفته، نه از مسیر یک چارچوب ثابت و همیشگی.
این چهار خط فکری، از ریاضیات تا فلسفه سیاسی و فلسفه علم، از زوایای مستقل به یک نقطه میرسند: تنوع نظامهای تبیین، نه انحراف از مسیر شناخت، که بازتاب طبیعی گستردگی و پیچیدگی پرسشهایی است که ذهن بشر با آنها روبهرو بوده است.
#تکثر_گرایی #فلسفه #اخلاق #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
۱۲ شهروند بهایی در ساری به بیش از ۲۶ سال حبس و ۷۶ سال محرومیت اجتماعی محکوم شدند
شعبه اول دادگاه انقلاب ساری به ریاست قاضی عمار رمضانی، ۱۲ شهروند بهایی را در مجموع به ۲۶ سال و ۱۶۵ روز حبس تعزیری و ۷۶ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم کرد.
▪️جزئیات احکام و اتهامات
بر پایه گزارش خبرگزاری هرانا، بر اساس دادنامه صادره در تاریخ ۲۹ مرداد ۱۴۰۵، راکوئل عطائیان، کیومرث اکبری، سهراب لقایی، زهرا گلابیان، بنفشه اسدیان عربی، فؤاد لقایی، آناهیتا کوشکباغی، نسیم صمیمی، حسین فنائیان، امیلیا فنائیان، ملودی صمیمی و سهیل حقدوست محاکمه شدند.
در این حکم، راکوئل عطائیان به ۴ سال حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد.
سایر متهمان پرونده هر کدام به تحمل دو سال و ۱۵ روز حبس تعزیری و ۶ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم گردیدند.
اتهام انتسابی به این شهروندان «انجام فعالیتهای آموزشی و تبلیغی مغایر و مخل به شرع مقدس اسلام در راستای ترویج و ترغیت فرقه بهائیت» عنوان شده است. جلسات دادگاه آنان در مردادماه ۱۴۰۵ برگزار شده بود.
▪️روند پیچیده دادرسی و پروندهسازی
بر اساس اطلاعات یک منبع نزدیک، پرونده این شهروندان از اردیبهشتماه ۱۴۰۳ در مراجع مختلف قضایی از جمله دادگاه انقلاب ساری و دادگاه کیفری قائمشهر جریان داشته و چندین مرتبه میان شعبههای گوناگون و بازپرسی جابهجا شده است. در جریان این روند، سهیل حقدوست و همسرش راکوئل عطائیان بازداشت شده و پس از آزادی موقت، پرونده جدید خانم عطائیان با پرونده سایر متهمان ادغام و نهایتاً به صدور این احکام سنگین منجر شد. پیشتر نیز منازل این افراد توسط نیروهای امنیتی تفتیش شده بود. صدور چنین احکامی نمایانگر تداوم فشارهای قضایی و امنیتی علیه جامعه بهایی است.
#بهاییان_ایران #بهائیان_ساری #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
شعبه اول دادگاه انقلاب ساری به ریاست قاضی عمار رمضانی، ۱۲ شهروند بهایی را در مجموع به ۲۶ سال و ۱۶۵ روز حبس تعزیری و ۷۶ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم کرد.
▪️جزئیات احکام و اتهامات
بر پایه گزارش خبرگزاری هرانا، بر اساس دادنامه صادره در تاریخ ۲۹ مرداد ۱۴۰۵، راکوئل عطائیان، کیومرث اکبری، سهراب لقایی، زهرا گلابیان، بنفشه اسدیان عربی، فؤاد لقایی، آناهیتا کوشکباغی، نسیم صمیمی، حسین فنائیان، امیلیا فنائیان، ملودی صمیمی و سهیل حقدوست محاکمه شدند.
در این حکم، راکوئل عطائیان به ۴ سال حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد.
سایر متهمان پرونده هر کدام به تحمل دو سال و ۱۵ روز حبس تعزیری و ۶ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم گردیدند.
اتهام انتسابی به این شهروندان «انجام فعالیتهای آموزشی و تبلیغی مغایر و مخل به شرع مقدس اسلام در راستای ترویج و ترغیت فرقه بهائیت» عنوان شده است. جلسات دادگاه آنان در مردادماه ۱۴۰۵ برگزار شده بود.
▪️روند پیچیده دادرسی و پروندهسازی
بر اساس اطلاعات یک منبع نزدیک، پرونده این شهروندان از اردیبهشتماه ۱۴۰۳ در مراجع مختلف قضایی از جمله دادگاه انقلاب ساری و دادگاه کیفری قائمشهر جریان داشته و چندین مرتبه میان شعبههای گوناگون و بازپرسی جابهجا شده است. در جریان این روند، سهیل حقدوست و همسرش راکوئل عطائیان بازداشت شده و پس از آزادی موقت، پرونده جدید خانم عطائیان با پرونده سایر متهمان ادغام و نهایتاً به صدور این احکام سنگین منجر شد. پیشتر نیز منازل این افراد توسط نیروهای امنیتی تفتیش شده بود. صدور چنین احکامی نمایانگر تداوم فشارهای قضایی و امنیتی علیه جامعه بهایی است.
#بهاییان_ایران #بهائیان_ساری #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡3💔2
علی خامنهای در سخنرانی نوروزی خود در سال ۱۳۹۷ در مشهد گفته بود امروز در کشور ما آزادی فکر، آزادی بیان، آزادی انتخاب وجود دارد و هرکس ادعا کند به خاطر انتقاد به حکومت تحت فشار قرار گرفته، دروغ میگوید.
در خبرها آمده بود حسین شنبهزاده، ویراستار و فعال شبکههای اجتماعی، که به خاطر کامنت گذاشتن یک نقطه «.» محکوم و در حبس است در یک پروندهسازی جدید ، اینبار به دلیل پیامی که از زندان به مناسبت تولد خودش برای دوستانش فرستاده به یکسال حبس علاوه بر احکام قبلی محکوم شده است.
طرح از رضا عقیلی /بازنشر
#حسین_شنبه_زاده #نقطه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در خبرها آمده بود حسین شنبهزاده، ویراستار و فعال شبکههای اجتماعی، که به خاطر کامنت گذاشتن یک نقطه «.» محکوم و در حبس است در یک پروندهسازی جدید ، اینبار به دلیل پیامی که از زندان به مناسبت تولد خودش برای دوستانش فرستاده به یکسال حبس علاوه بر احکام قبلی محکوم شده است.
طرح از رضا عقیلی /بازنشر
#حسین_شنبه_زاده #نقطه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡6👍4❤1🔥1
آلفرد نورث وایتهد
پذیرش دیگری در جهان بههمپیوسته
آلفرد نورث وایتهد (۱۸۶۱–۱۹۴۷)، ریاضیدان و فیلسوف برجسته انگلیسی-آمریکایی، یکی از خلاقترین متفکران قرن بیستم است که بیشتر به خاطر پایهگذاری «فلسفه فرآیند» (Process Philosophy) شناخته میشود.
او که ابتدا در کنار برتراند راسل در حوزه منطق و ریاضیات (تألیف اثر سترگ اصول ریاضیات) فعالیت میکرد، بعدها نظامی فلسفی آفرید که در آن جهان نه مجموعهای از اشیای ایستا، بلکه شبکهای از رویدادها، روابط و شدنهای پویاست. نگاه وایتهد به هستی، مبنایی کاملا نوین برای درک پیوند میان انسانها فراهم میکند.
▪️نظریه فلسفه فرآیند
پذیرش به مثابه درک بههمپیوستگی وجود
از دیدگاه وایتهد، رواداری و پذیرشِ دیگری تنها یک اخلاق ظاهری نیست، بلکه بازتابی از ساختار واقعی جهان است. او مفاهیم کلیدی زیر را برای تبیین این همزیستی مطرح میکند:
▪️جهان رویدادها و روابط (Relational Reality)
وایتهد معتقد است هیچچیز در جهان بهطور مطلق جدا و ایزوله نیست. ما جوهرههای ثابتی نیستیم، بلکه مجموعهای از «روابط» و «تجربیات» در حال شدن هستیم. پذیرش دیگری در این نگاه یعنی درک این حقیقت که هویت من بدون حضور دیگری و بدون تعامل با او اصلا شکل نمیگیرد، بنابراین دیگری تهدیدی برای من نیست، بلکه پارهای از ساختار وجودی من است.
▪️خلاقیت به مثابه اصل بنیادین هستی
در فلسفه وایتهد، «خلاقیت» نیروی محرکه جهان است و هر موجودی سهمی منحصربهفرد در شکلدادن به کل کائنات دارد. پذیرشِ دیگری یعنی احترام به این حق خلاقیت، یعنی به رسمیت شناختن این که هر انسان نگاه و تازگی خاص خود را به جهان میآورد و سرکوب این تفاوت، یعنی انجماد جریان زندگی.
▪️نفی جزمگرایی و پذیرشِ چشماندازها
وایتهد به شدت با «جزماندیشی علمی و فلسفی» (که آن را گمراهی مبرهن مینامید) مخالف بود. او معتقد بود هیچکدام از ما کلِ حقیقت را در مشت نداریم، بلکه هرکس تنها از زاویه و «چشمانداز» خاص خود به جهان نگاه میکند. پذیرش دیگری یعنی گشودگی برای دیدن جهان از منظر چشماندازهای دیگر، امری که مدارا را به یک ضرورت عقلانی بدل میکند.
پذیرش در اندیشه وایتهد، یعنی هماهنگیِ پویا با تکثر جهان. او ما را دعوت میکند تا از نگاه مکانیکی و خشک به انسانها دست برداریم و جهان را همچون یک ارکستر بزرگ از صداهای مرتبط به هم ببینیم. جامعه روادار از منظر وایتهد، جامعهای است که در آن افراد درک میکنند تفاوتها نه نقاط انحراف، بلکه فرصتهایی برای غنا بخشیدن به تجربه جمعی انسانی هستند، جایی که همزیستی، رقص هماهنگ تفاوتها در بستر یک فرآیند زنده است.
#آلفرد_نورث_وایتهد #فلسفه #دیگری #پذیرش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پذیرش دیگری در جهان بههمپیوسته
آلفرد نورث وایتهد (۱۸۶۱–۱۹۴۷)، ریاضیدان و فیلسوف برجسته انگلیسی-آمریکایی، یکی از خلاقترین متفکران قرن بیستم است که بیشتر به خاطر پایهگذاری «فلسفه فرآیند» (Process Philosophy) شناخته میشود.
او که ابتدا در کنار برتراند راسل در حوزه منطق و ریاضیات (تألیف اثر سترگ اصول ریاضیات) فعالیت میکرد، بعدها نظامی فلسفی آفرید که در آن جهان نه مجموعهای از اشیای ایستا، بلکه شبکهای از رویدادها، روابط و شدنهای پویاست. نگاه وایتهد به هستی، مبنایی کاملا نوین برای درک پیوند میان انسانها فراهم میکند.
▪️نظریه فلسفه فرآیند
پذیرش به مثابه درک بههمپیوستگی وجود
از دیدگاه وایتهد، رواداری و پذیرشِ دیگری تنها یک اخلاق ظاهری نیست، بلکه بازتابی از ساختار واقعی جهان است. او مفاهیم کلیدی زیر را برای تبیین این همزیستی مطرح میکند:
▪️جهان رویدادها و روابط (Relational Reality)
وایتهد معتقد است هیچچیز در جهان بهطور مطلق جدا و ایزوله نیست. ما جوهرههای ثابتی نیستیم، بلکه مجموعهای از «روابط» و «تجربیات» در حال شدن هستیم. پذیرش دیگری در این نگاه یعنی درک این حقیقت که هویت من بدون حضور دیگری و بدون تعامل با او اصلا شکل نمیگیرد، بنابراین دیگری تهدیدی برای من نیست، بلکه پارهای از ساختار وجودی من است.
▪️خلاقیت به مثابه اصل بنیادین هستی
در فلسفه وایتهد، «خلاقیت» نیروی محرکه جهان است و هر موجودی سهمی منحصربهفرد در شکلدادن به کل کائنات دارد. پذیرشِ دیگری یعنی احترام به این حق خلاقیت، یعنی به رسمیت شناختن این که هر انسان نگاه و تازگی خاص خود را به جهان میآورد و سرکوب این تفاوت، یعنی انجماد جریان زندگی.
▪️نفی جزمگرایی و پذیرشِ چشماندازها
وایتهد به شدت با «جزماندیشی علمی و فلسفی» (که آن را گمراهی مبرهن مینامید) مخالف بود. او معتقد بود هیچکدام از ما کلِ حقیقت را در مشت نداریم، بلکه هرکس تنها از زاویه و «چشمانداز» خاص خود به جهان نگاه میکند. پذیرش دیگری یعنی گشودگی برای دیدن جهان از منظر چشماندازهای دیگر، امری که مدارا را به یک ضرورت عقلانی بدل میکند.
پذیرش در اندیشه وایتهد، یعنی هماهنگیِ پویا با تکثر جهان. او ما را دعوت میکند تا از نگاه مکانیکی و خشک به انسانها دست برداریم و جهان را همچون یک ارکستر بزرگ از صداهای مرتبط به هم ببینیم. جامعه روادار از منظر وایتهد، جامعهای است که در آن افراد درک میکنند تفاوتها نه نقاط انحراف، بلکه فرصتهایی برای غنا بخشیدن به تجربه جمعی انسانی هستند، جایی که همزیستی، رقص هماهنگ تفاوتها در بستر یک فرآیند زنده است.
#آلفرد_نورث_وایتهد #فلسفه #دیگری #پذیرش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5
یورش ماموران به منازل سه خانواده بهائی در اصفهان؛ ضبط گسترده اموال و پلمب یک محل کسب
روز دوم شهریور ۱۴۰۵، بیش از ۲۰ تن از ماموران لباسشخصی با ارایه حکم قضایی، بهطور همزمان به منازل سه خانواده بهائی در اصفهان یورش برده و پس از تفتیش گسترده، شمار زیادی از وسایل شخصی و خانوادگی آنان را ضبط کردند. یک محل کسب متعلق به این خانواده نیز پلمب شد.
منازل مورد بازرسی متعلق به امین طبیانیفرد، بهاریه عسکرینسب و نیما طبیانیفرد بوده است. خانم عسکرینسب، مادر امین طبیانیفرد، در واحدی جداگانه در همان ساختمان محل سکونت فرزندش زندگی میکند. ماموران همچنین کارگاه سازسازی این خانواده را که در همین ساختمان قرار دارد، مورد بازرسی قرار داده و تمامی ابزارها، تجهیزات و دستگاههای تخصصی ساخت ساز، به همراه تعدادی ساز دستساز ارزشمند را ضبط کردند.
همزمان، گروه دیگری از ماموران به منزل نیما طبیانیفرد، فرزند امین طبیانیفرد، در محلهای دیگر از اصفهان مراجعه کرده و شماری از وسایل شخصی او را نیز با خود بردند.
تفتیش این منازل از حدود ساعت هشت صبح آغاز شد و تا حوالی یک بعدازظهر ادامه داشت. بنا بر اطلاعات دریافتی، در یکی از این موارد رفتار ماموران با خشونت، ضربوجرح و تهدید همراه بوده است.
در جریان این بازرسیها، شمار زیادی از اموال شخصی و خانوادگی از جمله لپتاپ، تلفن همراه، ساعت هوشمند، پاوربانک، مودم، گیرنده ماهواره، کتاب، تابلو و تصاویر مذهبی، پول نقد، ارز خارجی، طلا، دوربین حرفهای عکاسی، تلویزیون، میز تلویزیون، چمدان و تجهیزات ورزشی تنیس ضبط شد.
ماموران همچنین تعدادی از سازهای موسیقی متعلق به این خانواده، از جمله پیانو، ویولن، سهتار، ویولنسل، تمبک، کمانچه، گیتار و کلارینت را ضبط کردند.
در ادامه، فروشگاه موسیقی و ساز متعلق به این خانواده نیز توسط ماموران پلمب شد.
در پایان این بازرسیها، نیما طبیانیفرد با دریافت احضاریهای ملزم به حضور در اداره اطلاعات اصفهان شد. همچنین برای سایر اعضای این خانواده احضاریههایی جهت حضور در دادگاه مستقر در زندان دستگرد اصفهان صادر شده است.
#امین_طبیانی_فرد #بهاریه_عسکری_نسب #نیما_طبیانی_فرد #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
روز دوم شهریور ۱۴۰۵، بیش از ۲۰ تن از ماموران لباسشخصی با ارایه حکم قضایی، بهطور همزمان به منازل سه خانواده بهائی در اصفهان یورش برده و پس از تفتیش گسترده، شمار زیادی از وسایل شخصی و خانوادگی آنان را ضبط کردند. یک محل کسب متعلق به این خانواده نیز پلمب شد.
منازل مورد بازرسی متعلق به امین طبیانیفرد، بهاریه عسکرینسب و نیما طبیانیفرد بوده است. خانم عسکرینسب، مادر امین طبیانیفرد، در واحدی جداگانه در همان ساختمان محل سکونت فرزندش زندگی میکند. ماموران همچنین کارگاه سازسازی این خانواده را که در همین ساختمان قرار دارد، مورد بازرسی قرار داده و تمامی ابزارها، تجهیزات و دستگاههای تخصصی ساخت ساز، به همراه تعدادی ساز دستساز ارزشمند را ضبط کردند.
همزمان، گروه دیگری از ماموران به منزل نیما طبیانیفرد، فرزند امین طبیانیفرد، در محلهای دیگر از اصفهان مراجعه کرده و شماری از وسایل شخصی او را نیز با خود بردند.
تفتیش این منازل از حدود ساعت هشت صبح آغاز شد و تا حوالی یک بعدازظهر ادامه داشت. بنا بر اطلاعات دریافتی، در یکی از این موارد رفتار ماموران با خشونت، ضربوجرح و تهدید همراه بوده است.
در جریان این بازرسیها، شمار زیادی از اموال شخصی و خانوادگی از جمله لپتاپ، تلفن همراه، ساعت هوشمند، پاوربانک، مودم، گیرنده ماهواره، کتاب، تابلو و تصاویر مذهبی، پول نقد، ارز خارجی، طلا، دوربین حرفهای عکاسی، تلویزیون، میز تلویزیون، چمدان و تجهیزات ورزشی تنیس ضبط شد.
ماموران همچنین تعدادی از سازهای موسیقی متعلق به این خانواده، از جمله پیانو، ویولن، سهتار، ویولنسل، تمبک، کمانچه، گیتار و کلارینت را ضبط کردند.
در ادامه، فروشگاه موسیقی و ساز متعلق به این خانواده نیز توسط ماموران پلمب شد.
در پایان این بازرسیها، نیما طبیانیفرد با دریافت احضاریهای ملزم به حضور در اداره اطلاعات اصفهان شد. همچنین برای سایر اعضای این خانواده احضاریههایی جهت حضور در دادگاه مستقر در زندان دستگرد اصفهان صادر شده است.
#امین_طبیانی_فرد #بهاریه_عسکری_نسب #نیما_طبیانی_فرد #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤬5😡3🙏1
ادامه مصادرهها و فشار بر اقلیتهای مذهبی؛
استقرار ماموران حکومتی مقابل کلیسای ۱۵۰ ساله «پطرس مقدس» در تهران پس از مصادره
سازمان «ماده ۱۸»، مدافع حقوق مسیحیان در ایران، گزارش داد که یک ماه پس از تصرف غیرقانونی کلیسای تاریخی «پطرس مقدس» در تهران، ماموران امنیتی همچنان در برابر این بنای ۱۵۰ ساله مستقر شدهاند تا از ورود اعضا و بازگشت کلیسا به جامعه مسیحی جلوگیری کنند.
بر اساس این گزارش، در تاریخ ۲۱ تیرماه، ماموران وزارت اطلاعات با یورش به مجتمع این کلیسا واقع در خیابان سیتیر، ساکنان باقیمانده از جمله خانوادههای آشوری و ارمنی را با زور و تهدید از خانههای مسکونیشان بیرون راندند.
این اقدام بخشی از فشارهای سیستماتیک برای تخلیه و انتقال اجباری حدود ۲۰ خانواده مسیحی ساکن در این مجموعه بوده است.
تصرف این مکان مذهبی و تاریخی در حالی رخ میدهد که مقامات جمهوری اسلامی همواره در مجامع بینالمللی مدعی آزادی اقلیتهای دینی در انجام مناسک مذهبی هستند.
اقدام اخیر نهادهای امنیتی با واکنشهای تند بینالمللی روبهرو شده است. گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد و شورای جهانی کلیساها ضمن محکوم کردن این اخراجها و مصادره اموال، هشدار دادند که این حادثه زنگ خطری جدی درباره تشدید روند سرکوب و اعمال فشار بر جامعه مسیحیان ایران به شمار میرود.
برای جامعه مسیحیان ایران، کلیسای «پطرس مقدس» فراتر از یک اثر معماری یا بنای تاریخی، بخشی اساسی از هویت و میراث معنوی و مذهبی آنان محسوب میشود.
#آزادی_دین #رواداری #مسیحیان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
استقرار ماموران حکومتی مقابل کلیسای ۱۵۰ ساله «پطرس مقدس» در تهران پس از مصادره
سازمان «ماده ۱۸»، مدافع حقوق مسیحیان در ایران، گزارش داد که یک ماه پس از تصرف غیرقانونی کلیسای تاریخی «پطرس مقدس» در تهران، ماموران امنیتی همچنان در برابر این بنای ۱۵۰ ساله مستقر شدهاند تا از ورود اعضا و بازگشت کلیسا به جامعه مسیحی جلوگیری کنند.
بر اساس این گزارش، در تاریخ ۲۱ تیرماه، ماموران وزارت اطلاعات با یورش به مجتمع این کلیسا واقع در خیابان سیتیر، ساکنان باقیمانده از جمله خانوادههای آشوری و ارمنی را با زور و تهدید از خانههای مسکونیشان بیرون راندند.
این اقدام بخشی از فشارهای سیستماتیک برای تخلیه و انتقال اجباری حدود ۲۰ خانواده مسیحی ساکن در این مجموعه بوده است.
تصرف این مکان مذهبی و تاریخی در حالی رخ میدهد که مقامات جمهوری اسلامی همواره در مجامع بینالمللی مدعی آزادی اقلیتهای دینی در انجام مناسک مذهبی هستند.
اقدام اخیر نهادهای امنیتی با واکنشهای تند بینالمللی روبهرو شده است. گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد و شورای جهانی کلیساها ضمن محکوم کردن این اخراجها و مصادره اموال، هشدار دادند که این حادثه زنگ خطری جدی درباره تشدید روند سرکوب و اعمال فشار بر جامعه مسیحیان ایران به شمار میرود.
برای جامعه مسیحیان ایران، کلیسای «پطرس مقدس» فراتر از یک اثر معماری یا بنای تاریخی، بخشی اساسی از هویت و میراث معنوی و مذهبی آنان محسوب میشود.
#آزادی_دین #رواداری #مسیحیان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡4