آلفرد نورث وایتهد
پذیرش دیگری در جهان به‌هم‌پیوسته

آلفرد نورث وایتهد (۱۸۶۱–۱۹۴۷)، ریاضی‌دان و فیلسوف برجسته انگلیسی-آمریکایی، یکی از خلاق‌ترین متفکران قرن بیستم است که بیشتر به خاطر پایه‌گذاری «فلسفه فرآیند» (Process Philosophy) شناخته می‌شود.

او که ابتدا در کنار برتراند راسل در حوزه منطق و ریاضیات (تألیف اثر سترگ اصول ریاضیات) فعالیت می‌کرد، بعدها نظامی فلسفی آفرید که در آن جهان نه مجموعه‌ای از اشیای ایستا، بلکه شبکه‌ای از رویدادها، روابط و شدن‌های پویاست. نگاه وایتهد به هستی، مبنایی کاملا نوین برای درک پیوند میان انسان‌ها فراهم می‌کند.

▪️نظریه فلسفه فرآیند
پذیرش به مثابه درک به‌هم‌پیوستگی وجود

از دیدگاه وایتهد، رواداری و پذیرشِ دیگری تنها یک اخلاق ظاهری نیست، بلکه بازتابی از ساختار واقعی جهان است. او مفاهیم کلیدی زیر را برای تبیین این هم‌زیستی مطرح می‌کند:

▪️جهان رویدادها و روابط (Relational Reality)

وایتهد معتقد است هیچ‌چیز در جهان به‌طور مطلق جدا و ایزوله نیست. ما جوهره‌های ثابتی نیستیم، بلکه مجموعه‌ای از «روابط» و «تجربیات» در حال شدن هستیم. پذیرش دیگری در این نگاه یعنی درک این حقیقت که هویت من بدون حضور دیگری و بدون تعامل با او اصلا شکل نمی‌گیرد، بنابراین دیگری تهدیدی برای من نیست، بلکه پاره‌ای از ساختار وجودی من است.

▪️خلاقیت به مثابه اصل بنیادین هستی

در فلسفه وایتهد، «خلاقیت» نیروی محرکه جهان است و هر موجودی سهمی منحصربه‌فرد در شکل‌دادن به کل کائنات دارد. پذیرشِ دیگری یعنی احترام به این حق خلاقیت، یعنی به رسمیت شناختن این که هر انسان نگاه و تازگی خاص خود را به جهان می‌آورد و سرکوب این تفاوت، یعنی انجماد جریان زندگی.

▪️نفی جزم‌گرایی و پذیرشِ چشم‌اندازها

وایتهد به شدت با «جزم‌اندیشی علمی و فلسفی» (که آن را گمراهی مبرهن می‌نامید) مخالف بود. او معتقد بود هیچ‌کدام از ما کلِ حقیقت را در مشت نداریم، بلکه هرکس تنها از زاویه و «چشم‌انداز» خاص خود به جهان نگاه می‌کند. پذیرش دیگری یعنی گشودگی برای دیدن جهان از منظر چشم‌اندازهای دیگر، امری که مدارا را به یک ضرورت عقلانی بدل می‌کند.

پذیرش در اندیشه‌ وایتهد، یعنی هماهنگیِ پویا با تکثر جهان. او ما را دعوت می‌کند تا از نگاه مکانیکی و خشک به انسان‌ها دست برداریم و جهان را همچون یک ارکستر بزرگ از صداهای مرتبط به هم ببینیم. جامعه‌ روادار از منظر وایتهد، جامعه‌ای است که در آن افراد درک می‌کنند تفاوت‌ها نه نقاط انحراف، بلکه فرصت‌هایی برای غنا بخشیدن به تجربه جمعی انسانی هستند، جایی که هم‌زیستی، رقص هماهنگ تفاوت‌ها در بستر یک فرآیند زنده است.

#آلفرد_نورث_وایتهد #فلسفه #دیگری #پذیرش #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

یورش ماموران به منازل سه خانواده بهائی در اصفهان؛ ضبط گسترده اموال و پلمب یک محل کسب

روز دوم شهریور ۱۴۰۵، بیش از ۲۰ تن از ماموران لباس‌شخصی با ارایه حکم قضایی، به‌طور هم‌زمان به منازل سه خانواده بهائی در اصفهان یورش برده و پس از تفتیش گسترده، شمار زیادی از وسایل شخصی و خانوادگی آنان را ضبط کردند. یک محل کسب متعلق به این خانواده نیز پلمب شد.

منازل مورد بازرسی متعلق به امین طبیانی‌فرد، بهاریه عسکری‌نسب و نیما طبیانی‌فرد بوده است. خانم عسکری‌نسب، مادر امین طبیانی‌فرد، در واحدی جداگانه در همان ساختمان محل سکونت فرزندش زندگی می‌کند. ماموران همچنین کارگاه سازسازی این خانواده را که در همین ساختمان قرار دارد، مورد بازرسی قرار داده و تمامی ابزارها، تجهیزات و دستگاه‌های تخصصی ساخت ساز، به همراه تعدادی ساز دست‌ساز ارزشمند را ضبط کردند.

هم‌زمان، گروه دیگری از ماموران به منزل نیما طبیانی‌فرد، فرزند امین طبیانی‌فرد، در محله‌ای دیگر از اصفهان مراجعه کرده و شماری از وسایل شخصی او را نیز با خود بردند.

تفتیش این منازل از حدود ساعت هشت صبح آغاز شد و تا حوالی یک بعدازظهر ادامه داشت. بنا بر اطلاعات دریافتی، در یکی از این موارد رفتار ماموران با خشونت، ضرب‌وجرح و تهدید همراه بوده است.

در جریان این بازرسی‌ها، شمار زیادی از اموال شخصی و خانوادگی از جمله لپ‌تاپ، تلفن همراه، ساعت هوشمند، پاوربانک، مودم، گیرنده ماهواره، کتاب، تابلو و تصاویر مذهبی، پول نقد، ارز خارجی، طلا، دوربین حرفه‌ای عکاسی، تلویزیون، میز تلویزیون، چمدان و تجهیزات ورزشی تنیس ضبط شد.

ماموران همچنین تعدادی از سازهای موسیقی متعلق به این خانواده، از جمله پیانو، ویولن، سه‌تار، ویولنسل، تمبک، کمانچه، گیتار و کلارینت را ضبط کردند.

در ادامه، فروشگاه موسیقی و ساز متعلق به این خانواده نیز توسط ماموران پلمب شد.

در پایان این بازرسی‌ها، نیما طبیانی‌فرد با دریافت احضاریه‌ای ملزم به حضور در اداره اطلاعات اصفهان شد. همچنین برای سایر اعضای این خانواده احضاریه‌هایی جهت حضور در دادگاه مستقر در زندان دستگرد اصفهان صادر شده است.

#امین_طبیانی_فرد #بهاریه_عسکری_نسب #نیما_طبیانی‌_فرد #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

آنچه علوم اعصاب درباره‌ «ترس از تفاوت» می‌گوید
ریشه‌های زیستی تعصب و راه‌های عبور از آن

هنری تاجفل، روان‌شناس اجتماعی لهستانی-بریتانیایی، در دهه‌ی ۱۹۷۰ با آزمایش معروف «پارادایم گروه حداقلی» ثابت کرد حتی تقسیم‌بندی کاملا بی‌معنا و تصادفی افراد به دو گروه (مثلا بر اساس ترجیح یک نقاشی انتزاعی) کافی است تا افراد به هم‌گروهی‌های خود جانب‌داری نشان دهند و به گروه دیگر با فاصله برخورد کنند.

این آزمایش نشان داد بخشی از تعصب، نه لزوما ریشه در تفاوت واقعی، که در خود سازوکار دسته‌بندی ذهنی «ما» و «آن‌ها» دارد.

مطالعات کارستن دو دریو، روان‌شناس هلندی، در نشریه‌Science (۲۰۱۰) نشان داد هورمون اکسی‌توسین، که معمولا به اعتماد و پیوند اجتماعی مرتبط دانسته می‌شود، وقتی به‌صورت آزمایشی به افراد داده شد، هم‌زمان دلبستگی به گروه خودی و بدگمانی به گروه بیرونی را تقویت کرد.

یافته‌ای که نشان داد حتی هورمون «پیوند» می‌تواند مرز میان خودی و غریبه را پررنگ‌تر کند، نه لزوما محو.

نمونه‌ای که این یافته‌ها را ملموس می‌کند، تجربه‌ی «تماس بین‌گروهی» (Intergroup Contact) است که گوردون آلپورت در کتاب «ماهیت تعصب» (۱۹۵۴) صورت‌بندی کرد: در جوامعی که افراد از گروه‌های متفاوت در محیط کار یا محله به‌طور مکرر و برابر با هم تعامل داشتند، سطح تعصب اندازه‌گیری‌شده به‌مرور کاهش یافت، برخلاف جوامعی که این گروه‌ها صرفا در فضای موازی و بدون تماس واقعی زندگی می‌کردند.

آنچه از کنار هم گذاشتن این یافته‌ها برمی‌آید، تصویری است از تعصب نه به‌عنوان یک صفت ثابت شخصیتی، که به‌عنوان واکنشی زیستی و قابل تغییر در برابر ناآشنایی. واکنشی که مسیرش، دست‌کم تا حدی، به میزان و کیفیت مواجهه واقعی با «دیگری» گره خورده است.

#تعصب #رواداری #علوم_شناختی #دیگری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402