گفت‌وشنود
5.43K subscribers
7.62K photos
1.8K videos
3 files
2.08K links
در صفحه‌ی «گفت‌وشنود» مطالبی مربوط‌به «رواداری، مدارا و هم‌زیستی بین اعضای جامعه با باورهای مختلف» منتشر می‌شود.
https://dialog.tavaana.org/
Instagram.com/dialogue1402
Twitter.com/dialogue1402
Facebook.com/1402dialogue
Download Telegram
«حالم خوب نیست»
تو ضعیف نیستی، زخمی هستی

شاید این روزها بیشتر از قبل خسته‌ای. تمرکزت پایین آمده، شب‌ها خوب نمی‌خوابی، گاهی بی‌دلیل بغض می‌کنی و گاهی هیچ چیز حس نمی‌کنی. و بعد از خودت می‌پرسی: «من که آسیب مستقیم ندیده‌ام، چرا این‌قدر داغونم؟ نکند ضعیفم؟»
اگر این سوال را از خودت پرسیده‌ای، تنها نیستی. و جوابش برعکس چیزی است که فکر می‌کنی.

▪️فاجعه فقط آدم‌ها را زخمی نمی‌کند
جامعه هم زخمی می‌شود

جامعه‌شناس آمریکایی، کای اریکسون، بازماندگان یک سیل مرگبار را بررسی کرد. نتیجه‌اش جالب بود: علاوه بر خسارت‌های فردی، چیزی که مردم را به‌شدت می‌شکست، فروپاشی «بافت اجتماعی» بود. یعنی اعتماد، حس تعلق و پیوندهایی که زندگی روزمره را قابل‌تحمل می‌کردند. او این را «ترومای جمعی» نامید. یعنی زخمی که بر تن جامعه می‌نشیند و فقط مجموع زخم‌های فردی نیست.

▪️بدن و مغزت دارند کارشان را می‌کنند

وقتی مغز با تهدید بزرگ و مداوم روبه‌رو می‌شود، سیستم هشدارش روشن می‌ماند. پژوهش‌های روان‌شناسی استرس نشان داده‌اند که قرار گرفتن طولانی در معرض تهدید، خواب، تمرکز، اشتها و خلق‌وخو را به هم می‌زند. این نشانه‌ صرفا بدی نیست؛ نشانه‌ مغزی است که دارد از تو محافظت می‌کند، حتی اگر هزینه‌اش سنگین باشد.
بی‌حسی هم همین‌طور است. بسیاری از پژوهشگران ترومای روانی، بی‌حسی و فاصله‌گرفتن عاطفی را یک سازوکار دفاعی می‌دانند: ذهن وقتی بار احساسی از ظرفیتش بیشتر می‌شود، «ولوم» را پایین می‌آورد.

▪️پس چرا فکر می‌کنیم ضعیفیم؟

چون در شرایط غیرعادی انتظار داریم عادی عمل کنیم. اما بعد از سوگ و خشونت و بی‌عدالتی، واکنش غمگین، خسته و درهم‌ریخته، همان واکنش «معمول» است. بخشی از تحقیقات پس از بلایای بزرگ نشان می‌دهد که نشانه‌های استرس در هفته‌ها و ماه‌های اول بسیار شایع است و بسیاری از افراد، با گذر زمان و حمایت اجتماعی، به‌تدریج بهتر می‌شوند.

▪️چه کار کوچکی می‌شود کرد؟

برخی پژوهش‌ها می‌گویند: برای حال بد خودت، اسم بگذار: «من الان سوگوارم»، «من خسته‌ام»، «من می‌ترسم». این پژوهش‌ها نشان می‌دهند نام‌گذاری احساسات، شدت واکنش هیجانی را کاهش می‌دهد. و بعد، با یک نفر امن حرف بزن. حتی یک نفر.

اگر نشانه‌ها طولانی و شدید شد، کمک گرفتن از متخصص نشانه‌ ضعف نیست؛ شبیه رفتن به پزشک برای زخمی است که خودش خوب نمی‌شود.

حال بد تو، شاهد این است که هنوز خیلی چیزها برایت مهم است.

#ترومای_جمعی #استرس #روانشناسی

@Tavaana_TavaanaTech
👍6❤2
وقتی مغز، الهیات رسمی را نادیده می‌گیرد
دو خدا در یک ذهن

یک کشیش تحصیل‌کرده که سال‌ها درباره‌ الوهیت «فراتر از زمان و مکان» درس داده، در یک آزمایش که از او خواستند سریع به داستانی گوش دهد و بگوید آیا خدا می‌توانست هم‌زمان به دو درخواست دعا در دو نقطه‌ مختلف جهان پاسخ دهد. در پاسخ سریع و بی‌فکر، گفت نه، خدا باید اول یکی را تمام کند، بعد برود سراغ دیگری. همان مردی که روی کاغذ، خدا را نامحدود توصیف می‌کرد.

🔹 این تناقض چه نام دارد؟
پژوهشگر جاستین بارت این شکاف را با عنوان Theological Correctness (درستی الهیاتی) در برابر Intuitive Religion (دین شهودی) توصیف کرد: تفاوت میان آنچه افراد «روی کاغذ و در آموزه‌های رسمی» می‌گویند باور دارند، و آنچه در لحظه‌ عمل و تحت فشار زمانی، واقعا در ذهنشان فعال می‌شود.

🔹 دین آموزشی در برابر دین شهودی
دین آموزشی همان چیزی است که در کتاب‌های مقدس، خطبه‌ها و دروس الهیات آمده: خدایی بی‌زمان، همه‌جا حاضر، فارغ از جسم. اما دین شهودی، تصویری است که مغز به‌طور خودکار و ناخودآگاه می‌سازد: خدایی که گویی در یک مکان است، یک‌به‌یک گوش می‌دهد، و حتی شاید کمی شبیه انسان فکر می‌کند.

🔹 چرا این شکاف وجود دارد؟
بارت توضیح داد مغز انسان برای پردازش سریع، به سامانه‌های شناختی شهودی (مثل نظریه‌ ذهن) متکی است که اصلا برای تصور موجوداتی نامحدود و انتزاعی طراحی نشده‌اند. وقتی زمان برای تفکر عمیق نیست، ذهن به تصویر ساده‌تر و انسان‌وارتر بازمی‌گردد.

🔹 مثال ملموس
کسی که معتقد است «خدا همه‌جا هست»، هروقت که دعا می‌کند، ناخودآگاه رو به آسمان یا یک جهت خاص نگاه می‌کند؛ گویی خدا در «آن بالا» نشسته، نه در همه‌جا به‌طور یکسان.

📌 نکته‌ پایانی: شاید باورهای رسمی دینی روی کاغذ پیچیده و انتزاعی باشند، اما ذهن در عمل، همیشه به ساده‌ترین و شهودی‌ترین نسخه از خدا بازمی‌گردد؛ نسخه‌ای که بیشتر شبیه یک انسان قدرتمند است تا یک مفهوم فلسفی.

#علوم_شناختی_دین #علوم_شناختی #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
❤7👏3
مونا الطحاوی
روسری‌ها و بکارت
دو ابزار یک نظام کنترل

نوامبر ۲۰۱۱، در میانه‌ی اعتراضات میدان تحریر قاهره، نیروهای امنیتی مصر مونا الطحاوی، نویسنده و روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی را بازداشت کردند؛ بازوی چپ و دست راستش را شکستند، او را مورد آزار جنسی قرار دادند و دوازده ساعت در بازداشت نگه داشتند. همین تجربه، نقطه‌ عطفی شد برای نوشتن کتابی که سال‌ها بعد، بحثی جهانی برانگیخت.

الطحاوی که در مصر و بریتانیا بزرگ شده و نوجوانی‌اش را در عربستان سعودی گذرانده بود، پیش‌تر در سال ۲۰۱۲ با مقاله‌ای جنجالی در مجله‌ فارین پالیسی با عنوان «چرا آن‌ها از ما متنفرند؟» جنجالی گسترده به راه انداخته بود. آن مقاله بعدها به کتابی بسط یافت: روسری‌ها و بکارت: چرا خاورمیانه به انقلاب جنسی نیاز دارد (۲۰۱۵).

استدلال مرکزی کتاب این بود که بهار عربی، تنها نیمی از انقلاب لازم را به انجام رساند. او نوشت انقلاب‌هایی که از تونس آغاز شد، هرگز درباره‌ برابری جنسیتی نبودند؛ و تا زمانی که زنان، همان مبارزه را در خیابان و خانه هم پیش نبرند، انقلاب سیاسی تنها «انقلاب مردان» باقی خواهد ماند.

الطحاوی سه‌گانه‌ای را هدف گرفت که آن را «سه‌ضلعی زن‌ستیزی» نامید: دولت، خیابان و خانه.
او نشان داد حتی پوشش کامل هم زنان را از آزار خیابانی مصون نمی‌کند؛ خودش در حالی که در مکه، میان جمعیتی زنانه و تحت نظارت پلیس، کاملاً پوشیده نماز می‌خواند، مورد دست‌درازی جنسی قرار گرفت.
او ریشه‌ی کنترل بدن زنان از حجاب اجباری تا ختنه‌ی زنان و آزمایش بکارت را نه در دین به‌تنهایی، بلکه در آنچه «آمیزه‌ای سمی از فرهنگ و دین» نامید جست‌وجو کرد؛ ترکیبی که قوانین مدنی بسیاری از کشورهای عربی را هنوز شکل می‌دهد.

فصل نخست کتاب با جمله‌ای پرتکرار پایان می‌یابد: تا زمانی که «مبارک‌های درون ذهن، در اتاق‌خواب و در گوشه‌ خیابان» را سرنگون نکنیم، انقلاب هنوز آغاز نشده است.
او اما تاکید کرد این نبرد وارداتی از غرب نیست؛ زنان عرب قرن‌ها پیش از او نیز شعر عاشقانه و اروتیک سروده‌اند و علیه نابرابری نوشته‌اند ریشه‌ای که خود فرهنگ منطقه در آن نهفته است، نه چیزی بیگانه با آن.

دیدگاه‌های الطحاوی امروز در جنبش‌های دیجیتال زنان عرب علیه آزار خیابانی و قوانین احوال شخصیه، زنده و در جریان است؛ کتابش همچنان یکی از جسورانه‌ترین متون فمینیستی درباره‌ بدن زن در خاورمیانه به‌شمار می‌رود.

#مونا_الطحاوی #بکارت #برابری_جنسیتی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍12🏆2❤1
نگاه کن، گوش کن، وصل کن

وقتی اتفاقی دردناک و جمعی می‌افتد، یک فاجعه که خبرش همه را درگیر می‌کند‌ غریزه خیلی از ما این است که بروند و با بازمانده یا داغدار «حرف بزنند»، از او بخواهند احساسش را تعریف کند، انگار حرف‌زدن زیاد خودش درمان است.

اما سازمان جهانی بهداشت (WHO) سال‌هاست با شواهد علمی، دقیقا برعکس این باور رایج را نشان داده.

سازمان جهانی بهداشت، همراه با War Trauma Foundation و World Vision International، در سال ۲۰۱۱ راهنمایی منتشر کرد به نام «کمک‌های اولیه روانی» (Psychological First Aid) که حتی به فارسی هم ترجمه شده.

این راهنما بر سه اصل ساده استوار است: نگاه کن، گوش کن، وصل کن (Look, Listen, Link)؛ یعنی اول وضعیت و نیازهای واقعی فرد را ببین، با احترام و بدون فشار گوش بده، و بعد او را به کمک و منابعی که نیاز دارد وصل کن نه اینکه مجبورش کنی همان لحظه از تجربه دردناکش حرف بزند.

نکته علمی مهم‌تر این است: مرور شواهد توسط کاکرین و سازمان جهانی بهداشت نشان داد روش قدیمی‌تری به نام «واکاوی روانی» (Psychological Debriefing) یعنی واداشتن افراد به بازگویی فوری و یک‌جلسه‌ای احساساتشان بعد از یک فاجعه نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه در برخی موارد خطر اختلال استرس پس از سانحه را افزایش می‌دهد.

به همین دلیل، سازمان جهانی بهداشت رسما توصیه کرد این روش دیگر به‌صورت همگانی استفاده نشود.

برای جامعه‌ای مثل ایران، که تجربه‌های دردناک جمعی مثل فقدان‌های گسترده بخشی از حافظه مشترک آن است، این یافته معنای زیادی دارد: همدلی واقعی، تنها «حرف‌زدن درباره درد» نیست؛ گاهی حضور آرام، گوش‌دادن بدون فشار، و کمک عملی، موثرتر از هر گفت‌وگوی فوری است.

این‌بار به‌جای پرسیدن «بگو چی شد، چی حس کردی؟»، شاید بهتر باشد فقط بپرسی: «الان به چی نیاز داری؟»

#ترومای_جمعی #گوش_دادن_فعال

@Dialogue1402
❤8👍2
حکومت تحمیلی دینی، اعدام و خشونت بی‌پایان مذهبی
چرا «لا اکراه فی الدین» کار نمی‌کند؟
ورق بزنید

نظام ولایت فقیه بزرگ‌ترین نمود تحمیل دین بر یک جامعه و کشور است: یک فرقه مذهبی که مهم‌ترین مناصب تصمیم‌گیری و قدرت را به شکلی مستبدانه به انحصار خود درآورده و کسانی را که خواهان تغییر و گذار از این وضع هستند، با عنوان «دشمنان خدا» با شدیدترین اشکال خشونت تهدید، مجازات و اعدام می‌کند. چرا آیه «لا اکراه فی الدین» (که اغلب به‌عنوان شاهدی بر آزادی دین در اسلام مطرح می‌شود)، نتوانسته جامعه مذهبی باورمندان را به جایی برساند که مانع اجباری شدن دین و وقوع چنین
جنایاتی شوند؟

▪️تفسیر، تفسیر، تفسیر!
ادبیات دینی از یک سو، و‌تفسیرزدگی دین از سوی دیگر، به‌گونه‌ای است که تقریبا هیچ جمله یا قاعده‌ای دارای یک معنی واقعی، مشخص و مستحکم باقی نمی‌ماند. در سنت دینی، تقریبا هر دستور یا آموزه را می‌توان با استفاده از تکنیک‌های بازی با زبان و دستکاری معنی، آن‌قدر تفسیر کرد که در نهایت معنایی دلبخواهی از آن بیرون کشید. مثلا مومنان به‌راحتی می‌توانند ادعا کنند «لا اکراه فی الدین» فقط برای مسلمانان (گروه فی‌الدین) است، و شامل کسانی که از دید آنان خارج از دین هستند
نمی‌شود.

▪️تناقضات درون‌دینی
در بعضی ادیان به‌ندرت می‌توان آموزه یا دستوری یافت، که آموزه یا دستوری متضاد یا جایگزین آن در خود همان دین وجود نداشته باشد. به همین دلیل فقها به‌راحتی می‌توانند بسته به شرایط، منافع و موقعیت از یک آیه یا حدیث خاص استفاده کنند و در صورت لزوم، در زمانی دیگر به آیه یا حدیثی با جهت‌گیری متفاوت استناد کنند. برای مثال، در کنار لااکراه فی‌الدین، تعابیری مانند «اشدا علی الکفار» نیز وجود دارد؛ یعنی مومنان در برابر کافران سخت‌گیرند. در آیات دیگر نیز از جنگ، جزیه، مجازات و مرزبندی میان مومن و کافر سخن گفته می‌شود. پس برای یک مومن دشوار نیست که در صورت تمایل به آیه دیگری استناد کند و اهداف و اعمال خود را موجه جلوه
دهد.

▪️سنت‌ها و عادت‌های مذهبی
منبع رفتار افراد یا جوامع مذهبی و فرقه‌ای همیشه فقط متن و آموزه نیست. آنان به سنت‌ها، رفتار پیشینیان، فقه تاریخی، سیره پیامبران و رهبران دینی و عادت‌هایی که طی قرن‌ها عادی شده‌اند نیز نگاه می‌کنند. در نتیجه حتی اگر یک آیه در ظاهر بر نبود اجبار تاکید کند، مجموعه بزرگی از سنت‌ها و احکام تاریخی می‌تواند در عمل جهت دیگری ایجاد کند. در چنین ساختاری، یک جمله مانند «لا اکراه فی الدین» باید نه فقط با یک تفسیر دیگر، بلکه با قرن‌ها رفتار پیامبران، فقه، سنت و عادت هم رقابت کند.

▪️وقتی دین نهاد حکومت را غصب می‌کند
حکومت، به‌طور طبیعی، با قدرت، اجبار، قانون، مجازات و اعمال اقتدار سروکار دارد. وقتی یک دین یا فرقه مذهبی نهاد حکومت را قبضه می‌گیرد، آموزه‌های اخلاقی آن به‌تدریج ممکن است کارکردی کاملا متفاوت پیدا کنند. جمله‌ای مانند «لا اکراه فی الدین» تا زمانی می‌تواند یک توصیه اخلاقی باشد که دین برای تحمیل خود به پلیس، دادگاه، زندان و نیروی نظامی متکی نباشد، و امری فردی و وجدانی و آزاد باقی بماند. اما وقتی همان دین به ایدئولوژی رسمی حکومت تبدیل شود، نباید از فاسد شدن آن تعجب کرد.

#نفد_دین #حکومت_دینی #دین_حکومتی #نه_به_اعدام #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍7🏆1
آیا همدلی همه‌جای دنیا یک شکل است؟

وقتی یک نفر از یک کشور دیگر، در موقعیتی که برایت غم‌انگیز است، لبخند می‌زند یا سکوت می‌کند، ممکن است فکر کنی بی‌تفاوت است.
اما شاید او دقیقا دارد همدلی می‌کند فقط به زبان فرهنگی خودش.

آیا همدلی یک احساس جهانی و یکسان است، یا هر فرهنگ آن را به شکل متفاوتی بروز می‌دهد؟

هیزل مارکوس و شینوبو کیتایاما، دو روان‌شناس فرهنگی، در مقاله‌ای تأثیرگذار در سال ۱۹۹۱ نشان دادند فرهنگ‌ها را می‌توان بر اساس «خود مستقل» (Independent Self) در برابر «خود وابسته به دیگران» (Interdependent Self) تقسیم کرد.

در فرهنگ‌هایی با خود وابسته، مرز بین «من» و «دیگران» کمرنگ‌تر است؛ به همین خاطر، حس‌کردن درد دیگری طبیعی‌تر و خودکارتر رخ می‌دهد، چون آن «دیگری» بخشی از تعریف خود فرد محسوب می‌شود.

پژوهش دیگری توسط ویلیام چوپیک و همکارانش در سال ۲۰۱۷، با بررسی داده‌هایی از ده‌ها کشور، نکته ظریف‌تری را نشان داد: فرهنگ‌های جمع‌گرا به‌طور کلی سطح همدلی بالاتری گزارش می‌دهند، اما این همدلی عمدتا به سمت «گروه خودی» خانواده، قوم، جامعه نزدیک متمرکز است؛ در حالی‌که در فرهنگ‌های فردگراتر، همدلی توزیع یکنواخت‌تری نسبت به غریبه‌ها هم دارد.

این یعنی همدلی، احساسی جهانی است، اما مرزها و روش بروزش با چه کسی، چقدر، و از چه راهی ابراز شود در فرهنگ‌های مختلف شکل متفاوتی می‌گیرد؛ چیزی که روان‌شناسان آن را «قواعد نمایش هیجان» (Display Rules) می‌نامند.

بر این اساس بهتر است در برخی برداشت‌های کلی بازنگری کنیم و دفعه بعد که رفتار کسی از فرهنگی دیگر را «سرد» یا برعکس «زیاد ‌احساساتی» دیدیم، شاید سوال درست این نباشد که «او همدلی ندارد»، بلکه باید بفهمیم «همدلی در فرهنگ او به چه زبانی حرف می‌زند؟»


#همدلی #فرهنگ #دیگری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
❤5👍1🙏1👌1
محکومیت اسقف پیشین استرالیا به زندان؛ کریستوفر ساندرز به جرم آزار جنسی مردان جوان راهی زندان شد

کریستوفر ساندرز، اسقف پیشین شهر بروم در استرالیا، به دلیل آزار جنسی دو مرد جوان بومی به تحمل حبس محکوم شد.

این مقام ارشد کلیسای کاتولیک که در سال ۲۰۲۰ از سمت خود استعفا داده بود، در ماه اوت گذشته در دادگاه به یک فقره تجاوز جنسی و ۱۲ مورد آزار جنسی مجرم شناخته شد.

قاضی دادگاه این مرد ۷۶ ساله را به شش سال و نیم زندان محکوم کرد و او تا پیش از سال ۲۰۳۱ واجد شرایط دریافت آزادی مشروط نخواهد بود.

پرونده ساندرز یکی از مهم‌ترین پرونده‌های محکومیت مقامات ارشد کلیسای کاتولیک در جهان به شمار می‌رود.

بر اساس اسناد دادگاه، جرایم او در فاصله سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ رخ داده و شامل بوسیدن و آزار نوجوانان، و در یک مورد تجاوز جنسی (رابطه جنسی دهانی) به یک نوجوان بوده است.

ساندرز که در سال ۱۹۷۶ کسوت روحانیت را دریافت کرده بود، دهه‌ها در منطقه دورافتاده کیمبرلی در شمال غربی استرالیا خدمت کرد و از سال ۱۹۹۶ به عنوان اسقف بروم منصوب شده بود.

#اسقف #تجاوز #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
😱9❤1
⁨ ۷ اکتبر سالروز حمله تروریستی حماس

جمهوری اسلامی با سیاست‌های نفرت‌پراکنانه و دیگری‌ستیزانه‌اش از جمله حمایت از حمله تروریستی حماس به شهروندان اسرائیلی و برگزاری «جشن پیروزی» برای کشتار شهروندان اسرائیلی، زندگی ایرانیان را به تباهی کشانده است.

طرحی از اسد بیناخواهی

لینک وبسایت:
https://tolerance.tavaana.org/fa/Khamenei-Gaza

#گفتگو_توانا #شهروندان_اسراییلی #شهروندان_ایرانی #خامنه_ای⁩
👌7💯1
حسن خمینی، نوه بنیانگذار جمهوری اسلامی:
حمله ۷ اکتبر حماس شادی‌آور بود

حسن خمینی، نوه بنیانگذار جمهوری اسلامی، همان روزها و در تایید حمله تروریست‌های حماس به اسراییل و کشتار شهروندان اسراییلی و غیراسراییلی را «کار بسیار بزرگ» خوانده بود.

او تروریست‌ها را «مظلوم» دانسته و گفته بود: «برای اولین بار، مظلومیت مدافعانه فلسطینی‌ها به مظلومیت مهاجمانه تبدیل شد».

حسن خمینی که بسیاری از وابستگان به طیف «اصلاح‌طلب» جمهوری اسلامی به او تعلق خاطر دارند در ادامه گفته بود: «اینکه یک مظلوم توانسته روی پای خودش بایستد، شادی‌آور است».

- تاسف‌بار است ملت مداراجویی چون ایران باید حضور چنین کسانی را در راس اداره و مدیریت کشور بر تابد. کسانی که آشکارا کشتار شهروندان را «شادی‌آور» می‌خوانند.

این نگاه چه نسبتی با مدارا و رواداری دارد؟ اساسا نگاه کسانی چون حسن خمینی چه تفاوتی با نگاه کسانی چون علی خامنه‌ای دارد؟

چرا همه وابستگان به جمهوری اسلامی مقابل کشتار شهروندان اسراییلی یک گونه می‌اندیشند؟

#گفتگو_توانا #شهروندان_اسراییلی #شهروندان_ایرانی #حسن_خمینی
🤬8🤮3🖕3❤1😱1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
علیه فراموشی
«زمان در حال اتمام است برای نجات همه ما!»

این تصویر مادری است که فرزند جوانش در شبیخون تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ توسط گروه حماس به گروگان گرفته شده بود.
ریکاردو (ریچل) گلدبرگ-پولین، مادر یهودی آمریکایی-اسرائیلی، در حالی از غم و کابوس اسارت فرزندش می‌گوید که جهان آزاد نظاره‌گر یکی از تاریک‌ترین تراژدی‌های انسانی بود.

فرزند او، «هرش گلدبرگ-پولین»، جوان ۲۳ ساله اسرائیلی-آمریکایی، در جریان حمله وحشیانه حماس به جشنواره موسیقی نُوا ربوده شد. هرش در همان ساعات اولیه حمله، بر اثر انفجار نارنجک، دست چپ و بخشی از ساعد خود را از دست داد و با همین وضعیت وخیم به غزه منتقل شد. او پس از ماه‌ها تحمل درد و شکنجه در اسارت، در آگوست ۲۰۲۴ به دست تروریست‌های حماس به قتل رسید و پیکر بی‌جانش سرانجام توسط نیروهای اسرائیلی در یکی از تونل‌ها پیدا شد.

این ویدیو روایتگر فاجعه و دردی است که خشونت، ترور و گروگان‌گیری بر جهان تحمیل می‌کند.

#هفتم_اکتبر #نه_به_جمهوری_اسلامی
❤4💔4