🔵 #کتاب_صوتی_جادوگران_بازار_نوین

✅ قسمت 34: فصل چهارم
ادامه مصاحبه با ویکتور اسپراندیو
(قسمت چهارم و آخرمصاحبه)

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

https://t.me/tehran_boorse/1749

🔵 فصل یازدهم - #حقوق_مالکیت

🔸 11.3. مالکیت جمعی، حصارکشی، و دولت

آیا حقوق مالکیت کلاسیک اثر جانبی ناخواسته تمایل دولت به مالیات گیری بودند؟ ما نگاهی به مالکیت جمعی، مالکیت خصوصی، مالیات، و بعضی ایده‌های جیمز اسکات در کتابش "از چشم دولت" خواهیم انداخت.

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

https://t.me/DevelopmentEcon/273

🔵 #معرفی_مقاله

چشم‌انداز سرمایه‌گذاری در نیروگاه‌های تلمبه‌ ذخیره‌ای و روندهای آن

✍ سید حسین سجادی‌فر و امیر شاملویی

🔸نشریه علمی سد و نیروگاه برق آبی ایران

✔️ چکیده
در سال‌های اخیر گرمایش کره‌ی زمین جدی‌تر از سال‌های قبل شده و مباحث مربوط به تغییر اقلیم اهمیت بیشتری پیدا کرده است. پیامدهای این گرمایش در کنار رشد جمعیت، باعث شده است تا راهکارهای متفاوتی برای توسعه‌ی انرژی‌های تجدیدپذیر و دست یافتن به توسعه‌ی پایدار مطرح شود. در همین راستا، نیروگاه‌های تلمبه ذخیره‌ای نیز معرفی شده‌اند. این نیروگاه‌ها می‌توانند انرژی را در زمان پایین بودن تقاضا ذخیره کنند و هنگام افزایش تقاضا، آن را آزاد کنند. در سال‌های اخیر، این نیروگاه‌ها، توسعه‌ی زیادی پیدا کرده‌اند و روند سرمایه‌گذاری برای ساخت آن‌ها در سال‌های آینده نیز صعودی است. با توجه به اهداف اقلیمی مطرح شده در آخرین کنفرانس‌های تغییرات آب و هوایی و تلاش برای پایین آوردن میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای، توسعه این نوع نیروگاه‌ها که برق را با انتشار کربن کم تولید می‌کنند، اهمیت زیادی دارد.

#سجادیفر
#سرمایه_گذاری
#برق_آبی

می‌خواستم بمانم
رفتم
می‌خواستم بروم
ماندم
نه رفتن مهم بود و نه ماندن
مهم
من بودم
که نبودم
#گروس_عبدالملکیان
شب خوش

🔻 اختصاصی دورنمای اقتصاد🔻

🔵 کوپ ها (COP) مي‌آيند و مي‎ر‌وند و ما مانده‌ايم

✍ محمد ابراهيم رئيسي
پ‍ژوهشگر اقتصاد محيط زيست
 داستان تغيير اقليم ديگر صرفا يك مسئله محيط‌زيستي نيست كه همه مسئوليت‌ها را بگذاريم روي دوش خانم شيما انصاري و سازمان محيط‌زيست. در جهان امروز تغيير اقليم و آثار ناشی از آن، مسئله‎اي اقتصادي است و تاثيرات آن در چگونگي برنامه‎ريزي بخش‎هاي مختلف اقتصادي مورد توجه قرار مي‌گيرد. پيشران بسياري از تغييرات و تصميمات آينده اقتصادي در بخش دولتي و خصوصي جهان تصميمات گرفته شده در اجلاس‎هاي تغييرات اقليمي است كه هرساله برگزار مي‌گردد و به كنفرانس اعضا يا به اختصار COP معروف است.

بي توجهي به توافقات به‎عمل آمده و عدم آمادگي براي واكنش اقتصادي به تصميماتي كه در COP ها گرفته مي‌شود، سبب مي‎شود تا آثار بی‎توجهی  به آنها به طور غير مستقيم، بخش‎هاي اقتصادي ايران  را تهديد کند. اين آثار بخش نفت و گاز را كه جان اقتصاد كشور به درآمدش بسته است و بعد از آن صنايع و معادن كه مي‌خواهد موتور توسعه ما در برنامه هفتم باشد و در ادامه حتما بخش حمل‎ و نقل دريايي، بخش كشاورزي و حتي بخش خدمات را تحت تاثير شديد قرار خواهد داد.

عدم توجه جدی به ابعاد اقتصادی COPها توسط وزارتخانه‎هاي اقتصاد و دارايي، نفت، راه ‎و‎ شهرسازي، صمت و كشاورزي و وزارت نيرو و سازمان محيط‌زيست و در سطح بالاتر رئيس دولت که از اين زاويه به مسئله تغيير اقليم نمي‎نگرد، زخم‌‎های کاری به نيمه جان مانده از اقتصاد ايران خواهد زد.

تصميمات كنفرانس‌هاي تغييرت اقليمي COP برای رسيدن به شرايط کربن صفر و جلوگيری از افزايش دمای زمين  پيشران گذار انرژي و به تبع آن سرعت توسعه انرژي‌هاي تجديدپذير شده است.

ميزان و نوع سوخت مصرفي خودروها در حال تغيير است تا انتشار گازهاي گلخانه‌اي كم شود. پيش‌رانش تصميمات كنفرانس‌هاي تغييرات اقليمي، حمل و نقل دريايي و ريلي در حال حركت به سوي سبز شدن است. فولاد سبز مي‌آيد، انرژي مصرفي نيروگاه‌ها در حال تبديل شدن به هيدروژن است.

سرمايه‌گذاري‌هاي زيادي روي اقتصاد ديجيتال انجام مي‌شود. كشاورزي به سمت پايداري مي‌رود و بهره‌وري در حال افزايش است.  از پيش‌‎ران‌های اصلی همه اين تغييرات تصميمات جهاني براي كاهش انتشار گازهاي گلخانه‌اي است.

✔️ما در كجاي اين قافله ايستاده‌ايم؟!
صنعت نفت ما بر خلاف تمام شركت‌هاي دولتي و خصوصي جهان برنامه خاص براي گذار انرژي ندارد. خودروها همچنان پر مصرف و توليدكننده آلاينده هستند. انرژي هدر مي‌رود، توسعه تجديدپذيرها ‌به قوانين تبعيضی براي مصرف وابسته است و حل بحران مالی موجود در آن را هيچ كس در اين كشور محاسبه نمي‌كند كه زيان توليد هر تن كربن براي اقتصاد كشور چقدر است و چقدر بر سودآوري توليدات ما تاثير خواهد گذاشت؟
 🔻🔻🔻🔻

🔺🔺🔺🔺
اگرچه به طور رسمي سازمان محيط‌زيست ايران مسئوليت ارزش‌گذاري خدمات اكوسيستمي را از برنامه چهارم و بعد از آن به عهده گرفته است اما با احترام به همه كساني كه در اين راستا تلاش كرده‎اند در 15 سال گذشته، همواره ضعيف‌ترين بخش اين سازمان، بخشي است كه بر اقتصاد محيط‌زيست و ارزش‌گذاري خدمات اكوسيستمي در ابعاد داخلي و ارزش‌گذاري كربن در ابعاد بين‌المللي فعاليت كرده است. نه اين كه از كارشناس خبره اقتصاد محيط‌زيست دعوت نكرده باشند، دعوت شده‌اند و انواع اتاق‌هاي فكر را ايجاد كرده‌اند و آن‌ها را که با کلی برنامه و طرح آورده بودند، به عبارتي شما را به تو و تو را به هيچ بدل كرده‌اند. چراكه عدم تعريف درست مسئله و عدم تبيين اهميت آن، سبب عدم توجه به مقوله اقتصاد محيط‌زيست و تاثيرات آن سياست‌گذاري كلان كشور شد. نتيجه اين تلاش‌ها تعريف چند پروژه‌ نحيف بوده كه يا بي‌نتيجه مانده و يا نتايج غيركاربردي آن نه تنها در ابعاد بين‌المللي به مذاكرات نيامده است بلكه در ابعاد داخلي نيز نتوانسته مانع از توسعه ناموزون انواع طرح‌هاي توسعه‌اي در كشور شود.

بديهي است كه يك موضوع به ظاهر محيط‌زيستي كه اقتصادي شده است امروز نيازمند حضور قوي تيم‌هاي كارشناسي اقتصادي است كه بودجه كافي اطلاعات پايه مناسبي را براي مذاكرات احتمالي با ساير اعضاي هيئت دولت توليد كنند. نمي‌گويم مذاكرات بين‌المللي كه با توجه به همان كج سليقه‌گي كه سبب شد فرصت پروتكل كيوتو از دست رود، پيوستن به توافقنامه پاريس نيز در همان مسير پيش مي‎رود و ما به اتفاق ليبي و يمن تنها كشورهايي هستيم كه به اين توافقنامه نپيوسته‌ايم.

اين توافقنامه هيچ جريمه مشهودي براي كساني كه آن را رعايت نمي‌كنند مشخص نكرده ولي براساس آن، سازمان جهاني دريايي (IMO) براي كشتي‌هاي خود محدوديت كاهش كربن را اعلام مي‌كند و اروپا از مكانيسم كربن مرزي استفاده مي‌كند. همه جريمه‎ها به مكانيسم‎هاي بازاري سپرده شده است و محدوديت‎هايي كه امكان سودآوري را محدود مي­ كند.

رد پاي كربن ديگر خود يكي از اركان تعيين قيمت در بازار فولاد، سيمان، محصولات كشاورزي و صنعتي است.  سياست‌هاي ملي و منطقه‌اي كه روز به روز تعداد آن‌ها در حال افزايش است، نيز از همين ابزار براي تعيين قيمت محصول يا خدمت و يا حتي ممنوعيت آن‌ها استفاده مي‎كنند. اين يعني در آينده همه محصولاتمان حتي در بهترين شرايط رقابتي در معرض تهديد افزايش قيمت و از دست دادن بازارهاي بين‌المللي است.

جناب آقاي رئيس جمهور لطفا اين بار نه براي تغييرات اقليم، بلكه براي كمك به اقتصاد كشورتان در اين اجلاس شركت كنيد و دنباله‎اي قوي از تيم‏هاي كارشناسي براي مذاكرات بعدي بگذاريد و اولين كارتان راضي كردن مجلس و شوراي نگهبان باشد. براي پيوستن به توافقنامه پاريس، پنجره‎اي بين‎المللي كه مي‎توانيد پس از آن ساير پنجره‎هاي بين‏المللي را براي تامين مالي فعاليت‌هاي محيط‌زيستي باز كنيد تا ما همچنان دوره نكنيم شب را و روز را و هنوز را....

 ▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

🔵 #کتاب_صوتی_جادوگران_بازار_نوین

✅ قسمت 35: فصل 5
معامله گرهایی که در چند بازار معامله میکنند.
مصاحبه با تام باسو
آقای آرامش
(قسمت اول مصاحبه)

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

https://t.me/tehran_boorse/1756

🔵 #از_برتون_وودز_تا_سرمایه‌داری_رفاقتی

✔️ بخش دوم

بدترین جنبه آن، ترتیب نادرست اجرای اصلاحات بود. جوهره شوک درمانی، همانطور که توسط اقتصاددانان مغرور غربی که شناخت کمی از ساختارها و فرهنگ‌های آن کشورها داشتند طراحی شده بود، ساده بود. ابتدا بازارها باید ایجاد و آزاد می‌شدند. از آنجا که کمبود کالا و خدمات وجود داشت، این امر به تورم منجر می‌شد که با کاهش شدید هزینه‌های عمومی و برچیدن ساختارهای قدیمی دولتی کنترل می‌شد. خصوصی‌سازی باید به سرعت انجام می‌شد، زیرا در غیر این صورت ممکن بود اصلاحات بیشتری به سمت سوسیالیسم انجام شود. حقوق مالکیت خصوصی باید به شدت تثبیت می‌شد. تنها پس از این اصلاحات بود که بازسازی دولت با یک سیستم جدید حمایت اجتماعی آغاز می‌شد.

نتیجه آن قابل پیش‌بینی بود. در کوتاه‌مدت، تورم شدید به وجود آمد، به طوری که برخی کشورها با افزایش قیمت‌هایی روبرو شدند که به هزاران درصد در سال رسید - در مورد اوکراین، بیش از ۱۰،۰۰۰ درصد در سال ۱۹۹۳. دستمزدهای واقعی و استانداردهای زندگی کاهش یافت و منجر به قحطی و افزایش بیماری‌ها و مرگ و میر شد. در روسیه، امید به زندگی مردان از شصت و چهار سال به پنجاه و هشت سال بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ کاهش یافت و بیش از ۲ میلیون مرگ زودرس به وجود آمد.

خصوصی‌سازی در حالی به اجرا درآمد که سیاستمداران ارشد و کارمندان دولتی ماهانه کمتر از ۱۰ دلار حقوق دریافت می‌کردند و این امر آن‌ها را به طعمه‌های آسانی برای رشوه‌گیری یا معاملات فاسد توسط کسانی که قصد داشتند امپراتوری‌های تجاری ایجاد کنند، تبدیل کرده بود. افراد خارجی نیز به این روند پیوستند. اقتصاددانان دانشگاه هاروارد که به ظاهر در حال کمک به برنامه خصوصی‌سازی روسیه بودند، بعداً به دلیل دست داشتن در معاملات داخلی که میلیون‌ها دلار برای آن‌ها سود داشت، مجرم شناخته شدند.

در اتحاد جماهیر شوروی سابق و بخش‌های زیادی از اروپای شرقی، تاکتیک‌های مافیایی غالب شد. از این هرج و مرج، یک طبقه‌ی فاسد از الیگارش‌ها پدید آمد که به یکباره میلیاردرهایی با امپراتوری‌های تجاری شدند و قدرت سیاسی و نفوذ بی‌سابقه‌ای به دست آوردند. این افراد به‌زودی در بریتانیا و سایر کشورها مورد استقبال قرار گرفتند، به نخبگان جهانی پیوستند و توانستند احزاب سیاسی را که مایل به خدمت به منافع آن‌ها بودند، تأمین مالی کنند.

همان‌طور که در کشورهای در حال توسعه تحت برنامه‌های تعدیل ساختاری اتفاق افتاد، نابرابری و الیگارشی نتیجه بازارهای آزاد نبود، بلکه پیامد پیش‌بینی‌شده دخالت‌های نهادی با یک دستور کار ایدئولوژیک بود. آن‌ها شکل فاسدی از سرمایه‌داری رفاقتی ایجاد کردند.

مجله اکونومیست شاخصی از سرمایه‌داری رفاقتی بر اساس ثروت میلیاردرها در بخش‌هایی مانند کازینوها، نفت و ساخت‌وساز، که به نظر این مجله در آن‌ها فضای زیادی برای کسب سود از طریق روابط دوستانه با دولت وجود دارد، ایجاد کرده است. این مجله ادعا می‌کند که کسب سود از این راه در اقتصادهای بازار نوظهور شدیدتر است و دو سوم «ثروت رفاقتی» را این کشورها تشکیل می‌دهند، به طوری که روسیه در صدر رتبه‌بندی سال ۲۰۱۶ از بین ۲۲ کشور قرار دارد. بریتانیا در رتبه چهاردهم و در صدر اقتصادهای صنعتی قرار دارد، و ایالات متحده در رتبه شانزدهم است. با این حال، این شاخص صنایع فناوری یا بخش بزرگی از امور مالی را به عنوان بخش‌های جلب سود در نظر نمی‌گیرد، با وجود قدرت لابی‌گری آن‌ها.

در سال ۲۰۱۴، مجله اکونومیست ادعا کرد که سرمایه‌داری رفاقتی به اوج خود رسیده است، اما در سال ۲۰۱۶ اذعان کرد که هنوز دلایل زیادی برای نگرانی وجود دارد. حتی با تعریف محدود این مجله از بخش‌های رفاقتی، ثروت رفاقتی نزدیک به یک پنجم از ثروت میلیاردرها در کشورهای توسعه‌یافته و نیمی از ثروت میلیاردرها در کشورهای در حال توسعه را تشکیل می‌داد. اگر میلیاردرهای صندوق‌های پوشش ریسک و سایر سرمایه‌گذاران مالی نیز در نظر گرفته شوند، سهم ثروت رفاقتی در کل ثروت میلیاردرهای ایالات متحده از ۱۴ درصد به ۲۸ درصد افزایش می‌یافت. همچنین با احتساب میلیاردرهای جوان سیلیکون ولی، این رقم حتی بیشتر می‌شد. همان‌طور که اکونومیست اذعان کرد، «اگر فناوری به عنوان یک صنعت رفاقتی طبقه‌بندی شود، ثروت حاصل از جلب سود بالاتر خواهد بود و به طور مداوم در جهان غرب در حال افزایش است.»

🔸 منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

🔵 چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت؛ یک سرگذشت

✍🏻 یوهان نوربرگ

روزگاری به نظریّه‌های توسعه‌ی اقتصادی علاقه‌مند شدم، زیرا کشوری با درآمد پایین، فقیرتر از کنگو، با امید به زندگی پایین و مرگ‌ومیر نوزادان سه‌برابر بیشتر از متوسّط یک ​​کشور در حال توسعه را مطالعه کرده بودم.

   آن کشور کشور خودم، سوئد است -کمتر از ۱۵۰ سال پیش.

   در آن زمان سوئد بسیار فقیر و گرسنه بود. زمانی‌که کم‌محصولی غالب شد، نیاکان من در شمال سوئد، در اُنگِرمانلاند، مجبور شدند به‌دلیل کمبود آرد پوست درخت را با آرد نان مخلوط کنند. زندگی در شهرها و شهرستان‌ها آسان‌تر نبود. ازدحام بیش‌ازحد و کمبود خدمات بهداشتی، و دفع زباله هر روز جان افراد را می‌گرفت. در سده‌ی بیستم، یک خانواده‌ی معمولی از طبقه‌ی کارگر سوئد با پنج فرزند مجبور بود در یک اتاق و یک آشپزخانه زندگی کند. بسیاری از مردم نزد خانواده‌های دیگر زندگی می‌کردند. آمار مسکن استکهلم نشان می‌دهد که در سال ۱۹۰۰، ۱۴۰۰ نفر می‌توانستند در ساختمانی متشکّل از ۲۰۰۰ آپارتمان تک‌اتاقه زندگی کنند. جای شگفتی نیست که در چنین شرایطی بیماری شیوع داشته باشد. افراد نه‌تنها به‌دلیل نداشتن وسایل پیشگیری از بارداری، بلکه به‌دلیل این خطر طول عمر کوتاه، فرزندان زیادی داشتند.

چنانکه ویلهلم موبرگ، نویسنده‌ی بزرگ ما، هنگام نوشتن تاریخ مردم سوئد نوشته است: «از همه‌ی ماجراهای شگفت‌انگیز مردم سوئد، هیچ‌یک برجسته‌تر و شگفت‌انگیزتر از این نیست: اینکه از همه‌ی آن تیره‌روزی‌ها جان سالم به در برده‌اند.»

   ولی در یک سده همه‌چیز تغییر کرد. سوئد سریع‌ترین توسعه‌ی اقتصادی و اجتماعی را که سوئدی‌ها تا آن زمان تجربه کرده بودند، داشت و یکی از سریع‌ترین توسعه‌هایی بود که جهان به چشم دیده بود. بین سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۹۵۰ میانگین ​​درآمد سوئدی‌ها هشت برابر شد، در حالی‌که جمعیّت دو برابر گردید. مرگ‌ومیر نوزادان از ۱۵ به ۲ درصد کاهش یافت و میانگین امید به زندگی، به‌شکل باورنکردنی، ۲۸ سال افزایش یافت. یک ملّت دهقانی فقیر به یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان تبدیل شده بود.

بسیاری از مردم خارج از کشور فکر می‌کنند که این پیروزی حزب سوسیال‌دموکرات سوئد بود، که به‌نوعی راه میانی عالی را پیدا کرد و توانست مالیات، مخارج، و مقرّرات سوئد را در راستای توزیع عادلانه‌تر ثروت -بدون آسیب‌رساندن به ظرفیّت تولیدی آن- مدیریّت کند. بنابراین سوئد -کشور کوچک نُه میلیون نفری در شمال اروپا- به منبع الهام مردم در سراسر جهان تبدیل شد که به توسعه و توزیع تحت رهبری دولت باور پیدا کنند.

   ولی این تفسیر اشکال دارد...

🔻متن کامل: چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت؛ یک سرگذشت

#سوئد
#آزادی
#آزادی_اقتصادی
#بازار_آزاد
#کیودنیوس
#لیبرالیسم

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

🔵 چرا انقلاب صنعتی از انگلستان شروع شد؟

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

https://t.me/gahname_modir/8248

شما ۱ نفر از حدود ۸ میلیارد انسان بر روی ۱ سیاره از ۸ سیاره در مدارِ ۱ ستاره از ۴۰۰ میلیارد ستاره در ۱ کهکشان از بین حدود ۲۰۰ میلیارد تا ۲ تریلیون کهکشان در کیهان هستید.

شب خوش

🔵 اهمیت مالکیت شخصی
#مدرسه_اقتصاد_UCLA

◽️اقتصاددانان دانشگاه  UCLA به ما در فهم نقش مالکیت شخصی در اقتصاد کمک شایانی کردند. استدلال آن‌ها  این بود که حقوق مالکیت به حل مشکلات اقتصادی، کاهش درگیری و ترویج استفاده کارآمد از منابع کمک می‌کند.

◽️هارولد دمستز، یکی از اساتید کلیدی این دانشگاه، یکی از اولین کسانی بود که در مورد "تراژدی مالکیت مشترک" نوشت؛ ایده‌ای که توضیح می‌دهد وقتی دارایی در مالکیت همه باشد، بیش از حد مورد استفاده قرار می‌گیرد و بی‌استفاده می‌شود. دمستز مشاهده کرد وقتی مالکیت خصوصی وجود دارد و مردم مستقیماً از مالکیت چیزی سود می‌برند، مالکان انگیزه‌های قوی‌تری برای استفاده عاقلانه و کارا از منابع را دارند.

◽️در این ویدئو از موسسه فریزر به زبان ساده با دفاعیه دمستز از  مالکیت شخصی آشنا می‌شویم.

#زندگی_بزرگان_اقتصاد

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

https://t.me/feghtesad/33369

🔴چرا هیچکس دوست ندارد در محل کار با دیگران مقایسه شود؟

بسیاری از شرکت‌‌‌ها کارکنان را به صورت سالانه و یا ماهانه مورد ارزیابی قرار می‌دهند. این ارزیابی به نظر بسیاری از کارمندان منصفانه انجام نمی‌شود.
طبق یک نظر سنجی، 66 درصد از کارکنان از ارزیابی عملکردی که در سازمان‌هایشان انجام می‌شد شدیداً احساس ناراضی داشتند. به طور مشخص‌تر، 65٪ کارکنان معتقد بودند که ارزیابی عملکرد حتی به کارهایشان مربوط نیست.

♦️علیرغم تمام وقت و پولی که صرف این ارزیابی ها می‌شود چرا کارکنان در مورد نحوه ارزیابی خود بسیار ناراحت هستند؟ سازمان‌ها چه چیزی را در نظر نمی‌گیرند؟ ما بر این باوریم که یک سرنخ در واقع این است که 71 درصد از کارکنان آمریکایی فکر می‌کنند که ارزیابی‌های آن‌ها در زمینه عدالت مشکلی دارند.

⭕️در زمینه ارزیابی عملکرد، زمانی که افراد بر این باورند که نتایج ارزیابی‌های آن‌ها منطبق با چگونگی عملکردشان است، احتمالاً اینکه ارزیابی را منصفانه بپندارند بیشتر است. اما در درک افراد از عدالت مسائل بسیار بیشتری وجود دارد. به طور خاص، کارکنان عادلانه بودن فرایندهای ارزیابی را درک می‌کنند وقتی که احساس کنند مورد احترام قرار گرفته‌اند. آن‌ها همچنین این ارزیابی‌ها را عادلانه می‌دانند زمانی که دقیق و بر اساس اصول اخلاقی انجام می‌شوند.

🔸هنگامی که کارکنان عدالت در فرآیندهای ارزیابی را درک می‌کنند، احتمال بیشتری وجود دارد که ارزیابی‌های خود را بپذیرند؛ در این صورت آن‌ها اطلاعات موجود در ارزیابی را هضم خواهند کرد و به خود بر اساس این ارزیابی انگیزه می‌دهند.

🔸سپس، سؤال باقی مانده این است: کارهای خاصی که سازمان‌ها می‌توانند برای افزایش درک عدالت در طی فرآیند ارزیابی عملکرد انجام دهند چیست؟ تحقیقات اخیر نشان می‌دهند که یک عامل مهم در میزان عدالت ارزیابی عملکرد، نکات مرجعی هستند که مدیران برای ارزیابی عملکرد کارکنان خود از آن‌ها استفاده می‌کنند که عبارتند از:

♨️یک نکته مرجع، عملکرد گذشته کارکنان است. هنگامی که عملکرد کنونی کارکنان با عملکرد گذشته آن‌ها مقایسه می‌شود، مدیران مسیر پیشرفت کارکنان را ارزیابی می‌کنند، در نتیجه بازخوردی را در مورد چگونگی پیشرفت کارکنان در طول زمان ارائه می‌دهند. ما این را ارزیابی مقایسه زمانی می‌نامیم.

♨️نکته مرجع بعدی عملکرد کارکنان دیگر در همان دوره‌ی زمانی است. هنگامی که عملکرد کارکنان با آنچه دیگران انجام داده‌اند مقایسه می‌شود، مدیران ارزیابی می‌کنند که چه تعداد کارکنان برتری نسبت به دیگران نشان داده‌اند. ما این را ارزیابی مقایسه اجتماعی می‌نامیم.

✅یافته‌های ما نشان می‌دهند که کارکنان ارزیابی‌های مقایسه زمانی را نسبت به ارزیابی مقایسه‌ی اجتماعی نسبتاً عادلانه‌تر می‌دانند. به عنوان مثال، در تحقیقی مشخص شد هنگامی که عملکرد فعلی کارکنان نسبت به عملکرد گذشته‌شان مورد بحث قرار گرفت، شرکت کنندگان معتقد بودند که مدیر اطلاعات ارزشمندی را در موردشان به آن‌ها ارائه داده است. بنابراین، آن‌ها معتقد بودند که ارزیابی ها بیشتر متفکرانه و دقیق بوده و با آن‌ها با احترام بیشتری رفتار شده است.
مهم‌تر از همه این که تفاوت‌ها در عدالت درک شده بین ارزیابی‌های زمانی و اجتماعی مستقل از نحوه‌ی عملکرد کارکنان در ارزیابی ها بود:
"حتی زمانی که ارزیابی ها مثبت بودند، کارکنان ارزیابی عملکرد خود در ارزیابی مقایسه زمانی ("شما بهتر از قبل بودید ") را نسبت به ارزیابی مقایسه‌ی اجتماعی (" شما بهتر از دیگران بودید ") عادلانه‌تر می دانستند."

✅بعنوان مثال، هواووی، شرکت فناوری عظیم چینی، برای ارزیابی عملکرد کارکنان خود از لحاظ زمانی مشهور است. فلسفه شرکت این است که کارمندان را در طول زمان بهبود بخشد. تمرکز کمتر در مقایسه‌های اجتماعی و صرف انرژی بیشتر برای پیشرفت در طول زمان، به طور واضح توسط بنیان‌گذار آن "رن زنگفی" مشخص شده است. او می‌گوید "من تصمیم نمی‌گیرم که آیا هر تیم کار خوب انجام داده یا خیر، چرا که همه در حال حرکت به جلو هستند. اگر سریع‌تر از دیگران عمل می‌کنید و بیشتر به دست می‌آورید، شما قهرمان هستید. اما، اگر به آرامی عمل می‌کنید، من شما را به عنوان ناکارآمدی مشاهده نخواهم کرد. "

✅مدیران باید به یاد داشته باشند که کارکنان هویت فردی دارند و می‌خواهند که این هویت‌ها در کار شناخته شوند. با تأکید بر این که چگونه عملکرد آن‌ها در طول زمان تغییر می‌کند به جای آنکه آن را نسبت به عملکرد افراد دیگر مقایسه کنیم، سازمان‌ها می‌توانند آنچه را که کارکنان می‌خواهند - توسعه فردی - را ارائه دهند و به این ترتیب هدف ارزیابی منصفانه‌ای را که احتمالاً بیشتر مورد پذیرش قرار خواهد گرفت را داشته باشند.

منبع: مدیران فرهیخته و Hbr

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
 

🔵 #تدوین_رساله

👈🏻 چطور منابع رو به سبک APA بنویسیم!؟

💢 جزوه‌ای کوتاه و کاربردی که نحوه نگارش رفرنس‌های درون‌متنی و پایان‌متنی به سبک APA را آموزش می‌دهد.

🔸منبع: آکادمی جغرافیا

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

🔵 #از_برتون_وودز_تا_سرمایه‌داری_رفاقتی

✔️بخش سوم

علاوه بر این، تعریف محدود اکونومیست به شدت میزان سرمایه‌داری رفاقتی را دست‌کم گرفته است. مثال‌های آن از جلب سود شامل «تشکیل کارتل‌ها» و «لابی‌گری برای قوانینی که به نفع یک شرکت در برابر رقبا و مشتریان باشد» بود. به این ترتیب، خطرناک‌ترین و مهلک‌ترین راهی که سرمایه‌داری رفاقتی در حال گسترش نفوذ خود است، یعنی دست‌کاری سیاسی توسط طبقه پلوتوکرات و نخبگان، که سیاستمداران و احزاب سیاسی را برای خدمت به منافع رانت‌خواران تأمین مالی می‌کنند، نادیده گرفته شد.

جنبه دیگری از سرمایه‌داری رفاقتی گسترش ابزارهای رانت‌خواری شرکتی است. افراد یا گروه‌ها شرکت‌ها را می‌خرند، بدهی‌های خود را به آن تحمیل می‌کنند، به خود پاداش‌های هنگفت می‌دهند و سپس اعلام ورشکستگی می‌کنند، به این ترتیب سود را خصوصی کرده و زیان‌ها را به جامعه تحمیل می‌کنند. شرکت‌ها سهام خود را بازخرید می‌کنند تا قیمت سهام افزایش یابد، که به مدیران ارشد این امکان را می‌دهد تا با فروش سهام خود یا استفاده از اختیار سهام، سود کلان به دست آورند. یا مدیران سود سهام را از سودهای کوتاه‌مدت که بر اساس وام‌گیری به دست آمده است، برداشت می‌کنند. هیچ‌کدام از این اقدامات تولید را افزایش نمی‌دهند؛ بلکه مکانیزم‌هایی برای جلب رانت هستند.

خصوصی‌سازی از طریق برنامه‌های تعدیل ساختاری راهی برای انتقال دارایی‌های عمومی به منافع خصوصی بوده است که به افراد یا شرکت‌های منتخب درآمدهای رانت‌آور قابل توجهی اعطا کرده است. یکی از بدنام‌ترین موارد، ترایوهند (Treuhand) بود، صندوق امانی که توسط دولت آلمان غربی پس از فروپاشی آلمان شرقی ایجاد شد و دارایی‌های دولتی آلمان شرقی را به قیمت‌های بسیار نازل فروخت، که منجر به از دست رفتن هزاران شغل و ثروتمند شدن چند شرکت آلمانی غربی شد.

در سال ۲۰۱۵، دولت آلمان پیشرو شد و چیزی مشابه را به یونان تحمیل کرد، و دولت این کشور را مجبور به فروش دارایی‌های عمومی برگزیده به ارزش ۵۰ میلیارد یورو (۳۵ میلیارد پوند) کرد تا به بازپرداخت بدهی‌های کشور کمک کند. از آنجا که این فروش تحت فشار و در زمانی که دولت یونان برنامه‌ریزی نکرده بود، انجام شد، فرصت‌های زیادی برای شرکت‌ها یا پلوتوکرات‌ها وجود داشت تا دارایی‌ها را به قیمت ارزان به دست آورده و از آن درآمدهای رانت‌آور کسب کنند.

به این ترتیب، نهادهای مالی و اقتصاددانانی که برای آن‌ها کار می‌کردند، سیستم اقتصادی جهانی را به شکلی شکل دادند که به نفع رانت‌خواران بود و الگویی از نابرابری ایجاد کرد که در آن یک پلوتوکراسی زشت پدیدار شد. این نتیجه نیروهای بازار خودمختار نبود، بلکه محصول نهادهای سیاسی هدایت‌شده بود.

🔸 منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

‍ 🔵 امضای توافق‌نامه‌ای تاریخی؛ بزرگترین پروژه شیرین‌سازی آب دریا در آفریقا و دومین در جهان در مراکش کلید خورد!

شرکت Veolia و پادشاهی مراکش توافق‌نامه‌ای برای ساخت بزرگترین پروژه شیرین‌سازی آب دریا در آفریقا و دومین پروژه بزرگ جهان امضا کردند! این ابتکار بی‌نظیر نقطه عطفی در تأمین پایدار منابع آب در منطقه خواهد بود.

مراکش در خط مقدم تاثیرات تغییرات اقلیمی قرار دارد و شش سال متوالی خشکسالی را تجربه کرده است. خوشبختانه، پادشاه محمد ششم این چالش را اولویت داده و طرحی برای مدیریت آب ارائه کرده است.

در مراکش، پیش‌تر راهکارهایی مانند کاهش نشت و تصفیه فاضلاب را اجرا کرده‌ایم؛ اکنون زمان آن رسیده که سرعت بیشتری به اقدامات بدهیم و شیرین‌سازی آب دریا می‌تواند نقشی کلیدی در تأمین نیازهای آب مردم ایفا کند.

➡️ چرا این مهم است؟ در مناطق خشک، تغییرات اقلیمی مشکل کم‌آبی را به اوج رسانده و نیاز به منابع قابل‌اطمینان برای مردم، شهرها و اقتصاد بیش از پیش احساس می‌شود. مراکش اکنون با شدیدترین خشکسالی ۴۰ سال اخیر مواجه است و شیرین‌سازی آب دریا یک راه‌حل اساسی برای مقابله با این چالش محسوب می‌شود.

➡️ این پروژه چیست؟ در نزدیکی رباط، در ساحل اقیانوس اطلس، کارخانه‌ای برای شیرین‌سازی آب دریا با ظرفیت عظیم ساخته، تامین مالی و بهره‌برداری خواهد شد. این کارخانه آب دریا را به آب قابل استفاده در صنایع و نیازهای روزمره - از جمله آب شرب - تبدیل می‌کند.

➡️ ابعاد پروژه؟ این کارخانه روزانه ۸۲۲ هزار متر مکعب و سالانه ۳۰۰ میلیون متر مکعب آب شرب تولید خواهد کرد، که آن را به دومین پروژه بزرگ شیرین‌سازی در جهان و اولین در آفریقا تبدیل می‌کند و نیاز ۹.۳ میلیون نفر را تأمین خواهد کرد.

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

🔵 #معرفی_مقاله

انباشت سرمایه انسانی در هند و چین در قرت بیستم

✔️ این مقاله توسط دکتر مهراب کیارسی معرفی شده است

فرض کنید که شما اقتصاددان ارشد در یک کشور کم‌درآمد یا با درآمد متوسط هستید. برای کمک به کشور خود در دستیابی به رشد اقتصادی و توسعه اجتماعی بلندمدت، از شما خواسته شده است تا یک برنامه جامع برای توزیع منابع محدود بین عوامل مختلف آموزشی تدوین کنید. در حالی که ادبیات گسترده‌ای در مورد اهمیت آموزش برای توسعه اقتصادی و اجتماعی وجود دارد، اما مطالعات محدودی در مورد چگونگی انجام این کار راهنما ارائه می‌دهند. زمانی که به سوالات جزئی ولی اغلب اساسی می‌رسیم، مانند اینکه آیا باید منابع بیشتری به آموزش ابتدایی اختصاص داده شود یا آموزش عالی، یا چگونه منابع و دانش‌آموزان بین آموزش فنی و حرفه‌ای و آموزش عمومی توزیع شوند، و اینکه کدام رشته‌های آموزش عالی باید گسترش یابند یا خیر، همچنان بر اساس مطالعات تجربی و نظری موجود در این زمینه کم‌اطلاع هستیم. این مقاله قصد دارد اولین سنگ بنا برای مطالعه تأثیر بلندمدت سیاست توسعه آموزش را با مقایسه مسیر توسعه آموزشی دو کشور پرجمعیت نوظهور، چین و هند، در ۱۵۰ سال گذشته بنا نهد ...

✔️ چکیده
سیستم آموزشی یک کشور نقش کلیدی در توسعه بلندمدت آن دارد. این مقاله به مقایسه تحول تاریخی سیستم‌های آموزشی در دو اقتصاد نوظهور بزرگ – چین و هند – بین سال‌های 1900 تا 2018 می‌پردازد. مقاله با تکیه بر گزارش‌های آماری تاریخی، داده‌های سری زمانی جدیدی از آمارهای آموزشی مربوط به ثبت‌نام، فارغ‌التحصیلان، معلمان و هزینه‌ها ایجاد کرده‌. چین در گسترش سیستم آموزشی خود رویکردی از پایین به بالا اتخاذ کرد، در حالی که هند رویکردی از بالا به پایین در خصوص ثبت‌نام داشت. اگرچه هند پیشگام در آموزش مدرن بود، به تدریج توسط چین در مقاطع مختلف پیشی گرفته شد؛ در آموزش ابتدایی در دهه 1930، در سطح متوسطه/دبیرستان در دهه 1970، و در سطح عالی/دانشگاهی در دهه 2010. این امر منجر به میانگین تحصیلات پایین‌تر در میان نسل‌های مختلف و نابرابری آموزشی بیشتر در هند از سال 1907 شد. آموزش فنی و حرفه‌ای جزء مرکزی سیستم آموزشی چین است و نیمی از دانشجویان تحصیلات عالی را جذب می‌کند. در هند، اکثریت دانشجویان به دنبال دوره‌های سنتی (لیسانس، فوق لیسانس و غیره) می‌روند که 60 درصد از آن‌ها در رشته‌های علوم انسانی مشغول به تحصیل هستند. با اینکه هند به عنوان «سرزمین مهندسین» شناخته می‌شود، چین نسبت بیشتری از مهندسین را تولید می‌کند. ما حدس می‌زنیم که نوع سرمایه انسانی در چین از طریق آموزش مهندسی و فنی و حرفه‌ای به توسعه بخش تولید این کشور کمک کرده است. با استفاده از داده‌های نظرسنجی خرد از دهه 1980، نشان می‌دهیم که گسترش آموزش به افزایش نابرابری در هند منجر شده است. این امر به دلیل توزیع نابرابر دستاوردهای آموزشی و بازدهی فردی بیشتر از آموزش در هند است.

https://congress-files.s3.amazonaws.com/2021-12/Human_Capital_Accummulation_in_China_and_India.pdf

 

آدمی تا زمانی که سختی‌هایش را می‌فهمد، زنده است، ولی وقتی سختی ‌های دیگران را درک می‌کند، آن وقت یک انسان است.

👤#لئو_تولستوی

شب خوش