🔵 پشت دست نامرئی بازار و سیاست

#ویدئوآموزش
#شماره۴۵
#خلاصه_کتاب
#مالی_رفتاری
#اقتصاد_رفتاری
#روانشناسی_معامله_گر

@MaliRaftariB_F

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

من همه را می‌بخشم؛ حتی آنان را که خواسته یا ناخواسته، آگاهانه یا ناآگاهانه، زخمی بر دلِ من نشاندند.

می‌بخشم تا گذشته را از بارِ گرانِ کینه رها کنم، حال را به آرامش گره بزنم و آینده را بی‌سنگینیِ دلخوری و بی‌سایهٔ رنجِ کهنه استقبال کنم.

من همه را می‌بخشم؛ آنان که در زندگی‌ام بودند، آنان که رفتند و حتی آنان که شاید روزی مرا برنجانند. بخشش، نه فراموشی است و نه مهرِ تأیید بر آنچه بر من گذشته؛ بلکه انتخابی آگاهانه است برای بازپس‌گرفتنِ خویش از بندِ گذشته و آزادکردنِ روح از زنجیرِ کینه. بخشش، انکارِ زخم نیست؛ تغییرِ نسبتِ ما با زخم است.

چه احساسِ سبک و لطیفی است وقتی درمی‌یابی هیچ‌کس را در حصارِ دلخوری‌های خود نگه نداشته‌ای؛ گویی با بخشیدنِ دیگران، پیش از همه، خویشتن را از زندانِ خود آزاد کرده‌ای.

امشب با دلی سبک و روحی آرام، اگر عمری باشد به استقبال فردا می‌روم.

شب‌تان آرام و دلتان رها از هر کینه باد.

شب خوش

🔵 فصل ششم اقتصاد توسعه :
#رشد_اقتصادی - بخش اول

🔸6.2. مدل #سولو (خلاصه)

این ویدیو نگاهی اجمالی به یکی از پایه‌ای‌ترین مدل‌های رشد اقتصادی می‌اندازد. این مقدمه‌ای بر ویدیوهای دیگر مدل سولو است که بیشتر بر ریاضیات مبتنی هستند. اما اگر آن ویدیوها برای شما مشکل هستند، تماشای این ویدیو هم کافی است

✔️ مطالب مرتبط به این درس

صفحه "رابرت سولو" در ویکیپدیا (به زبان فارسی)
https://bit.ly/33I4Mc8

صفحه "همگرایی رشد اقتصادی" در ویکیپدیا (به زبان انگلیسی)
https://bit.ly/2UfjsMo

🔸 منبع: کلاس درس اقتصاد توسعه

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS

🔵 لیبرالیسم برج عاج نشین

👤 مانی بشرزاد

✍️ ترجمه بردیا فرهمند

نقد کتاب جدید عجم‌اوغلو «چه بر سر لیبرال دموکراسی آمد؟» منتشر شده در مجله Spiked

@utfinance

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 انسان؛ وارث ژن‌هایی که انتخاب نکرده است

این پست برداشت شخصی است و شاید پر از اشکال و ایراد باشد.

ما آدم‌ها معمولاً یکدیگر را با رفتارها و انتخاب‌هایمان قضاوت می‌کنیم. یکی را باهوش می‌نامیم، دیگری را کم‌استعداد؛ یکی را شجاع، دیگری را ترسو؛ یکی را مهربان و دیگری را پرخاشگر. اما کمتر از خودمان می‌پرسیم انسان تا چه اندازه در شکل‌گیری ویژگی‌هایی که با آن‌ها زندگی می‌کند، اختیار داشته است.

هیچ‌کس انتخاب نمی‌کند با چه ژن‌هایی به دنیا بیاید. خانواده، والدین، ویژگی‌های زیستی، ظرفیت‌های شناختی و حتی بخشی از خلق‌وخوی اولیه‌ی خود را انتخاب نمی‌کنیم. ژنتیک در کنار محیط، بر بسیاری از ویژگی‌های جسمی، روانی و شناختی ما اثر می‌گذارد؛ از استعدادهای ذهنی و حساسیت‌های هیجانی گرفته تا برخی آمادگی‌های رفتاری.

مغز انسان ساختاری بسیار پیچیده دارد. میلیاردها نورون و شبکه‌ای گسترده از ارتباطات عصبی در شکل‌گیری احساسات، حافظه، ادراک و تصمیم‌گیری نقش دارند. دو انسان ممکن است با یک اتفاق مشابه روبه‌رو شوند، اما به دلیل تفاوت‌های زیستی و تجربه‌های قبلی، واکنش‌هایی کاملاً متفاوت نشان دهند.

البته ژن‌ها سرنوشت ما را به‌طور قطعی تعیین نمی‌کنند. محیط، تربیت، آموزش، تغذیه، تجربه‌های زندگی و روابط انسانی می‌توانند بر رشد و عملکرد مغز و بروز استعدادهای ژنتیکی اثر بگذارند. علم اپی‌ژنتیک هم نشان داده است که عوامل محیطی می‌توانند بر نحوه‌ی فعالیت برخی ژن‌ها اثر بگذارند.

از سوی دیگر، مغز انسان انعطاف‌پذیری شگفت‌انگیزی دارد. یادگیری و تجربه می‌توانند ارتباطات عصبی را تغییر دهند. بنابراین انسان نه اسیر مطلق ژن‌های خود است و نه موجودی مستقل از میراث زیستی خویش.

شاید دو کودک با استعدادهای اولیه‌ی متفاوت متولد شوند؛ یکی در محیطی سرشار از امنیت، آموزش و فرصت رشد کند و دیگری در محرومیت و ناامنی. سال‌ها بعد، وقتی به دستاوردهای این دو نگاه می‌کنیم، آیا منصفانه است که تمام تفاوت‌ها را فقط به هوش، تلاش و اراده‌ی شخصی آن‌ها نسبت دهیم؟

شاید نخستین گام برای شناخت انسان این باشد که بپذیریم همه‌ی ما از نقطه‌ی شروع یکسانی حرکت نکرده‌ایم.

ما انتخاب نکرده‌ایم چگونه متولد شویم، اما می‌توانیم در چگونگی ادامه‌ی زندگی خود نقش داشته باشیم. شاید انسان ترکیبی باشد از میراثی که به ارث برده و مسیری که می‌کوشد برای خود بسازد.

پس پیش از قضاوت درباره‌ی توانایی‌ها، ضعف‌ها و حتی رفتار دیگران، بد نیست به یاد بیاوریم که تقریبا اکثر ما معمار تمام‌عیار وجود خویش نیستیم

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

سخت در فکر بودم
سوارِ اتوبوس که شدم
۳۰ سنت کرایه دادم و گفتم
دو نفر
پیش‌ از آن‌که بفهمم
من
تنها هستم...

■شاعر: #ریچارد_براتیگان [

Richard

Brautigan

/ آمریکا، ۱۹۸۴-۱۹۳۵ ]

■برگردان: #احسان_عباس‌لو  

#جهان_شعر_و_ترجمه

شب خوش

🔵 دوستانه زیستن

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

https://t.me/jafekri_episodes/74

🔵 الگوهای غیرمنتظره اعداد اول در آشوب فراکتالی
ریاضی‌دانان راهی جدید برای پیش‌بینی رفتار اعداد اول پیدا کرده‌اند.

اعداد اول را گاهی «اتم‌های ریاضیات» می‌نامند، زیرا فقط بر خودشان و عدد ۱ بخش‌پذیرند. ریاضی‌دانان برای دو هزار سال در این اندیشه بوده‌اند که آیا اعداد اول واقعاً تصادفی هستند یا الگوی ناشناخته‌ای در پس ترتیب آن‌ها وجود دارد. در سال‌های اخیر، نظریه‌پردازان اعداد چندین حدس شگفت‌انگیز درباره الگوهای اعداد اول مطرح کرده‌اند؛ به‌ویژه الگوهای احتمالی‌ای که در مجموعه‌های بزرگ این «اتم‌های ریاضی» ظاهر می‌شوند.

ریشه این الگوها به یک فرضیه در سال ۱۸۵۹ بازمی‌گردد که با تابع مشهور زتای ریمان ارتباط دارد. ریاضی‌دان آلمانی، برنهارد ریمان، تابعی را به دست آورد که تعداد اعداد اول تا یک عدد x را محاسبه می‌کند. این تابع سه مؤلفه اصلی دارد: یک برآورد هموار، مجموعه‌ای از جمله‌های اصلاحی که از تابع زتای ریمان به دست می‌آیند، و یک جمله خطای کوچک.

درباره تابع زتای ریمان مطالب زیادی نوشته شده است، اما مهم‌ترین نکته این است که این تابع، برآورد هموار را اصلاح می‌کند. برای این کار، الگویی موج‌دار ایجاد می‌کند که گاهی تعداد اعداد اول را افزایش و گاهی کاهش می‌دهد. این نوسان‌های اصلاحی توسط مکان «صفرهای» تابع زتای ریمان تعیین می‌شوند. در واقع، فرضیه مشهور ریمان ادعا می‌کند که تمام این صفرها روی یک «خط بحرانی» قرار دارند؛ خطی که بخش حقیقی آن برابر با 1/2 است.

صفرهای تابع زتا از دو جهت برای ریاضی‌دانان جذاب‌اند. نخست، نشان می‌دهند که تابع زتا اطلاعاتی ناشناخته درباره اعداد اول را در خود رمزگذاری کرده است. دوم، نشان می‌دهند که فاصله میان اعداد اول، با وجود بی‌نظمی‌های ظاهری، تا حد امکان منظم است؛ زیرا نوسان‌های کوچک‌تر با تراکم اعداد اول سازگار نخواهند بود.

در مجموع، این بدان معناست که خطا در فرمول ریمان برای شمارش اعداد اول، تا حد امکان کوچک است. این فرضیه تا اعداد بسیار بزرگی در محدوده تریلیون‌ها بررسی و تأیید شده است، اما هرگز به‌طور کامل اثبات نشده است. تنها وجود یک مثال نقض می‌تواند بخش بزرگی از نظریه مدرن اعداد را دگرگون کند؛ به همین دلیل، اثبات این فرضیه برای دهه‌ها یکی از اولویت‌های ریاضیات بوده است.

اعداد اول و «پیشگوی احتمال»
به‌طور مشخص، نشان داده شده است که اعداد اول از برخی «معیارهای تصادفی» خاصی پیروی می‌کنند. در ریاضیات، یک «معیار» به رفتار آماری تعداد زیادی از اشیا مربوط می‌شود.
برای مثال، مدل‌سازی یک ذره منفرد گاز ممکن است ساده باشد، اما پیش‌بینی رفتار ابری متشکل از میلیاردها ذره، فراتر از توان محاسباتی امروز است. در عوض، می‌توان آمار کلی حرکت این ابر را با نوع خاصی از «معیار تصادفی» توصیف کرد.

ماکسیم رادزیویل، ریاضی‌دان دانشگاه نورث‌وسترن، این روش را یک «پیشگوی احتمال» می‌نامد. او می‌گوید: «من می‌توانم با استفاده از احتمال، خیلی سریع به حقیقت برسم. می‌توانم مدل درست را پیدا کنم و سپس تقریباً برای هر پرسشی، پاسخ درست را به دست آورم.»

اما این پیشگو نمی‌تواند معنای عمیق‌تر آن پاسخ را توضیح دهد و در نتیجه، ریاضی‌دانان برای اثبات کشف‌های جدید خود، بینش محدودی در اختیار دارند.
البته اعداد اول، اعداد تصادفی نیستند؛ آن‌ها کاملاً قطعی‌اند. اما اگر تعداد زیادی عدد اول را انتخاب کنید، توزیع آن‌ها، یعنی نحوه پراکندگی‌شان روی محور اعداد، از نظر آماری مانند برخی انواع دنباله‌های تصادفی رفتار می‌کند. اما دقیقاً شبیه چه نوع دنباله‌ای؟

نخستین معیار مربوط به اعداد اول در دهه ۱۹۷۰ و در جریان گفت‌وگویی اتفاقی میان هیو مونتگومری، دانشجوی دکتری دانشگاه کمبریج، و فیزیک‌دان مشهور، فریمن دایسون، از مؤسسه مطالعات پیشرفته کشف شد.

مونتگومری به‌طور اتفاقی رفتار بسیار مشابهی را در اعداد اول پیدا کرد؛ به‌طور مشخص، در همبستگی میان مکان صفرهای مشهور تابع زتای ریمان. این صفرها با فاصله‌های یکسان از یکدیگر قرار نداشتند، اما در عین حال کاملاً بدون ارتباط آماری نیز نبودند.

در کشفی که به همان اندازه که شگفت‌انگیز بود، زیبا نیز به نظر می‌رسید، مشخص شد فاصله میان صفرهای تابع زتای ریمان از همان نوع معیار تصادفی‌ای پیروی می‌کند که سیستم‌های کوانتومی را توصیف می‌کند.

🔻🔻🔻🔻ادامه در پست بعدی

🔺🔺🔺🔺
درباره اعداد اول، این یافته نشانه‌ای از وجود الگوهای ظریفی بود که در دل آمار ظاهراً مبهم آن‌ها تنیده شده‌اند.

اعداد اول و آشوب
از آن زمان تاکنون، نزدیک به دوازده معیار تصادفی مختلف با اعداد اول مرتبط شده‌اند، اما بسیاری از این یافته‌ها در حد حدس باقی مانده‌اند.

رادزیویل می‌گوید: «بسیاری از این نتایج واقعاً به شکل‌گیری شهود شما کمک می‌کنند. آن‌ها به شما می‌گویند یک شیء معمولی چگونه به نظر می‌رسد، اما به‌خودی‌خود واقعاً چیزی را اثبات نمی‌کنند.»

در کنفرانسی در سپتامبر ۲۰۲۵، آدام هارپر، نظریه‌پرداز اعداد در دانشگاه وارویک انگلستان، اثباتی را ارائه کرد که نشان می‌داد نوع دیگری از معیار تصادفی می‌تواند در جست‌وجوی الگوهای اعداد اول مناسب باشد.

«آشوب ضربی گوسی» نوعی تصادفی‌بودن بسیار نوسانی و مستقل از مقیاس را توصیف می‌کند که در سامانه‌های آشوبناک مختلف، از تلاطم سیالات گرفته تا گرانش کوانتومی و حتی بازارهای مالی، دیده می‌شود.

از آنجا که فراکتال‌ها مستقل از مقیاس هستند، گاهی از این مفهوم با عنوان «معیار فراکتالی تصادفی» نیز یاد می‌شود. به‌طور شگفت‌انگیزی، اثبات هارپر نشان داد که آمار مرتبط با صفرهای تابع زتا را نیز می‌توان با معیارهای فراکتالی تصادفی توصیف کرد.
علاوه بر این، هارپر، مکس ونچیانگ شو از دانشگاه نیویورک و کانان سوندراجاران از دانشگاه استنفورد، راهی برای پیش‌بینی زمان ظهور این رفتار آشوبناک در اعداد اول پیدا کردند.

معیارهای تصادفی، مجموعه‌های بزرگی از اعداد اول را توصیف می‌کنند. اما هنگامی که مجموعه‌های کوچک‌تر و کوچک‌تری را در نظر می‌گیریم، ویژگی‌های آماری تغییر می‌کنند؛ الگوهای احتمالی از بین می‌روند و جای خود را به تصادفی‌بودنی کاملاً بی‌ساختار می‌دهند.

این گروه در یک کنفرانس تابستانی در سال ۲۰۲۵ اعلام کرد که اگر معیارهای فراکتالی تصادفی، اعداد تا x را توصیف کنند، آنگاه در تمام بازه‌های یک دوره گذار، یعنی از x تا x + y، که در آن y کوچک است، می‌توانند ترکیب دقیق تصادفی‌بودن و آشوب را محاسبه کنند.

پس از این بازه، ویژگی‌های آماری دوباره به معیارهای فراکتالی تصادفی بازمی‌گردند.
هنگامی که ریاضی‌دانان تلاش کردند بازه کوتاه x تا x + √x را بررسی کنند، وارد حوزه عمیق‌تری از ریاضیات شدند که از آن با عنوان «فراتر از سد ریشه دوم» یاد می‌شود.

هارپر در مقاله‌ای در سال ۲۰۲۳ حدس زد که پس از ۲۰۰ سال، روش بهتری برای شمارش اعداد اول نسبت به معادله تاریخی ریمان پیدا کرده است. در واقع، در مقاله‌ای در سال ۲۰۲۵، شو و ویکتور وانگ، ریاضی‌دانی که اکنون در مؤسسه ریاضیات تایوان فعالیت می‌کند، نشان دادند که حدس هارپر درست بوده است. با این حال، این استنتاج هنوز به یک اثبات کامل منجر نشده است، زیرا به حدس دیگری متکی بود که از فیزیک‌دانان گرفته شده بود.

شو می‌گوید: «این قسمت واقعاً جالب است. من شخصاً علاقه زیادی به فیزیک ندارم، اما کارم به شهود آن‌ها وابسته است.» اما همه این یافته‌ها واقعاً درباره اعداد اول چه می‌گویند؟ رادزیویل محتاط است. او می‌گوید: «اگر یک مولد اعداد تصادفی روی رایانه داشته باشم، برای من تصادفی نیست؛ اما اگر ندانید این مولد چگونه کار می‌کند، برای شما تصادفی است.»

به بیان دیگر، همان‌طور که اگر رایانه‌ای با قدرت کافی وجود داشته باشد می‌توان ابر ذرات گاز را به‌صورت قطعی توصیف کرد، ممکن است روشی کاملاً قطعی اما بسیار پیچیده برای توصیف اعداد اول نیز وجود داشته باشد. تا زمانی که چنین روشی کشف نشود، ریاضی‌دانان و فیزیک‌دانان همچنان با معنای نهفته در پسِ این الگوهای عمیق و شگفت‌انگیز احتمالاتی دست‌وپنجه نرم خواهند کرد.

Mathematicians Discover Prime Number Pattern in Fractal Chaos | Scientific American
https://share.google/7RqCNW7vcfnLIWibi

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 هوش مصنوعی چه ارتباطی با تنبلی دارد؟

اسکن مغز نشان می‌دهد که وقتی هوش مصنوعی پاسخ‌های خوبی ارائه می‌دهد، افراد کمتر به دانش و تفکر انتقادی خودشان تکیه می‌کنند. آیا هوش مصنوعی ما را کارآمدتر می‌کند یا فقط باعث می‌شود کمتر فکر کنیم؟

🔸منبع : دويچه‌وله فارسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 مرکانتلیسم، دولت‌سازی و انباشت استعماری (1)

چرا در بسیاری از روایت‌های رایج، تاریخ اقتصاد با متفکرانی آغاز می‌شود که بازار آزاد را صورت‌بندی کرده‌اند، اما تاریخ تصرف منابع، برده‌داری، استعمار و اجبار سیاسی به موضوعاتی حاشیه‌ای بدل می‌شود؟ چرا در دانشکده‌های اقتصاد، یکی از مهم‌ترین برهه‌های تاریخ اقتصادی، که به‌نوعی شکل‌دهنده نظم کنونی جهان و طبقه‌بندی کشورها به جهان‌های اول تا سوم بوده است، ذیل چند سرفصل حاشیه‌ای در سیر مکاتب اقتصادی، با عناوینی مانند مرکانتلیسم خلاصه می‌شود؟ چرا دانشجوی اقتصاد با این توهم تربیت می‌شود که سرآغاز تاریخ رشد اروپا انقلاب صنعتی است و این انقلاب در پرتو نظمی اقتصادی مبتنی بر آزادی شکل گرفته است؟ و چرا اینگونه القا می‌شود که این دورانی که ما به عنوان دوران مرکانتلیستی می‌شناسیم عصری مملو از سیاست‌گذاری‌های غلط اقتصادی بوده که امروز باید به هر شکل ممکن از آن اجتناب کرد؟

آیا انقلاب صنعتی پدیده‌ای خلق‌الساعه بود یا اروپای غربی قرن‌ها پیش از آن در حال انباشت ثروت بود؟ و سوال مهمتر این است که قدرت به آزادی اقتصادی می‌انجامد یا این آزادی اقتصادی است که قدرت را در پی دارد؟ آنچه اغلب در دانشجویان آموخته می‌شود این است که این آزادی اقتصادی است که به قدرت و ثروت می‌انجامد. این در حالی است که ادبیات گسترده‌ای در خصوص تبیین دورانی که با عنوان مرکانتلیسم وجود دارد که نقش سیاست‌های متنوع اما تأثیرگذار آن دوره در شکل‌گیری قدرت‌های اروپایی را تشریح می‌کنند.

پاسخ به این پرسش‌ها را باید در نحوه روایت‌گری تاریخی جست‌وجو کرد. تاریخ عقاید و مکاتب اقتصادی در دانشکده‌های اقتصاد معمولاً با معرفی مکتبی به نام مرکانتلیسم (سوداگری) آغاز می‌شود؛ مکتبی که به‌عنوان نماینده سیاست‌های اقتصادی دولت‌های اروپایی در بازه زمانی سده چهاردهم تا هجدهم میلادی معرفی می‌گردد. با این وجود، این پرسش بنیادین را می‌توان مطرح کرد که آیا اساساً می‌توان برای این دوره تاریخی از یک مکتب اقتصادی منسجم و با عنوان مرکانتلیسم سخن گفت؟ مکتب اصطلاحی است که ذاتاً دلالت بر انسجام و هماهنگی دارد، در حالی که واقعیت اقدامات این دولت‌ها بسیار متنوع، پراکنده و اغلب تحت تأثیر شرایطی خاص یا حتی متناقض هدایت می‌شده است. تصور چنین اقداماتی در قالب مجموعه‌ای از سرفصل‌های کاملاً مشخص و یکنواخت، مسلماً به معنای بخشیدن نوعی انسجام مصنوعی به آن‌هاست که هرگز از آن برخوردار نبوده‌اند.

در این یادداشت به موضوعی خواهیم پرداخت که به نظر می‌رسد بیش از آنکه ریشه در واقعیت تاریخی یکپارچه داشته باشد، برچسبی تحلیلی و پسینی است که اقتصاددانان و در رأس آن‌ها آدام اسمیت برای ساده‌سازی تاریخ و سپس نقد آسان‌تر آن به کار گرفتند. البته باید میان دو نکته تفکیک کرد؛ آدام اسمیت نه مخترع همه سیاست‌های اقتصادی دولت‌های اروپایی بود و نه ابداع‌کننده مطلق واژه مرکانتلیسم؛ او نظام تجاری ( Mercantile systeme) را صورت‌بندی و نقد کرد و اصطلاح مرکانتلیسم بعدها به‌عنوان برچسبی کلی برای مجموعه‌ای ناهمگون از اقدامات و اندیشه‌ها رواج یافت. بنابراین مسئله اصلی این نیست که مرکانتلیسم هیچ واقعیتی نداشته است؛ مسئله این است که آن را به نظامی یکدست، منسجم و دارای سیاست اقتصادی واحد تبدیل کنیم.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

زندگی یعنی خستگی،
زندگی یه جنگه که هر روز تکرار میشه و عوض شادیهایش که تنها قد یه پلک زدن دوام دارن باید بهای زیادی بدی.

👤 #اوریانا_فالاچی

شب خوش

🔵 #اقتصاد_آکادمیک_به_زبان_ساده

🔸درس «#مبانی_برنامه‌ریزی_اقتصادی»

1⃣ نظریه تخصیص بهینه منابع

مسأله اساسی اقتصاد، تخصیص بهینه منابع کمیاب است. نظریه تخصیص بهینه بررسی می‌کند که چگونه می‌توان منابع محدود مانند سرمایه، نیروی کار و زمین را به گونه‌ای میان فعالیت‌های مختلف توزیع کرد که بیشترین سطح رفاه اجتماعی حاصل شود. این بحث پایه تحلیلی برنامه‌ریزی اقتصادی است، زیرا هر برنامه توسعه در نهایت درباره «نحوه تخصیص منابع» تصمیم‌گیری می‌کند.

در چارچوب اقتصاد خرد، تخصیص بهینه در شرایط رقابت کامل زمانی رخ می‌دهد که قیمت‌ها منعکس‌کننده هزینه نهایی و منفعت نهایی باشند. در چنین حالتی، تعادل بازار به نقطه‌ای می‌رسد که اتلاف منابع به حداقل می‌رسد. برنامه‌ریزی اقتصادی از این مبنا شروع می‌کند و بررسی می‌کند آیا سازوکار بازار به این نتیجه منجر می‌شود یا نیاز به هدایت سیاستی وجود دارد.

در سطح کلان، تخصیص بهینه فقط محدود به کارایی تولید نیست، بلکه شامل ترکیب بهینه تولید میان بخش‌ها نیز می‌شود. به‌عنوان مثال، چه سهمی از سرمایه باید به صنعت، کشاورزی یا خدمات اختصاص یابد؟ این تصمیمات در برنامه‌ریزی توسعه اهمیت اساسی دارند، زیرا مسیر رشد بلندمدت اقتصاد را تعیین می‌کنند.

در عمل، برنامه‌ریز اقتصادی باید میان اهداف مختلف تعادل برقرار کند. تخصیص بهینه ممکن است در کوتاه‌مدت رشد بیشتری ایجاد کند اما در بلندمدت به نابرابری یا آسیب‌های ساختاری منجر شود. بنابراین مفهوم بهینگی در برنامه‌ریزی صرفاً فنی نیست، بلکه ابعاد اجتماعی و سیاسی نیز دارد.

#انجمن_علمی_اقتصاد

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 چرا اقتصاددانان عاشق اوبر هستند؟

🔸اقتصاددانان عاشق اوبر هستند زیرا نزدیک‌ترین چیز به تئوری‌های اقتصادی درون کتاب‌های دانشگاهی است. اوبر یک بازار باز و عظیم ایجاد کرده است که بیش از همه چیز توسط قانون عرضه و تقاضا اداره می‌شود. اوبر انحصار تاکسی‌ها را شکسته و کاری کرد مردم انعطاف قیمتی را بپذیرند.

🔸اما این احساس علاقه دو طرفه است. بین 20 تا 30 اقتصاددان دارای Phd در استخدام اوبر هستند که اطلاعات حدود 15 میلیون سفر روزانه از 65 کشور جهان را جمع‌آوری کرده و جهت تحقیق و تولید مقاله آنالیز می‌کنند. در این فرآیند اوبر با اقتصاددانان مشهوری همچون آلن کروگر، مشاور اقتصادی دولت اوباما، همکاری داشته است. این روش باعث افزایش پرستیژ تحقیقات آن‌ها و حتی پذیرش در ژورنال‌های معتبر هم گردیده است.

🔻یادداشت کامل را در اینستنت ویو مطالعه کنید

🔸منبع: کانال کنجکاوی
http://vrgl.ir/DOTQj

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS

🔵 راز اعداد اول | قسمت اول

چرا عدد ۲ با همه اعداد اول فرق دارد؟

اعداد اول، اعداد عجیبی هستند.

عددی مثل ۷ فقط بر «۱» و خودش بخش‌پذیر است.

۱۱، ۱۳، ۱۷ و ۱۹ هم همین ویژگی را دارند.
اما در میان تمام اعداد اول، یک عدد کاملاً متفاوت است:
۲
چرا؟
چون ۲ تنها عدد اولِ زوج است.
هر عدد زوج دیگری که بزرگ‌تر از ۲ باشد، حداقل بر ۲ بخش‌پذیر است؛ بنابراین دیگر نمی‌تواند اول باشد.
اما ماجرا همین‌جا تمام نمی‌شود.
عدد ۲ در واقع نخستین «آجر» ساختمان اعداد است.
به این فکر کنید:
۶ = ۲ × ۳

۱۰ = ۲ × ۵

۱۴ = ۲ × ۷

۱۸ = ۲ × ۳ × ۳

۱۰۰ = ۲ × ۲ × ۵ × ۵
بخش بزرگی از اعداد طبیعی، در تجزیه خود به عدد ۲ می‌رسند. در حقیقت، هر عدد طبیعی بزرگ‌تر از ۱ را می‌توان به ضرب چند عدد اول تجزیه کرد؛ و این تجزیه، به جز ترتیب عوامل، یکتا است.

به همین دلیل، اعداد اول را گاهی «اتم‌های ریاضیات» می‌نامند.

اما یک سؤال جالب‌تر وجود دارد:
اگر اعداد اول، آجرهای سازنده همه اعداد هستند، آیا خودِ این آجرها هم نظم خاصی دارند؟
مثلاً:
۲، ۳، ۵، ۷، ۱۱، ۱۳، ۱۷، ۱۹، ۲۳، ۲۹، ...
در نگاه اول، انگار هیچ نظم مشخصی وجود ندارد.
اما ریاضی‌دانان قرن‌هاست به دنبال پاسخ این سؤال‌اند:

آیا این بی‌نظمی ظاهری، واقعاً بی‌نظمی است؛ یا در پشت آن، الگویی عمیق پنهان شده است؟

و اینجا داستان شگفت‌انگیز اعداد اول آغاز می‌شود...

🔹 ادامه دارد

#اعداد_اول
#ریاضیات
#علم

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 مرکانتلیسم، دولت‌سازی و انباشت استعماری (2)

همانگونه که اشاره شده آدام اسمیت در ثروت ملل نظام تجاری (mercantile system) را به عنوان نظامی مبتنی بر اشتباه گرفتن پول با ثروت معرفی کرده است. جان رمزی مککالوک اقتصاددان اسکاتلندی و از چهر‌ه‌های برجسته اقتصاد سیاسی کلاسیک در سده ۱۹ که پیرو آدام اسمیت و ریکاردو بود و ویرایش‌هایی از ثروت ملل اسمیت را منتشر کرده بود تفسیر اسمیتی از مرکانتیلیسم را تثبیت کرد؛ اینکه نظام تجاری اساساً بر اشتباه گرفتن ثروت با پول شمش (توهم بولونیستی یا خطای میداس) و بر حمایتگرایی و انحصار بنا شده است. در ادامه ریچارد جونز اقتصاددان انگلیسی و از اقتصاددانان تاریخی سده ۱۹ که در کینگز کالج لندن تدریس می‌کرد و در مقاله‌ای در سال ۱۸۴۷ با عنوان «Primitive Political Economy of England»  به بحث درباره نظام‌های اقتصادی پرداخت. جونز نیز مانند مککالوک، مرکانتیلیسم را تا حد زیادی بر پایه توهم پولگرایانه و بولونیستی و اشتباه گرفتن ثروت با شمش توضیح داد؛ هرچند خودش بعدها از منتقدان تفسیر کلاسیک شد.

اولین انتقادات به تعریف اسمیتی را باید در بین اقتصاددانان مکتب تاریخی آلمان جست‌وجو کرد، ویلهلم روشه (١٨١٧–١٨٩٤) اقتصاددان و مورخ آلمانی و از بنیان‌گذاران مکتب تاریخی قدیم و استاد دانشگاه لایپزیگ کتابی چندجلدی با عنوان نظام اقتصاد سیاسی را تألیف کرده است که اثری بنیادین در این مکتب به شمار می‌رود. در این مجموعه از دیدگاه روشه نظام‌های اقتصادی باید در بستر تاریخی خود مطالعه شوند، نه صرفاً بر اساس نظریه‌های انتزاعی. از نظر او مرکانتلیسم نه توهمی تاریخی بلکه اتخاذ سیاست‌های اقتصادی عقلانی در بستر تاریخی خود بود.

گوستاو فون اشمولر (١٨٣٨–١٩١٧) اقتصاددان و مورخ اقتصادی آلمانی و رهبر شناخته‌شده مکتب تاریخی جوان و استاد دانشگاه‌های هاله، استراسبورگ و برلین نظریه روشه را بسط داد. از دیدگاه اشمولر مرکانتیلیسم را نمی‌توان با معیارهای اقتصادی مدرن سنجید، بلکه باید آن را به‌عنوان مرحله‌ای در تکامل تاریخی و دولت‌سازی فهمید. به تعبیر او، مرکانتیلیسم در هسته خود چیزی جز دولت‌سازی نیست و سیاست‌های پولی و حمایتی آن، ابزارهایی برای ایجاد یک اقتصاد ملی و وحدت سرزمینی بودند.

با این وجود از منسجم‌ترین نقدها به تعریف اسمیتی توسط ترنس هاچینسون، اقتصاددان و مورخ اندیشه اقتصادی بریتانیایی (۱۹۱۲–۲۰۰۷) در کتاب Before Adam Smith انجام شده است او مورخان و اقتصاددانان را ترغیب می‌کند تا به کلی از شر واژه مرکانتلیسم خلاص شوند. از نظر هاچینسون یکی از مبهم‌ترین و آزاردهنده‌ترین ایسم‌ها در زبان و مشتق متأخری از نظام تجاری که آدام اسمیت اثر خود را در سال ۱۷۷۶ علیه آن نوشت واژه مرکانتلیسم است. اما این واژه با وجود تمام عیوبش، در قالب یک برچسب به‌راحتی طیف متنوعی از اقدامات، نگرش‌ها، طرح‌ها، ایده‌ها و تجربه‌ها را که نشان‌دهنده نخستین موضع‌گیری دولت مدرن در برابر مشکلات عینی پیش روی آن، بین سده‌های پانزدهم و هجدهم میلادی است را پوشش می‌دهد. به تعبیر هرمان کلنبنتز (۱۹۱۳–۱۹۹۰)، مورخ اقتصادی آلمانی، به تعداد مرکانتلیست‌ها، مرکانتلیسم وجود دارد.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 مرکانتلیسم، دولت‌سازی و انباشت استعماری (3)

در دو بخش قبل گفته شد که مرکانتلیسم که ریشه‌هایش در سده چهاردهم، یا حتی سده سیزدهم با سلطنت فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم و پادشاه سیسیل (۱۱۹۴–۱۲۵۰)، آغاز شد و تا اواخر سده هجدهم ادامه یافت، در درازمدت مسلماً همان نظام قابل‌تشخیص و منسجمی نبود که آدام اسمیت، برای راحت کردن تخریبش آن را توصیف نمود.

بررسی دقیق موضوع مستلزم تمایز قائل شدن میان زمان‌ها و مکان‌هاست. برای مثال، ریشارد هاپکه، مورخ اقتصادی، سه مرحله را میان سده‌های سیزدهم و هجدهم تقسیم‌بندی می‌کند: مرکانتلیسم اولیه از قرن چهاردهم تا اوایل قرن هفدهم، مرکانتلیسم عالی حدود دوره ژان-باتیست کولبر، وزیر دارایی لویی چهاردهم، (۱۶۱۹–۱۶۸۳) و مرکانتلیسم متأخر (پس از مرگ کولبر در ۱۶۸۳) که نظامی‌گری و دست‌اندازی به سرزمین‌های دیگر به اوج خود می‌رسد. این سه دوره در واقع سه بازه زمانی برای تکامل دولت مدرن اروپایی به ویژه در اروپای غربی است که منجر به اجرای سیاست‌های حمایتی به نفع اقتصاد ملی شد و فرایند استعمار و امکان تجارت فرادریایی را فراهم ساخت این اقدمات به نحوی بود که به تعبیر دانیل ویله، اقتصاددان و مورخ اندیشه اقتصادی فرانسوی، مرکانتلیست‌ها بودند که ملت را اختراع کردند. به عبارتی ملت به‌عنوان یک واحد اقتصادی-سیاسی، واقعیتی ازلی نبود که مرکانتیلیسم صرفاً از آن دفاع کرده باشد، بلکه خود محصول همین فرایند طولانی و متغیر بود. 

با این وجود این اقدامات مبتنی بر ایده‌های منسجم نبود، هرگاه موجی از ملی‌گرایی پدیدار می‌شد، تمایل به دفاع از مرزها از طریق عوارض گمرکی نیز تشدید می‌شد و هرگاه شکلی از منافع ملی به‌طور محسوس ظهور می‌کرد، زمینه برای سیاست‌هایی فراهم می‌شد که بعدها «مرکانتلیستی» خوانده شدند. به عنوان نمونه پادشاهی کاستیل صادرات غله و دام را در سال‌های ۱۳۰۷، ۱۳۱۲، ۱۳۷۱، ۱۳۷۷ و ۱۳۹۰ ممنوع کرد. فرانسه نیز تحت فرمان فیلیپ چهارم، در سال‌های ۱۳۰۵ و ۱۳۰۷ تحریمی بر صادرات غله اعمال کرد. در پادشاهی آراگون در سده سیزدهم مقرراتی از سنخ قانون ناوبری وضع شد که پیش‌درآمدی بر قانون ناوبری انگلیسی ۱۶۵۱ به شمار می‌آید. در انگلستان، واردات آهن خارجی از سال ۱۳۵۵ ممنوع شد. همچنین در سال ۱۳۹۰، اساسنامه اشتغال در انگلستان بازرگانان خارجی را از صادرات طلا یا نقره منع کرد و آنان را ملزم کرد سود خود را به کالاهای انگلیسی تبدیل کنند. تاریخ تجاری دولت‌شهرهای ایتالیا نیز مملو از اقداماتی است که با هدف دفاع از اقتصاد ملی به اجرا درآمدند.آنچه این نمونه‌ها نشان می‌دهند، نه تولد یک «مکتب» منسجم، بلکه انباشت تدریجی و متنوع رویه‌هایی است که یک هدف را دنبال می‌کرد، حمایت از اقتصاد ملی و تبدیل شدن به قدرت اقتصادی.

به عبارت دیگر، مرکانتلیسم به ساده‌ترین شکل ممکن، سیاست هر کس به فکر خویش بود؛ چنان‌که هم میشل دو مونتنی (۱۵۳۳–۱۵۹۲)، فیلسوف و نویسنده فرانسوی، و هم ولتر (فرانسوا-ماری آروئه، ۱۶۹۴–۱۷۷۸) نوشته‌اند. منفعت یک فرد تنها به معنای زیان فرد دیگری است؛ در یادداشت‌های ولتر در ۱۷۶۴ به این موضوع اشاره شده است: «واضح است که یک کشور تنها زمانی سود می‌برد که کشوری دیگر ضرر کند»

به نظر دولت‌های مرکانتلیست، بهترین راه کسب سود این بود که بیشترین مقدار ممکن از ذخایر فلزات گران‌بهای جهان را به سوی سواحل خود جذب کنند و سپس مانع خروج آن از کشور شوند. این اصل که ثروت یک دولت در ذخایر فلزات گران‌بهای آن نهفته است در واقع کل سیاستی را هدایت می‌کرد که پیامدها و تبعات اقتصادی متعددی به دنبال داشت. سیاست حفظ مواد خام در داخل، استفاده از آن‌ها برای تولید کالاهایی که سپس صادر می‌شدند و کاهش واردات خارجی از طریق تعرفه‌های حمایت‌گرانه. این سیاست امروزه به نظر ما تشویق رشد از طریق صنعتی‌سازی می‌رسد، اما در واقع انگیزه‌های دیگری داشت.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS