Forwarded from دورنمای اقتصاد
🔵 اکونومیست :
🔺پوست الاغ؛ عاج جدید!
🔹در کشورهای در حال توسعه الاغ‌ها معمولا در بخش کشاورزی کار زیادی انجام می‌دهند. با این حال تعداد الاغ‌ها در بسیاری از کشورهای آفریقایی مانند کنیا کاهش یافته است و علت آن رشد بازار پوست این حیوان است.
🔸چینی‌ها از زمان‌های دور ژلاتینی به نام اجیائو را مصرف کرده‌اند که با جوشاندن و تصفیه پوست الاغ برای تولید یک داروی مقوی به دست می‌آید. با ثروتمندتر شدن این کشور در دهه 1990 و 2000 میلادی، تقاضا برای این محصول رشد کرد و به الاغ‌های کمتر و کمتری برای کار کشاورزی و حمل و نقل احتیاج بود. این امر سبب شد تعداد الاغ‌ها در چین از 11 میلیون به 6 میلیون در سال 2016 برسد.
⚫به همین دلیل و با کاهش تعداد این حیوانات، رویکردهای جایگزینی در چین شکل گرفت. یکی از این موارد استفاده از پوست سایر حیوانات مانند خوک به جای الاغ و در واقع ارائه محصولی تقلبی بود که پس از مدتی با تست DNA ناممکن شده است. گزینه دیگر واردات از خارج بوده است.
🔘بزرگترین منبع چین در این خصوص آفریقا بوده است. در کنیا، قیمت یک الاغ در مدت یک دوره 6 ماهه در طول سال گذشته افزایش 325 درصدی داشت! از سال 2011 تا 2016، تعداد الاغ‌ها در بوتسوانا 60 درصد و در لسوتو 20 درصد کاهش یافت. با این حال کشورهای دیگر نیز وارد این کار شده‌اند.
در قرقیزستان که هم مرز چین است و همین طور هند، تعداد الاغ‌ها در سال 2015 و 2016 کاهش 20 درصدی داشته است. کلمبیا 10 درصد و برزیل نیز 5 درصد از تعداد الاغ‌های خود را از دست داده‌اند و حتی از آفریقای جنوبی نیز الاغ به چین صادر شده است.
♦این مساله حتی منجر به دزدی الاغ یا فروختن حیوانات مشغول به کار در بخش کشاورزی از سوی کشاورزان تهی دست نیز شده است. برخی کشورها نیز مانع صادرات الاغ به چین شده‌اند که پاکستان در سال 2015 و بوتسوانا از این جمله‌اند. برخی سازمان‌های خیریه جهانی نیز خواستار توقف این صادرات شده‌اند.
🔵با این حال به دلیل محبوب بودن اجیائو بین طبقه متوسط چین، دولت به این توقف‌ها توجه نکرده است و تعرفه واردات پوست الاغ را از 5 درصد به 2 درصد کاهش داده است.
🔺پوست الاغ؛ عاج جدید!
🔹در کشورهای در حال توسعه الاغ‌ها معمولا در بخش کشاورزی کار زیادی انجام می‌دهند. با این حال تعداد الاغ‌ها در بسیاری از کشورهای آفریقایی مانند کنیا کاهش یافته است و علت آن رشد بازار پوست این حیوان است.
🔸چینی‌ها از زمان‌های دور ژلاتینی به نام اجیائو را مصرف کرده‌اند که با جوشاندن و تصفیه پوست الاغ برای تولید یک داروی مقوی به دست می‌آید. با ثروتمندتر شدن این کشور در دهه 1990 و 2000 میلادی، تقاضا برای این محصول رشد کرد و به الاغ‌های کمتر و کمتری برای کار کشاورزی و حمل و نقل احتیاج بود. این امر سبب شد تعداد الاغ‌ها در چین از 11 میلیون به 6 میلیون در سال 2016 برسد.
⚫به همین دلیل و با کاهش تعداد این حیوانات، رویکردهای جایگزینی در چین شکل گرفت. یکی از این موارد استفاده از پوست سایر حیوانات مانند خوک به جای الاغ و در واقع ارائه محصولی تقلبی بود که پس از مدتی با تست DNA ناممکن شده است. گزینه دیگر واردات از خارج بوده است.
🔘بزرگترین منبع چین در این خصوص آفریقا بوده است. در کنیا، قیمت یک الاغ در مدت یک دوره 6 ماهه در طول سال گذشته افزایش 325 درصدی داشت! از سال 2011 تا 2016، تعداد الاغ‌ها در بوتسوانا 60 درصد و در لسوتو 20 درصد کاهش یافت. با این حال کشورهای دیگر نیز وارد این کار شده‌اند.
در قرقیزستان که هم مرز چین است و همین طور هند، تعداد الاغ‌ها در سال 2015 و 2016 کاهش 20 درصدی داشته است. کلمبیا 10 درصد و برزیل نیز 5 درصد از تعداد الاغ‌های خود را از دست داده‌اند و حتی از آفریقای جنوبی نیز الاغ به چین صادر شده است.
♦این مساله حتی منجر به دزدی الاغ یا فروختن حیوانات مشغول به کار در بخش کشاورزی از سوی کشاورزان تهی دست نیز شده است. برخی کشورها نیز مانع صادرات الاغ به چین شده‌اند که پاکستان در سال 2015 و بوتسوانا از این جمله‌اند. برخی سازمان‌های خیریه جهانی نیز خواستار توقف این صادرات شده‌اند.
🔵با این حال به دلیل محبوب بودن اجیائو بین طبقه متوسط چین، دولت به این توقف‌ها توجه نکرده است و تعرفه واردات پوست الاغ را از 5 درصد به 2 درصد کاهش داده است.
❤7
من فکر می‌کنم همه‌چیز را باید به اندازه خورد!
حتا غصه را...
👤 #آلبا_دسس_پدس
شب خوش
حتا غصه را...
👤 #آلبا_دسس_پدس
شب خوش
من همه‌چیز رو به اندازه می‌خورم…
فقط غصه‌س که انگار اشتراک نامحدود گرفته از زندگیم!
هر روز خودش تحویل رایگان میاره… با آپدیت جدید!
❤12😢2👍1👎1
Forwarded from اتچ بات
🔵 #معرفی_کتاب
🔸 عنوان کتاب : اجماع لندن
مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن اخیراً از کتاب «اجماع لندن: اصول اقتصادی برای قرن بیست‌ویکم» رونمایی کرده است که تلاشی برای بازنگری در اندیشه‌های اقتصادی در دوران پس از اجماع واشنگتن بوده است. این اثر به‌سرپرستی تیم بزلی و آندرس ولاسکو و با مشارکت اقتصاددانان برجسته‌ای چون فیلیپ آگیون، دنی رودریک، ریکاردو هاوسمن، اولیویه بلانشار، هلن ری، کریستوفر پیساریدس و دیگران نوشته شده است.
اجماع لندن پنج اصل محوری دارد. نخستین اصل تأکید می‌کند که هدف اقتصاد تنها افزایش درآمد و تولید نیست، بلکه بهبود رفاه و کیفیت زندگی انسان‌ها است. رفاه تنها در پول خلاصه نمی‌شود، بلکه شامل کرامت، منزلت اجتماعی، امنیت و فرصت‌های برابر است. از این منظر، سیاست‌های اقتصادی نباید فقط پس از تولید و از طریق بازتوزیع مالی نابرابری را اصلاح کنند، بلکه باید به سراغ ساختارهای تولید، اشتغال و نظام پاداش بروند و نابرابری را در مرحله‌ی شکل‌گیری مهار کنند؛ آنچه امروزه از آن با عنوان «پیش‌توزیع» یاد می‌شود.
اصل دوم بر اهمیت رشد و مکان تأکید دارد. رشد اقتصادی همچنان شرط لازم برای پیشرفت انسانی است، اما کیفیت و توزیع جغرافیایی آن اهمیت بیشتری یافته است. سیاست‌گذاری باید به گونه‌ای باشد که رشد نه فقط در اعداد و میانگین‌ها، بلکه در همه‌ی مناطق و میان همه‌ی اقشار جامعه دیده شود. دولت باید محیطی بسازد که نوآوری، یادگیری و فناوری را در خدمت ارتقای بهره‌وری و عدالت منطقه‌ای قرار دهد؛ زیرا توسعه‌ای که فقط به چند شهر بزرگ یا بخش خاصی از جامعه محدود شود، پایدار نخواهد بود.
سومین اصل بر نقش دولت به‌عنوان بیمه‌گر نهایی تأکید دارد. دولت تنها مسئول تثبیت کلان و کنترل تورم نیست؛ بلکه باید از شهروندان در برابر نوسانات اقتصادی، بیماری‌ها، بیکاری، بحران‌های مالی و اقلیمی حمایت کند. در جهانی که پر از شوک‌های پیش‌بینی‌ناپذیر است، دولت باید تاب‌آوری اقتصادی و اجتماعی را تقویت کرده و نظام‌های بیمه‌ای، مالی و زیرساختی خود را برای مقابله با بحران‌ها بازسازی کند. هدف، اقتصادی است که در برابر نوسان مقاوم باشد و شهروندان در آن احساس امنیت کنند.
چهارمین اصل می‌گوید اقتصاد بدون سیاست خوب ممکن نیست. تجربه نشان داده است که سیاست‌های اقتصادی—ولو اگر از نظر فنی درست باشند—بدون مشروعیت سیاسی، شفافیت و اعتماد اجتماعی دوام ندارند. بنابراین، سیاست‌گذاری اقتصادی باید در چارچوبی دموکراتیک، پاسخ‌گو و مشارکتی انجام شود. سیاست خوب به معنای سیاستی است که مردم در آن سهیم باشند، از آن احساس مالکیت کنند و بدانند که تصمیم‌ها در خدمت منافع عمومی است. تنها در این صورت است که اصلاحات اقتصادی می‌تواند پایدار بماند و به انسجام اجتماعی بینجامد.
پنجمین و آخرین اصل بر ظرفیت و توانمندی دولت تکیه دارد. اجرای موفق هر سیاست، چه در عرصه‌ی مالی و صنعتی و چه در زمینه‌ی اجتماعی و زیست‌محیطی، نیازمند دولتی کارآمد، شفاف و توان‌مند است. دولت باید بتواند منابع را گردآوری کند، قوانین را اجرا نماید و خدمات عمومی را با کیفیت و عدالت ارائه دهد. ضعف نهادی و اداری، ریشه‌ی بسیاری از ناکامی‌های توسعه است. بنابراین، سرمایه‌گذاری در ساختار، مهارت و مشروعیت دولت، خود نوعی سرمایه‌گذاری زیربنایی است.
@mohammadreza_dadgostar
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
🔸 عنوان کتاب : اجماع لندن
مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن اخیراً از کتاب «اجماع لندن: اصول اقتصادی برای قرن بیست‌ویکم» رونمایی کرده است که تلاشی برای بازنگری در اندیشه‌های اقتصادی در دوران پس از اجماع واشنگتن بوده است. این اثر به‌سرپرستی تیم بزلی و آندرس ولاسکو و با مشارکت اقتصاددانان برجسته‌ای چون فیلیپ آگیون، دنی رودریک، ریکاردو هاوسمن، اولیویه بلانشار، هلن ری، کریستوفر پیساریدس و دیگران نوشته شده است.
اجماع لندن پنج اصل محوری دارد. نخستین اصل تأکید می‌کند که هدف اقتصاد تنها افزایش درآمد و تولید نیست، بلکه بهبود رفاه و کیفیت زندگی انسان‌ها است. رفاه تنها در پول خلاصه نمی‌شود، بلکه شامل کرامت، منزلت اجتماعی، امنیت و فرصت‌های برابر است. از این منظر، سیاست‌های اقتصادی نباید فقط پس از تولید و از طریق بازتوزیع مالی نابرابری را اصلاح کنند، بلکه باید به سراغ ساختارهای تولید، اشتغال و نظام پاداش بروند و نابرابری را در مرحله‌ی شکل‌گیری مهار کنند؛ آنچه امروزه از آن با عنوان «پیش‌توزیع» یاد می‌شود.
اصل دوم بر اهمیت رشد و مکان تأکید دارد. رشد اقتصادی همچنان شرط لازم برای پیشرفت انسانی است، اما کیفیت و توزیع جغرافیایی آن اهمیت بیشتری یافته است. سیاست‌گذاری باید به گونه‌ای باشد که رشد نه فقط در اعداد و میانگین‌ها، بلکه در همه‌ی مناطق و میان همه‌ی اقشار جامعه دیده شود. دولت باید محیطی بسازد که نوآوری، یادگیری و فناوری را در خدمت ارتقای بهره‌وری و عدالت منطقه‌ای قرار دهد؛ زیرا توسعه‌ای که فقط به چند شهر بزرگ یا بخش خاصی از جامعه محدود شود، پایدار نخواهد بود.
سومین اصل بر نقش دولت به‌عنوان بیمه‌گر نهایی تأکید دارد. دولت تنها مسئول تثبیت کلان و کنترل تورم نیست؛ بلکه باید از شهروندان در برابر نوسانات اقتصادی، بیماری‌ها، بیکاری، بحران‌های مالی و اقلیمی حمایت کند. در جهانی که پر از شوک‌های پیش‌بینی‌ناپذیر است، دولت باید تاب‌آوری اقتصادی و اجتماعی را تقویت کرده و نظام‌های بیمه‌ای، مالی و زیرساختی خود را برای مقابله با بحران‌ها بازسازی کند. هدف، اقتصادی است که در برابر نوسان مقاوم باشد و شهروندان در آن احساس امنیت کنند.
چهارمین اصل می‌گوید اقتصاد بدون سیاست خوب ممکن نیست. تجربه نشان داده است که سیاست‌های اقتصادی—ولو اگر از نظر فنی درست باشند—بدون مشروعیت سیاسی، شفافیت و اعتماد اجتماعی دوام ندارند. بنابراین، سیاست‌گذاری اقتصادی باید در چارچوبی دموکراتیک، پاسخ‌گو و مشارکتی انجام شود. سیاست خوب به معنای سیاستی است که مردم در آن سهیم باشند، از آن احساس مالکیت کنند و بدانند که تصمیم‌ها در خدمت منافع عمومی است. تنها در این صورت است که اصلاحات اقتصادی می‌تواند پایدار بماند و به انسجام اجتماعی بینجامد.
پنجمین و آخرین اصل بر ظرفیت و توانمندی دولت تکیه دارد. اجرای موفق هر سیاست، چه در عرصه‌ی مالی و صنعتی و چه در زمینه‌ی اجتماعی و زیست‌محیطی، نیازمند دولتی کارآمد، شفاف و توان‌مند است. دولت باید بتواند منابع را گردآوری کند، قوانین را اجرا نماید و خدمات عمومی را با کیفیت و عدالت ارائه دهد. ضعف نهادی و اداری، ریشه‌ی بسیاری از ناکامی‌های توسعه است. بنابراین، سرمایه‌گذاری در ساختار، مهارت و مشروعیت دولت، خود نوعی سرمایه‌گذاری زیربنایی است.
@mohammadreza_dadgostar
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
Telegram
attach 📎
❤8👍3
Forwarded from دورنمای اقتصاد
⭕️داستان معجزه اقتصادی آلمان
🖋منبع: مجله اینترنتی بورژوا
◀️بعد از جنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان مخروبه‌ای کامل بود. جنگ و سیاستِ زمین سوخته‌ی هیتلر باعث شده بود ۲۰ درصد مناطق مسکونی در ویرانی افتاده باشد. تولید سرانه‌ی مواد غذایی در سال ۱۹۴۷، یعنی دو سال بعد از پایان جنگ، به ۵۱ درصد سطح‌ش در ۱۹۳۸ کاهش یافته بود و جیره‌ی غذایی رسمی که نیروهای اشغال‌گر متفقین اعمال می‌کردند، چیزی بود بین ۱۰۴۰ تا ۱۵۵۰ کالری در روز.
◀️تنها بیست سال بعد اقتصاد آلمان غربی مایه‌ی رشک اغلب کشورهای جهان بود. و تنها کمتر از ده سال پس از جنگ مردم را می‌‌شد دید که از معجزه‌ی اقتصاد آلمان حرف می‌زنند.
◀️سبب این به اصطلاح معجزه چه بود؟ دو عامل اصلی را می‌توان چنین برشمرد: اصلاح پول رایج و آزادسازی قیمت‌ها، که این هر دو در فاصله‌ی چند هفته و به سال ۱۹۴۸ اتفاق افتادند. عامل بعدی کاهش نرخ نهایی مالیات بود که بعدتر و در ادامه‌ی سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۴۹ واقع شد.
ادامه را در ⚡️instant view بخوانید
http://yon.ir/VZBKy
🖋منبع: مجله اینترنتی بورژوا
◀️بعد از جنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان مخروبه‌ای کامل بود. جنگ و سیاستِ زمین سوخته‌ی هیتلر باعث شده بود ۲۰ درصد مناطق مسکونی در ویرانی افتاده باشد. تولید سرانه‌ی مواد غذایی در سال ۱۹۴۷، یعنی دو سال بعد از پایان جنگ، به ۵۱ درصد سطح‌ش در ۱۹۳۸ کاهش یافته بود و جیره‌ی غذایی رسمی که نیروهای اشغال‌گر متفقین اعمال می‌کردند، چیزی بود بین ۱۰۴۰ تا ۱۵۵۰ کالری در روز.
◀️تنها بیست سال بعد اقتصاد آلمان غربی مایه‌ی رشک اغلب کشورهای جهان بود. و تنها کمتر از ده سال پس از جنگ مردم را می‌‌شد دید که از معجزه‌ی اقتصاد آلمان حرف می‌زنند.
◀️سبب این به اصطلاح معجزه چه بود؟ دو عامل اصلی را می‌توان چنین برشمرد: اصلاح پول رایج و آزادسازی قیمت‌ها، که این هر دو در فاصله‌ی چند هفته و به سال ۱۹۴۸ اتفاق افتادند. عامل بعدی کاهش نرخ نهایی مالیات بود که بعدتر و در ادامه‌ی سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۴۹ واقع شد.
ادامه را در ⚡️instant view بخوانید
http://yon.ir/VZBKy
Telegraph
داستان معجزه اقتصادی آلمان
بعد از جنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان مخروبه‌ای کامل بود. جنگ و سیاستِ زمین سوخته‌ی هیتلر باعث شده بود ۲۰ درصد مناطق مسکونی در ویرانی افتاده باشد. تولید سرانه‌ی مواد غذایی در سال ۱۹۴۷، یعنی دو سال بعد از پایان جنگ، به ۵۱ درصد سطح‌ش در ۱۹۳۸ کاهش یافته بود و جیره‌ی…
👍5❤3👎1
تحلیل تکنیکال پیشرفته_251019_060955.pdf
14.2 MB
🔵 #معرفی_کتاب
🔸 عنوان کتاب : «آموزش تحلیل تکنیکال پیشرفته»
👤 پشوتن مشهوری‌نژاد
📌 تحلیل تکنیکال روشی برای پیش‌بینی قیمت‌ها در بازار #بورس اوراق بهادار از طریق مطالعه وضعیت گذشته بازار است.
📌 در این تحلیل از طریق بررسی تغییرات و نوسان‌های قیمت‌ها و حجم معاملات و عرضه و تقاضا می‌توان وضعیت قیمت‌ها در آینده را پیش‌بینی کرد.
📌 این نوع تحلیل با استفاده از «مطالعه رفتار و حرکات قیمت و حجم سهام در گذشته و تعیین قیمت و روند آینده سهم» صورت می‌پذیرد.
@UTfinance
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
🔸 عنوان کتاب : «آموزش تحلیل تکنیکال پیشرفته»
👤 پشوتن مشهوری‌نژاد
📌 تحلیل تکنیکال روشی برای پیش‌بینی قیمت‌ها در بازار #بورس اوراق بهادار از طریق مطالعه وضعیت گذشته بازار است.
📌 در این تحلیل از طریق بررسی تغییرات و نوسان‌های قیمت‌ها و حجم معاملات و عرضه و تقاضا می‌توان وضعیت قیمت‌ها در آینده را پیش‌بینی کرد.
📌 این نوع تحلیل با استفاده از «مطالعه رفتار و حرکات قیمت و حجم سهام در گذشته و تعیین قیمت و روند آینده سهم» صورت می‌پذیرد.
@UTfinance
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤8
Forwarded from Admin Ad via @chToolsBot
🎓 آدم‌های موفق همیشه برای رشد خودشون وقت می‌ذارن!
تو چطور؟ 🌱
📂 این فولدر پره از آموزش‌های مفید، نکته‌های طلایی و فرصت‌های رشد شخصی و شغلیه.
کافیه دکمه‌ی ADD رو بزنی تا به تلگرامت اضافه بشه 👇
🔰 افزودن فولدر تخصصی
🔥 و اگه دنبال منابع رایگان و لو رفته‌ی آیلتس و زبان انگلیسی هستی، اینم از هدیه ما
👉@mimacourse
تو چطور؟ 🌱
📂 این فولدر پره از آموزش‌های مفید، نکته‌های طلایی و فرصت‌های رشد شخصی و شغلیه.
کافیه دکمه‌ی ADD رو بزنی تا به تلگرامت اضافه بشه 👇
🔰 افزودن فولدر تخصصی
🔥 و اگه دنبال منابع رایگان و لو رفته‌ی آیلتس و زبان انگلیسی هستی، اینم از هدیه ما
👉@mimacourse
Forwarded from دورنمای اقتصاد
🔵 کلید اصلی رشد اقتصاد لهستان: از فروپاشی تا شکوفایی
پس از ۴۵ سال سلطه نظام کمونیستی، اقتصاد لهستان در پایان دهه ۱۹۸۰ عملاً فروپاشیده بود. نرخ تورم در سال ۱۹۸۹ به بیش از ۶۴۵ درصد رسید، ارزش پول ملی سقوط کرد و اغلب شرکت‌ها و کارخانجات دولتی زیان‌ده، فرسوده و فاقد فناوری روز بودند.
در چنین شرایطی، دولت تازه‌استقلال‌یافته لهستان، با هدایت لِشِک بالچروویتس (Leszek Balcerowicz)، وزیر دارایی وقت، برنامه‌ای موسوم به «Balcerowicz Plan» را در سال ۱۹۹۰ اجرا کرد؛ طرحی که بعدها به نام «شوک درمانی لهستان» مشهور شد.
🔹 محتوای طرح
هدف این طرح، انتقال سریع از اقتصاد متمرکز به اقتصاد بازار آزاد بود. از مهم‌ترین بندهای آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
آزادسازی قیمت‌ها و پایان دادن به کنترل‌های دولتی.
تعدیل گسترده کارکنان دولت و توقف افزایش سالیانه حقوق.
خصوصی‌سازی شرکت‌های دولتی و جذب سرمایه خارجی.
محدود کردن یارانه‌ها به ویژه در بخش انرژی.
ایجاد نظام تأمین اجتماعی موقت برای حمایت از بیکاران تا ورود مجددشان به بازار کار.
دولت با پذیرش ریسک اجتماعی بالا، تصمیم گرفت اشتغال‌زایی صوری در دستگاه‌های دولتی را کنار بگذارد و در عوض، فضای واقعی رقابت و کارآفرینی ایجاد کند.
در مدت کوتاهی بیش از ۱.۱ میلیون نفر از کارکنان شرکت‌ها و ادارات دولتی تعدیل شدند. اما در سه سال نخست اجرای طرح، بیش از ۶۰۰ هزار شرکت خصوصی جدید تأسیس و حدود ۱.۵ میلیون شغل مولد در بخش خصوصی ایجاد شد.
🔹 نتایج اقتصادی
در فاصله سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۰، اقتصاد لهستان یکی از سریع‌ترین رشدهای تاریخ اروپای شرقی را تجربه کرد. میانگین رشد سالانه تولید ناخالص داخلی حدود ۵ درصد بود. لهستان در سال ۲۰۰۴ به اتحادیه اروپا پیوست و از صندوق‌های توسعه منطقه‌ای اتحادیه بهره‌مند شد؛ عاملی که سرعت مدرن‌سازی زیرساخت‌ها و صنایع را دوچندان کرد.
امروز (۲۰۲۵)، لهستان با جمعیتی حدود ۳۸ میلیون نفر، تولید ناخالص داخلی حدود ۸۰۰ میلیارد دلار (بر پایه برابری قدرت خرید بیش از ۱.۶ تریلیون دلار) و سرانه تولید بیش از ۲۱ هزار دلار دارد؛ در حالی‌که در سال ۱۹۹۰ کمتر از ۲ هزار دلار بود.
همچنین نرخ بیکاری لهستان در ۲۰۲۴ حدود ۲.۸ درصد و یکی از پایین‌ترین نرخ‌ها در اروپا بوده است.
🔹 عوامل مکمل موفقیت
سرمایه‌گذاری در آموزش و فناوری اطلاعات: لهستان اکنون یکی از مراکز مهم توسعه نرم‌افزار و خدمات دیجیتال در اروپا است.
شفافیت مالی و استقلال بانک مرکزی که تورم را مهار کرد.
پیوستن به ناتو (۱۹۹۹) و سپس اتحادیه اروپا، که ثبات سیاسی و جذب سرمایه‌گذار خارجی را تقویت کرد.
مدیریت مبتنی بر شایسته‌سالاری: استخدام دولتی تنها از طریق آزمون‌های سختگیرانه‌ی ملی (Civil Service Exams) انجام می‌شود و ورود نیروهای غیرمتخصص تقریباً ناممکن است.
🔹 مقایسه با ایران
در ایران حدود ۴ میلیون نفر کارمند و حقوق‌بگیر دولتی وجود دارد؛ در حالی‌که کشورهایی مانند:
ژاپن با جمعیت ۱۲۵ میلیون نفر، حدود ۷۵۰ هزار کارمند دولتی دارد؛
آمریکا با بیش از ۳۳۰ میلیون نفر جمعیت، تنها ۲.۷ میلیون کارمند فدرال دارد (که ۴۰٪ از آنها در نیروهای نظامی و پلیس مشغولند).
بنابراین، ایران برای دستیابی به بهره‌وری اقتصادی پایدار، نیازمند کوچک‌سازی هوشمندانه دولت، دیجیتالی‌سازی خدمات، و توسعه بخش خصوصی واقعی است؛ همان‌گونه که لهستان در سه دهه گذشته انجام داد.
🔹 نکات جالب
طبق گزارش OECD در سال ۲۰۲۴، لهستان در میان پنج کشور برتر اروپا از نظر رشد استارتاپ‌های فناوری قرار دارد.
ورشو اکنون به عنوان «سیلیکون ولی اروپای شرقی» شناخته می‌شود.
نرخ مهاجرت معکوس لهستانی‌ها (بازگشت متخصصان از غرب اروپا) از ۲۰۲۰ به بعد روندی صعودی داشته است.
ضریب جینی (نابرابری درآمدی) لهستان از ۰.۴ در ۱۹۹۰ به حدود ۰.۳۰ در ۲۰۲۳ کاهش یافته است.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
پس از ۴۵ سال سلطه نظام کمونیستی، اقتصاد لهستان در پایان دهه ۱۹۸۰ عملاً فروپاشیده بود. نرخ تورم در سال ۱۹۸۹ به بیش از ۶۴۵ درصد رسید، ارزش پول ملی سقوط کرد و اغلب شرکت‌ها و کارخانجات دولتی زیان‌ده، فرسوده و فاقد فناوری روز بودند.
در چنین شرایطی، دولت تازه‌استقلال‌یافته لهستان، با هدایت لِشِک بالچروویتس (Leszek Balcerowicz)، وزیر دارایی وقت، برنامه‌ای موسوم به «Balcerowicz Plan» را در سال ۱۹۹۰ اجرا کرد؛ طرحی که بعدها به نام «شوک درمانی لهستان» مشهور شد.
🔹 محتوای طرح
هدف این طرح، انتقال سریع از اقتصاد متمرکز به اقتصاد بازار آزاد بود. از مهم‌ترین بندهای آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
آزادسازی قیمت‌ها و پایان دادن به کنترل‌های دولتی.
تعدیل گسترده کارکنان دولت و توقف افزایش سالیانه حقوق.
خصوصی‌سازی شرکت‌های دولتی و جذب سرمایه خارجی.
محدود کردن یارانه‌ها به ویژه در بخش انرژی.
ایجاد نظام تأمین اجتماعی موقت برای حمایت از بیکاران تا ورود مجددشان به بازار کار.
دولت با پذیرش ریسک اجتماعی بالا، تصمیم گرفت اشتغال‌زایی صوری در دستگاه‌های دولتی را کنار بگذارد و در عوض، فضای واقعی رقابت و کارآفرینی ایجاد کند.
در مدت کوتاهی بیش از ۱.۱ میلیون نفر از کارکنان شرکت‌ها و ادارات دولتی تعدیل شدند. اما در سه سال نخست اجرای طرح، بیش از ۶۰۰ هزار شرکت خصوصی جدید تأسیس و حدود ۱.۵ میلیون شغل مولد در بخش خصوصی ایجاد شد.
🔹 نتایج اقتصادی
در فاصله سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۰، اقتصاد لهستان یکی از سریع‌ترین رشدهای تاریخ اروپای شرقی را تجربه کرد. میانگین رشد سالانه تولید ناخالص داخلی حدود ۵ درصد بود. لهستان در سال ۲۰۰۴ به اتحادیه اروپا پیوست و از صندوق‌های توسعه منطقه‌ای اتحادیه بهره‌مند شد؛ عاملی که سرعت مدرن‌سازی زیرساخت‌ها و صنایع را دوچندان کرد.
امروز (۲۰۲۵)، لهستان با جمعیتی حدود ۳۸ میلیون نفر، تولید ناخالص داخلی حدود ۸۰۰ میلیارد دلار (بر پایه برابری قدرت خرید بیش از ۱.۶ تریلیون دلار) و سرانه تولید بیش از ۲۱ هزار دلار دارد؛ در حالی‌که در سال ۱۹۹۰ کمتر از ۲ هزار دلار بود.
همچنین نرخ بیکاری لهستان در ۲۰۲۴ حدود ۲.۸ درصد و یکی از پایین‌ترین نرخ‌ها در اروپا بوده است.
🔹 عوامل مکمل موفقیت
سرمایه‌گذاری در آموزش و فناوری اطلاعات: لهستان اکنون یکی از مراکز مهم توسعه نرم‌افزار و خدمات دیجیتال در اروپا است.
شفافیت مالی و استقلال بانک مرکزی که تورم را مهار کرد.
پیوستن به ناتو (۱۹۹۹) و سپس اتحادیه اروپا، که ثبات سیاسی و جذب سرمایه‌گذار خارجی را تقویت کرد.
مدیریت مبتنی بر شایسته‌سالاری: استخدام دولتی تنها از طریق آزمون‌های سختگیرانه‌ی ملی (Civil Service Exams) انجام می‌شود و ورود نیروهای غیرمتخصص تقریباً ناممکن است.
🔹 مقایسه با ایران
در ایران حدود ۴ میلیون نفر کارمند و حقوق‌بگیر دولتی وجود دارد؛ در حالی‌که کشورهایی مانند:
ژاپن با جمعیت ۱۲۵ میلیون نفر، حدود ۷۵۰ هزار کارمند دولتی دارد؛
آمریکا با بیش از ۳۳۰ میلیون نفر جمعیت، تنها ۲.۷ میلیون کارمند فدرال دارد (که ۴۰٪ از آنها در نیروهای نظامی و پلیس مشغولند).
بنابراین، ایران برای دستیابی به بهره‌وری اقتصادی پایدار، نیازمند کوچک‌سازی هوشمندانه دولت، دیجیتالی‌سازی خدمات، و توسعه بخش خصوصی واقعی است؛ همان‌گونه که لهستان در سه دهه گذشته انجام داد.
🔹 نکات جالب
طبق گزارش OECD در سال ۲۰۲۴، لهستان در میان پنج کشور برتر اروپا از نظر رشد استارتاپ‌های فناوری قرار دارد.
ورشو اکنون به عنوان «سیلیکون ولی اروپای شرقی» شناخته می‌شود.
نرخ مهاجرت معکوس لهستانی‌ها (بازگشت متخصصان از غرب اروپا) از ۲۰۲۰ به بعد روندی صعودی داشته است.
ضریب جینی (نابرابری درآمدی) لهستان از ۰.۴ در ۱۹۹۰ به حدود ۰.۳۰ در ۲۰۲۳ کاهش یافته است.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤10👏1🤯1
🔵 اعتبار کربن‌ها در کمک به تغییرات اقلیمی شکست خورده‌اند — دلایل آن چیست
برای دستیابی به اهداف دمایی جهانی تعیین‌شده در توافق پاریس، باید کاهش‌های عمیق و سریع در انتشار گازهای گلخانه‌ای انجام شود؛ بنابراین، حذف سریع سوخت‌های فسیلی ضروری است. با این حال، موانع بسیاری در این مسیر وجود دارد، و یکی از خطرناک‌ترین آنها، «اعتبارات کربن» یا همان «جبران انتشار» است.
اعتبارات کربن، گواهی‌های قابل‌معامله‌ای هستند که از پروژه‌هایی صادر می‌شوند که مدعی‌اند انتشار را کاهش داده‌اند — چه از طریق جلوگیری از آن و چه از طریق حذف دی‌اکسیدکربن از جو. شرکت‌ها و کشورها این گواهی‌ها را خرید و فروش می‌کنند تا ظاهراً انتشار خود را «خنثی» کنند.
اگرچه از نظر مفهومی جذاب به‌نظر می‌رسند، اتکا به این طرح‌ها در عمل دارای ایرادهای مرگبار است. دشوار است اطمینان حاصل شود که این اعتبارها واقعاً کاهش واقعی انتشار را نمایندگی می‌کنند، نه صرفاً منافع خیالی روی کاغذ. همچنین باید تضمین شود که این کاهش‌ها «اضافی» هستند، یعنی بدون وجود این طرح‌ها هرگز رخ نمی‌دادند. برای پروژه‌هایی که به جذب کربن اعتبار می‌گیرند، ضروری است که دی‌اکسیدکربن جذب‌شده برای همیشه ذخیره شود و دوباره به جو بازنگردد.
بیشتر طرح‌های جبران کربن از یکی یا چند مورد از این الزامات تخطی می‌کنند. در نتیجه، این طرح‌ها فرآیند واقعی کربن‌زدایی را تضعیف می‌کنند، زیرا کشورها و شرکت‌ها می‌توانند ادعا کنند انتشار خود را کاهش داده‌اند، در حالی که در واقع چنین نشده است. این موضوع باعث افزایش واقعی انتشار، تأخیر در حذف سوخت‌های فسیلی و اتلاف منابع محدود بر «راه‌حل‌های دروغین» می‌شود.
با وجود این کاستی‌ها، سیاست‌های اقلیمی جهانی همچنان بر این طرح‌ها تکیه دارند. اجرای ماده ۶ توافق پاریس و نیز طرح جبران انتشار در صنعت هوانوردی بین‌المللی که هر دو در سال ۲۰۲۴ به مرحله اجرا رسیدند، تقاضا برای این اعتبارها را به‌شدت افزایش داده است. هم‌زمان، بازارهای داوطلبانه کربن وعده داده‌اند استانداردهای خود را بالا ببرند تا این طرح‌ها مشروع‌تر به‌نظر برسند.
اما نگران‌کننده‌ترین بخش، گسترش استفاده از این طرح‌ها در سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن است. گرچه اتحادیه اروپا از سال ۲۰۲۰ اعتبارها را از نظام تجاری خود حذف کرده، بیشتر نظام‌های بزرگ قیمت‌گذاری در خارج از اروپا (مانند چین، کره، ژاپن، اندونزی، سنگاپور، کالیفرنیا، کانادا و استرالیا) هنوز از آن استفاده می‌کنند. در کشورهایی چون آفریقای جنوبی، مکزیک، شیلی و کلمبیا حتی می‌توان با خرید اعتبار، از پرداخت مالیات کربن معاف شد.
این روندها خطر تضعیف کل تلاش‌های جهانی برای کربن‌زدایی را در پی دارند. اعتبارهای بی‌کیفیت باعث کاهش مصنوعی قیمت کربن می‌شوند، در نتیجه انگیزه صنایع برای کاهش انتشار از بین می‌رود و کارایی طرح‌های قیمت‌گذاری کربن تضعیف می‌شود.
نویسندگان مقاله در پایان خواستار حذف کامل اعتبارهای جبران از تمام طرح‌های قیمت‌گذاری کربن شده‌اند.
هیچ راه‌حل ساده‌ای وجود ندارد
جبران انتشار روی کاغذ ساده به‌نظر می‌رسد، اما در واقع بسیار پیچیده است. محاسبه‌ی دقیق میزان کاهش انتشار دشوار است، زیرا باید آن را با وضعیت فرضی «در نبود پروژه» مقایسه کرد. برای مثال، برای محاسبه مزایای اقلیمی پروژه جلوگیری از جنگل‌زدایی، باید میزان واقعی کربن جنگل با حالتی فرضی که پروژه اجرا نشده مقایسه شود — که طبیعتاً به دستکاری داده‌ها و اغراق در برآوردها منجر می‌شود.
از سوی دیگر، فقط مدیران پروژه‌ها دقیقاً می‌دانند آیا پروژه‌شان بدون درآمد حاصل از فروش اعتبارها امکان‌پذیر است یا نه؛ بنابراین، نهادهای نظارتی توان غربال‌گری پروژه‌های بی‌کیفیت را ندارند. حتی اگر پروژه واقعاً اضافی باشد، خطاهای اندازه‌گیری کربن و انتشار بسیار شایع‌اند — به‌ویژه در خاک‌ها و پوشش‌های گیاهی متغیر. تغییرات طبیعی در دما، بارش و پوشش گیاهی باعث نوسان در میزان کربن ذخیره‌شده می‌شود و سنجش دقیق اثر پروژه را دشوار می‌سازد.
مشکل دیگر، پایداری جذب کربن است. بسیاری از چاهک‌های کربن (مانند جنگل‌ها و خاک‌ها) در برابر خشکسالی و آتش‌سوزی آسیب‌پذیرند و ممکن است کربن ذخیره‌شده را آزاد کنند. با این حال، اغلب طرح‌ها فقط ۴۰ سال یا کمتر تعهد پایداری دارند، در حالی که دی‌اکسیدکربن هزاران سال در جو باقی می‌ماند.
🔻🔻🔻🔻
برای دستیابی به اهداف دمایی جهانی تعیین‌شده در توافق پاریس، باید کاهش‌های عمیق و سریع در انتشار گازهای گلخانه‌ای انجام شود؛ بنابراین، حذف سریع سوخت‌های فسیلی ضروری است. با این حال، موانع بسیاری در این مسیر وجود دارد، و یکی از خطرناک‌ترین آنها، «اعتبارات کربن» یا همان «جبران انتشار» است.
اعتبارات کربن، گواهی‌های قابل‌معامله‌ای هستند که از پروژه‌هایی صادر می‌شوند که مدعی‌اند انتشار را کاهش داده‌اند — چه از طریق جلوگیری از آن و چه از طریق حذف دی‌اکسیدکربن از جو. شرکت‌ها و کشورها این گواهی‌ها را خرید و فروش می‌کنند تا ظاهراً انتشار خود را «خنثی» کنند.
اگرچه از نظر مفهومی جذاب به‌نظر می‌رسند، اتکا به این طرح‌ها در عمل دارای ایرادهای مرگبار است. دشوار است اطمینان حاصل شود که این اعتبارها واقعاً کاهش واقعی انتشار را نمایندگی می‌کنند، نه صرفاً منافع خیالی روی کاغذ. همچنین باید تضمین شود که این کاهش‌ها «اضافی» هستند، یعنی بدون وجود این طرح‌ها هرگز رخ نمی‌دادند. برای پروژه‌هایی که به جذب کربن اعتبار می‌گیرند، ضروری است که دی‌اکسیدکربن جذب‌شده برای همیشه ذخیره شود و دوباره به جو بازنگردد.
بیشتر طرح‌های جبران کربن از یکی یا چند مورد از این الزامات تخطی می‌کنند. در نتیجه، این طرح‌ها فرآیند واقعی کربن‌زدایی را تضعیف می‌کنند، زیرا کشورها و شرکت‌ها می‌توانند ادعا کنند انتشار خود را کاهش داده‌اند، در حالی که در واقع چنین نشده است. این موضوع باعث افزایش واقعی انتشار، تأخیر در حذف سوخت‌های فسیلی و اتلاف منابع محدود بر «راه‌حل‌های دروغین» می‌شود.
با وجود این کاستی‌ها، سیاست‌های اقلیمی جهانی همچنان بر این طرح‌ها تکیه دارند. اجرای ماده ۶ توافق پاریس و نیز طرح جبران انتشار در صنعت هوانوردی بین‌المللی که هر دو در سال ۲۰۲۴ به مرحله اجرا رسیدند، تقاضا برای این اعتبارها را به‌شدت افزایش داده است. هم‌زمان، بازارهای داوطلبانه کربن وعده داده‌اند استانداردهای خود را بالا ببرند تا این طرح‌ها مشروع‌تر به‌نظر برسند.
اما نگران‌کننده‌ترین بخش، گسترش استفاده از این طرح‌ها در سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن است. گرچه اتحادیه اروپا از سال ۲۰۲۰ اعتبارها را از نظام تجاری خود حذف کرده، بیشتر نظام‌های بزرگ قیمت‌گذاری در خارج از اروپا (مانند چین، کره، ژاپن، اندونزی، سنگاپور، کالیفرنیا، کانادا و استرالیا) هنوز از آن استفاده می‌کنند. در کشورهایی چون آفریقای جنوبی، مکزیک، شیلی و کلمبیا حتی می‌توان با خرید اعتبار، از پرداخت مالیات کربن معاف شد.
این روندها خطر تضعیف کل تلاش‌های جهانی برای کربن‌زدایی را در پی دارند. اعتبارهای بی‌کیفیت باعث کاهش مصنوعی قیمت کربن می‌شوند، در نتیجه انگیزه صنایع برای کاهش انتشار از بین می‌رود و کارایی طرح‌های قیمت‌گذاری کربن تضعیف می‌شود.
نویسندگان مقاله در پایان خواستار حذف کامل اعتبارهای جبران از تمام طرح‌های قیمت‌گذاری کربن شده‌اند.
هیچ راه‌حل ساده‌ای وجود ندارد
جبران انتشار روی کاغذ ساده به‌نظر می‌رسد، اما در واقع بسیار پیچیده است. محاسبه‌ی دقیق میزان کاهش انتشار دشوار است، زیرا باید آن را با وضعیت فرضی «در نبود پروژه» مقایسه کرد. برای مثال، برای محاسبه مزایای اقلیمی پروژه جلوگیری از جنگل‌زدایی، باید میزان واقعی کربن جنگل با حالتی فرضی که پروژه اجرا نشده مقایسه شود — که طبیعتاً به دستکاری داده‌ها و اغراق در برآوردها منجر می‌شود.
از سوی دیگر، فقط مدیران پروژه‌ها دقیقاً می‌دانند آیا پروژه‌شان بدون درآمد حاصل از فروش اعتبارها امکان‌پذیر است یا نه؛ بنابراین، نهادهای نظارتی توان غربال‌گری پروژه‌های بی‌کیفیت را ندارند. حتی اگر پروژه واقعاً اضافی باشد، خطاهای اندازه‌گیری کربن و انتشار بسیار شایع‌اند — به‌ویژه در خاک‌ها و پوشش‌های گیاهی متغیر. تغییرات طبیعی در دما، بارش و پوشش گیاهی باعث نوسان در میزان کربن ذخیره‌شده می‌شود و سنجش دقیق اثر پروژه را دشوار می‌سازد.
مشکل دیگر، پایداری جذب کربن است. بسیاری از چاهک‌های کربن (مانند جنگل‌ها و خاک‌ها) در برابر خشکسالی و آتش‌سوزی آسیب‌پذیرند و ممکن است کربن ذخیره‌شده را آزاد کنند. با این حال، اغلب طرح‌ها فقط ۴۰ سال یا کمتر تعهد پایداری دارند، در حالی که دی‌اکسیدکربن هزاران سال در جو باقی می‌ماند.
🔻🔻🔻🔻
❤7
🔺🔺🔺🔺
انگیزه‌های ناهماهنگ
در بازارهای معمولی، مشتریان می‌توانند کیفیت کالا را بسنجند و در صورت نقص شکایت کنند. اما در بازار جبران کربن، پیچیدگی و نبود شفافیت باعث می‌شود خریداران نتوانند کیفیت واقعی اعتبارها را ارزیابی کنند. بدتر از آن، بسیاری از خریداران اصلاً تمایلی ندارند — آنها فقط به‌دنبال اعتبار ارزان‌ترند، نه معتبرتر.
در بازار داوطلبانه، نهادهای صادرکننده اعتبار از ثبت پروژه‌ها کسب درآمد می‌کنند، بنابراین سخت‌گیری در کنترل کیفیت می‌تواند سودشان را کاهش دهد. در نظام‌های دولتی نیز، هدف اصلی استفاده از اعتبارها کاهش هزینه‌های صنایع آلاینده است، نه حفظ سلامت محیط زیست.
یافته‌های علمی
مطالعات متعدد نشان داده‌اند که بخش بزرگی از پروژه‌های جبران، کاهش واقعی یا دائمی در انتشار ایجاد نمی‌کنند. یک فراتحلیل در سال ۲۰۲۴ از ۲۳۰۰ پروژه نشان داد کمتر از ۱۶٪ از آنها واقعاً به میزان وعده‌داده‌شده انتشار را کاهش داده‌اند. بررسی پروژه‌های جنگل‌زدایی، انرژی‌های تجدیدپذیر و اجاق‌های پاک نیز همین مشکلات را آشکار کرده است.
برخی کارشناسان پیشنهاد می‌کنند به‌جای پروژه‌های جلوگیری از انتشار، باید به پروژه‌های حذف مستقیم کربن از جو روی آورد. اما این پروژه‌ها نیز مشکلات مشابهی دارند: فناوری‌های مهندسی‌شده هنوز محدودند و روش‌های مبتنی بر طبیعت (مثل درختکاری یا بهبود خاک) دوام کمی دارند.
آسیب‌های ناشی از اعتبارهای بی‌کیفیت
اعتبارهای ضعیف نه‌تنها وعده کاهش انتشار را محقق نمی‌کنند، بلکه با ایجاد قیمت مصنوعی پایین برای کربن، کل نظام قیمت‌گذاری را تحریف می‌کنند. در نتیجه، آلودگی عملاً ارزان‌تر و کربن‌زدایی دشوارتر می‌شود.
🔸منبع: Nature
https://share.google/Ruwfyi4a6Z18PQSRL
انگیزه‌های ناهماهنگ
در بازارهای معمولی، مشتریان می‌توانند کیفیت کالا را بسنجند و در صورت نقص شکایت کنند. اما در بازار جبران کربن، پیچیدگی و نبود شفافیت باعث می‌شود خریداران نتوانند کیفیت واقعی اعتبارها را ارزیابی کنند. بدتر از آن، بسیاری از خریداران اصلاً تمایلی ندارند — آنها فقط به‌دنبال اعتبار ارزان‌ترند، نه معتبرتر.
در بازار داوطلبانه، نهادهای صادرکننده اعتبار از ثبت پروژه‌ها کسب درآمد می‌کنند، بنابراین سخت‌گیری در کنترل کیفیت می‌تواند سودشان را کاهش دهد. در نظام‌های دولتی نیز، هدف اصلی استفاده از اعتبارها کاهش هزینه‌های صنایع آلاینده است، نه حفظ سلامت محیط زیست.
یافته‌های علمی
مطالعات متعدد نشان داده‌اند که بخش بزرگی از پروژه‌های جبران، کاهش واقعی یا دائمی در انتشار ایجاد نمی‌کنند. یک فراتحلیل در سال ۲۰۲۴ از ۲۳۰۰ پروژه نشان داد کمتر از ۱۶٪ از آنها واقعاً به میزان وعده‌داده‌شده انتشار را کاهش داده‌اند. بررسی پروژه‌های جنگل‌زدایی، انرژی‌های تجدیدپذیر و اجاق‌های پاک نیز همین مشکلات را آشکار کرده است.
برخی کارشناسان پیشنهاد می‌کنند به‌جای پروژه‌های جلوگیری از انتشار، باید به پروژه‌های حذف مستقیم کربن از جو روی آورد. اما این پروژه‌ها نیز مشکلات مشابهی دارند: فناوری‌های مهندسی‌شده هنوز محدودند و روش‌های مبتنی بر طبیعت (مثل درختکاری یا بهبود خاک) دوام کمی دارند.
آسیب‌های ناشی از اعتبارهای بی‌کیفیت
اعتبارهای ضعیف نه‌تنها وعده کاهش انتشار را محقق نمی‌کنند، بلکه با ایجاد قیمت مصنوعی پایین برای کربن، کل نظام قیمت‌گذاری را تحریف می‌کنند. در نتیجه، آلودگی عملاً ارزان‌تر و کربن‌زدایی دشوارتر می‌شود.
🔸منبع: Nature
https://share.google/Ruwfyi4a6Z18PQSRL
Nature
Carbon credits are failing to help with climate change — here’s why
Nature - The idea that emissions can be offset through projects that claim to avoid releases or to remove carbon dioxide from the atmosphere is fatally flawed.
❤5
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔵 آموزش‌هایی که باید یاد می‌گرفتیم!
علم واقعی که بدرد زندگی بخوره...
@science_magazine
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
علم واقعی که بدرد زندگی بخوره...
@science_magazine
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤6👏3👎2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔵 حس خوب یا کار درست؟
🔸در تقسیم‌بندی‌های سیاسی عموما با دو طیف چپ و راست روبرو هستیم. طیف‌های چپ معمولا خود را طرف منافع اکثریت، افراد ضعیف‌تر، کارگران، دانشجویان و طبقات اجتماعی ضعیف‌تر معرفی می‌کنند. در عوض راست سیاسی معمولا به عنوان طرفدار طبقات بالایی جامعه معرفی می‌شود؛ کسانی که به نفع فرادستان حقوق و منافع فرودستان را نادیده می‌گیرند.
🔸 دنیس پراگر، محافظه‌کار آمریکایی در این ویدئو به تشریح برخی از این روایت‌ها می‌پردازد.
#prageru
#right
#left
#سیاست
#دنیس_پراگر
#محافظه‌کار
🔸منبع: کانال رادیکال
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
🔸در تقسیم‌بندی‌های سیاسی عموما با دو طیف چپ و راست روبرو هستیم. طیف‌های چپ معمولا خود را طرف منافع اکثریت، افراد ضعیف‌تر، کارگران، دانشجویان و طبقات اجتماعی ضعیف‌تر معرفی می‌کنند. در عوض راست سیاسی معمولا به عنوان طرفدار طبقات بالایی جامعه معرفی می‌شود؛ کسانی که به نفع فرادستان حقوق و منافع فرودستان را نادیده می‌گیرند.
🔸 دنیس پراگر، محافظه‌کار آمریکایی در این ویدئو به تشریح برخی از این روایت‌ها می‌پردازد.
#prageru
#right
#left
#سیاست
#دنیس_پراگر
#محافظه‌کار
🔸منبع: کانال رادیکال
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤9
“Why Academic Writing Deserves to Be Beautiful”
✍ نوشته‌ی Maruf Ahmed (منتشرشده در The Daily Star، اکتبر ۲۰۲۵)
🔸 چرا نوشتار دانشگاهی سزاوارِ زیبا بودن است
در راهروهای براق دانشگاه‌ها، دانش معمولاً در لباسی از جمله‌های خشک و واژگان فنی سنگین ظاهر می‌شود. نوشتار دانشگاهی، چنان‌که امروز رایج است، به ژانری انحصاری تبدیل شده است: خشکیده در داده‌ها، گرفتار در عینیتِ ماشینی، و تهی از تپش انسانی. در بسیاری موارد، این نوشته‌ها نه با مردم، بلکه با آیین‌نامه‌ها سخن می‌گویند؛ نه در خدمت فهم، بلکه در خدمت اقتدارند.
این ریاضتِ خودخواسته در نوشتار، مسئله‌ای سیاسی است. چنین زبانی، دامنه‌ی دسترسی به دانش و احساس مشارکت در تولید آن را محدود می‌کند. زبان خشک و دشوار دانشگاهی به‌جای آنکه پلی بسازد، دیوار می‌افرازد. شگفت آنکه دانش، در معنای راستین خود، باید دموکراتیک‌ترین میراثِ انسانی باشد. بااین‌حال، امروزه بیشتر و بیشتر در قالب رمزهایی عرضه می‌شود که تنها حلقه‌ای بسته از دارندگان مدرک می‌توانند آن را رمزگشایی کنند.
نتیجه، نوعی جدال دوگانه است: نوشتار دانشگاهی در برابر نوشتار ادبی؛ تکنوکرات در برابر شاعر؛ متخصص در برابر انسان عادی. این دوگانگی، با تعصب و خودبزرگ‌بینی آلوده است—به‌ویژه با غرور کاذب کسانی که خود را تنها پاسداران «دانش واقعی» می‌دانند. تراژدی اینجاست که در پیِ وسواسِ عینیت‌گرایی، بسیاری از دانشگاهیان یافته‌های خود را چنان نامفهوم بیان می‌کنند که برای همان مردمی که باید از آن بهره‌مند شوند، بی‌فایده می‌شود.
البته ممکن است گفته شود در رشته‌هایی چون مهندسی یا عصب‌شناسی، دقت فنی ضروری است. بی‌تردید، روشنی روش و دقت زبان لازم‌اند. اما حتی در این حوزه‌ها نیز، چنان‌که اولیور ساکس—عصب‌شناس و نویسنده‌ای بزرگ—نشان داده است، داستان دشمن علم نیست. او در کتاب مردی که همسرش را با کلاه اشتباه گرفت نوشت: «در عمل پزشکی، بُعدی روایی جدایی‌ناپذیر وجود دارد.»
حتی در فنی‌ترین علوم نیز، روایت‌گری می‌تواند حقیقت‌هایی را روشن کند که نمودارها و معادلات از بیان آن عاجزند.
فیلسوف و پژوهشگر ادبی، مارتا نوسبام، سال‌هاست بر توانایی اخلاقی و تخیلی بیان ادبی تأکید می‌کند. او در کتاب نه برای سود: چرا دموکراسی به علوم انسانی نیاز دارد هشدار می‌دهد که آموزش در جهان امروز در حال تبدیل شدن به کارگاهی برای تربیت نیروهای اقتصادی است، نه شهروندانی اندیشمند. از نگاه او، نثر دانشگاهی باید دوباره روح خود را بازیابد و نه فقط با ذهن‌ها، بلکه با دل‌ها سخن بگوید.
این مسئله در رشته‌هایی چون معماری، ادبیات، جامعه‌شناسی و فلسفه—که ذاتاً با تجربه انسانی پیوند دارند—از همیشه مهم‌تر است. وقتی نظریه‌پردازان معماری فقط برای هم‌صنفان خود می‌نویسند، درواقع به مردمی که در ساختمان‌های موضوع بحث آنان زندگی می‌کنند، پشت کرده‌اند. و هنگامی‌که زبان علوم انسانی چنان پیچیده می‌شود که دیگر قابل‌فهم نیست، مأموریت اصلی خود را از دست می‌دهد: یعنی انسان‌سازی، تفسیر، و التیام.
منظور از کیفیت ادبی، خیال‌بافی یا زرق‌وبرق بی‌دلیل نیست. منظور زبانی است زنده—زبانی که سادگی شاعرانه دارد، آهنگ و ریتمی دارد که بازتاب حسِ اندیشه در لحظه‌ی تولدش است. هلن گاردنر روزی در دفاع از نقد ادبی نوشت: «منتقد خوب پلی می‌سازد میان شعر و خواننده؛ منتقد بد دیواری میان آن دو برپا می‌کند.» همین سخن در مورد نوشتار دانشگاهی نیز صدق می‌کند.
خودداری از نوشتن زیبا، اغلب به نام بی‌طرفی، فاصله‌گذاری یا نظم توجیه می‌شود. اما این افسانه‌ای بیش نیست. هر جمله از پیش حامل نوعی ایدئولوژی است.
جرج اورول به‌درستی هشدار داده بود که «ناپاکیِ زبان، اندیشه‌های احمقانه را آسان‌تر می‌سازد.» در مقابل، وضوح و زیبایی بیان، ذهن را تیزتر و دانش را اخلاقاً پاسخ‌گوتر می‌کند.
بل هوکس در اثر معروفش آموزش برای رهایی یادآور می‌شود: «دانشگاه بهشت نیست؛ اما یادگیری جایی است که می‌توان در آن بهشت آفرید.»
چنین بهشتی، بدون زبانی که آزاد کند نه زندانی، که دعوت کند نه بترساند، ممکن نیست. در معماری—رشته‌ای که من در آن فعالیت دارم—شکاف میان نوشتار علمی و بیان خلاقانه به‌شدت عمیق شده است. کلاس‌های ما پر از نمودار و داده است، اما کمتر کسی از زیبایی، راز، یا تجربه‌ی وجودی سخن می‌گوید. وظیفه‌ی بزرگ تفکر معماری، تنها محاسبه‌ی ابعاد نیست، بلکه درک بُعدهای هستی است. و برای آن، به زبانی نیاز داریم که جرأت رؤیا دیدن داشته باشد.
🔻🔻🔻🔻
✍ نوشته‌ی Maruf Ahmed (منتشرشده در The Daily Star، اکتبر ۲۰۲۵)
🔸 چرا نوشتار دانشگاهی سزاوارِ زیبا بودن است
در راهروهای براق دانشگاه‌ها، دانش معمولاً در لباسی از جمله‌های خشک و واژگان فنی سنگین ظاهر می‌شود. نوشتار دانشگاهی، چنان‌که امروز رایج است، به ژانری انحصاری تبدیل شده است: خشکیده در داده‌ها، گرفتار در عینیتِ ماشینی، و تهی از تپش انسانی. در بسیاری موارد، این نوشته‌ها نه با مردم، بلکه با آیین‌نامه‌ها سخن می‌گویند؛ نه در خدمت فهم، بلکه در خدمت اقتدارند.
این ریاضتِ خودخواسته در نوشتار، مسئله‌ای سیاسی است. چنین زبانی، دامنه‌ی دسترسی به دانش و احساس مشارکت در تولید آن را محدود می‌کند. زبان خشک و دشوار دانشگاهی به‌جای آنکه پلی بسازد، دیوار می‌افرازد. شگفت آنکه دانش، در معنای راستین خود، باید دموکراتیک‌ترین میراثِ انسانی باشد. بااین‌حال، امروزه بیشتر و بیشتر در قالب رمزهایی عرضه می‌شود که تنها حلقه‌ای بسته از دارندگان مدرک می‌توانند آن را رمزگشایی کنند.
نتیجه، نوعی جدال دوگانه است: نوشتار دانشگاهی در برابر نوشتار ادبی؛ تکنوکرات در برابر شاعر؛ متخصص در برابر انسان عادی. این دوگانگی، با تعصب و خودبزرگ‌بینی آلوده است—به‌ویژه با غرور کاذب کسانی که خود را تنها پاسداران «دانش واقعی» می‌دانند. تراژدی اینجاست که در پیِ وسواسِ عینیت‌گرایی، بسیاری از دانشگاهیان یافته‌های خود را چنان نامفهوم بیان می‌کنند که برای همان مردمی که باید از آن بهره‌مند شوند، بی‌فایده می‌شود.
البته ممکن است گفته شود در رشته‌هایی چون مهندسی یا عصب‌شناسی، دقت فنی ضروری است. بی‌تردید، روشنی روش و دقت زبان لازم‌اند. اما حتی در این حوزه‌ها نیز، چنان‌که اولیور ساکس—عصب‌شناس و نویسنده‌ای بزرگ—نشان داده است، داستان دشمن علم نیست. او در کتاب مردی که همسرش را با کلاه اشتباه گرفت نوشت: «در عمل پزشکی، بُعدی روایی جدایی‌ناپذیر وجود دارد.»
حتی در فنی‌ترین علوم نیز، روایت‌گری می‌تواند حقیقت‌هایی را روشن کند که نمودارها و معادلات از بیان آن عاجزند.
فیلسوف و پژوهشگر ادبی، مارتا نوسبام، سال‌هاست بر توانایی اخلاقی و تخیلی بیان ادبی تأکید می‌کند. او در کتاب نه برای سود: چرا دموکراسی به علوم انسانی نیاز دارد هشدار می‌دهد که آموزش در جهان امروز در حال تبدیل شدن به کارگاهی برای تربیت نیروهای اقتصادی است، نه شهروندانی اندیشمند. از نگاه او، نثر دانشگاهی باید دوباره روح خود را بازیابد و نه فقط با ذهن‌ها، بلکه با دل‌ها سخن بگوید.
این مسئله در رشته‌هایی چون معماری، ادبیات، جامعه‌شناسی و فلسفه—که ذاتاً با تجربه انسانی پیوند دارند—از همیشه مهم‌تر است. وقتی نظریه‌پردازان معماری فقط برای هم‌صنفان خود می‌نویسند، درواقع به مردمی که در ساختمان‌های موضوع بحث آنان زندگی می‌کنند، پشت کرده‌اند. و هنگامی‌که زبان علوم انسانی چنان پیچیده می‌شود که دیگر قابل‌فهم نیست، مأموریت اصلی خود را از دست می‌دهد: یعنی انسان‌سازی، تفسیر، و التیام.
منظور از کیفیت ادبی، خیال‌بافی یا زرق‌وبرق بی‌دلیل نیست. منظور زبانی است زنده—زبانی که سادگی شاعرانه دارد، آهنگ و ریتمی دارد که بازتاب حسِ اندیشه در لحظه‌ی تولدش است. هلن گاردنر روزی در دفاع از نقد ادبی نوشت: «منتقد خوب پلی می‌سازد میان شعر و خواننده؛ منتقد بد دیواری میان آن دو برپا می‌کند.» همین سخن در مورد نوشتار دانشگاهی نیز صدق می‌کند.
خودداری از نوشتن زیبا، اغلب به نام بی‌طرفی، فاصله‌گذاری یا نظم توجیه می‌شود. اما این افسانه‌ای بیش نیست. هر جمله از پیش حامل نوعی ایدئولوژی است.
جرج اورول به‌درستی هشدار داده بود که «ناپاکیِ زبان، اندیشه‌های احمقانه را آسان‌تر می‌سازد.» در مقابل، وضوح و زیبایی بیان، ذهن را تیزتر و دانش را اخلاقاً پاسخ‌گوتر می‌کند.
بل هوکس در اثر معروفش آموزش برای رهایی یادآور می‌شود: «دانشگاه بهشت نیست؛ اما یادگیری جایی است که می‌توان در آن بهشت آفرید.»
چنین بهشتی، بدون زبانی که آزاد کند نه زندانی، که دعوت کند نه بترساند، ممکن نیست. در معماری—رشته‌ای که من در آن فعالیت دارم—شکاف میان نوشتار علمی و بیان خلاقانه به‌شدت عمیق شده است. کلاس‌های ما پر از نمودار و داده است، اما کمتر کسی از زیبایی، راز، یا تجربه‌ی وجودی سخن می‌گوید. وظیفه‌ی بزرگ تفکر معماری، تنها محاسبه‌ی ابعاد نیست، بلکه درک بُعدهای هستی است. و برای آن، به زبانی نیاز داریم که جرأت رؤیا دیدن داشته باشد.
🔻🔻🔻🔻
❤12
🔺🔺🔺🔺
ایتالو کالوینو در کتاب شش یادداشت برای هزاره‌ی آینده ما را به یاد بزرگترین فضیلت ادبیات می‌اندازد: سبکی. نه به معنای سطحی بودن، بلکه به معنای آنکه نگذاریم زیر بار سنگینی انتزاع خودمان خرد شویم. این همان هدیه‌ای است که تخیل ادبی می‌تواند به کار دانشگاهی ببخشد: حسِ لطافت، حرکت، و دید درونی که به بیرون تابیده است.
دانش دانشگاهی، اگر قرار است معنایی داشته باشد، باید به ریشه‌های شاعرانه‌اش بازگردد. باید نه‌تنها دقیق، بلکه قابل‌احساس، ماندگار و قابل‌اشتراک باشد. باید دارایی عمومی باشد، نه رمزی خصوصی. تنها در این صورت است که می‌توانیم ادعا کنیم در خدمتِ مأموریتِ راستینِ دانش هستیم: نه برای تبعیض، بلکه برای گسترش.
https://www.thedailystar.net/books-literature/news/why-academic-writing-deserves-be-beautiful-4011646
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
ایتالو کالوینو در کتاب شش یادداشت برای هزاره‌ی آینده ما را به یاد بزرگترین فضیلت ادبیات می‌اندازد: سبکی. نه به معنای سطحی بودن، بلکه به معنای آنکه نگذاریم زیر بار سنگینی انتزاع خودمان خرد شویم. این همان هدیه‌ای است که تخیل ادبی می‌تواند به کار دانشگاهی ببخشد: حسِ لطافت، حرکت، و دید درونی که به بیرون تابیده است.
دانش دانشگاهی، اگر قرار است معنایی داشته باشد، باید به ریشه‌های شاعرانه‌اش بازگردد. باید نه‌تنها دقیق، بلکه قابل‌احساس، ماندگار و قابل‌اشتراک باشد. باید دارایی عمومی باشد، نه رمزی خصوصی. تنها در این صورت است که می‌توانیم ادعا کنیم در خدمتِ مأموریتِ راستینِ دانش هستیم: نه برای تبعیض، بلکه برای گسترش.
https://www.thedailystar.net/books-literature/news/why-academic-writing-deserves-be-beautiful-4011646
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤9
Forwarded from دورنمای اقتصاد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔵 وقتی نظر همه مخالف شماست، آیا #جرات می‌کنید عقیده خود را بلند بیان کنید؟
آیا جرات مخالفت با جمع را دارید؟
نتایج مطالعات دانشمندان در این زمینه تکان‌دهنده است./ بورژوا
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
آیا جرات مخالفت با جمع را دارید؟
نتایج مطالعات دانشمندان در این زمینه تکان‌دهنده است./ بورژوا
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤5👍3
🔵 پیامدهای رونق ساخت مراکز داده برای محیط‌زیست آمریکا و قبض برق خانوارها
در خبرنامه این هفته: از گوگل و آمازون گرفته تا اپن‌ای آی، هزینه‌های اقتصادی و اقلیمی مراکز داده همچنان در حال رشد است.
✍ نویسنده: اولیور میلمن
تاریخ انتشار: جمعه، ۲۶ مهر ۱۴۰۴
🔸ترجمه : دورنمای اقتصاد با استفاده از ChatGPT
تاخت و تاز بی‌امان برای ساخت مراکز داده عظیم‌الجثه جدید به منظور پشتیبانی از رشد هوش مصنوعی، نگرانی‌هایی را در ایالات متحده برانگیخته است؛ نگرانی از تأثیر آن بر بحران آب‌وهوا، مصرف آب و هزینه‌های برق. این روند همچنین به روش‌هایی غیرمعمول، سیاست آمریکا را متحول خواهد کرد.
شرکت‌هایی مانند مایکروسافت، گوگل، اپن‌ای آی، آمازون و متا صدها میلیارد دلار در مراکز داده جدید سرمایه‌گذاری می‌کنند که زیربنای استفاده روزافزون کسب‌وکارها و عموم مردم از هوش مصنوعی خواهند بود.
این هیاهوی ساخت‌وساز به این معنی است که سهم مراکز داده از کل تقاضای برق آمریکا تا سال ۲۰۳۰ می‌تواند به بیش از ۱۴٪ برسد که سه برابر مقدار فعلی است. شرکت‌های توزیع برق پیش‌بینی می‌کنند که تا این زمان، تنها برای نگه‌داری مراکز داده، به حجمی از برق نیاز خواهد بود که برای تأمین انرژی شش کلان‌شهر کافی است.
منبع این برق از کجا خواهد آمد؟
یک گزارش اخیر از مک‌کینزی در مورد عطش جدید برای مراکز داده تصدیق کرد: «تأمین این تقاضا به میزان قابل‌توجهی برق بیشتری نسبت به آنچه ک ایالات متحده تولید می‌شود، نیاز خواهد داشت. این افزایش نیاز به برق بی‌سابقه است.»
پس این برق جدید از کجا تأمین خواهد شد؟ در دیدگاه دونالد ترامپ، این انرژی از سوخت‌های فسیلی خواهد آمد، نه از توربین‌های بادی و پنل‌های خورشیدی که رئیس‌جمهور آنها را «آشغال» می‌خواند و در آمریکا ناخواسته می‌داند.
ترامپ از رشد هوش مصنوعی حمایت کرده و در پی حذف مقررات زیست‌محیطی است که می‌توانند ساخت مراکز داده و نیروگاه‌های گازی و زغال‌سنگی که آنها را تغذیه می‌کنند، کند کنند. پیش‌بینی‌ها برای تولید برق از زغال‌سنگ که سال‌هاست در آمریکا رو به کاهش بوده، اخیراً در میانه رونق هوش مصنوعی و وعده‌های یارانه مستقیم از دولت ترامپ، افزایش یافته است.
انرژی پاک در ایالات متحده همچنان در حال رشد است و مراکز داده نیز ممکن است به مرور زمان کارآمدتر شوند. اما انفجار هوش مصنوعی در صورت وابستگی به سوخت‌های فسیلی، خطر بزرگی برای آب‌وهوا به همراه دارد – آژانس بین‌المللی انرژی هشدار داده است که میزان گازهای گرمایش‌سیاره‌ای ناشی از نیروگاه‌هایی که مراکز داده را تغذیه می‌کنند، ممکن است تا سال ۲۰۳۵ دو برابر شود.
نگرانی‌های فوری‌تر: آب و پول
اما برای اکثر آمریکایی‌ها، نگرانی‌های فوری‌تری در connection با مراکز داده جدید وجود دارد. با ظهور تأسیسات جدید در مکان‌هایی مانند ویرجینیا – که اکنون منطقه‌ای به نام «کوچه مراکز داده» دارد – و تگزاس، مردم شروع به ابراز نگرانی درباره میلیاردها گالنی کرده‌اند که این مراکز برای خنک‌کردن سخت‌افزارهای کامپیوتری‌شان مصرف می‌کنند.
خانوارها همچنین با قبض‌های سنگین‌تر برای تأمین بودجه پروژه‌های جدید تولید و انتقال برق مورد نیاز مراکز داده مواجه هستند – یک تحلیل اخیر نشان داده است که هزینه برق در پنج سال آینده به دلیل این مسئله می‌تواند به طور میانگین ۸٪ در سطح ملی افزایش یابد.
در میانه نگرانی‌های موجود درباره تورم، چنین روندی برای سیاستمداران از هر جناحی نگران‌کننده است. رأی‌دهندگان هم جمهوری‌خواه و هم دموکرات مخالفت خود را با مراکز داده ابراز کرده‌اند، که این موضوع برای نامزدهای حاضر در برخی حوزه‌های انتخاباتی کنگره، همراهی با حمایت enthusiastic ترامپ از آنها را پرریسک کرده است.
اگر قرار باشد رونق ساخت مراکز داده محدود شود، به احتمال زیاد نگرانی‌های معیشتی و هزینه زندگی، و نه بحران آب‌وهوا، عامل تعیین‌کننده خواهند بود.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://share.google/vf30Q6rBY5ICRmrC2
در خبرنامه این هفته: از گوگل و آمازون گرفته تا اپن‌ای آی، هزینه‌های اقتصادی و اقلیمی مراکز داده همچنان در حال رشد است.
✍ نویسنده: اولیور میلمن
تاریخ انتشار: جمعه، ۲۶ مهر ۱۴۰۴
🔸ترجمه : دورنمای اقتصاد با استفاده از ChatGPT
تاخت و تاز بی‌امان برای ساخت مراکز داده عظیم‌الجثه جدید به منظور پشتیبانی از رشد هوش مصنوعی، نگرانی‌هایی را در ایالات متحده برانگیخته است؛ نگرانی از تأثیر آن بر بحران آب‌وهوا، مصرف آب و هزینه‌های برق. این روند همچنین به روش‌هایی غیرمعمول، سیاست آمریکا را متحول خواهد کرد.
شرکت‌هایی مانند مایکروسافت، گوگل، اپن‌ای آی، آمازون و متا صدها میلیارد دلار در مراکز داده جدید سرمایه‌گذاری می‌کنند که زیربنای استفاده روزافزون کسب‌وکارها و عموم مردم از هوش مصنوعی خواهند بود.
این هیاهوی ساخت‌وساز به این معنی است که سهم مراکز داده از کل تقاضای برق آمریکا تا سال ۲۰۳۰ می‌تواند به بیش از ۱۴٪ برسد که سه برابر مقدار فعلی است. شرکت‌های توزیع برق پیش‌بینی می‌کنند که تا این زمان، تنها برای نگه‌داری مراکز داده، به حجمی از برق نیاز خواهد بود که برای تأمین انرژی شش کلان‌شهر کافی است.
منبع این برق از کجا خواهد آمد؟
یک گزارش اخیر از مک‌کینزی در مورد عطش جدید برای مراکز داده تصدیق کرد: «تأمین این تقاضا به میزان قابل‌توجهی برق بیشتری نسبت به آنچه ک ایالات متحده تولید می‌شود، نیاز خواهد داشت. این افزایش نیاز به برق بی‌سابقه است.»
پس این برق جدید از کجا تأمین خواهد شد؟ در دیدگاه دونالد ترامپ، این انرژی از سوخت‌های فسیلی خواهد آمد، نه از توربین‌های بادی و پنل‌های خورشیدی که رئیس‌جمهور آنها را «آشغال» می‌خواند و در آمریکا ناخواسته می‌داند.
ترامپ از رشد هوش مصنوعی حمایت کرده و در پی حذف مقررات زیست‌محیطی است که می‌توانند ساخت مراکز داده و نیروگاه‌های گازی و زغال‌سنگی که آنها را تغذیه می‌کنند، کند کنند. پیش‌بینی‌ها برای تولید برق از زغال‌سنگ که سال‌هاست در آمریکا رو به کاهش بوده، اخیراً در میانه رونق هوش مصنوعی و وعده‌های یارانه مستقیم از دولت ترامپ، افزایش یافته است.
انرژی پاک در ایالات متحده همچنان در حال رشد است و مراکز داده نیز ممکن است به مرور زمان کارآمدتر شوند. اما انفجار هوش مصنوعی در صورت وابستگی به سوخت‌های فسیلی، خطر بزرگی برای آب‌وهوا به همراه دارد – آژانس بین‌المللی انرژی هشدار داده است که میزان گازهای گرمایش‌سیاره‌ای ناشی از نیروگاه‌هایی که مراکز داده را تغذیه می‌کنند، ممکن است تا سال ۲۰۳۵ دو برابر شود.
نگرانی‌های فوری‌تر: آب و پول
اما برای اکثر آمریکایی‌ها، نگرانی‌های فوری‌تری در connection با مراکز داده جدید وجود دارد. با ظهور تأسیسات جدید در مکان‌هایی مانند ویرجینیا – که اکنون منطقه‌ای به نام «کوچه مراکز داده» دارد – و تگزاس، مردم شروع به ابراز نگرانی درباره میلیاردها گالنی کرده‌اند که این مراکز برای خنک‌کردن سخت‌افزارهای کامپیوتری‌شان مصرف می‌کنند.
خانوارها همچنین با قبض‌های سنگین‌تر برای تأمین بودجه پروژه‌های جدید تولید و انتقال برق مورد نیاز مراکز داده مواجه هستند – یک تحلیل اخیر نشان داده است که هزینه برق در پنج سال آینده به دلیل این مسئله می‌تواند به طور میانگین ۸٪ در سطح ملی افزایش یابد.
در میانه نگرانی‌های موجود درباره تورم، چنین روندی برای سیاستمداران از هر جناحی نگران‌کننده است. رأی‌دهندگان هم جمهوری‌خواه و هم دموکرات مخالفت خود را با مراکز داده ابراز کرده‌اند، که این موضوع برای نامزدهای حاضر در برخی حوزه‌های انتخاباتی کنگره، همراهی با حمایت enthusiastic ترامپ از آنها را پرریسک کرده است.
اگر قرار باشد رونق ساخت مراکز داده محدود شود، به احتمال زیاد نگرانی‌های معیشتی و هزینه زندگی، و نه بحران آب‌وهوا، عامل تعیین‌کننده خواهند بود.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://share.google/vf30Q6rBY5ICRmrC2
the Guardian
What the datacenter boom means for America’s environment – and electricity bills
In this week’s newsletter: from Google to Amazon to OpenAI, the economic and climate cost of datacenters continues to grow
❤7
و شیرجه‌های نرفته گاهی کوفتگی‌های عجیبی به‌جا می‌گذارد.
[ #آلبر_کامو - سقوط / ترجمه‌ی شورانگیز فرخ]
شب به خیر
[ #آلبر_کامو - سقوط / ترجمه‌ی شورانگیز فرخ]
شب به خیر
❤8🔥2
Forwarded from دورنمای اقتصاد
🔵 کسبوکار نوپا به هیچ‌وجه نسخه کوچکی از یک شرکت بزرگ نیست
✍️ابراهیم گلشنی
🔺در بیست و پنج سال پایانی سده بیستم در همه کسب‌و‌کارهای فناوری محور، الگوی مدیریت محصول به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ راه‌اندازی کسبوکار نوپا تبدیل شد. این الگو فرایند مفهوم و بذر، توسعه محصول، آزمون آلفا/بتا و راه‌اندازی اولین تحویل را وصف می‌کند و نشان‌دهنده فرایند رساندن یک محصول جدید به دست مشتریانی منتظر است.
ادامه را در ⚡️instant view بخوانید
http://yon.ir/e4Ew4
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
✍️ابراهیم گلشنی
🔺در بیست و پنج سال پایانی سده بیستم در همه کسب‌و‌کارهای فناوری محور، الگوی مدیریت محصول به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ راه‌اندازی کسبوکار نوپا تبدیل شد. این الگو فرایند مفهوم و بذر، توسعه محصول، آزمون آلفا/بتا و راه‌اندازی اولین تحویل را وصف می‌کند و نشان‌دهنده فرایند رساندن یک محصول جدید به دست مشتریانی منتظر است.
ادامه را در ⚡️instant view بخوانید
http://yon.ir/e4Ew4
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
Telegraph
کسبوکار نوپا به هیچ‌وجه نسخه کوچکی از یک شرکت بزرگ نیست
مراحل الگوی معرفی محصول جدید:
❤6
🔵 گلابی باش، سیب نباش
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://t.me/jafekri_episodes/48
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://t.me/jafekri_episodes/48
❤4
قهرمان مردمی
063 Gary Becker
🔵 قهرمان مردمی
👤گری‌بکر انسان ها را در کانون تمرکز اقتصاد قرار داد
Gary Becker
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
👤گری‌بکر انسان ها را در کانون تمرکز اقتصاد قرار داد
Gary Becker
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤5
زندگی مانند بازی شطرنج است: ما نقشه‌ای می‌ریزیم، اما اجرای آن مشروط به حرکت‌هایی است که رقیب به دلخواه می‌کند. این رقیب در زندگی، سرنوشت است.
[آرتور شوپنهاور - در باب حکمت زندگی / ترجمه‌ی محمد مبشّری]
شب خوش
[آرتور شوپنهاور - در باب حکمت زندگی / ترجمه‌ی محمد مبشّری]
شب خوش
👍13❤4👏1