صدفیلمی که قبل از مرگ باید دید در...
@honar7modiran

جملات ناب انگیزشی
@khalse_daroon

انگلیسی آسان
@english1388

کتاب صوتی و فیلم مفهومی
@ArchiveAudio

بيشتر بدانيم بهتر زندگى كنيم
@matlabravanshenasi

باغ سبز مولانا ( زهراغریبیان )
@gharibianlavasanii

انگلیسی حرفه ای کودک و بزرگسال
@RealEnConversations

سواد رابطه / زوجین موفق
@ghasemi8483

کتابهای صوتی آرامش با داستان
@arameshbadastan

خودت روانشناس فرزند پرخاشگرت باش
@ghasemi8484

درمان اضطراب ، استرس ، افسردگی
@hamsafarbamah

کتابهای صوتی «کاملا رایگان»
@PARSHANGBOOK

شعر خوب بخوانیم
@seda_tanha

متن دلنشین
@aram380

کارگاه رایگان نویسندگی
@anahelanjoman

نویسندگان بزرگ جهان (𝐏𝐃𝐅)
@PARSHANGBOOK_PDF

قلمرو زبانی
@zabanfarsiva

کانال خشت و خیال
@kheshtbekhesht

اینجا ورزشکار باش
@MaryamTeam

متن‌های عالی انرژی مثبت
@ghanonebawar

باغبون خودت باش
@Maryamgarden

هُنر شَراب زِندگی‌ست
@Geraf_art

هفت هزار سالگان
@abcdef123456_Hafthezarsalegan

باهم برگزیده کتاب ها را بخوانیم!
@beautifulminds4

برنامه ریزی موفقیت
@ravanshenasi_movafagh

ادبیات و هنـر چکامـه
@SELMULY

گلستان سعدی با معنی
@kidsbook7

باغ بهشت و سایه ی طوبی
@Bagebeheshtosaiietooba

مناسبت‌ها
@kanale_monasebatha

آموزش فن بیان و مهارتهای ارتباطی
@FaneBayan_MitraAllahyari

موسیقی های کمیاب
@RaDogram

آینه های خیال
@ayenehayekhiyal

پروکسی و سخنان خوب
@GAHgram

یک جرعه شرعه یک جرعه ادب
@cafeemiim

گزین بیت های فارسی
@Takbeitfarsi

حسِ خوبِ آرامش+انرژی‌مثبت
@RangiRangitel

بهترین پادکست ها
@AUDgram

یک فنجان « حالخوب »
@coffee_time_evening

قدم‌ به‌ قدم به انگلیسی واقعی نزدیک‌تر
@Grammar_in_use25

کتابخانه صوتی
@omidearasbaran1

پاتوق شـاعران معاصر
@Bi_Molaahezeh

آموزش ترکی ‌استانبولی با گرامر
@Turkish_Nazli

بلبلی برگ گلی
@Bolbolibargegoli1397

جعلیات ادبی
@jaliateadabi

زبانشناسی و علوم شناختی
@Cognitive_Linguistics_Institute

ترفندهای روانشناسی
@aramesh_roh_ravan

آرشیو دیوان حافظ (متن + صوتی)
@GHAZALAK1

آموزش فنّ ِبیان+گویندگی
@amoozeshegooyandegi

آموزش رایگان مشاغل خانگی
@honarkadeh_aftab96

ادبیات فارسی متوسطه ی دوم
@farsiem2

جامعه شناسی زندگی روزمره
@SocioShades

بهترین داستان‌های کوتاه و رمان‌های دنیا
@FICTION_12

شعر ناب و ڪوتاه
@sher_moshaer

برگی از گلستان کتاب
@vaj_hay_eshgh

ترکی فووول صحبت کن
@TurkishDilli

زبانشناسی و آموزش زبان انگلیسی
@Linguistics_TEFL

کتاب بخوانیم
@LibMajazi

زیبایی های آفرینش
@stiiiiicker

آموزش رایگان بورس از مبتدی تا پیشرفته
@ECONVIEWS

موسیقی سنتی (تکنوازی سنتور)
@Msantoor

برنامه‌های رایگان اندروید + گروه پشتیبانی
@APPZ_KAMYAB

گلچین کتابهای صوتی PDF
@ketabegoia

آرشیو کامل کتاب و فیلم کوتاه
@Archivesbooks

عکس، خاطره، زیبایی
@PURITY_SHOT

آیدی ادمین جهت تبادل
@Fiction30

🔵 مقدمه‌ای بر فلسفه سیاسی و اقتصاد- بخش اول

✍ #تامار_گندلر - استاد فلسفه دانشگاه ییل

آیا دولت باید بیمه سلامت همگانی را تامین نماید؟

آیا باید مالیات بر ارث وجود داشته باشد؟

آیا باید سربازی اجباری وجود داشته باشد؟

آیا افراد باید مجاز به فروش رای خود باشند؟

توماس هابز، نویسنده کتاب لوایتان در 1651، از ما می‌خواهد جهان را در "وضع طبیعی" تصور کنیم، وضعیتی که در آن هیچ دولت بیرونی وجود ندارد و همه مردم، جدا از میزان توانایی فیزیکی یا هوش، در معرض این ریسک هستیم که کارمان توسط دیگران مختل شود، اموال‌مان توسط دیگران مصادره شود، و چیزهای باارزش زندگی‌تان نابود شوند. در نتیجه در وضع طبیعی مردم مجبورند انرژی زیادی را صرف دفاع از چیزهای باارزش خود بکنند. در وضع طبیعی انسان‌ها این امکان را ندارند که به انجام کارهایی بپردازند که بنظر ما زندگی را ارزشمند می‌کنند، و تمام آن چیزا وقتی ممکن هستند که شما دارای سطحی از امنیت هستید. زندگی در وضع طبیعی، انفرادی، فقیرانه، نامطبوع، خشن و کوتاه است و سوال این‌ است که ما چگونه می‌توانیم از وضع طبیعی، از این وضعیت ترس دائمی خارج شویم. این جنگ نیست که فعالیت‌های انسانی را مختل می‌کند بلکه ترس از جنگ برای ایجاد اختلال در فعالیت‌های انسانی کافی‌ است.

بنظر هابز مشروعیت دولت با این سوال آغاز می‌شود که جهان بدون دولت چگونه می‌بود و پاسخ این که آن وضعیت برای همه ما نامطلوب می‌بود. پس برای خروج از وضع طبیعی، ما نیازمند سیستمی جهت قانونمند کردن روابط انسانی هستیم. بنابراین از نظر منطقی به سود ماست که از یک شهریار پیروی کنیم که او را لوایتان می‌نامد.

فیلسوف سیاسی جان رالز در کتاب تئوری عدالت در 1971 می‌نویسد: عدالت اولین فضیلت هر نهاد اجتماعی است همان‌گونه که حقیقت مهم‌ترین فضیلت هر دستگاه های فکری است. یک تئوری علمی حتی اگر بسیار زیبا باشد، وقتی غلط باشد، بی فایده است، یک ساختار سیاسی حتی اگر بسیار کارا، اگر عادلانه نباشد نامشروع است. در مورد فرضیه اصلی او، که عدالت بنیان اصلی نهادهای اجتماعی است، که هیچ جامعه ناعادلانه‌ای مشروعیت ندارد، رالز این سوالات را می پرسد:

چگونه باید منافع و آسیب های زندگی مشترک در یک جامعه توزیع شود تا عدالت برقرار گردد؟؟

و خصوصا او می‌پرسد ساختارهای نهادی اصلی باید چگونه باشند که جامعه عادلانه گردد؟؟

رالز می‌گوید جامعه عادلانه، جامعه‌ای است که افراد منطقی، آزاد و برابر آن را برای زندگی انتخاب می‌کنند. اما عملا ما درحالی وارد روابط با یکدیگر می‌شویم که انواع نابرابری‌ها وجود دارند. بعضی از ما ثروتمندیم، بعضی فقیر، بعضی از ما صاحب مهارت‌های ذهنی و فیزیکی هستیم که دیگران از آن بی‌بهره‌اند. اگر ما تلاش کنیم جامعه خود را بسازیم، با در نظر گرفتن این موارد، اعمال ما از موضع برابری نخواهند بود.

بینش رالز این است که گاهی عادلانه‌ترین روش تصمیم‌گیری این است که خود را در جایگاهی قرار دهیم که اطلاعات کمتری در دست داریم. به این فکر کنید که عادلانه ترین روش برای تقسیم یک کیک چیست؟

عادلانه ترین روش این است که از شما بخواهیم کیک را تقسیم کنید بدون دانستن اینکه کدام تکه در نهایت به شما خواهد رسید. اگر شما کیک را بدون دانستن سهم خود تقسیم کنید، آنرا عادلانه تقسیم خواهید کرد. رالز این وضعیت را "پرده بی‌خبری" می‌نامد.

فرض کنید شما برای زندگی سه انتخاب دارید:

یک، جامعه‌ای با میانگین درآمد یک‌صد هزار دلار ولی فقط 85% مردم صاحب حقوق پایه‌ای (حق رای، آزادی اراده، و حق داشتن دادرسی قضایی عادلانه) هستند،

دوم، میانگین درآمد هفتاد هزار دلار است و فقط 85% مردم از حقوق پایه‌ای برخوردارند،

و سوم میانگین درآمد هفتاد هزار دلار است و 100% مردم دارای حقوق پایه‌ای هستند.

در مقابل این سوال بیش از 95% مردم ، جامعه سوم را انتخاب می کنند. مردم بیش از این که در مورد وضعیت طبقه بالای جامعه فکر کنند، می‌خواهند از حداقل‌ها مطمئن شوند. این ایده که افراد وقتی از آینده مطمئن نیستند، از ریسک کردن دوری می‌کنند به نتیجه‌گیری رالز در مورد انتخاب انسان‌ها از پشت پرده بی‌خبری کمک می‌کند.

رالز پیشنهاد می‌دهد که به میزان نابرابری در جامعه دو شرط باید صادق باشند. شرط اول اینکه مزایای آن نابرابری‌ها باید در دسترس همگان باشد. و شرط دوم و جنجال برانگیز رالز این که به میزان نابرابری در جامعه، باید بازتوزیع بنفع افراد محروم‌تر صورت گیرد.

ادامه مطلب 🔻🔻🔻

ادامه مطلب 🔺🔺🔺

🔵 مقدمه‌ای بر فلسفه سیاسی و اقتصاد- ادامه

✍ #تامار_گندلر - استاد فلسفه دانشگاه ییل

سه سال پس از انتشار تئوری عدالت، رابرت نوزیک پاسخ به آن را در کتاب "آنارشی، دولت، آرمانشهر" به چاپ رساند. به نظر نوزیک، رالز یک اشتباه اصولی را در مرکز تئوری خود قرار داده است. به عقیده او تنها برای عملکردهای حداقلی حفاظت در مقابل زور، سرقت و کلاهبرداری، و اجرای قرارداد وجود دولت قابل توجیه است. برخلاف رالز، در مرکز فلسفه سیاسی نوزیک ایده "برابری و عدالت" نیست بلکه "آزادی" است.

مالکیت یک چیز مشروع است اگر آن را بشکل مشروع بدست آوریم یعنی گرفتن آن وقتی مالکی نداشته یا گرفتن آن بطور مشروع از کسی که مالک مشروع آن بوده است. اگر من مالک چیزی باشم که شما به‌ من داده‌اید آنگاه هیچ کسی مشروعا نمی‌تواند آنرا از من بگیرد. ممکن است این ایده جنجالی به‌ نظر نرسد ولی بیایید نگاهی به پیامدهای آن بیندازیم.

فرض کنید همه ما مقدار مشابه پول مثلا یکصد دلار داشته باشیم و همه ما طرفدار بسکتبالیست بزرگ دهه 1970 "ویلت چمبرلین" هستیم. به فرض شما 25 سنت از ثروت خود را به ویلت چمبرلین بدهید و من 25 سنت بدهم و دوستان ما و همین طور

هزاران نفر دیگر تا زمانی که ثروت او دیگر آن صددلاری نیست که ما با آن آغاز کردیم بلکه هزاران هزار دلار. در دید نوزیک، هر تصمیمی برای گرفتن هر مقداری از پول او که از طریق مبادله داوطلبانه و مشروع صورت گرفته، تضییع حق خواهد بود، بنابراین هیچ گونه توزیع ثروتی، حتی اگر 99% ثروت در دست 1% جامعه باشد نامشروع نیست چون آنچه اهمیت دارد نحوه کسب این ثروت است. اگر تمام آن 99% ثروت در نتیجه معاملات قانونی بدست آمده باشد، آنگاه هرگونه بازتوزیع آن ثروت تضییع حق خواهد بود.

این مساله یک پاسخ راحت ندارد. دیدگاه نوزیک از نظر شهودی قدرتمند است. گرفتن پولی که هرکدام از ما بطور داوطلبانه به ویلت چمبرلین داده‌ایم به نوعی دزدی است. از طرف دیگر، در صورت عدم وجود این سرقت که بنام "مالیات" شناخته می‌شود، ما احتمالا در شرایطی قرار می‌گیریم که نه رالز و نه نوزیک نمی‌خواهند در آن باشند. به‌جای زندگی در جامعه‌ای که همه ما اعضای برابر آن باشیم، ممکن است ویلت و دوستان ثروتمندش قادر باشند به رسانه‌ها دسترسی داشته باشند، تبلیغات را برای حمایت از کاندیداهای خود بخرند، بتوانند بچه‌های خود را به مدارسی بفرستند که بتوانند به قدرت و منابع دسترسی بیابند بشکلی که دسترسی به حقوق پایه‌ای که نوزیک و رالز هر دو بر آن پافشاری می‌کنند برای بسیاری از مردم دور از دسترس قرار گیرد. مثال چمبرلین یک پدیده کلی را نشان می‌دهد که ما در جامعه با آن روبرو هستیم، تصمیم‌های فردی مقبول عموم اگر توسط افراد زیادی صورت گیرند می‌توانند مشکل‌ساز شوند.

بگذارید به چهار سوال ابتدایی خود برگردیم و بپرسیم پاسخ رالز و نوزیک به آن‌ها چه می‌بود.

در مورد این سوال که آیا دولت باید بیمه درمان همگانی را تضمین کند پاسخ رالز بله و پاسخ نوزیک نه می‌بود. برای رالز، سلامتی یک شرط اولیه برای حضور در جامعه مدنی است و از پشت پرده بی‌خبری به وضوح هر شخصی زندگی در جامعه‌ای را انتخاب می‌کند که در آن ایمنی‌اش تضمین شده باشد. در مقابل از نظر نوزیک، تامین این خدمات تنها با دخالت نامشروع در زندگی مردم (گرفتن مالیات اجباری) ممکن است.

در مورد سوال مشروعیت مالیات بر ارث، پاسخ رالز بله و پاسخ نوزیک نه می‌بود. رالز می گوید هر کدام از ما حق دارد در جامعه ای تقریبا برابر بدنیا بیاید و افرادی که مقادیر بزرگی به ارث می برند، دارای مزیتی هستند که برای محرومین جامعه در دسترس نیست. در مقابل نوزیک با تعجب می پرسد این ایده رالز از کجا می آید که کسی حق دارد به من بگوید که آیا حق دارم پولم را به فرزندانم بدهم یا نه.

در ارتباط با سوال سوم که آیا خدمت سربازی باید اجباری باشد یا اختیاری پاسخ رالز، حداقل در شرایط جنگ، سربازی اجباری می‌بود. همان‌گونه که مزایا و حقوق جامعه باید به طور برابر بین همه توزیع شود، سختی‌ها و مسئولیت‌ها هم باید توزیع شوند. تنها روش توزیع عادلانه این مسئولیت‌ها یک فرآیند تصادفی است. در مقابل نوزیک موافق سربازی داوطلبانه می‌بود. افراد حق دارند ریسک این عمل را بپذیرند و ظاهرا این حقیقت که افرادی که معمولا ورود به چنین شرایط ریسکی را می‌پذیرند انتخاب‌های چندانی ندارند، مایه ناراحتی نوزیک نیست.


🔻منبع https://bit.ly/2Lz73z9

🔸منبع: کانال کنجکاوی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵سازمان تجارت جهانی، دشمن تجارت آزاد

✍🏻 لو راکول

سازمان تجارت جهانی قرار بود سازوکاری عظیم برای سوق‌دادن جهان به‌سوی یکپارچگی اقتصادی بیشتر باشد؛ رویایی که قرن‌ها در مکتب لیبرالیسم وجود داشته است. ولی در واقعیّت، این سازمان چیزی جز احیای یک تصور غلط و قدیمی در باب «برنامه‌ریزی متمرکز» نبود؛ تصوّری که مدّعی است اداره‌ی تجارت جهانی به یک مرجع مرکزی نیاز دارد. در نبودِ اجماعی ایدئولوژیک در حمایت از لیبرالیسم کلاسیک، سازمان تجارت جهانی با مهر تأیید زدن بر سیاست‌هایی بسیار نادرست (همان‌طور که بسیاری پیش‌بینی می‌کردند)، عملاً تجارت را به عرصه‌ای سیاسی بدل کرده است.

   اگرچه تجارت در دستور کار قرار داشت، ولی خبری از «تجارت آزاد» به‌معنای سنّتی و رایج آن نبود. سازمان تجارت جهانی از همان ابتدا بر این ایده استوار بود که کشورهای صنعتی و پیشرفته باید بازاری برای محصولات خود کشورهای فقیر و درمانده‌ی جهان بیابند؛ نه اینکه کشورهای فقیر هم ممکن است کالاهایی برای عرضه داشته باشند که مصرف‌کنندگان در کشورهای ثروتمند خواهان خرید آنند. به همین دلیل بود که موضوع «حقوق مالکیّت معنوی» (که در واقع نوعی انحصار تحمیلی برای تولیدکنندگان خاص در کشورهای ثروتمند است) در صدر دستور کار قرار داشت، ولی تجارت آزاد واقعی در حوزه‌ی محصولات کشاورزی به‌کلّی از دایره‌ی مذاکرات کنار گذاشته شده بود.

   کشورهای ثروتمند نیز بلوکی یکپارچه و هم‌سو نیستند. مقامات آمریکایی طبیعتاً خود را محق می‌دانند که کنترلی هژمونیک بر اقتصاد جهانی اعمال کنند؛ فرضی که وزرای دارایی اتّحادیّه‌ی اروپا را به‌شدّت محتاط و بدبین کرده است. این وضعیّت نتیجه‌ی سال‌ها سیاست‌های حمایت‌گرایانه‌ی (پروتکشنیستی) ایالات متّحده علیه هر کسی در هر کجای جهان است که جرئت کند محصولی بهتر از آنچه در «سرزمین آزادگان و دلیران» تولید می‌شود، بسازد (سرزمینی که اتفاقاً میزبان بزرگ‌ترین، مسلّح‌ترین و پرهزینه‌ترین حکومت در تاریخ جهان است).

   مشکل اینجاست که برای هر کسی که الفبای اقتصاد را بداند، مسئله روشن است: مزیّت نسبی کشورهای فقیر در جذب سرمایه و تولید کالا برای صادرات، دقیقاً همان مقرّرات‌زدایی در حوزه‌های کار و محیط‌زیست است. از آنجاکه هدف آن‌ها افزایش رقابت‌پذیری است (نه کاهش آن)، وضع قوانینی برای افزایش دستمزدها که تنها منجر به فرار سرمایه و بیکاری بیشتر می‌شود، هیچ توجیه منطقی ندارد. اگر آن‌ها امیدی به توسعه دارند، راهکار آن اعمال مقرّرات سخت‌گیرانه‌تر بر تولید نیست؛ بلکه آنچه نیاز دارند، بازاری آزاد است که بتوانند با تکیه بر مزیّت نسبی خود در آن رقابت کنند.

   کشورهای فقیر با مقاومت در برابر روند «هماهنگ‌سازی برای ارتقا» عملاً در کنار سنّت تجارت آزاد ایستاده‌اند. آنچه آن‌ها در واقع خواستار آن بودند، تحدید کلّی جهانی‌سازی (گلوبالیزاسیون) نبود، بلکه کاهش جهانی‌سازی سیاسی بود تا امکان گسترش جهانی‌سازی اقتصادی فراهم شود؛ زیرا این دو نیرو با یکدیگر در تضادّند.

   اگر کشورهای ثروتمند قرار است دم از «تجارت آزاد» بزنند، بهتر است خودشان هم به آن پایبند باشند. اینکه کشورهای ثروتمند محصولات کشاورزی یارانه‌دار خود را به جهان سوم صادر می‌کنند تا با قیمتی ارزان‌تر از هزینه‌ی تولید داخلی آن کشورها بفروشند، به خودی خود مسئله‌ای قابل‌توجّه است؛ ولی اینکه بی‌درنگ پس از آن، از پذیرش کالاهای ارزان‌قیمت کشورهای دیگر به بهانه‌ی «دامپینگ» خودداری کنند، در واقع نمک پاشیدن بر زخم است.

   حق با ترِنس کورکوران از روزنامه‌ی «نشنال‌پست» است: «این ایده که تجارت باید بیش از پیش بر پایه‌ی قوانین» و ساختارهای بوروکراتیک استوار باشد تا بازارهای آزاد، چنان ریشه‌دار شده که کمتر کسی ماهیّت اصلی تجارت آزاد را به یاد می‌آورد.» نکته‌ی طنزآمیز ماجرا اینجاست که بخش عمده‌ای از تقصیرها متوجّه سازمان تجارت جهان است، هرچند عوامل دیگری نیز در این میان سهم دارند. تجارت جهانی در تمام طول تاریخ تمدّن با شتاب پیش می‌رفت، بی‌آنکه نیازی به چنین نهادی باشد؛ نهادی که به تریبونی برای متعصّبان، طرفداران سیاست‌های حمایت‌گرایانه و کسانی‌که سودای تنظیم امور جهانی را در سر دارند، بدل شده است. وقتی بسیاری از طرفداران تجارت آزاد از تشکیل سازمان تجارت جهانی حمایت می‌کردند، آیا ساده‌لوح بودند یا رشوه گرفته بودند؟ به‌هرحال، سازمان تجارت جهانی دوست تجارت آزاد نیست.

#تجارت_آزاد #سازمان_تجارت_جهانی
#حمایت‌گرایی #بازار_آزاد #مزیت_نسبی

@Notes_On_Liberty

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 تورم ساختاری: مبانی، ابهامات و راهکارها (5-1)

قبل از پرداختن به سوال آخر یعنی راه حل تورم ساختاری ضروری است به یکی از ابهامات مهمی که عمدتا پیروان جریان اصلی اقتصاد به آن دامن می‌زنند یعنی مقایسه سهل‌انگارانه و ساده‌انگارانه تورم در کشورهای در حال توسعه با کشورهای پیشرفته است را بررسی کنیم.

آیا مقایسه ساده انگارانه کشورهای در حال توسعه با کشورهای پیشرفته صحیح است؟

بانک جهانی در مجموعه‌ای مفصل درباره تورم در کشورهای در حال توسعه با عنوان Inflation in Emerging and Developing Economies Evolution, Drivers, and Policies چندین تفاوت اساسی را میان کشورهای در حال توسعه و کشورهای توسعه‌یافته در رابطه با ساختار تورم، انتظارات تورمی و چارچوب‌های سیاستی بیان می‌کند. در ادامه این تفاوت‌ها به صورت خلاصه طرح می‌شوند:

مهار انتظارات تورمی: یکی از مهم‌ترین تفاوت‌ها این است که انتظارات تورمی بلندمدت در کشورهای در حال توسعه به طور ضعیف‌تری نسبت به کشورهای توسعه‌یافته مهار (Anchor) شده‌اند. به همین دلیل، انتظارات تورمی در اقتصادهای در حال توسعه نسبت به شوک‌های تورمی داخلی و جهانی حساسیت و تأثیرپذیری بسیار بیشتری دارند. البته این به این معنا نیست که در تمام کشورهای در حال توسعه این معضل وجود دارد به عنوان نمونه کشورهای نفت خیز جنوب خلیج فارس به دلیل درآمدهای ارزی هنگفت و جمعیت اندک و ذخایر ارزی بالا که امکان میخکوب کردن نرخ ارز را دارند؛ که لنگر اسمی بسیار معتبری است. اما این امکان را نباید به این معنا دانست که این کشورها دچار تورم ساختاری نیستند. ساختار تولید نامتوازن، صادرات تک محصولی، وابستگی شدید به واردات از جمله مهمترین ویژگی‌های تورم ساختاری با قوت بسیار بالا در این کشورها جاری است اما درآمدهای بالای ارزی ناشی از منابع زیرزمینی توانسته است این مشکلات را مهار کند و به عبارت بهتر به زیر فرش جارو کند.

حساسیت تورم به نوسانات نرخ ارز: به دلیل ضعف یا عدم وجود چارچوب‌های سیاست پولی قوی در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، تورم در این کشورها حساسیت بیشتری به تغییرات نرخ ارز دارد و این نوسانات تأثیرات بزرگ‌تر و پایدارتری بر تورم آن‌ها می‌گذارند. علاوه بر این، سهم بسیار بزرگ‌تری از واردات کشورهای در حال توسعه با ارزهای خارجی (به‌ویژه دلار آمریکا) فاکتور (Invoiced) می‌شود که این موضوع انتقال نرخ ارز به تورم را در این کشورها افزایش می‌دهد. البته لازم به توضیح است که بانک جهانی از دیدگاه جریان غالب اقتصادی این موضوع را صرفا با چارچوب سیاست پولی قوی مربوط می‌داند در حالی که سیاست پولی ضعیف معلول شرایط ساختاری اقتصاد این کشورها است.

آستانه تأثیر منفی تورم بر رشد اقتصادی : آستانه نرخ تورمی که فراتر از آن رابطه منفی بین تورم و رشد اقتصادی آغاز می‌شود، در کشورهای توسعه‌یافته بسیار پایین‌تر است. این آستانه در کشورهای توسعه‌یافته معمولاً حدود ۲ تا ۳ درصد (و زیر ۱۰ درصد) است، در حالی که در کشورهای در حال توسعه حدود ۲۰ درصد تخمین زده می‌شود. البته آستانه بالاتر تورم در بسیاری از کشورهای درحال‌توسعه را نباید به معنای کم‌هزینه‌تر بودن تورم یا مطلوبیت نرخ‌های تورم بالا تفسیر کرد. این آستانه می‌تواند تا حدی بازتاب سازوکارهای تطبیقی مانند شاخص‌بندی دستمزدها و قراردادها، ساختار مالی و سابقه طولانی‌تر تورم باشد که به اقتصاد اجازه می‌دهد برای مدتی با تورم بالاتر سازگار شود. بااین‌حال، همین سازوکارهای تطبیقی می‌توانند به ماندگاری تورم کمک کنند. از این منظر، آستانه بالاتر ممکن است نشانه آن باشد که اقتصاد پیش از آشکار شدن آثار منفی تورم بر رشد، ظرفیت بیشتری برای جذب تورم دارد، نه اینکه تورم در آن اقتصاد بی‌هزینه است. پس از عبور از آستانه، تورم می‌تواند علاوه بر کاهش رشد، از طریق تضعیف سرمایه‌گذاری، عمق مالی و بهره‌وری، خودِ محدودیت‌های ساختاری اقتصاد را تشدید کند و یک حلقه بازخورد میان ضعف ساختاری و تورم ایجاد شود. به طور مشخص ایران سال‌ها با سطوح تورم کمتر از 30 درصد درگیر بوده است اما عبور از این آستانه که در شرایط چند سال اخیر شاهد آن هستیم اثرات فاجعه بار آن را نمایان کرده است.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 ارائه مقاله درس قیمت‌گذاری: دانشکده مدیریت، علم و فناوری دانشگاه صنعتی امیرکبیر

🔸 عنوان مقاله
Online installment payments and price guarantees under randomized pricing

پرداخت‌های اقساطی آنلاین و تضمین‌های قیمت تحت قیمت‌گذاری تصادفی

🔸تهیه کننده: علی اسداله‌زاده، شایان معادی‌خواه، شهریار حبیبی، نجمه بحرانی

✔️مدرس : دکتر سیدحسین سجادی‌فر

#سجادیفر
#قیمت_گذاری

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

🔵 تورم ساختاری: مبانی، ابهامات و راهکارها(5-2)

سطح و نوسان تورم : کشورهای در حال توسعه، به طور کلی سطح میانگین تورم بالاتر و نوسانات شدیدتری را در تورم شاخص کل و هسته نسبت به کشورهای توسعه‌یافته تجربه می‌کنند. این تفاوت به این معنا نیست که کشورهای توسعه یافته هیچگاه با شوک مواجه نیستند همانطور که در این یادداشت این موضوع محور بحث بوده است ظرفیت و ساختار اقتصاد است که به یک کشور این قابلیت را می‌دهد که شوک‌های اقتصادی را جذب کند یا آنکه این شوک تبدیل به یک تورم پایدار شود. حتی مشاهده می‌شود که کشورهای پیشرفته‌ نیز در مقابل شوک‌های بزرگ تسلیم می‌شوند مانند آنچه بعد از کرونا در کشورهای غربی شاهدیم اما  ظرفیت و ساختار اقتصاد است تعیین می‌کند این شوک به چه نحو جذب و خنثی شود.

مکانیسم انتقال سیاست پولی: در کشورهای توسعه‌یافته، بانک‌های مرکزی کنترل دقیقی بر نرخ بهره بین‌بانکی کوتاه‌مدت دارند. اما در کشورهای در حال توسعه (به‌ویژه کم‌درآمد)، بازارهای مالی توسعه‌نیافته (مانند فقدان بازارهای بین‌بانکی و بازارهای ثانویه نقدشونده برای اوراق بهادار دولتی) و ضعف‌های نهادی، انتقال شوک‌های پولی به تورم را با مانع مواجه می‌کنند. این یافته را نیز باید در چارچوب جریان اصلی اقتصاد تفسیر کرد. درست است که در کشورهای توسعه یافته بانک‌های مرکزی کنترل دقیق بر نرخ بهره دارند اما این موضوع به این دلیل است تورمی که اغلب و نه همیشه در این کشورها می‌توانند رخ دهند با این ابزار قابل مدیریت است. در کشورهای در حال توسعه نرخ بهره نه تنها قادر نیست ضعف‌های ساختاری را بر طرف کند بلکه خود ابزار تشدید تضادهای توزیعی بین سفته بازان و پس اندازکنندگان است و چه بسا با تشدید این تعارضات نوسانات تورمی را نیز دامن زند.

پایداری مالی و بدهی دولتی: در کشورهای در حال توسعه، افزایش بدهی‌های عمومی آن‌ها را در برابر تغییرات تمایلات بازار و افزایش هزینه‌های استقراض بسیار آسیب‌پذیرتر کرده است. در مقابل، کشورهای توسعه‌یافته به دلیل اعتبار بالا و تثبیت‌شده سیاست‌های پولی خود، می‌توانند بدهی‌های بیشتری را بدون بی‌ثبات کردن انتظارات تورمی جامعه انباشت کنند. البته در این باره نیز نباید به تفسیر سهل‌انگارانه جریان اصلی  از ناپایداری مالی که خود را در غالب کسری بودجه نمایان می‌کند آلوده کرد که گویی دولت تعمدا به کسری دامن می‌زند. اولا این ناپایداری خود معلول ساختار تولید نامتوازن است که دولت را از درآمدهای مالیاتی پایدار محروم می‌کند ثانیا دولت به دلیل همین ساختار نامتوازن می‌باید نقش حمایتی فعالانه‌تری ایفا نماید که بتواند تولید را حفظ کند و این موضوع هزینه‌های دولت را افزایش می‌دهد ثالثا هزینه‌های دولت خود متأثر تورم است و به صورت مستمر بر کسری اسمی بودجه می‌افزاید.

با این توصیف تمایز بین کشورهای توسعه یافته و پیشرفته در تحلیل این اقتصادها نه تنها در ادبیات اقتصادی جایگاه مهمی دارد بلکه این نتیجه حیاتی را نیز در پی خواهد داشت که با عینکی که اقتصادهای پیشرفته تحلیل می‌شوند نباید به تحلیل اقتصادهای در حال توسعه پرداخت به این دلیل مهم که تفسیر مشترک از این اقتصادها به تجویز نسخه‌های مشترک برای مهار مشکلات منجر می‌شود که این نسخه‌ها اصولا برای نوع دیگری از اقتصاد طراحی شده  و توسعه یافته‌اند و این نسخه‌ها گاهی نه تنها شفابخش نیستند بلکه بیمار را به مرگ می‌کشانند.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 تفاوت اعتماد به نفس و عزت نفس

🔸منبع : گاهنامه مدیر

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 #دوره_آموزشی_سواد_مالی_اقتصادی

🔸‌قدم سوم / قسمت نهم

●  تورم سبک زندگی

پیشتر در خصوص قانون بودجه ۵۰/۳۰/۲۰ صحبت کردیم و توضیح دادیم که ۵۰ درصد از درآمد ماهیانه باید برای نیازها، ۳۰ درصد برای خواسته‌ها و ۲۰ درصد برای سرمایه‌گذاری و پس‌انداز کنار گذاشته شود.

اما یک مساله مهم در اینجا وجود دارد. معمولا با افزایش سابقه کاری و ارتقا شغلی، یا در کسب‌وکار شخصی با گسترش و رونق گرفتن امور، درآمد افزایش می‌یابد. یک اشتباه رایج در این نقطه، این است که افراد به تناسب افزایش درآمد، هزینه‌های خود را نیز افزایش می‌دهند. خانه‌ای بزرگتر و در محله‌ای بهتر اجاره می‌کنند، ماشین گران‌تری سوار می‌شوند و به صورت کلی به تفریحات و سبک زندگی لوکس‌تری روی می‌آورند. (البته در ایران به دلیل تورم بالا و وضعیت بحرانی اقتصاد، گاهی ممکن است این افزایش هزینه‌ها، نه به این شکل، بلکه به صورت‌های متفاوت دیگری باشد.)

این مساله از نظر مالی می‌تواند یک تصمیم اشتباه باشد و به راحتی جلوی پیشرفت مالی افراد را بگیرد. به همین دلیل بهتر است بلافاصله بعد از افزایش درآمد، هزینه‌های خود را افزایش ندهیم و در عوض، این کار را با یک فاصله زمانی سه تا پنج ساله انجام دهیم. این یعنی قانون بودجه ۵۰/۳۰/۲۰ باید با رشد درآمدها تغییر کند. بگذارید یک مثال بزنیم.

فرض کنید شما ۵۰ میلیون تومان در ماه درآمد دارید. ۲۵ میلیون صرف نیازها، ۱۵ میلیون صرف خواسته‌ها و ۱۰ میلیون صرف سرمایه‌گذاری می‌شود. با ارتقا یافتن، تغییر شغل یا هر روش دیگری، درآمد شما به ۱۰۰ میلیون تومان افزایش می‌یابد. شاید یک فرد عادی در این موقعیت، هزینه‌هایش را از ۲۵ به ۵۰، خواسته‌هایش را از ۱۵ به ۳۰ و سرمایه‌گذاری‌هایش را از ۱۰ به ۲۰ تغییر دهد و این پیشرفت شغلی را با خود جشن بگیرد. اما آیا این تصمیم درست است؟

خیر. زیرا سبک زندگی جدید، تمام افزایش درآمد ما را می‌بلعد. البته درست است که کیفیت زندگی ما افزایش یافته است، اما جایی برای رشد کردن و در نهایت رسیدن به آزادی مالی باقی نمی‌ماند. در حالی که می‌توان با افزایش سهم سرمایه‌گذاری، خیلی سریع‌تر به اهداف مالی و یک افزایش دائمی در کیفیت زندگی دست یافت. در همین مثال با درآمد جدید، می‌توان هزینه‌های ضروری را با در نظر گرفتن تورم افزایش داد و مثلا از ۲۵ به ۳۵ رساند. خواسته‌ها را از ۱۵ به ۲۰ به مقدار کمی افزایش داد. و مابقی درآمد یعنی ۴۵ میلیون تومان را صرف سرمایه‌گذاری کرد. در واقع اینجا قانون بودجه‌بندی به ۳۵/۲۰/۴۵ تغییر کرده است و به جای هزینه‌ها، سهم سرمایه‌گذاری رشد زیادی داشته است.

نباید فراموش کرد که خیلی از درآمدها لزوماً ثابت و همیشگی نیستند. ممکن است کارمندی تا همین امروز ۱۰۰ میلیون تومان حقوق دریافت می‌کرده اما از فردا تعدیل شود. یا کسی به دلیل مشکلات سلامتی دیگر نتواند سر کار برود. ممکن است کسب‌وکاری مدت‌ها سودده باشد اما پس از مدتی به ورشکستگی کشیده شود و... در این موارد، سبک زندگی بالاتر نه تنها نجات‌دهنده نیست، بلکه حتی ویران‌گر است. در ایران این مساله یک دلیل دیگری نیز دارد: تورم و بی‌ارزش شدن پول و درآمد. همین الان افراد زیادی هستند که در خانه‌های چند میلیاردی زندگی می‌کنند اما توان تعمیر و نگهداری آن را ندارند. افرادی هستند که ماشین‌های میلیاردی سوار می‌شوند اما هزینه‌های تعویض قطعات برایشان کمرشکن است. این‌ها نشان‌دهنده سواد مالی پایین جامعه می‌باشد.

در نهایت نتیجه می‌گیریم که ما ضمن تلاش برای افزایش درآمد و کم کردن هزینه‌ها، بهتر است به تدریج سهم سرمایه‌گذاری را در بودجه‌بندی خود افزایش دهیم. سرمایه‌گذاری در واقع درآمد نیازمند فعالیت روزمره ما را تبدیل به درآمد غیرفعال (Passive income) تقریبا همیشگی و بدون نیاز به تلاش مجدد می‌کند.

اگر ما به شکل درستی سرمایه‌گذاری کنیم، کیفیت زندگی‌مان نه به صورت موقتی، که در بلندمدت و بدون نگرانی‌های رایج بهبود می‌یابد. و این هدف اصلی مدیریت مالی‌ست.
@FinancialLiteracy_farsi

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 تورم ساختاری: مبانی، ابهامات و راهکارها(6)

✔️ راه درمان تورم ساختاری چیست؟

پاسخ به این سوال ریشه در دلایلی دارد که به عنوان عوامل ایجاد تورم ساختاری در بخش‌های قبل مطرح شدند دارد. عوامل مطرح شده عمدتا به مسیری که اقتصاد در بلند مدت طی نموده است بستگی دارد و لذا نسخه‌های درمان نیز ماهیتا با آنچه جریان اصلی تجویر می‌کند متفاوت است. اگر تورم ساختاری باشد، نمی‌توان گفت نرخ بهره را بالا ببر. اگر منشأ اولیه و محدودیت‌های واقعی اقتصاد حل نشوند، صرفاً برخورد با تقاضا مسئله را حل نمی‌کند. بدون حل معضلاتی که ناپایداری مالی دولت را در پی داشته صرف توصیه به اتخاذ سیاست‌های انقباضی و در شکل پوپولیستی آن، اره برقی به دست گرفتن راه حل درمان تورم ساختاری نیست بنابراین همانگونه که درمان یک بیماری مزمن و سخت نسخه‌ای طولانی مدت و دیسیپلینی بسیار سخت را می‌طلبد درمان تورم ساختاری نیز از این قاعده مستثنی نیست.

درمان تورم ساختاری اتخاذ دو سیاست بسیار سخت و زمان بر را می‌طلبد که موفقیت این دو سیاست نیز در گرو  نهادهایی است که می‌باید به عنوان پشتیبان، در ساختار اقتصاد ایجاد کرد. همانگونه که در بخش‌های قبل اشاره شد ساختار تولیدی نامتوازن و مشکلات تراز پرداخت دو عامل مهم ایجاد تورم ساختاری است. اگر چه مشکلات تراز پرداخت نیز خود معلول ساختار تولید است اما به دلیل رابطه دو سویه و تنگاتنگ این دو عامل باید به صورت همزمان سیاست مدیریت ارزی و سیاست صنعتی را دنبال کرد. گفته شد که در اقتصادهای درگیر تورم ساختاری، کاهش نرخ ارز (داخلی)  برای افزایش رقابت‌پذیری صنعتی، به دلیل وابستگی به واردات کالاهای اساسی و نهاده‌ها، باعث جهش قیمت‌ها، کاهش شدید دستمزد واقعی و شکل‌گیری تورم نرخ ارز و مارپیچ‌های تورمی ناشی از تعارض توزیعی می‌شود از سوی دیگر در اقتصادهای صادرکننده مواد خام و انرژی مانند ایران، درآمدهای ارزی به شدت متمرکز بر یک یا چند کالای اولیه است این صادرات از نظر قیمت کشش‌ناپذیر بوده و حجم تقاضای آن عمدتاً تابع رشد اقتصادی کشورهای خریدار است به همین دلیل نسخه متعارف کاهش ارزی پول داخلی برای افزایش رقابت پذیری و رشد صادرات عمدتا به شکست می‌انجامد. یکی از مهمترین اقدامات برای مدیریت چنین شرایطی اتخاذ رژیم‌های چندگانه نرخ ارز است. رژیم چندگانه نرخ ارز این امکان را فراهم می‌کند که نرخ ارز بخش صنعت از نرخ ارز بخش اولیه/کشاورزی تفکیک شود. اما این رژیم چندگانه به چه صورت باید اجرا شود؟ آیا ارز چند نرخی رایج در اقتصاد ایران اجرای همین نسخه است؟ در ادامه به این راهکارها و چالش‌های هر کدام و روش‌های مدیریت  این چالش‌ها می‌پردازیم.

 روش‌های اجرایی رژیم چندگانه نرخ ارز

بر اساس ادبیات ساختارگرایی، این رژیم را می‌توان به سه روش اصلی پیاده‌سازی کرد :
روش اول: تعیین نرخ ارز بر اساس بهره‌وری و هزینه‌های بخش صنعت، همراه با وضع عوارض/تعرفه بر صادرات بخش کشاورزی و اولیه
روش دوم: تعیین نرخ ارز بر اساس بهره‌وری بخش کشاورزی/اولیه (نرخ پایین‌تر)، همراه با اعطای یارانه مستقیم به صادرات و تولید بخش صنعت
روش سوم (تفکیک واقعی بازار ارز): ایجاد یک نرخ ارز تجاری برای واردات نهاده‌ها، ماشین‌آلات و کالاهای اساسی، و یک نرخ ارز مالی/صنعتی بالاتر برای صادرات و مبادلات صنعتی

لازم به ذکر است چندنرخی بودن ارز در ایران از نظر ظاهر به روش سوم نزدیک‌تر است، اما از نظر منطق تخصیص و طراحی نهادی، معادل تفکیک واقعی بازار ارز در نسخه ساختارگرایانه نیست به عبارتی چندنرخی بودن قرار است یک ابزار سیاست صنعتی و مدیریت محدودیت ارزی باشد در حالی که در ایران، منطق نرخ‌های ترجیحی بیشتر حول این مسئله شکل گرفته است که کدام کالا یا واردکننده به ارز ارزان دسترسی داشته باشد؟ این دو بسیار متفاوت‌اند در حالت اول، دولت می‌خواهد ساختار تولید را تغییر دهد؛ در حالت دوم، عمدتاً می‌خواهد قیمت برخی کالاها را کنترل یا شوک ارزی را به تأخیر بیندازد در روشی که در ایران به اجرا درمی‌آید این یارانه الزاماً به افزایش بهره‌وری، سرمایه‌گذاری، انتقال فناوری یا افزایش ظرفیت تولید منجر نمی‌شود. ممکن است صرفاً حاشیه سود واردکننده را افزایش دهد، قیمت مصرف‌کننده را پایین نگه دارد، انگیزه واردات را نسبت به تولید داخلی بیشتر کند و تقاضا برای ارز ترجیحی را افزایش دهد. در حالی که یارانه ارزی باید به دنبال تحقق سیاست صنعتی باشد در حالی که در ایران سیاست صنعتی وجود ندارد. در واقع نظام چندگانه ارزی در فقدان سیاست صنعتی همان اثری را خواهد داشت که سیاست سرکوب تقاضا در پی دارد، یعنی کاهش موقتی تورم نه حل دائمی معضل تورم.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

دوست داشتنِ یک آدمِ جذاب و کامل و با ظرافت کارِ مشکلی نیست! چنین عشقی چیزی نیست جز عکس‌العملِ ناچیزی که خودبه‌خود در مقابلِ زیبایی که آن هم خود اتفاقی‌ست، پدیدار می‌شود. اما عشقِ واقعی، دقیقن می‌خواهد از موجودی ناکامل محبوبی را بیافریند که بیش‌تر وجودی انسانی‌ست تا وجودی ناکامل.

■✍: #میلان_کوندرا 

Milan

Kundera

/ چک-فرانسه ]

📕●از رمان: «زندگی جای دیگری‌ست»

شب خوش

🔵 اقتصاد آزاد، به سود فقرا

اندیشکده فریزر، سالانه با سنجه‌هایی میزان آزادی اقتصادی کشورهای جهان را اندازه می‌گیرد. بر اساس آمار و ارقام ارتباط مستقیمی بین میزان آزادی اقتصادی یک کشور و سطح رفاه آن وجود دارد. اگر قصد داشته باشیم با فقر مبارزه کنیم، در اقتصاد به کدام سو باید برویم؟

🔸منبع: اکوایران

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 بهترین دلیل برای استاندارد طلا

✍ #تایلر_کوئن
اقتصاددان در دانشگاه جرج میسون

داده‌های تاریخی نشان می‌دهند وقتی آمریکا تحت استاندارد طلا بود (استاندارد طلا یعنی ارزش هر دلار مقدار ثابت و مشخصی طلا باشد) نوسان تولید صنعتی و نرخ بیکاری تا قبل از 1914 خیلی کمتر از دوره پس از 1947 بود.

هرچند شاید این دلایل کافی نباشند اما هرچه استاندارد طلا ضعف‌هایی داشته باشد، اما متقابلا سیاست‌گذاران پول فیات هم مرتکب اشتباهات زیادی می‌شوند (پول فیات یعنی تولید پول و مقدار آن بسته به تشخیص بانک مرکزی بوده که در نتیجه ارزش آن متغیر خواهد بود).

عصر استاندارد طلا یعنی از 1815 تا جنگ اول جهانی دوره‌ای همراه با صلح و رشد اقتصادی بود. اما دوره پول فیات که پس از آن آمد فاجعه آفرید، آشوب مالی دهه 1920، کاهش دائمی ارزش پول، ابر تورم، رکود. حتی دوره قرارداد برتون وودز هم که سوابق خوبی در رشد پایدار داشت شامل نوعی از تبدیل پول به طلا بود. با گسست این رابطه در دهه 1970 نرخ بهره و تورم مجددا رشد کرده و آشوب مالی ایجاد شد. از نقطه نظر 1979 فرمی از استاندارد طلا بهتر به نظر می‌رسید.

البته قابل پیش‌بینی نبود که پس از آن (به جز چند مورد) سیاست‌های مالی بتوانند برای چهار دهه با ثبات اقتصادی همراه شوند. البته طرفداران استاندارد طلا موفقیت این چند دهه اخیر را اتفاقی و ناپایدار می‌دانند.

اما من شخصا طرفدار ایده استاندارد طلا نیستم. اول اینکه با نگاهی به تاریخ نمی‌توان براحتی از دخالت دولت‌ها و قدرت سیاسی در استاندارد طلا هم جلوگیری کرد {در مقایسه با استقلال نسبی بانک‌های مرکزی امروزی و سیاست‌گذاری مبتنی بر دستورالعمل}.

دوم اینکه بانک‌های مرکزی باید بتوانند در زمان وقوع بحران‌ها مانند 2008 اقدام به مقابله کنند که با استاندارد طلا ممکن نیست.

سوم، امروزه قیمت طلا بشدت متاثر از تقاضای چین و هند است که بنظر نمی‌رسد مبنای مناسبی برای پایه‌گذاری اقتصاد آمریکا باشد. در مجموع فکر می‌کنم بانک مرکزی می‌تواند عملکرد بهتری نسبت به سیستم استاندارد طلا داشته باشد.

اما عملا تاریخ اعتقاد من به بانک مرکزی را مورد آزمون قرار می‌دهد. با افزایش جمعیت مسن و میزان بدهی، منطقی است که فکر کنیم بسیاری از دولت‌ها اقدام به monetize  کردن بدهی‌هایشان (تبدیل بدهی به اوراق قرضه) و سیاست‌های مالی سهل‌گیرانه‌تر (افزایش مقدار و کاهش ارزش پول و ایجاد تورم بیشتر) خواهند رفت. اما بزرگترین دلیل من برای دفاع از استاندارد طلا دونالد ترامپ و تلاش او برای دخالت در عملکرد بانک مرکزی است.

🔸 منبع: کنجکاوی به نقل از بلومبرگ
  https://bloom.bg/2JiarOD

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 تورم ساختاری: مبانی، ابهامات و راهکارها(7-2)

✔️ مشکلات و چالش‌های پیش روی اعمال سیاست چندنرخی

رژیم‌های چندگانه نرخ ارز  اگرچه ابزاری کلیدی در بینش ساختارگرا برای حمایت از بخش صنعت و جلوگیری از تورم نرخ ارز در کالاهای اساسی هستند. اما در مرحله اجرا با چالش‌های عملیاتی و بوروکراتیک متعددی مواجه می‌شوند. برای کارآمدی این رژیم، ادبیات ساختارگرا و پساکینزی راهکارهای مشخصی را برای مدیریت و مهار این آسیب‌ها پیشنهاد می‌کند. در ابتدا این چالش‌ها طرح شده و در ادامه راهکارهای برای آن پیشنهاد می‌شود.

مهمترین چالش پیش رو رانت‌جویی، فساد و انحراف منابع است. وجود شکاف قیمتی میان نرخ ارز ارزان (تجاری/ترجیحی) و نرخ ارز گران‌تر (مالی/آزاد)، انگیزه اقتصادی قوی برای سوءاستفاده ایجاد می‌کند. واردکنندگان انگیزه می‌یابند تا با بیش‌اظهاری واردات (Over-invoicing) ارز ترجیحی بیشتری دریافت کرده و آن را در بازار آزاد به فروش برسانند؛ در مقابل، صادرکنندگان ممکن است با کم اظهاری صادرات (Under-invoicing)، ارز خود را از سامانه رسمی خارج کنند.

دومین چالش، قاچاق معکوس و اختلال در قیمت‌های نسبی است. تخصیص ارز ترجیحی برای واردات کالاهای اساسی یا نهاده‌های تولید، قیمت داخلی این کالاها را نسبت به بازارهای همسایه ممکن است ارزانتر ‌کند. این نابرابری قیمتی منجر به قاچاق معکوس کالاهای یارانه‌ای به خارج از کشور و انحراف تخصیص منابع در داخل می‌شود.

مشکل سوم پیچیدگی‌های اداری در شرایط ناکارآمدی بوروکراتیک است. تفکیک فیزیکی بازارها و دسته‌بندی کالاها به ضروری، واسطه‌ای یا لوکس نیازمند دستگاه بوروکراتیک توانمند و تصمیم‌گیری‌های اداری است. این امر شفافیت را کاهش داده و فضای چانه‌زنی و تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای را در تخصیص ارز تقویت می‌کند. بنابرین در فقدان یک نظام اداری توانمند که از جمله نقاط ضعف مهم در اقتصادهای در حال توسعه است احتمال عدم موفقیت بسیار بالاست لذا تقویت ساز و کار بروکراتیک از پیش نیازهای اجرای موفق سیاست است.

اما چالش آخر فشار بر بودجه و پولی‌سازی کسری است. اگر نظام چندنرخی از طریق اعطای یارانه‌های مستقیم ارزی یا یارانه‌های وارداتی اجرا شود، بار مالی سنگینی به دولت وارد می‌کند. در صورت عدم تأمین این هزینه‌ها از محل درآمد‌های پایدار، دولت مجبور به پولی سازی کسری روی آورده که خود به خود جرقه تورم جدیدی را خواهد زد.

راهکارهای موجود برای مدیریت چالش‌ها

اما برای این چالش‌ها می‌توان به راهکارهایی به این شرح اشاره کرد. راهکار اولیه که هم از پیچیدگی‌های بروکراتیک می‌کاهد هم میزان رانت‌جویی را کاهش می‌دهد استفاده از سیستم مالیات، عوارض و تعرفه گمرکی به جای تفکیک بازار ارزی است.به عبارتی  برای اجتناب از فساد ناشی از بازار دو یا چندگانه ارز، می‌توان اثر اقتصادی رژیم چندگانه نرخ ارز را بدون چندگانه کردن نرخ اسمی ارز ایجاد کرد. به عبارتی دولت توان خود را معطوف مدیریت نرخ ارز در یک کریدور ارزی نموده و نرخ ارز اسمی واحد (بر اساس هزینه‌های صنعت) تعیین می‌شود، اما هم‌زمان عوارض سنگین بر صادرات محصولات اولیه/کشاورزی وضع شده و تخفیف‌ها یا یارانه‌های هدفمند مالیاتی و گمرکی به واردات کالاهای سرمایه‌ای و واسطه‌ای تعلق می‌گیرد. این مکانیسم بدون ایجاد بازار موازی، مانع از انتقال شوک ارزی به قیمت کالاهای اساسی می‌شود.

راهکار دوم حمایت از سیاست ارزی با ابزارهای مدیریت جریان سرمایه است. نخست اینکه بازگشت ارز صادراتی باید با سازوکار قیمتی مناسب همراه شود. صادرکننده باید مکلف باشد ارز حاصل از صادرات را در یک مهلت مشخص در بازار رسمی عرضه کند، اما نرخ تسعیر نباید فاصله غیرمنطقی با نرخ بازار داشته باشد؛ زیرا تحمیل نرخ بسیار پایین به صادرکننده عملاً مانند مالیات بر صادرات عمل می‌کند و انگیزه عدم بازگشت ارز یا انتقال آن به خارج از چرخه رسمی را افزایش می‌دهد. بنابراین، به جای اتکا به اجبار اداری، باید ترکیبی از الزام قانونی، قیمت‌گذاری نزدیک به نرخ بازار رسمی و مشوق‌های بازگشت ارز به کار گرفته شود.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

برای زندگی هنوز دلایل بسیاری وجود دارد؛ اما این حقیقت نیز پابرجاست که دنیا، با همه زیبایی‌ها و امیدهایش، جای بی‌نقصی برای زیستن نیست. شاید معنای زندگی، نه در یافتن جهانی بی‌رنج، بلکه در یافتن دلیلی برای ادامه‌دادن در جهانی چنین پررنج باشد.

شب خوش

🔵 نویز: نقصی در قضاوت انسان

🔸در اپیزود پانزدهم اقتصادینو، محمدرضا فرهادی‌پور به بررسی کتاب «نویز: نقصی در قضاوت انسان» می‌پردازد. نازنین موسوی، کارشناس اقتصاد رفتاری مهمان این اپیزود است. 

🔹آزمایشات کانمن نشان داد که فرض عقلانیت کامل عوامل اقتصاد در نظم‌های رفتاری مختلف نقض می‌شود.

🔹در کتاب «تفکر بادرنگ و بی‌درنگ (کند و تند)» او مفهوم «سوگیری» را به دقت و تفصیل مورد بحث قرار می‌دهد که همانجا اشاراتی هم به مفهوم «نویز» دارد.

🔹اما ظاهرا این مفهوم برای او چنان اهمیت یافته که بعد از حدود یک دهه کتابی را هم به آن اختصاص داده است.

1:24 #دنیل_کانمن برنده نوبل اقتصاد ۲۰۰۲
3:57 نویز یعنی چه؟ نویز در قضاوت!
9:23 نویز در بازار سهام خوب است؟
12:30 نویز عجیب در صنعت بیمه
14:59 نویز در تصمیمات غیرتکراری؛ ابولا و اوباما و کرونا
20:10 سوگیری چیست؟ صبح برویم دادگاه یا عصر؟
27:00 نویزرسی و مغالطه برنامه ریزی
34:00 مخالفان نویزرسی
37:46 کتاب برای چه کسانی مفید است؟

🔸 منبع: اقتصادینو

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views

https://t.me/eghtesadiino/41

🔵 تورم ساختاری: مبانی، ابهامات و راهکارها(7-3)

برای صادرکنندگانی که ارز را در مهلت مقرر بازمی‌گردانند می‌توان دسترسی آسان‌تر به تسهیلات صادراتی، بیمه صادرات و خدمات ارزی را حفظ کرد؛ در مقابل، عدم بازگشت عمدی و تکرارشونده ارز باید به محدودیت تدریجی دسترسی به خدمات و مشوق‌های ارزی و در نهایت جریمه متناسب با مبلغ ارز بازنگشته منجر شود. اعمال محدودیت‌هایی همچون محدودیت در خدمات بانکی یا تعلیق کارت‌های بازرگانی نه تنها به حل مشکل کمکی نخواهد کرد بلکه به مشکلات تولید نیز دامن خواهد زد.

  از سویی مسیرهای بازگشت این ارز را نباید محدود نمود یکی از اشتباهات بانک مرکزی طی سال‌های اخیر حذف صرافی‌های مجاز از این چرخه است در حالی که در شرایط تحریمی اولا صرافی‌های مجاز (به ویژه صرافی‌های گروه یک) نقش مهمی در نقل و انتقالات ایفا می‌نمایند دوما در مواردی تجارت از طریق ارزهای منطقه‌ای صورت گرفته این امکان برای صادرکننده فراهم باشد که از طریق صرافی با ارزهای منطقه‌ای رفع تعهد کند. و نهایتا اینکه کنترل کم‌اظهاری صادرات باید از طریق تطبیق داده‌ها انجام شود، نه صرفاً کنترل اداری چرا که عدم بررسی تطبیقی و یکپارچه اطلاعاتی صرفا به انباشت پروندهای تعزیراتی می‌انجامد. به این منظور نظام یکپارچه اطلاعاتی بانکی، کمرگی، تجاری و مالیاتی به صورت یکپارچه مورد استفاده قرار گیرد.

برای جلوگیری از بیش‌اظهاری واردات باید سه جریان اطلاعاتی با یکدیگر تطبیق داده شوند؛ ثبت سفارش، پرداخت ارزی و ورود واقعی کالا. اگر ارزش ارزی پرداخت‌شده به‌طور معناداری از ارزش گمرکی یا قیمت مرجع کالا بالاتر باشد، معامله باید وارد فرآیند بررسی شود. برای معاملات پرریسک می‌توان از وثیقه، سقف اعتباری، پرداخت مرحله‌ای و کنترل پس از ورود کالا استفاده کرد. این الزامات نباید به صورت یکسان بر همه واردات اعمال شوند؛ کالاهای اساسی، نهاده‌های تولید و ماشین‌آلات سرمایه‌ای باید از معاملات پرریسک و کالاهای غیرضروری تفکیک شوند تا سیاست ضدآربیتراژ خود به مانعی برای تولید تبدیل نشود.

برای معاملات ارزی بزرگ (نه تمامی معاملات)، احراز منشأ وجوه، شناسایی ذی‌نفع نهایی و ثبت مسیر انتقال منابع ضروری است. همچنین باید ارتباط میان خرید ارز، پرداخت‌های تجاری، ثبت سفارش و اسناد گمرکی برقرار شود تا امکان استفاده از تجارت خارجی برای انتقال غیرشفاف منابع کاهش یابد. در این چارچوب، محدودیت‌های شدیدتر باید بر معاملات پرریسک و دارای نشانه‌های آربیتراژ یا خروج سرمایه متمرکز شود، نه بر سرمایه‌گذاری و تجارت مشروع.

در نهایت باید میان تقاضای سفته‌بازانه و تقاضای پوشش ریسک تفاوت گذاشت. در اقتصادی که فعالان انتظار کاهش ارزش پول ملی دارند، بخشی از تقاضای ارز برای حفظ ارزش دارایی است. برای کاهش این فشار، توسعه تدریجی ابزارهای رسمی پوشش ریسک ارزی برای صادرکنندگان و واردکنندگان می‌تواند بخشی از تقاضای احتیاطی ارز را از بازار نقدی خارج کند اما نباید این ابزارها خود به اهرمی برای انتظارات افزایشی برای نرخ ارز تبدیل شود. در کنار آن، کاهش کسری مالی، افزایش اعتبار سیاست ارزی و پولی و کاهش نااطمینانی درباره قواعد آینده ضروری است؛ زیرا اگر انتظارات کاهش ارزش پول ملی پابرجا باشد، کنترل‌های اداری به تنهایی نمی‌توانند تقاضای ارز را به‌طور پایدار کاهش دهند.

راهکار سوم همانگونه که اشاره شد پیوند با سیاست صنعتی پویا و مشروط است. دسترسی بخش صنعت به ارز حمایتی (یا جایگزین‌های آن) نباید رانتی دائمی باشد. نرخ ارزی ترجیحی باید مشروط به اهداف مشخص بهره‌وری، سرمایه‌گذاری درتحقیق و توسعه و تعمیق زنجیره ارزش داخلی اعطا شود. با افزایش توانمندی‌های فناورانه و کاهش وابستگی به واردات نهاده‌ها، سهم هزینه ارزی صنعت کم شده و نیاز آن به نرخ ارزی حمایتی به تدریج برطرف می‌شود.

و نهایتا تأمین مالی پایدار یارانه‌ها از محل عوارض بخش اولیه است هرگونه مابه‌التفاوت قیمتی یا یارانه پرداختی در این رژیم باید مستقیماً از محل مالیات بر سودهای بادآورده و فعالیت‌های سفته بازانه یا عوارض صادراتی بخش‌های با بهره‌وری بالا (مانند کشاورزی یا منابع طبیعی) تأمین شود تا کسری بودجه ایجاد نکرده و به پایه پولی منتقل نشود در این صورت دولت امکان تأمین مالی طرح‌های حمایتی خود را خواهد داشت.

🔸منبع : کاتالاکسی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

🔵 ارائه مقاله درس قیمت‌گذاری: دانشکده مدیریت، علم و فناوری دانشگاه صنعتی امیرکبیر

🔸 عنوان مقاله
میزان پویایی قیمت‌گذاری آنلاین در خرده فروشی اینترنتی: مطالعه موردی بازار DVD

Online pricing dynamics in Internet retailing: The case of the DVD market
Electronic Commerce Research and Applications,2011

✍ تهیه کننده : امیرحسین نیمجردی، رضا واعظی، جواد کامرانیان، ریحانه شریفی

✔️مدرس : دکتر سیدحسین سجادی‌فر

#سجادیفر
#قیمت_گذاری

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS 

ما از ترس طرد شدن مدعی شدیم کسی هستیم که نبودیم.

ترس از طرد شدن تبدیل به ترس از مطلوب نبودن شد.

سرانجام ما به کسی تبدیل شدیم که در حقیقت نیستیم.

تبدیل به رونوشتی شدیم از باورهای مادر، پدر، معشوقه‌مان و جامعه…!

📘 چهار میثاق
✍ #دون_میگوئل_روئیز


شب خوش