🔵 امروز با #خیام
✔️ رباعی ۲۸
چون نیست حقیقت و یقین اندر دست
نتوان به امید شَک همه عمر نشست
هان تا ننهیم جامِ مِی از کف دست
در بی‌خبری، مَرد، چه هشیار و چه مست
امیدوارم شب همگی خوش باشد
✔️ رباعی ۲۸
چون نیست حقیقت و یقین اندر دست
نتوان به امید شَک همه عمر نشست
هان تا ننهیم جامِ مِی از کف دست
در بی‌خبری، مَرد، چه هشیار و چه مست
امیدوارم شب همگی خوش باشد
❤11
#دلنوشته
🔵 معلمی که مسیر زندگی‌ام را عوض کرد
آن روزها کلاس پنجم بودم؛ پسری با نمره‌های متوسط که معمولاً چهارم یا پنجم کلاس می‌شد. چون مشکل جسمی داشتم، معلم‌ها بیشتر به من توجه می‌کردند و اغلب می‌گفتند: «حسین خیلی باهوش است.» اما من هیچ‌وقت این حرف‌ها را جدی نمی‌گرفتم. برای من فقط یک تعریف ساده بود، مثل همان تعریف‌هایی که معلم‌ها به همه می‌کنند.
یادم هست کلاس سوم بودم و خواهر بزرگ‌ترم کلاس پنجم. یک روز معلم کلاس پنجم یک مسئله ریاضی داده بود و هیچ‌کدام از بچه‌ها نتوانسته بودند حل کنند. معلمشان آمد کلاس ما و مرا صدا زد. رفتم کلاس پنجم پای تخته و مسئله را حل کردم. بعد رو به خواهرم کرد و گفت: «از برادرت یاد بگیر.» بچه‌ها نگاهم کردند، خواهرم هم سرش را بالا گرفت و گفت برادر منه، اما آن روز هیچ اتفاقی در من نیفتاد. نه خوشحال شدم، نه مغرور، نه حتی به خودم آمدم. انگار آن حرف از کنار گوشم گذشت.
تا کلاس پنجم که خانمی معلم ما شد به نام خانم مهشید گلابی. یادم هست بچه‌ها به فامیلی‌اش می‌خندیدند. بی‌آنکه بدانم این اسم قرار است سال‌ها بعد، وقتی بزرگ‌تر شدم، با احترام و بغض آن را به زبان بیاورم.
یک روز سر کلاس خوابم برده بود. ناگهان صدای خانم گلابی را شنیدم: «حسین! ارومیه مرکز کدام استان است؟»
من که تازه از خواب بیدار شده بودم، بدون اینکه فکر کنم گفتم: «آذربایجان برقی!»
کلاس از خنده ترکید. من مانده بودم میان خواب و بیداری، و صورت من از خجالت داغ شده بود. خانم گلابی اما فریاد نزد. فقط نگاهم کرد و گفت: «حسین، بعد از کلاس بمان. کارت دارم.»
بعد از کلاس، کلاس خالی شد و من ماندم و او. نگاهش کردم. انگار فرشته‌ای روبه‌روی من نشسته بود. آرام دستی به سرم کشید و گفت: «می‌خواهم بهت چیزی بگویم، پسر. تو نابغه‌ای. یک نابغه حسابی. باید به خودت بیایی. تو باید و می‌توانی آینده خودت را بسازی.»
من واقعاً آن حرف‌ها را نمی‌فهمیدم. «نابغه» برای من کلمه‌ای بود که مال آدم‌های دور و عجیب بود، نه مال پسری که سر کلاس خوابش برده و گفته بود «آذربایجان برقی». اما آن جمله‌ها یک شور عجیبی به جانم انداخت. بعد پیشانی‌ام را بوسید. همان بوسه، مثل یک جرقه بود.
از مدرسه تا خانه که کنار قنات روستا بود، یک نفس دویدم. یادم هست باد به صورتم می‌خورد و من بی‌آنکه بدانم چرا، لبخند می‌زدم. آن روز فهمیدم یک جمله می‌تواند آدم را از یک دنیا به دنیای دیگری ببرد.
از همان روز شروع کردم به درس خواندن. نه برای اینکه کسی مجبورم کند، نه برای اینکه جایزه بگیرم؛ برای اینکه یک نفر باور کرده بود من می‌توانم.
معدل کلاس پنجمم بیست شد و شاگرد اول مدرسه شدم.
راهنمایی را در مدرسه روستا تمام کردم و باز هم معدلم بیست بود و شاگرد اول. خانم گلابی همچنان معلم کلاس پنجم بود و من کلاس سوم راهنمایی.
یک روز که زنگ ورزش داشتیم و برای فوتبال به زمین پشت مدرسه می‌رفتم، از پشت پنجره کلاس مرا دید و صدایم کرد. رفتم نزدیک پنجره. گفت: «حسین، با مدیر مدرسه، آقای حسین‌آبادی، صحبت کردم. تو واجد شرایط ثبت‌نام در مدارس نمونه دولتی هستی. تو را ثبت‌نام کردیم. باید بروی امتحان ورودی بدهی.»
من ماندم. باور نمی‌کردم. یک معلم کلاس پنجم، از پشت همان پنجره‌ای که سال‌ها بعد همیشه در خاطرم می‌ماند، داشت درِ یک آینده تازه را به روی من باز می‌کرد.
با مادرم، که تا ابد جای‌اش برایم خالی است، به اراک رفتیم. من امتحان دادم و پذیرفته شدم.
حالا سال‌ها گذشته است. من هنوز صدای خانم گلابی را یادم است، دستی را که روی سرم کشید، و بوسه‌ای را که آن روز روی پیشانی‌ام گذاشت.
او فقط یک معلم نبود؛ او کسی بود که مسیر زندگی من را کاملاً عوض کرد. یاد خانم مهشید گلابی عزیز به خیر؛ که اگر آن روز نگفته بود «تو نابغه‌ای»، شاید من هنوز همان پسر خواب‌آلود کلاس پنجم بودم که فکر می‌کرد آینده‌اش را باید همان‌جا، پشت نیمکت آخر، تمام کند.
🔻🔻🔻🔻
🔵 معلمی که مسیر زندگی‌ام را عوض کرد
آن روزها کلاس پنجم بودم؛ پسری با نمره‌های متوسط که معمولاً چهارم یا پنجم کلاس می‌شد. چون مشکل جسمی داشتم، معلم‌ها بیشتر به من توجه می‌کردند و اغلب می‌گفتند: «حسین خیلی باهوش است.» اما من هیچ‌وقت این حرف‌ها را جدی نمی‌گرفتم. برای من فقط یک تعریف ساده بود، مثل همان تعریف‌هایی که معلم‌ها به همه می‌کنند.
یادم هست کلاس سوم بودم و خواهر بزرگ‌ترم کلاس پنجم. یک روز معلم کلاس پنجم یک مسئله ریاضی داده بود و هیچ‌کدام از بچه‌ها نتوانسته بودند حل کنند. معلمشان آمد کلاس ما و مرا صدا زد. رفتم کلاس پنجم پای تخته و مسئله را حل کردم. بعد رو به خواهرم کرد و گفت: «از برادرت یاد بگیر.» بچه‌ها نگاهم کردند، خواهرم هم سرش را بالا گرفت و گفت برادر منه، اما آن روز هیچ اتفاقی در من نیفتاد. نه خوشحال شدم، نه مغرور، نه حتی به خودم آمدم. انگار آن حرف از کنار گوشم گذشت.
تا کلاس پنجم که خانمی معلم ما شد به نام خانم مهشید گلابی. یادم هست بچه‌ها به فامیلی‌اش می‌خندیدند. بی‌آنکه بدانم این اسم قرار است سال‌ها بعد، وقتی بزرگ‌تر شدم، با احترام و بغض آن را به زبان بیاورم.
یک روز سر کلاس خوابم برده بود. ناگهان صدای خانم گلابی را شنیدم: «حسین! ارومیه مرکز کدام استان است؟»
من که تازه از خواب بیدار شده بودم، بدون اینکه فکر کنم گفتم: «آذربایجان برقی!»
کلاس از خنده ترکید. من مانده بودم میان خواب و بیداری، و صورت من از خجالت داغ شده بود. خانم گلابی اما فریاد نزد. فقط نگاهم کرد و گفت: «حسین، بعد از کلاس بمان. کارت دارم.»
بعد از کلاس، کلاس خالی شد و من ماندم و او. نگاهش کردم. انگار فرشته‌ای روبه‌روی من نشسته بود. آرام دستی به سرم کشید و گفت: «می‌خواهم بهت چیزی بگویم، پسر. تو نابغه‌ای. یک نابغه حسابی. باید به خودت بیایی. تو باید و می‌توانی آینده خودت را بسازی.»
من واقعاً آن حرف‌ها را نمی‌فهمیدم. «نابغه» برای من کلمه‌ای بود که مال آدم‌های دور و عجیب بود، نه مال پسری که سر کلاس خوابش برده و گفته بود «آذربایجان برقی». اما آن جمله‌ها یک شور عجیبی به جانم انداخت. بعد پیشانی‌ام را بوسید. همان بوسه، مثل یک جرقه بود.
از مدرسه تا خانه که کنار قنات روستا بود، یک نفس دویدم. یادم هست باد به صورتم می‌خورد و من بی‌آنکه بدانم چرا، لبخند می‌زدم. آن روز فهمیدم یک جمله می‌تواند آدم را از یک دنیا به دنیای دیگری ببرد.
از همان روز شروع کردم به درس خواندن. نه برای اینکه کسی مجبورم کند، نه برای اینکه جایزه بگیرم؛ برای اینکه یک نفر باور کرده بود من می‌توانم.
معدل کلاس پنجمم بیست شد و شاگرد اول مدرسه شدم.
راهنمایی را در مدرسه روستا تمام کردم و باز هم معدلم بیست بود و شاگرد اول. خانم گلابی همچنان معلم کلاس پنجم بود و من کلاس سوم راهنمایی.
یک روز که زنگ ورزش داشتیم و برای فوتبال به زمین پشت مدرسه می‌رفتم، از پشت پنجره کلاس مرا دید و صدایم کرد. رفتم نزدیک پنجره. گفت: «حسین، با مدیر مدرسه، آقای حسین‌آبادی، صحبت کردم. تو واجد شرایط ثبت‌نام در مدارس نمونه دولتی هستی. تو را ثبت‌نام کردیم. باید بروی امتحان ورودی بدهی.»
من ماندم. باور نمی‌کردم. یک معلم کلاس پنجم، از پشت همان پنجره‌ای که سال‌ها بعد همیشه در خاطرم می‌ماند، داشت درِ یک آینده تازه را به روی من باز می‌کرد.
با مادرم، که تا ابد جای‌اش برایم خالی است، به اراک رفتیم. من امتحان دادم و پذیرفته شدم.
حالا سال‌ها گذشته است. من هنوز صدای خانم گلابی را یادم است، دستی را که روی سرم کشید، و بوسه‌ای را که آن روز روی پیشانی‌ام گذاشت.
او فقط یک معلم نبود؛ او کسی بود که مسیر زندگی من را کاملاً عوض کرد. یاد خانم مهشید گلابی عزیز به خیر؛ که اگر آن روز نگفته بود «تو نابغه‌ای»، شاید من هنوز همان پسر خواب‌آلود کلاس پنجم بودم که فکر می‌کرد آینده‌اش را باید همان‌جا، پشت نیمکت آخر، تمام کند.
🔻🔻🔻🔻
❤15
🔺🔺🔺🔺
سال‌ها گذشت. من دیگر آن پسر کلاس پنجم نبودم که یک جمله می‌توانست تا خانه بدواندش. زندگی آمد و مثل همیشه، آرام و بی‌سروصدا، حساب‌های خودش را روی میز گذاشت. درس خواندم، تلاش کردم، جاهایی قبول شدم و جاهایی نه. گاهی جلو رفتم و گاهی زمین خوردم.
کم‌کم فهمیدم که «نابغه بودن» چیزی نیست که آدم تا آخر عمر با خودش ببرد. نابغه بودن یک لحظه است؛ یک جرقه. اما زندگی، روزهای طولانی و معمولی است.
امروز دیگر نه حس نابغه بودن دارم، نه آن شوقِ عجیبی که آدم فکر کند قرار است «چیزی» بشود. نه اسمم جایی بزرگ نوشته شده، نه پشت سرم کسی به خاطر نمره‌هایم نگاه می‌کند. فقط یک حس مانده که هر روز صبح با من بیدار می‌شود: اینکه تا در توانم است، به مردم و جامعه‌ام خدمت کنم. همین. نه بیشتر، نه کمتر.
راستش را بخواهید، اولش این حس مرا ترساند. فکر می‌کردم یعنی شکست خورده‌ام. یعنی آن بوسه روی پیشانی‌ام، آن حرف‌های خانم گلابی، به جایی نرسیده. اما بعد فهمیدم اشتباه می‌کنم. خانم گلابی به من نگفت «نابغه شو تا معروف شوی.» گفت «تو می‌توانی آینده‌ات را بسازی.» و شاید ساختن آینده این نیست که آدم بالای جایی بایستد و همه او را ببینند. ساختن آینده این است که آدم هر جا هست، کاری کند که زندگی یک نفر دیگر کمی بهتر شود.
حالا هر وقت کسی می‌آید و از مشکلی می‌گوید، هر وقت می‌توانم کاری برای کسی انجام دهم، هر وقت می‌بینم یک بچه، یک جوان، یا حتی یک آدم خسته، به یک باور کوچک نیاز دارد، یاد آن روز می‌افتم. یاد کلاس خالی و آن فرشته‌ای که روبه‌رویم نشسته بود. من هم سعی می‌کنم همان کار را بکنم؛ نه با جمله‌های بزرگ، با کارهای کوچک. با شنیدن، با کمک کردن، با بودن. تا در توانم باشد.
مادرم دیگر نیست و جای‌اش همیشه برایم خالی است. کاش می‌دید که پسرش نه نابغه شد، نه آدم مهمی؛ اما یاد گرفت که مهم بودن یعنی به دردِ کسی خوردن.
من دیگر دنبال نابغه شدن نیستم. دنبال این هستم که تا آخرین نفس، تا جایی که در توانم است، برای مردمم کاری بکنم. و شاید همین، همان چیزی باشد که خانم گلابی آن روز، پشت پنجره کلاس، در من می‌دید.
اما یک روز، روز معلم، رادیو برنامه‌ای داشت برای تشکر از معلمان قدیمی. من نشستم و گوش دادم. صدای مجری که از معلم‌هایی می‌گفت که سال‌ها پیش، بی‌آنکه اسمشان جایی بماند، زندگی بچه‌ها را عوض کرده‌اند، چیزی در من تکان خورد. بی‌اختیار یاد خانم گلابی افتادم؛ یاد آن کلاس خالی، آن دست روی سرم، و آن بوسه روی پیشانی‌ام. دلم لرزید. نمی‌دانم چه شد که گوشی را برداشتم و به رادیو زنگ زدم. آن‌قدر پشت خط ماندم تا صدایم را پخش کردند. گفتم من سال‌ها پیش شاگرد خانمی بودم به نام مهشید گلابی. گفتم که او مسیر زندگی من را عوض کرد. گفتم که هنوز بعد از این همه سال، هر وقت اسمش را می‌شنوم یا یاد آن روز می‌افتم، بغض گلویَم را می‌گیرد. و آخرش گفتم: «خیلی دوست دارم صدای خانم گلابی را بشنوم. فقط یک بار. فقط بدانم حالش خوب است.»
دو سه روز بعد، گوشی‌ام زنگ خورد. یکی از بستگان خانم گلابی بود. سلام کرد و چند لحظه سکوت کرد. بعد با صدایی آرام گفت که ایشان دیگر در بین ما نیست.
گوشی را گذاشتم و مدتی همان‌جا نشستم. نه گریه کردم، نه حرفی زدم. فقط به آن پنجره نگاه کردم، به آن روزی که او پشت شیشه ایستاده بود و مرا صدا کرد. حالا دیگر صدایش را نشنیدم، اما انگار همان جمله‌اش دوباره در گوشم پیچید: «تو می‌توانی آینده‌ات را بسازی.» و من ماندم با یک بغض کهنه، یک بوسه روی پیشانی، و یک دِین که هیچ‌وقت نمی‌توانم ادا کنم. فقط می‌توانم تا در توانم است، برای مردمم کاری بکنم؛ شاید این‌طور، ذره‌ای از آن چیزی را که او به من داد، پس بدهم. یاد خانم مهشید گلابی عزیز به خیر؛ که رفت، اما مسیر زندگی من را برای همیشه عوض کرد.
#سجادیفر
سال‌ها گذشت. من دیگر آن پسر کلاس پنجم نبودم که یک جمله می‌توانست تا خانه بدواندش. زندگی آمد و مثل همیشه، آرام و بی‌سروصدا، حساب‌های خودش را روی میز گذاشت. درس خواندم، تلاش کردم، جاهایی قبول شدم و جاهایی نه. گاهی جلو رفتم و گاهی زمین خوردم.
کم‌کم فهمیدم که «نابغه بودن» چیزی نیست که آدم تا آخر عمر با خودش ببرد. نابغه بودن یک لحظه است؛ یک جرقه. اما زندگی، روزهای طولانی و معمولی است.
امروز دیگر نه حس نابغه بودن دارم، نه آن شوقِ عجیبی که آدم فکر کند قرار است «چیزی» بشود. نه اسمم جایی بزرگ نوشته شده، نه پشت سرم کسی به خاطر نمره‌هایم نگاه می‌کند. فقط یک حس مانده که هر روز صبح با من بیدار می‌شود: اینکه تا در توانم است، به مردم و جامعه‌ام خدمت کنم. همین. نه بیشتر، نه کمتر.
راستش را بخواهید، اولش این حس مرا ترساند. فکر می‌کردم یعنی شکست خورده‌ام. یعنی آن بوسه روی پیشانی‌ام، آن حرف‌های خانم گلابی، به جایی نرسیده. اما بعد فهمیدم اشتباه می‌کنم. خانم گلابی به من نگفت «نابغه شو تا معروف شوی.» گفت «تو می‌توانی آینده‌ات را بسازی.» و شاید ساختن آینده این نیست که آدم بالای جایی بایستد و همه او را ببینند. ساختن آینده این است که آدم هر جا هست، کاری کند که زندگی یک نفر دیگر کمی بهتر شود.
حالا هر وقت کسی می‌آید و از مشکلی می‌گوید، هر وقت می‌توانم کاری برای کسی انجام دهم، هر وقت می‌بینم یک بچه، یک جوان، یا حتی یک آدم خسته، به یک باور کوچک نیاز دارد، یاد آن روز می‌افتم. یاد کلاس خالی و آن فرشته‌ای که روبه‌رویم نشسته بود. من هم سعی می‌کنم همان کار را بکنم؛ نه با جمله‌های بزرگ، با کارهای کوچک. با شنیدن، با کمک کردن، با بودن. تا در توانم باشد.
مادرم دیگر نیست و جای‌اش همیشه برایم خالی است. کاش می‌دید که پسرش نه نابغه شد، نه آدم مهمی؛ اما یاد گرفت که مهم بودن یعنی به دردِ کسی خوردن.
من دیگر دنبال نابغه شدن نیستم. دنبال این هستم که تا آخرین نفس، تا جایی که در توانم است، برای مردمم کاری بکنم. و شاید همین، همان چیزی باشد که خانم گلابی آن روز، پشت پنجره کلاس، در من می‌دید.
اما یک روز، روز معلم، رادیو برنامه‌ای داشت برای تشکر از معلمان قدیمی. من نشستم و گوش دادم. صدای مجری که از معلم‌هایی می‌گفت که سال‌ها پیش، بی‌آنکه اسمشان جایی بماند، زندگی بچه‌ها را عوض کرده‌اند، چیزی در من تکان خورد. بی‌اختیار یاد خانم گلابی افتادم؛ یاد آن کلاس خالی، آن دست روی سرم، و آن بوسه روی پیشانی‌ام. دلم لرزید. نمی‌دانم چه شد که گوشی را برداشتم و به رادیو زنگ زدم. آن‌قدر پشت خط ماندم تا صدایم را پخش کردند. گفتم من سال‌ها پیش شاگرد خانمی بودم به نام مهشید گلابی. گفتم که او مسیر زندگی من را عوض کرد. گفتم که هنوز بعد از این همه سال، هر وقت اسمش را می‌شنوم یا یاد آن روز می‌افتم، بغض گلویَم را می‌گیرد. و آخرش گفتم: «خیلی دوست دارم صدای خانم گلابی را بشنوم. فقط یک بار. فقط بدانم حالش خوب است.»
دو سه روز بعد، گوشی‌ام زنگ خورد. یکی از بستگان خانم گلابی بود. سلام کرد و چند لحظه سکوت کرد. بعد با صدایی آرام گفت که ایشان دیگر در بین ما نیست.
گوشی را گذاشتم و مدتی همان‌جا نشستم. نه گریه کردم، نه حرفی زدم. فقط به آن پنجره نگاه کردم، به آن روزی که او پشت شیشه ایستاده بود و مرا صدا کرد. حالا دیگر صدایش را نشنیدم، اما انگار همان جمله‌اش دوباره در گوشم پیچید: «تو می‌توانی آینده‌ات را بسازی.» و من ماندم با یک بغض کهنه، یک بوسه روی پیشانی، و یک دِین که هیچ‌وقت نمی‌توانم ادا کنم. فقط می‌توانم تا در توانم است، برای مردمم کاری بکنم؛ شاید این‌طور، ذره‌ای از آن چیزی را که او به من داد، پس بدهم. یاد خانم مهشید گلابی عزیز به خیر؛ که رفت، اما مسیر زندگی من را برای همیشه عوض کرد.
#سجادیفر
❤19👍1
#ویدئو
#اقتصاد_سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
#دانشگاه_صنعتی_شریف
جلسه دهم
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
https://t.me/econ_archive_videos/149
#اقتصاد_سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
#دانشگاه_صنعتی_شریف
جلسه دهم
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
https://t.me/econ_archive_videos/149
Telegram
آرشیو کلاس های دانشکده اقتصاد شریف
#ویدئو
#سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
جلسه دهم
#سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
جلسه دهم
👍4
🔵 بازار کار ایران زیر ذره‌بین
چرا نرخ بیکاری به‌تنهایی واقعیت اقتصاد را نشان نمی‌دهد؟
منبع: مرکز آمار ایران – نتایج طرح آمارگیری نیروی کار (بهار ۱۴۰۵)
خلاصه مدیریتی
بر اساس تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران، نرخ بیکاری در بهار ۱۴۰۵ برابر با ۷.۸ درصد اعلام شده است. در نگاه نخست، این رقم ممکن است نشانه بهبود بازار کار تلقی شود؛ اما بررسی سایر شاخص‌های بازار کار نشان می‌دهد که قضاوت صرف بر اساس نرخ بیکاری می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
در کنار نرخ بیکاری، دو شاخص دیگر اهمیت ویژه‌ای دارند:
▫️نرخ مشارکت اقتصادی: ۴۰.۷ درصد
▫️نسبت اشتغال به جمعیت: حدود ۳۷.۵ درصد
این ارقام نشان می‌دهد که بخش قابل‌توجهی از جمعیت در سن کار، اساساً در بازار کار حضور ندارند. بنابراین، تحلیل وضعیت اشتغال بدون توجه به نرخ مشارکت اقتصادی، تصویری ناقص از واقعیت ارائه می‌دهد.
نرخ بیکاری چگونه محاسبه می‌شود؟
طبق استانداردهای سازمان بین‌المللی کار (ILO)، فرد بیکار کسی است که:
▫️در هفته مرجع هیچ شغلی نداشته باشد؛
▫️آماده شروع به کار باشد؛
▫️و در هفته‌های اخیر به‌طور فعال به دنبال شغل گشته باشد.
در نتیجه، افرادی که از یافتن شغل ناامید شده و دیگر جست‌وجوی کار را متوقف کرده‌اند، در آمار رسمی بیکاران قرار نمی‌گیرند و در صورت خروج از بازار کار، می‌توانند باعث کاهش نرخ بیکاری شوند؛ بدون آنکه الزاماً اشتغال افزایش یافته باشد.
چرا نرخ مشارکت اقتصادی مهم است؟
نرخ مشارکت اقتصادی ۴۰.۷ درصد نشان می‌دهد که کمتر از نیمی از جمعیت در سن کار، یا شاغل هستند یا فعالانه به دنبال کار می‌گردند.
این شاخص از آن جهت اهمیت دارد که تغییرات آن می‌تواند برداشت ما از نرخ بیکاری را دگرگون کند. کاهش نرخ بیکاری زمانی نشانه‌ای مثبت است که با افزایش یا ثبات نرخ مشارکت اقتصادی همراه باشد. اما اگر افراد از جست‌وجوی کار منصرف شوند و از بازار کار خارج شوند، نرخ بیکاری ممکن است کاهش یابد، در حالی که وضعیت واقعی بازار کار بهبود نیافته است.
نسبت اشتغال به جمعیت؛ شاخصی برای سنجش ظرفیت واقعی بازار کار
این شاخص تصویری روشن‌تر از ظرفیت اشتغال اقتصاد ارائه می‌دهد و کمتر تحت تأثیر تغییرات رفتاری در جست‌وجوی کار قرار می‌گیرد. به همین دلیل، بسیاری از اقتصاددانان برای ارزیابی عملکرد بازار کار، آن را در کنار نرخ بیکاری بررسی می‌کنند.
بازار کار؛ فراتر از تعداد شاغلان
بازار کار تنها با تعداد افراد شاغل تعریف نمی‌شود. کیفیت اشتغال نیز اهمیت دارد. پرسش‌هایی مانند:
▫️چند نفر در مشاغل پایدار فعالیت می‌کنند؟
▫️چه سهمی از اشتغال، غیررسمی یا موقت است؟
▫️چند نفر با وجود اشتغال، درآمد کافی برای تأمین هزینه‌های زندگی ندارند؟
▫️چه تعداد از شاغلان، کمتر از ظرفیت خود کار می‌کنند و خواهان ساعات کاری بیشتری هستند؟
پاسخ به این پرسش‌ها نشان می‌دهد که ارزیابی سلامت بازار کار تنها با یک عدد امکان‌پذیر نیست.
پیامدهای اقتصادی
بازار کار ضعیف می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای داشته باشد:
▫️کاهش درآمد خانوارها و افت مصرف
▫️کاهش انگیزه سرمایه‌گذاری
▫️افزایش مهاجرت نیروی انسانی متخصص
▫️کاهش بهره‌وری اقتصاد
▫️تعمیق نابرابری‌های درآمدی
در مقابل، افزایش اشتغال مولد و پایدار می‌تواند به رشد اقتصادی، افزایش درآمدهای مالیاتی و بهبود رفاه اجتماعی منجر شود.
جمع‌بندی
گزارش بهار ۱۴۰۵ مرکز آمار ایران نشان می‌دهد که نرخ بیکاری ۷.۸ درصد است، اما این عدد به‌تنهایی برای قضاوت درباره وضعیت بازار کار کافی نیست.
درک صحیح بازار کار مستلزم بررسی هم‌زمان نرخ بیکاری، نرخ مشارکت اقتصادی، نسبت اشتغال به جمعیت، اشتغال ناقص، کیفیت اشتغال و ترکیب اشتغال در بخش‌های مختلف اقتصاد است.
برای تحلیل دقیق‌تر، باید به جای پرسیدن «چند نفر بیکارند؟»، این پرسش را مطرح کنیم:
چه تعداد از افراد در سن کار، فرصت دسترسی به شغل مناسب و پایدار دارند؟
@EcoHotline
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
چرا نرخ بیکاری به‌تنهایی واقعیت اقتصاد را نشان نمی‌دهد؟
منبع: مرکز آمار ایران – نتایج طرح آمارگیری نیروی کار (بهار ۱۴۰۵)
خلاصه مدیریتی
بر اساس تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران، نرخ بیکاری در بهار ۱۴۰۵ برابر با ۷.۸ درصد اعلام شده است. در نگاه نخست، این رقم ممکن است نشانه بهبود بازار کار تلقی شود؛ اما بررسی سایر شاخص‌های بازار کار نشان می‌دهد که قضاوت صرف بر اساس نرخ بیکاری می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
در کنار نرخ بیکاری، دو شاخص دیگر اهمیت ویژه‌ای دارند:
▫️نرخ مشارکت اقتصادی: ۴۰.۷ درصد
▫️نسبت اشتغال به جمعیت: حدود ۳۷.۵ درصد
این ارقام نشان می‌دهد که بخش قابل‌توجهی از جمعیت در سن کار، اساساً در بازار کار حضور ندارند. بنابراین، تحلیل وضعیت اشتغال بدون توجه به نرخ مشارکت اقتصادی، تصویری ناقص از واقعیت ارائه می‌دهد.
نرخ بیکاری چگونه محاسبه می‌شود؟
طبق استانداردهای سازمان بین‌المللی کار (ILO)، فرد بیکار کسی است که:
▫️در هفته مرجع هیچ شغلی نداشته باشد؛
▫️آماده شروع به کار باشد؛
▫️و در هفته‌های اخیر به‌طور فعال به دنبال شغل گشته باشد.
در نتیجه، افرادی که از یافتن شغل ناامید شده و دیگر جست‌وجوی کار را متوقف کرده‌اند، در آمار رسمی بیکاران قرار نمی‌گیرند و در صورت خروج از بازار کار، می‌توانند باعث کاهش نرخ بیکاری شوند؛ بدون آنکه الزاماً اشتغال افزایش یافته باشد.
چرا نرخ مشارکت اقتصادی مهم است؟
نرخ مشارکت اقتصادی ۴۰.۷ درصد نشان می‌دهد که کمتر از نیمی از جمعیت در سن کار، یا شاغل هستند یا فعالانه به دنبال کار می‌گردند.
این شاخص از آن جهت اهمیت دارد که تغییرات آن می‌تواند برداشت ما از نرخ بیکاری را دگرگون کند. کاهش نرخ بیکاری زمانی نشانه‌ای مثبت است که با افزایش یا ثبات نرخ مشارکت اقتصادی همراه باشد. اما اگر افراد از جست‌وجوی کار منصرف شوند و از بازار کار خارج شوند، نرخ بیکاری ممکن است کاهش یابد، در حالی که وضعیت واقعی بازار کار بهبود نیافته است.
نسبت اشتغال به جمعیت؛ شاخصی برای سنجش ظرفیت واقعی بازار کار
نسبت اشتغال به جمعیت حدود ۳۷.۵ درصد بیان می‌کند که از کل جمعیت در سن کار، تنها حدود یک‌سوم شاغل هستند.
این شاخص تصویری روشن‌تر از ظرفیت اشتغال اقتصاد ارائه می‌دهد و کمتر تحت تأثیر تغییرات رفتاری در جست‌وجوی کار قرار می‌گیرد. به همین دلیل، بسیاری از اقتصاددانان برای ارزیابی عملکرد بازار کار، آن را در کنار نرخ بیکاری بررسی می‌کنند.
بازار کار؛ فراتر از تعداد شاغلان
بازار کار تنها با تعداد افراد شاغل تعریف نمی‌شود. کیفیت اشتغال نیز اهمیت دارد. پرسش‌هایی مانند:
▫️چند نفر در مشاغل پایدار فعالیت می‌کنند؟
▫️چه سهمی از اشتغال، غیررسمی یا موقت است؟
▫️چند نفر با وجود اشتغال، درآمد کافی برای تأمین هزینه‌های زندگی ندارند؟
▫️چه تعداد از شاغلان، کمتر از ظرفیت خود کار می‌کنند و خواهان ساعات کاری بیشتری هستند؟
پاسخ به این پرسش‌ها نشان می‌دهد که ارزیابی سلامت بازار کار تنها با یک عدد امکان‌پذیر نیست.
پیامدهای اقتصادی
بازار کار ضعیف می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای داشته باشد:
▫️کاهش درآمد خانوارها و افت مصرف
▫️کاهش انگیزه سرمایه‌گذاری
▫️افزایش مهاجرت نیروی انسانی متخصص
▫️کاهش بهره‌وری اقتصاد
▫️تعمیق نابرابری‌های درآمدی
در مقابل، افزایش اشتغال مولد و پایدار می‌تواند به رشد اقتصادی، افزایش درآمدهای مالیاتی و بهبود رفاه اجتماعی منجر شود.
جمع‌بندی
گزارش بهار ۱۴۰۵ مرکز آمار ایران نشان می‌دهد که نرخ بیکاری ۷.۸ درصد است، اما این عدد به‌تنهایی برای قضاوت درباره وضعیت بازار کار کافی نیست.
درک صحیح بازار کار مستلزم بررسی هم‌زمان نرخ بیکاری، نرخ مشارکت اقتصادی، نسبت اشتغال به جمعیت، اشتغال ناقص، کیفیت اشتغال و ترکیب اشتغال در بخش‌های مختلف اقتصاد است.
برای تحلیل دقیق‌تر، باید به جای پرسیدن «چند نفر بیکارند؟»، این پرسش را مطرح کنیم:
چه تعداد از افراد در سن کار، فرصت دسترسی به شغل مناسب و پایدار دارند؟
نرخ بیکاری فقط یکی از قطعات پازل بازار کار است؛ تصویر کامل زمانی شکل می‌گیرد که مشارکت اقتصادی، کیفیت اشتغال و فرصت‌های شغلی نیز در کنار آن دیده شوند.
@EcoHotline
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤6
🔵 دانشمندان و کاپیتالیسم
✍ مهدی تدینی
دربارۀ کاپیتالیسم‌ستیزی و بازارـ‌آزادستیزیِ روشنفکران قبلاً زیاد صحبت کردیم. سعی کردیم بفهمیم دلیل خصومت روشنفکران با بازار آزاد چیه. اما یک گروه خاص دیگه هم هستند که در طول قرن بیستم مخالف کاپیتالیسم بودند، اما به یک جریان موجه‌تر و شناخته‌شده‌تر تعلق داشتند و هیچ‌کس هم در جایگاه علمی‌شون نمی‌تونست شک کنه: «ساینتیست‌ها».
حالا چرا می‌گم «ساینتیست» و معادل فارسی‌ش (علم‌باوران) رو به کار نمی‌برم؟ به خاطر نکتۀ جالب و مهمی که در کلمۀ «ساینتیست» نهفته‌ست. «ساینتیست» در زبان عمومی یعنی «دانشمند». در انگلیسی به دانشمندان در رشته‌های مختلف می‌گن «ساینتیست»؛ از کسی که در شیمی و فیزیک و بیولوژی صاحب علمه، تا مثلاً political scientist که یعنی دانشمند علوم سیاسی.
اما تعبیر خاص دیگه‌ای در علوم انسانی، به ویژه در فلسفۀ علم هست با عنوان «ساینتیسم». این یعنی «علم‌باوری»؛ به معنای باور افراطی به علم، و تعمیم روش‌های علوم طبیعی به علوم انسانی، علوم اجتماعی و اقتصاد. یکی از تکیه‌گاه‌های سوسیالیسم و ضدیت با بازار آزاد همین نوع علم‌باوری بوده. دلیلش اینه که این دانشمندان با همۀ دانش و اعتباری که در رشتۀ خودشون داشتند، چیزهایی رو فراتر از رشته خودشون نمی‌دونستند، اما اعتمادبه‌نفس علمی و به ویژه سنگر گرفتن در علمِ عقلی، تجربی و اثباتی باعث می‌شد نظرات اشتباهی بدن.
پیش از هر چیزی بر یک نکته تأکید کنم: این متن برای زیر سوال بردن علم نیست، بلکه دارم دیدگاه علم‌باورانی رو نقد می‌کنم که از ناآگاهی خودشون در رشته‌های دیگه، به ویژه اقتصاد، بی‌خبر بودند/هستند و فکر می‌کردند/می‌کنند چون تفکر علمی رو یاد گرفتند، می‌تونن این اصول رو مبنای تبیین و ساختن تمام دنیا قرار بدن. در واقع اگر بخوام دیدگاهم رو دقیق صورت‌بندی کنم، انتقاد من «نخوت علمی»ـه، نه علم. ــ و البته فکر می‌کنم کسی بهتر از هایِک این «نخوت» (دقیقاً «نخوت»، به معنای تکبر) رو توضیح نداده باشه.
بذارید بارزترین مثال رو بزنم تا به عبارتی تهش رو گفته باشم... فکر نمی‌کنم در قرن بیستم دانشمندی معروف‌تر از اینشتین داشته باشیم. اینشتین نمونۀ عالی همین ساینتیست‌هاست ( دانشمندان علم‌باور). اینشتین نه‌تنها از سوسیالیسم دفاع می‌کرد، بلکه معتقد بود کاپیتالیسم به دلیل ساختار مالکیت به آزادی و رشد شخصیت آسیب می‌زنه. اینشتین چرا از سوسیالیسم دفاع می‌کرد؟ دقیقاً چون به علم ــ و عقلی که مبنای علم بود ــ باور افراطی داشت. او در مقاله‌اش دربارۀ سوسیالیسم (۱۹۴۹) می‌گفت مالکیت خصوصی باید برچیده بشه، ابزارهای تولید به جامعه منتقل بشه و تولید بر اساس برنامۀ اقتصادی باشه. اگر با این مباحث آشنا باشید، تا ته قضیه رو خواهید خوند و می‌دونید واگذاری مالکیت به جامعه جان کلام همون سوسیالیسمیه که پدر بشر رو درآورد و آخر هم مفتضحانه شکست خورد.
در این نوشته قرار نیست اشتباه بودن دیدگاه‌های اینشتین رو توضیح بدم. در صدها مطلب دیگه به نقد سوسیالیسم پرداختم و خواهم پرداخت. موضوع این نوشته اینه‌که توجه شما رو به ساینتیسم جلب کنم: یعنی دانشمندان و پژوهشگران علوم طبیعی که خیال می‌کنند روش‌شناسی علمی رو می‌شه به هر گستره‌ای بسط داد. همین «نخوت» هم باعث می‌شه به منتقدان بازار آزاد و کاپیتالیسم تبدیل بشن... چرا؟ چون فکر می‌کنند می‌تونن مدل جایگزینی طراحی کنند.
حالا از اینجا یک پله دیگه جلو می‌رم. یک سوءتفاهم بزرگ‌تری وجود داره که این یکی رو بخش بزرگی از مردم بهش دچارند ــ منتها آموزگاران اصلیِ این اشتباه همون ساینتیست‌ها هستند. این خطای شناختی چیه؟ اینه‌که فکر می‌کنند «علم» دلیل پیشرفت و بهروزی جامعه‌ست. یعنی دقیقاً همون‌طور که در مارکسیسم «کار» الوهیت و تقدس داره و همه‌چیز به «کار» فرو کاسته می‌شه و هر چیزی غیر از «کار» پوچ و استثمار تلقی می‌شه، در این دیدگاه ساینتستی هم همه‌چیز «علم»ـه و هر چیز غیر از علم نقشی حاشیه‌ای — و این یعنی قابل‌حذف — در پیشرفت و توسعه داره.
دقیقاً همین شناخت نادرست، همین توهم یا نخوت علمی، باعث می‌شه این ساینتیست‌ها سایر عوامل توسعه و پیشرفت رو خوار و زائد قلمداد کنند. در اینجا این ساینتیست‌ها کاملاً در کنار روشنفکران قرار می‌گیرند. همون تحقیری که روشنفکران نسبت به کاپیتالیسم قائل می‌شن، در این ساینتیست‌ها هم دیده می‌شه. اما در اینجا یک مسئلۀ اساسی وجود داره: علم در دانشگاه، آزمایشگاه و کتابه. علم باید به کالا و خدمات تبدیل بشه. در اینجا دقیقاً اهمیتِ «سیستم تبدیل علم به کالا و خدمات» مشخص می‌شه. در اینجا دیگه فرقی بین «کار»، «سرمایه» و «منابع» با «علم» نیست.
🔻🔻🔻🔻
✍ مهدی تدینی
دربارۀ کاپیتالیسم‌ستیزی و بازارـ‌آزادستیزیِ روشنفکران قبلاً زیاد صحبت کردیم. سعی کردیم بفهمیم دلیل خصومت روشنفکران با بازار آزاد چیه. اما یک گروه خاص دیگه هم هستند که در طول قرن بیستم مخالف کاپیتالیسم بودند، اما به یک جریان موجه‌تر و شناخته‌شده‌تر تعلق داشتند و هیچ‌کس هم در جایگاه علمی‌شون نمی‌تونست شک کنه: «ساینتیست‌ها».
حالا چرا می‌گم «ساینتیست» و معادل فارسی‌ش (علم‌باوران) رو به کار نمی‌برم؟ به خاطر نکتۀ جالب و مهمی که در کلمۀ «ساینتیست» نهفته‌ست. «ساینتیست» در زبان عمومی یعنی «دانشمند». در انگلیسی به دانشمندان در رشته‌های مختلف می‌گن «ساینتیست»؛ از کسی که در شیمی و فیزیک و بیولوژی صاحب علمه، تا مثلاً political scientist که یعنی دانشمند علوم سیاسی.
اما تعبیر خاص دیگه‌ای در علوم انسانی، به ویژه در فلسفۀ علم هست با عنوان «ساینتیسم». این یعنی «علم‌باوری»؛ به معنای باور افراطی به علم، و تعمیم روش‌های علوم طبیعی به علوم انسانی، علوم اجتماعی و اقتصاد. یکی از تکیه‌گاه‌های سوسیالیسم و ضدیت با بازار آزاد همین نوع علم‌باوری بوده. دلیلش اینه که این دانشمندان با همۀ دانش و اعتباری که در رشتۀ خودشون داشتند، چیزهایی رو فراتر از رشته خودشون نمی‌دونستند، اما اعتمادبه‌نفس علمی و به ویژه سنگر گرفتن در علمِ عقلی، تجربی و اثباتی باعث می‌شد نظرات اشتباهی بدن.
پیش از هر چیزی بر یک نکته تأکید کنم: این متن برای زیر سوال بردن علم نیست، بلکه دارم دیدگاه علم‌باورانی رو نقد می‌کنم که از ناآگاهی خودشون در رشته‌های دیگه، به ویژه اقتصاد، بی‌خبر بودند/هستند و فکر می‌کردند/می‌کنند چون تفکر علمی رو یاد گرفتند، می‌تونن این اصول رو مبنای تبیین و ساختن تمام دنیا قرار بدن. در واقع اگر بخوام دیدگاهم رو دقیق صورت‌بندی کنم، انتقاد من «نخوت علمی»ـه، نه علم. ــ و البته فکر می‌کنم کسی بهتر از هایِک این «نخوت» (دقیقاً «نخوت»، به معنای تکبر) رو توضیح نداده باشه.
بذارید بارزترین مثال رو بزنم تا به عبارتی تهش رو گفته باشم... فکر نمی‌کنم در قرن بیستم دانشمندی معروف‌تر از اینشتین داشته باشیم. اینشتین نمونۀ عالی همین ساینتیست‌هاست ( دانشمندان علم‌باور). اینشتین نه‌تنها از سوسیالیسم دفاع می‌کرد، بلکه معتقد بود کاپیتالیسم به دلیل ساختار مالکیت به آزادی و رشد شخصیت آسیب می‌زنه. اینشتین چرا از سوسیالیسم دفاع می‌کرد؟ دقیقاً چون به علم ــ و عقلی که مبنای علم بود ــ باور افراطی داشت. او در مقاله‌اش دربارۀ سوسیالیسم (۱۹۴۹) می‌گفت مالکیت خصوصی باید برچیده بشه، ابزارهای تولید به جامعه منتقل بشه و تولید بر اساس برنامۀ اقتصادی باشه. اگر با این مباحث آشنا باشید، تا ته قضیه رو خواهید خوند و می‌دونید واگذاری مالکیت به جامعه جان کلام همون سوسیالیسمیه که پدر بشر رو درآورد و آخر هم مفتضحانه شکست خورد.
در این نوشته قرار نیست اشتباه بودن دیدگاه‌های اینشتین رو توضیح بدم. در صدها مطلب دیگه به نقد سوسیالیسم پرداختم و خواهم پرداخت. موضوع این نوشته اینه‌که توجه شما رو به ساینتیسم جلب کنم: یعنی دانشمندان و پژوهشگران علوم طبیعی که خیال می‌کنند روش‌شناسی علمی رو می‌شه به هر گستره‌ای بسط داد. همین «نخوت» هم باعث می‌شه به منتقدان بازار آزاد و کاپیتالیسم تبدیل بشن... چرا؟ چون فکر می‌کنند می‌تونن مدل جایگزینی طراحی کنند.
حالا از اینجا یک پله دیگه جلو می‌رم. یک سوءتفاهم بزرگ‌تری وجود داره که این یکی رو بخش بزرگی از مردم بهش دچارند ــ منتها آموزگاران اصلیِ این اشتباه همون ساینتیست‌ها هستند. این خطای شناختی چیه؟ اینه‌که فکر می‌کنند «علم» دلیل پیشرفت و بهروزی جامعه‌ست. یعنی دقیقاً همون‌طور که در مارکسیسم «کار» الوهیت و تقدس داره و همه‌چیز به «کار» فرو کاسته می‌شه و هر چیزی غیر از «کار» پوچ و استثمار تلقی می‌شه، در این دیدگاه ساینتستی هم همه‌چیز «علم»ـه و هر چیز غیر از علم نقشی حاشیه‌ای — و این یعنی قابل‌حذف — در پیشرفت و توسعه داره.
دقیقاً همین شناخت نادرست، همین توهم یا نخوت علمی، باعث می‌شه این ساینتیست‌ها سایر عوامل توسعه و پیشرفت رو خوار و زائد قلمداد کنند. در اینجا این ساینتیست‌ها کاملاً در کنار روشنفکران قرار می‌گیرند. همون تحقیری که روشنفکران نسبت به کاپیتالیسم قائل می‌شن، در این ساینتیست‌ها هم دیده می‌شه. اما در اینجا یک مسئلۀ اساسی وجود داره: علم در دانشگاه، آزمایشگاه و کتابه. علم باید به کالا و خدمات تبدیل بشه. در اینجا دقیقاً اهمیتِ «سیستم تبدیل علم به کالا و خدمات» مشخص می‌شه. در اینجا دیگه فرقی بین «کار»، «سرمایه» و «منابع» با «علم» نیست.
🔻🔻🔻🔻
❤6
🔺🔺🔺🔺
یعنی دقیقاً همون‌طور که قرار نیست هر کار و منبع و سرمایه‌ای به طور بدیهی درست مورد استفاده قرار بگیره و پیشرفت، رفاه و توسعه به بار بیاره، علم هم قرار نیست فارغ از شیوۀ تولید به شکل موفق‌آمیزی به زندگی انسان‌ها جاری بشه.
اگر کسی واقعاً باور داره پیشرفت علم می‌تونه باعث بهبود زندگی بشه (که قطعاً هم همین‌طوره)، باید این رو هم کشف کنه که کلاً علم چطوری به بهترین شکل کاربردی می‌شه و در عین حال توسعه هم پیدا می‌کنه. در اینجا دانشمند و علم‌باور و پژوهشگرِ علم باید از اون نخوت دست بکشه و بپذیره سازوکار بازار ــ کاپیتالیسم ــ بزرگترین مصرف‌کننده و در عین حال بزرگترین تولیدکنندۀ علمه. مراجع سنتیِ علم فقط بخشی از علم رو در حوزۀ نفوذ خودشون دارند. هیچ دانشگاهی کالا تولید نمی‌کنه، اما کاپیتالیسم تربیت‌شدگان دانشگاه رو می‌بلعه و علمشون رو با ساختار و سرمایه‌ای که داره به کالا و خدمات تبدیل می‌کنه و در این حین فناوری رو هم با سرعتی که در مخیلۀ هیچ دانشگاهی نمی‌گنجه توسعه می‌ده.
تغییر سیستم بازار آزاد و کنار گذاشتن کاپیتالیسم حمله به علم و توسعۀ علمیه. تجربۀ قرن بیستم و ظهور و سقوط بلوک شرق این رو به ما نشون داد. اَشکالِ خفیف‌تر سوسیالیسم و محدودسازی بازار هم همون بلای سوسیالیسم کلاسیک رو در ابعال خفیف‌تر برای توسعهٔ علمی داره. قطعاً در نظم سوسیالیستی هم علم به کالا و خدمات تبدیل می‌شه و قطعاً در کشورهای سوسیالیستی هم علم پیشرفت می‌کرده. اما آیا هفت دهه آزمون و خطا کافی نیست تا بپذیریم نظم برتر کدومه؟
احتمالاً وجود اتحاد شوروی و بلوک شرق که دستاوردهایی در صنعت و فناوری داشتند باعث می‌شد ساینتیست‌ها بیش از پیش در تصورات غلطشون فرو برن. به هر حال وقتی شوروی فضاپیما می‌ساخت، دیگه کسی شک نمی‌کرد در اتحاد شوروی هم علم و مزایای علم برقراره — شاید هم بیشتر از نظم کاپیتالیستی. مثل بقیۀ ویژگی‌های زندگی در یک کشور سوسیالیستی که تا روز فروپاشی همه‌چیز خوب به نظر می‌رسه و همیشه با سرازیر شدن سرمایۀ ملی به حوزه‌های خاص تحولات و ساخت‌وسازی صورت می‌گیره. اما سوسیالیسم ماهیتاً ــ یعنی به دلیل سرمایه‌ستیزی ــ سرمایه‌سوزانه پیش می‌ره تا روزی که سرمایه‌ها تموم بشه و کشتی برای همیشه به گل بشینه.
اگر اینشتین زنده می‌موند و شکست نهایی سوسیالیسم رو می‌دید، شک نکنید نظرش عوض نمی‌شد و می‌گفت: «نه! این اون سوسیالیسمی نیست که مد نظر من بوده». به هر حال روح همۀ گذشتگان و نیز روح اینشتین شاد، ولی در نظر بگیرید این کاپیتالیسم‌ستیزیِ ساینتیستی ــ در کنار کاپیتالیسم‌ستیزی انتلکتوئل ــ همچنان در جهان وجود داره و دلیلش هم ساده‌ست: عدم آشنایی با سازوکار بازار و نپذیرفتن اینکه این سیستم بدیل بهتری نداره و قرار نیست همه‌چیز رو با روش‌شناسی علمی درک و بازسازی کنیم.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
یعنی دقیقاً همون‌طور که قرار نیست هر کار و منبع و سرمایه‌ای به طور بدیهی درست مورد استفاده قرار بگیره و پیشرفت، رفاه و توسعه به بار بیاره، علم هم قرار نیست فارغ از شیوۀ تولید به شکل موفق‌آمیزی به زندگی انسان‌ها جاری بشه.
اگر کسی واقعاً باور داره پیشرفت علم می‌تونه باعث بهبود زندگی بشه (که قطعاً هم همین‌طوره)، باید این رو هم کشف کنه که کلاً علم چطوری به بهترین شکل کاربردی می‌شه و در عین حال توسعه هم پیدا می‌کنه. در اینجا دانشمند و علم‌باور و پژوهشگرِ علم باید از اون نخوت دست بکشه و بپذیره سازوکار بازار ــ کاپیتالیسم ــ بزرگترین مصرف‌کننده و در عین حال بزرگترین تولیدکنندۀ علمه. مراجع سنتیِ علم فقط بخشی از علم رو در حوزۀ نفوذ خودشون دارند. هیچ دانشگاهی کالا تولید نمی‌کنه، اما کاپیتالیسم تربیت‌شدگان دانشگاه رو می‌بلعه و علمشون رو با ساختار و سرمایه‌ای که داره به کالا و خدمات تبدیل می‌کنه و در این حین فناوری رو هم با سرعتی که در مخیلۀ هیچ دانشگاهی نمی‌گنجه توسعه می‌ده.
تغییر سیستم بازار آزاد و کنار گذاشتن کاپیتالیسم حمله به علم و توسعۀ علمیه. تجربۀ قرن بیستم و ظهور و سقوط بلوک شرق این رو به ما نشون داد. اَشکالِ خفیف‌تر سوسیالیسم و محدودسازی بازار هم همون بلای سوسیالیسم کلاسیک رو در ابعال خفیف‌تر برای توسعهٔ علمی داره. قطعاً در نظم سوسیالیستی هم علم به کالا و خدمات تبدیل می‌شه و قطعاً در کشورهای سوسیالیستی هم علم پیشرفت می‌کرده. اما آیا هفت دهه آزمون و خطا کافی نیست تا بپذیریم نظم برتر کدومه؟
احتمالاً وجود اتحاد شوروی و بلوک شرق که دستاوردهایی در صنعت و فناوری داشتند باعث می‌شد ساینتیست‌ها بیش از پیش در تصورات غلطشون فرو برن. به هر حال وقتی شوروی فضاپیما می‌ساخت، دیگه کسی شک نمی‌کرد در اتحاد شوروی هم علم و مزایای علم برقراره — شاید هم بیشتر از نظم کاپیتالیستی. مثل بقیۀ ویژگی‌های زندگی در یک کشور سوسیالیستی که تا روز فروپاشی همه‌چیز خوب به نظر می‌رسه و همیشه با سرازیر شدن سرمایۀ ملی به حوزه‌های خاص تحولات و ساخت‌وسازی صورت می‌گیره. اما سوسیالیسم ماهیتاً ــ یعنی به دلیل سرمایه‌ستیزی ــ سرمایه‌سوزانه پیش می‌ره تا روزی که سرمایه‌ها تموم بشه و کشتی برای همیشه به گل بشینه.
اگر اینشتین زنده می‌موند و شکست نهایی سوسیالیسم رو می‌دید، شک نکنید نظرش عوض نمی‌شد و می‌گفت: «نه! این اون سوسیالیسمی نیست که مد نظر من بوده». به هر حال روح همۀ گذشتگان و نیز روح اینشتین شاد، ولی در نظر بگیرید این کاپیتالیسم‌ستیزیِ ساینتیستی ــ در کنار کاپیتالیسم‌ستیزی انتلکتوئل ــ همچنان در جهان وجود داره و دلیلش هم ساده‌ست: عدم آشنایی با سازوکار بازار و نپذیرفتن اینکه این سیستم بدیل بهتری نداره و قرار نیست همه‌چیز رو با روش‌شناسی علمی درک و بازسازی کنیم.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤7
«تو چقدر خاطره در یادت حمل می‌کنی!»
این را مادرم این اواخر به من گفت.
گفت:
چرا باید این همه بار با خودت حمل کنی؟
و من گفتم:
خب، کجا می‌توانم این بار را زمین بگذارم؟
آن کارسون
برنده نوبل ادبیات 2026
اما شب شما خوش
پی‌نوشت: #دلنوشته
گاهی با خودم فکر می‌کنم، یک آدم چقدر می‌تواند خاطره با خودش حمل کند؟ چقدر می‌تواند روزهای رفته، آدم‌های ازدست‌رفته، حرف‌های نگفته، حسرت‌ها و اتفاق‌هایی را که هنوز تهِ دلش درد می‌کنند، با خودش به این‌طرف و آن‌طرف ببرد و باز هم وانمود کند که همه‌چیز عادی است؟
شاید بتوانیم بعضی چیزها را فراموش کنیم، شاید با فرافکنی، با سرگرم‌کردن خودمان یا حتی با دروغ گفتن به خودمان، مدتی از گذشته فاصله بگیریم. شاید یاد بگیریم درباره بعضی زخم‌ها حرف نزنیم، اسم بعضی آدم‌ها را نیاوریم و از کنار بعضی خاطرات طوری بگذریم که انگار دیگر اهمیتی ندارند. اما گاهی یک بو، یک آهنگ، یک خیابان یا حتی یک جمله کافی است تا بفهمیم هیچ‌چیز آن‌قدرها هم که فکر می‌کردیم، تمام نشده است.
بعضی خاطرات را با خودمان حمل نمی‌کنیم؛ آن‌ها ما را با خودشان می‌کشند. بی‌آنکه بفهمیم، در انتخاب‌هایمان، در ترس‌هایمان، در رابطه‌هایمان و حتی در سکوت‌هایمان حضور دارند. گاهی از آدمی که سال‌هاست رفته، هنوز چیزی درون ما باقی مانده؛ چیزی که نه می‌توانیم به آن برگردیم و نه می‌توانیم از شرش خلاص شویم.
و من نمی‌دانم آدم دقیقاً از کجا باید یاد بگیرد که این همه بار را زمین بگذارد. اصلاً کجا باید گذاشتشان؟ در گذشته‌ای که دیگر وجود ندارد؟ نزد آدم‌هایی که شاید حتی به یاد نمی‌آورند چه بر سر ما آورده‌اند؟ یا در دل خودمان، همان‌جایی که تمام این سال‌ها پناهشان داده‌ایم؟
شاید مسئله این نیست که فراموش کنیم. شاید باید روزی به جایی برسیم که بتوانیم چیزی را به یاد بیاوریم و دیگر از درون فرو نریزیم؛ بتوانیم به گذشته فکر کنیم، بی‌آنکه دوباره مجبور شویم تمام دردش را زندگی کنیم.
اما راستش، بعضی روزها حتی همین هم دشوار است. بعضی روزها آدم فقط خسته است؛ خسته از به یاد آوردن، از وانمود کردن به فراموشی، از اینکه باید با تمام چیزهایی که پشت سر گذاشته، باز هم به زندگی ادامه بدهد.
شاید آدمیزاد همین باشد؛ موجودی که هرچه بیشتر زندگی می‌کند، چیزهای بیشتری برای حمل کردن پیدا می‌کند. شاید بزرگ‌شدن، برخلاف آنچه همیشه تصور می‌کردیم، به معنای سبک‌بار شدن نباشد؛ شاید فقط یاد بگیریم چطور با این همه خاطره، با این همه فقدان و با این همه «کاش» زندگی کنیم.
بااین‌حال، هنوز گاهی از خودم می‌پرسم: واقعاً تا کِی؟
تا کِی می‌شود این‌همه چیز را با خودمان ببریم، بی‌آنکه جایی، در گوشه‌ای از وجودمان، زیر سنگینی‌شان خم شویم؟
شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه بعضی بارها را نه می‌توان زمین گذاشت، نه می‌توان به کسی سپردشان. فقط باید هر روز، با کمی خستگی بیشتر، آن‌ها را برداشت و ادامه داد.
این را مادرم این اواخر به من گفت.
گفت:
چرا باید این همه بار با خودت حمل کنی؟
و من گفتم:
خب، کجا می‌توانم این بار را زمین بگذارم؟
آن کارسون
برنده نوبل ادبیات 2026
اما شب شما خوش
پی‌نوشت: #دلنوشته
گاهی با خودم فکر می‌کنم، یک آدم چقدر می‌تواند خاطره با خودش حمل کند؟ چقدر می‌تواند روزهای رفته، آدم‌های ازدست‌رفته، حرف‌های نگفته، حسرت‌ها و اتفاق‌هایی را که هنوز تهِ دلش درد می‌کنند، با خودش به این‌طرف و آن‌طرف ببرد و باز هم وانمود کند که همه‌چیز عادی است؟
شاید بتوانیم بعضی چیزها را فراموش کنیم، شاید با فرافکنی، با سرگرم‌کردن خودمان یا حتی با دروغ گفتن به خودمان، مدتی از گذشته فاصله بگیریم. شاید یاد بگیریم درباره بعضی زخم‌ها حرف نزنیم، اسم بعضی آدم‌ها را نیاوریم و از کنار بعضی خاطرات طوری بگذریم که انگار دیگر اهمیتی ندارند. اما گاهی یک بو، یک آهنگ، یک خیابان یا حتی یک جمله کافی است تا بفهمیم هیچ‌چیز آن‌قدرها هم که فکر می‌کردیم، تمام نشده است.
بعضی خاطرات را با خودمان حمل نمی‌کنیم؛ آن‌ها ما را با خودشان می‌کشند. بی‌آنکه بفهمیم، در انتخاب‌هایمان، در ترس‌هایمان، در رابطه‌هایمان و حتی در سکوت‌هایمان حضور دارند. گاهی از آدمی که سال‌هاست رفته، هنوز چیزی درون ما باقی مانده؛ چیزی که نه می‌توانیم به آن برگردیم و نه می‌توانیم از شرش خلاص شویم.
و من نمی‌دانم آدم دقیقاً از کجا باید یاد بگیرد که این همه بار را زمین بگذارد. اصلاً کجا باید گذاشتشان؟ در گذشته‌ای که دیگر وجود ندارد؟ نزد آدم‌هایی که شاید حتی به یاد نمی‌آورند چه بر سر ما آورده‌اند؟ یا در دل خودمان، همان‌جایی که تمام این سال‌ها پناهشان داده‌ایم؟
شاید مسئله این نیست که فراموش کنیم. شاید باید روزی به جایی برسیم که بتوانیم چیزی را به یاد بیاوریم و دیگر از درون فرو نریزیم؛ بتوانیم به گذشته فکر کنیم، بی‌آنکه دوباره مجبور شویم تمام دردش را زندگی کنیم.
اما راستش، بعضی روزها حتی همین هم دشوار است. بعضی روزها آدم فقط خسته است؛ خسته از به یاد آوردن، از وانمود کردن به فراموشی، از اینکه باید با تمام چیزهایی که پشت سر گذاشته، باز هم به زندگی ادامه بدهد.
شاید آدمیزاد همین باشد؛ موجودی که هرچه بیشتر زندگی می‌کند، چیزهای بیشتری برای حمل کردن پیدا می‌کند. شاید بزرگ‌شدن، برخلاف آنچه همیشه تصور می‌کردیم، به معنای سبک‌بار شدن نباشد؛ شاید فقط یاد بگیریم چطور با این همه خاطره، با این همه فقدان و با این همه «کاش» زندگی کنیم.
بااین‌حال، هنوز گاهی از خودم می‌پرسم: واقعاً تا کِی؟
تا کِی می‌شود این‌همه چیز را با خودمان ببریم، بی‌آنکه جایی، در گوشه‌ای از وجودمان، زیر سنگینی‌شان خم شویم؟
شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه بعضی بارها را نه می‌توان زمین گذاشت، نه می‌توان به کسی سپردشان. فقط باید هر روز، با کمی خستگی بیشتر، آن‌ها را برداشت و ادامه داد.
❤8😐2
🔵 بیهوده‌های مهم
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
https://t.me/jafekri_episodes/72
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
https://t.me/jafekri_episodes/72
Telegram
جافکری
بیهوده های مهم
❤3
🔵 شما دو مغز دارید، نه یکی!
— و این شاید دلیل تمایز شما با هوش مصنوعی باشد
♦️کریستن فرنچ، نوتیلوس — لوئیس توماس، پزشک و نویسنده، سال‌ها پیش در کتاب مشهورش «مدوزا و حلزون» نوشت: «اینکه چطور یک سلول ساده به مغز شگفت‌انگیز انسان تبدیل می‌شود، مغزی که حتی می‌تواند هواپیما بسازد، یکی از بزرگترین معجزات روی زمین است». به باور او، «آدم‌ها باید تمام روز با شگفتی یکدیگر را صدا بزنند و جز دربارۀ همان یک سلول حرفی نزنند». اما توماس در میان این تأملات به نکتۀ دیگری هم رسید که آن را در پانویسی نوشت: «شاید هم نه یک سلول، بلکه دو سلول!».
♦️این پانویس متواضعانۀ توماس شاید پیش‌بینی کشف مهمی بود که به‌تازگی دربارۀ ماهیت پیچیده‌ترین ساختار زیستی شناخته‌شده برای انسان صورت گرفته است. بر اساس پژوهش گروهی از دانشمندان علوم اعصاب در کالیفرنیا، مغز برخلاف تصور رایج، اندامی واحد نیست، بلکه از دو اندام متمایز تشکیل شده است. یکی از این دو اندام وظیفۀ تنظیم کارکردهای حیاتی بدن، مانند تنفس، خواب، گرسنگی و ضربان قلب را بر عهده دارد و دیگری مسئول توانایی‌های پیچیده‌تری مانند شعر، حافظه، ریاضیات و فلسفه است.
♦️این یافته‌ها که به‌تازگی در نشریۀ «نیچر نوروساینس» منتشر شده‌اند، ممکن است دیدگاه رایج دربارۀ رشد مغز را که دهه‌ها بر علم اعصاب حاکم بوده است، دگرگون کنند. این کشف نه‌تنها به درک بهتر تکامل مغز انسان و دیگر حیوانات کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تأثیر چشمگیری بر درمان بیماری‌های مغزی و حتی شناخت ما از هوش و آگاهی انسان داشته باشد.
♦️کایل لو، زیست‌شناس دانشگاه استنفورد و از نویسندگان این پژوهش، می‌گوید: «مغز از سه بخش پیش‌مغز، میان‌مغز و پس‌مغز تشکیل شده است. پیش‌مغز وظایف پیچیده‌ای مانند تفکر و استدلال را بر عهده دارد، درحالی‌که پس‌مغز کارکردهای حیاتی بدن را کنترل می‌کند». به گفتۀ او، برخلاف دیدگاه سنتی که هر سه بخش مغز را حاصل یک سلول واحد می‌دانست، یافته‌های جدید نشان می‌دهند که سلول‌ها از نخستین لحظۀ شکل‌گیری هویت مغزی‌شان، به دو مسیر مجزا می‌روند: گروهی پیش‌مغز و میان‌مغز را می‌سازند و گروهی دیگر پس‌مغز را.
♦️لو معتقد است به همین دلیل، داشتن بدن شرطی حیاتی برای هوشیاری به نظر می‌رسد، زیرا شواهد بالینی نشان می‌دهند که فقدان هوشیاری و مرگ مغزی تقریباً همیشه با آسیب به پس‌مغز و ساقۀ مغز ارتباط دارند. این یعنی یکی از مسیرهای رشد مغز مستقیماً به مرکز هوشیاری و بقای موجود زنده منتهی می‌شود و همین دوگانگی، تفاوت بنیادین هوش انسان با هوش مصنوعی را نیز آشکار می‌کند.
♦️پیش‌مغز مسئول حافظه، استدلال و خلاقیت است؛ توانایی‌هایی که اغلب با قابلیت‌های هوش مصنوعی مقایسه می‌شوند. اما داشتن حافظه لزوماً به معنای داشتن هوشیاری نیست. در طبیعت، حتی موجودات تک‌سلولی ساده‌ای مانند مخمرها نیز بدون داشتن مغز یا نورون، به کمک پروتئین‌های بادوام، نوعی حافظۀ زیست‌شیمیایی دارند که به بقایشان کمک می‌کند.
♦️بنابراین، اگر پس‌مغز شرطی ضروری و بنیادین برای هوشیاری باشد، به این معناست که «زنده‌بودن» و تجربۀ ذهنی اساساً با محاسبه، خلاقیت و حافظه تفاوت دارند. هوشیاری واقعی بر پایۀ تعامل با بدن و ساختارهای پس‌مغز شکل می‌گیرد و همین مسئله، هوش زیستی انسان را در بنیادی‌ترین سطح از هوش ماشین‌ها متمایز می‌کند.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «You Have Two Brains, Not One» نوشتۀ کریستن فرنچ است که در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶ در نویتیلوس منتشر شده است.
🔸منبع : ترجمان علوم انسانی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
— و این شاید دلیل تمایز شما با هوش مصنوعی باشد
♦️کریستن فرنچ، نوتیلوس — لوئیس توماس، پزشک و نویسنده، سال‌ها پیش در کتاب مشهورش «مدوزا و حلزون» نوشت: «اینکه چطور یک سلول ساده به مغز شگفت‌انگیز انسان تبدیل می‌شود، مغزی که حتی می‌تواند هواپیما بسازد، یکی از بزرگترین معجزات روی زمین است». به باور او، «آدم‌ها باید تمام روز با شگفتی یکدیگر را صدا بزنند و جز دربارۀ همان یک سلول حرفی نزنند». اما توماس در میان این تأملات به نکتۀ دیگری هم رسید که آن را در پانویسی نوشت: «شاید هم نه یک سلول، بلکه دو سلول!».
♦️این پانویس متواضعانۀ توماس شاید پیش‌بینی کشف مهمی بود که به‌تازگی دربارۀ ماهیت پیچیده‌ترین ساختار زیستی شناخته‌شده برای انسان صورت گرفته است. بر اساس پژوهش گروهی از دانشمندان علوم اعصاب در کالیفرنیا، مغز برخلاف تصور رایج، اندامی واحد نیست، بلکه از دو اندام متمایز تشکیل شده است. یکی از این دو اندام وظیفۀ تنظیم کارکردهای حیاتی بدن، مانند تنفس، خواب، گرسنگی و ضربان قلب را بر عهده دارد و دیگری مسئول توانایی‌های پیچیده‌تری مانند شعر، حافظه، ریاضیات و فلسفه است.
♦️این یافته‌ها که به‌تازگی در نشریۀ «نیچر نوروساینس» منتشر شده‌اند، ممکن است دیدگاه رایج دربارۀ رشد مغز را که دهه‌ها بر علم اعصاب حاکم بوده است، دگرگون کنند. این کشف نه‌تنها به درک بهتر تکامل مغز انسان و دیگر حیوانات کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تأثیر چشمگیری بر درمان بیماری‌های مغزی و حتی شناخت ما از هوش و آگاهی انسان داشته باشد.
♦️کایل لو، زیست‌شناس دانشگاه استنفورد و از نویسندگان این پژوهش، می‌گوید: «مغز از سه بخش پیش‌مغز، میان‌مغز و پس‌مغز تشکیل شده است. پیش‌مغز وظایف پیچیده‌ای مانند تفکر و استدلال را بر عهده دارد، درحالی‌که پس‌مغز کارکردهای حیاتی بدن را کنترل می‌کند». به گفتۀ او، برخلاف دیدگاه سنتی که هر سه بخش مغز را حاصل یک سلول واحد می‌دانست، یافته‌های جدید نشان می‌دهند که سلول‌ها از نخستین لحظۀ شکل‌گیری هویت مغزی‌شان، به دو مسیر مجزا می‌روند: گروهی پیش‌مغز و میان‌مغز را می‌سازند و گروهی دیگر پس‌مغز را.
♦️لو معتقد است به همین دلیل، داشتن بدن شرطی حیاتی برای هوشیاری به نظر می‌رسد، زیرا شواهد بالینی نشان می‌دهند که فقدان هوشیاری و مرگ مغزی تقریباً همیشه با آسیب به پس‌مغز و ساقۀ مغز ارتباط دارند. این یعنی یکی از مسیرهای رشد مغز مستقیماً به مرکز هوشیاری و بقای موجود زنده منتهی می‌شود و همین دوگانگی، تفاوت بنیادین هوش انسان با هوش مصنوعی را نیز آشکار می‌کند.
♦️پیش‌مغز مسئول حافظه، استدلال و خلاقیت است؛ توانایی‌هایی که اغلب با قابلیت‌های هوش مصنوعی مقایسه می‌شوند. اما داشتن حافظه لزوماً به معنای داشتن هوشیاری نیست. در طبیعت، حتی موجودات تک‌سلولی ساده‌ای مانند مخمرها نیز بدون داشتن مغز یا نورون، به کمک پروتئین‌های بادوام، نوعی حافظۀ زیست‌شیمیایی دارند که به بقایشان کمک می‌کند.
♦️بنابراین، اگر پس‌مغز شرطی ضروری و بنیادین برای هوشیاری باشد، به این معناست که «زنده‌بودن» و تجربۀ ذهنی اساساً با محاسبه، خلاقیت و حافظه تفاوت دارند. هوشیاری واقعی بر پایۀ تعامل با بدن و ساختارهای پس‌مغز شکل می‌گیرد و همین مسئله، هوش زیستی انسان را در بنیادی‌ترین سطح از هوش ماشین‌ها متمایز می‌کند.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «You Have Two Brains, Not One» نوشتۀ کریستن فرنچ است که در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶ در نویتیلوس منتشر شده است.
🔸منبع : ترجمان علوم انسانی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤6👍5
🔵 چگونه گذراندن وقت در طبیعت، خلاقیت شما را تقویت می‌کند؟
✍ نویسنده: آنتونی دی. فردریکس، دکترای آموزش (Ed.D.) | منتشرشده در Psychology Today
جهان طبیعی می‌تواند نیروی خلاقیت را در وجود ما به‌طور چشمگیری تقویت کند.
نکات کلیدی
* مجموعه‌ای قابل‌توجه از پژوهش‌ها، ارزش طبیعت را به‌عنوان عاملی محرک برای خلاقیت تأیید می‌کند.
* طبیعت فرصتی فراهم می‌آورد تا خلاقیتی را که در دوران کودکی از آن برخوردار بودیم، دوباره بازیابیم.
* طبیعت الهام‌بخش بسیاری از اختراعات خلاقانه و ایده‌های نوآورانه بوده است.
تا به حال برایتان پیش آمده که روزی از آن روزهای واقعاً بد را تجربه کنید؟ می‌دانید، روزی که کسی در ترافیک راهتان را می‌بندد، رئیس‌تان چندین کار را روی میزتان می‌گذارد و می‌گوید باید آن‌ها را تا ظهر دیروز تحویل می‌دادید، فرزندانتان از شدت خوردن مواد قندی سر از پا نمی‌شناسند و تیم ورزشی محبوبتان هم مهم‌ترین مسابقه‌اش را باخته است. بله، چه روز افتضاحی!
در چنین شرایطی تصمیم می‌گیرید بیرون بروید و در محله، پارکی نزدیک خانه یا اطراف یک برکه قدم بزنید. شاید هم ترجیح دهید مدتی زیر سایه گسترده یک درخت بلوط بنشینید و آرام بگیرید.
چند دقیقه بعد متوجه می‌شوید که تنش در وجودتان فروکش کرده و استرس‌تان به‌طور محسوسی کاهش یافته است. حال‌وهوایتان بهتر می‌شود و انرژی تازه‌ای در خود احساس می‌کنید.
اما گذراندن وقت در طبیعت مزیت دیگری هم دارد: طبیعت می‌تواند تأثیری بسیار مثبت بر میزان خلاقیت شما بگذارد؛ به‌ویژه اگر حضور در طبیعت را به بخشی منظم از فعالیت‌های روزمره خود تبدیل کنید. بیایید این موضوع را دقیق‌تر بررسی کنیم.
پژوهش‌ها چه می‌گویند؟
یک پژوهش در سال ۲۰۲۲ نشان داد که مشاهده محیط‌هایی با عناصر طبیعی، تخیل انعطاف‌پذیر را تحریک می‌کند. نویسندگان این پژوهش خاطرنشان کردند که طبیعت به ذهن ما اجازه می‌دهد برای مدتی از وضعیت‌های روزمره فاصله بگیرد؛ برای مثال، زمانی که ذهنمان در حالتی شبیه خلسه یا رؤیاپردازی قرار می‌گیرد. چنین وضعیتی می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری «جرقه‌های الهام» باشد.
این پژوهش شواهدی ارائه کرد که نشان می‌دهد هنگامی که دیدگاه‌های ما انعطاف‌پذیرتر می‌شوند، امکان شکل‌گیری ایده‌های خلاقانه‌تر، متنوع‌تر و منحصربه‌فردتر افزایش می‌یابد؛ وضعیتی که ممکن است هنگام حضور در محیط‌های طبیعی رخ دهد.
روث اَن اتچلی، روان‌شناس شناختی، بر اهمیت طبیعت به‌عنوان سرچشمه و منبع خلاقیت انسان تأکید می‌کند. او می‌گوید:
«طبیعت مکانی است که ذهن ما می‌تواند در آن استراحت کند، آرام بگیرد و از حالت آماده‌باش در برابر تهدیدها خارج شود. در نتیجه، منابع ذهنی بیشتری برای خلاق بودن، خیال‌پردازی و حل مسئله در اختیارمان باقی می‌ماند و می‌توانیم به شیوه‌ای ثمربخش‌تر با محیط پیرامون خود تعامل کنیم.»
مقاله اخیر من درباره شش عادت افراد بسیار خلاق نیز بر اهمیت حضور در طبیعت برای پرورش خلاقیت تأکید دارد. در آن مقاله اشاره کردم که طبیعت می‌تواند انعطاف‌پذیری ذهن ما را افزایش دهد؛ زیرا محیط بیرون سرشار از نمونه‌هایی است که می‌توانند الهام‌بخش تفکر خلاق باشند.
برای مثال، درهم‌تنیدگی ریشه‌های درختان ممکن است ما را به بازنگری در نمودار سازمانی یک شرکت ترغیب کند و رنگ برگ‌های پاییزی می‌تواند الهام‌بخش یک طراح داخلی باشد. این نمونه‌ها بر جهت‌گیری و ایده‌های خلاقانه ما تأثیر می‌گذارند.
هنگام پژوهش برای نگارش کتاب جدیدم با عنوان خرد شفابخش جنگل، به یک فراتحلیل گسترده از پژوهش‌های یوشیفومی میازاکی و همکارانش در دانشگاه چیبا در ژاپن برخوردم.
پژوهشگران گزارش می‌کنند که حتی دوره‌های کوتاه حضور در فضاهای طبیعی نیز فواید متعددی برای سلامتی دارد؛ از جمله:
* کاهش فشار خون؛
* کاهش ضربان قلب؛
* کاهش تولید کورتیزول، هورمون مرتبط با استرس؛
* ایجاد تعادل در فعالیت قشر پیش‌پیشانی مغز؛
* بهبود سطح گلوکز خون؛
* تقویت عملکرد سیستم ایمنی؛
* و ایجاد آرامش فیزیولوژیک در سراسر بدن.
یک پژوهش مرتبط در بلژیک نیز شواهدی قوی ارائه می‌کند که نشان می‌دهد این عوامل می‌توانند در افزایش سطح بروز خلاقیت نقش داشته باشند.
یک طبیعت‌شناس چه می‌گوید؟
ملانی تریسی، مدیر ارتباطات کمیسیون شکار و حیات‌وحش ایالت پنسیلوانیا، در پاسخ به این پرسش که آیا طبیعت عنصری ضروری برای ذهن خلاق است، گفت:
«طبیعت جعبه‌ابزار یک کودک است؛ جعبه‌ابزاری که به ذهنی که از پیش بسیار خلاق است اجازه می‌دهد شکوفا شود و رشد آن به‌صورت تصاعدی افزایش یابد.
در مقابل، بزرگسالان وارد دنیای منطق شده‌اند و اغلب فاقد آن افکار خلاقانه روزمره‌ای هستند که در ذهن یک کودک معمولی وجود دارد.
🔻🔻🔻🔻 ادامه پست
✍ نویسنده: آنتونی دی. فردریکس، دکترای آموزش (Ed.D.) | منتشرشده در Psychology Today
گردآوری و ترجمه : دورنمای اقتصاد
جهان طبیعی می‌تواند نیروی خلاقیت را در وجود ما به‌طور چشمگیری تقویت کند.
نکات کلیدی
* مجموعه‌ای قابل‌توجه از پژوهش‌ها، ارزش طبیعت را به‌عنوان عاملی محرک برای خلاقیت تأیید می‌کند.
* طبیعت فرصتی فراهم می‌آورد تا خلاقیتی را که در دوران کودکی از آن برخوردار بودیم، دوباره بازیابیم.
* طبیعت الهام‌بخش بسیاری از اختراعات خلاقانه و ایده‌های نوآورانه بوده است.
تا به حال برایتان پیش آمده که روزی از آن روزهای واقعاً بد را تجربه کنید؟ می‌دانید، روزی که کسی در ترافیک راهتان را می‌بندد، رئیس‌تان چندین کار را روی میزتان می‌گذارد و می‌گوید باید آن‌ها را تا ظهر دیروز تحویل می‌دادید، فرزندانتان از شدت خوردن مواد قندی سر از پا نمی‌شناسند و تیم ورزشی محبوبتان هم مهم‌ترین مسابقه‌اش را باخته است. بله، چه روز افتضاحی!
در چنین شرایطی تصمیم می‌گیرید بیرون بروید و در محله، پارکی نزدیک خانه یا اطراف یک برکه قدم بزنید. شاید هم ترجیح دهید مدتی زیر سایه گسترده یک درخت بلوط بنشینید و آرام بگیرید.
چند دقیقه بعد متوجه می‌شوید که تنش در وجودتان فروکش کرده و استرس‌تان به‌طور محسوسی کاهش یافته است. حال‌وهوایتان بهتر می‌شود و انرژی تازه‌ای در خود احساس می‌کنید.
اما گذراندن وقت در طبیعت مزیت دیگری هم دارد: طبیعت می‌تواند تأثیری بسیار مثبت بر میزان خلاقیت شما بگذارد؛ به‌ویژه اگر حضور در طبیعت را به بخشی منظم از فعالیت‌های روزمره خود تبدیل کنید. بیایید این موضوع را دقیق‌تر بررسی کنیم.
پژوهش‌ها چه می‌گویند؟
یک پژوهش در سال ۲۰۲۲ نشان داد که مشاهده محیط‌هایی با عناصر طبیعی، تخیل انعطاف‌پذیر را تحریک می‌کند. نویسندگان این پژوهش خاطرنشان کردند که طبیعت به ذهن ما اجازه می‌دهد برای مدتی از وضعیت‌های روزمره فاصله بگیرد؛ برای مثال، زمانی که ذهنمان در حالتی شبیه خلسه یا رؤیاپردازی قرار می‌گیرد. چنین وضعیتی می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری «جرقه‌های الهام» باشد.
این پژوهش شواهدی ارائه کرد که نشان می‌دهد هنگامی که دیدگاه‌های ما انعطاف‌پذیرتر می‌شوند، امکان شکل‌گیری ایده‌های خلاقانه‌تر، متنوع‌تر و منحصربه‌فردتر افزایش می‌یابد؛ وضعیتی که ممکن است هنگام حضور در محیط‌های طبیعی رخ دهد.
روث اَن اتچلی، روان‌شناس شناختی، بر اهمیت طبیعت به‌عنوان سرچشمه و منبع خلاقیت انسان تأکید می‌کند. او می‌گوید:
«طبیعت مکانی است که ذهن ما می‌تواند در آن استراحت کند، آرام بگیرد و از حالت آماده‌باش در برابر تهدیدها خارج شود. در نتیجه، منابع ذهنی بیشتری برای خلاق بودن، خیال‌پردازی و حل مسئله در اختیارمان باقی می‌ماند و می‌توانیم به شیوه‌ای ثمربخش‌تر با محیط پیرامون خود تعامل کنیم.»
مقاله اخیر من درباره شش عادت افراد بسیار خلاق نیز بر اهمیت حضور در طبیعت برای پرورش خلاقیت تأکید دارد. در آن مقاله اشاره کردم که طبیعت می‌تواند انعطاف‌پذیری ذهن ما را افزایش دهد؛ زیرا محیط بیرون سرشار از نمونه‌هایی است که می‌توانند الهام‌بخش تفکر خلاق باشند.
برای مثال، درهم‌تنیدگی ریشه‌های درختان ممکن است ما را به بازنگری در نمودار سازمانی یک شرکت ترغیب کند و رنگ برگ‌های پاییزی می‌تواند الهام‌بخش یک طراح داخلی باشد. این نمونه‌ها بر جهت‌گیری و ایده‌های خلاقانه ما تأثیر می‌گذارند.
هنگام پژوهش برای نگارش کتاب جدیدم با عنوان خرد شفابخش جنگل، به یک فراتحلیل گسترده از پژوهش‌های یوشیفومی میازاکی و همکارانش در دانشگاه چیبا در ژاپن برخوردم.
پژوهشگران گزارش می‌کنند که حتی دوره‌های کوتاه حضور در فضاهای طبیعی نیز فواید متعددی برای سلامتی دارد؛ از جمله:
* کاهش فشار خون؛
* کاهش ضربان قلب؛
* کاهش تولید کورتیزول، هورمون مرتبط با استرس؛
* ایجاد تعادل در فعالیت قشر پیش‌پیشانی مغز؛
* بهبود سطح گلوکز خون؛
* تقویت عملکرد سیستم ایمنی؛
* و ایجاد آرامش فیزیولوژیک در سراسر بدن.
یک پژوهش مرتبط در بلژیک نیز شواهدی قوی ارائه می‌کند که نشان می‌دهد این عوامل می‌توانند در افزایش سطح بروز خلاقیت نقش داشته باشند.
یک طبیعت‌شناس چه می‌گوید؟
ملانی تریسی، مدیر ارتباطات کمیسیون شکار و حیات‌وحش ایالت پنسیلوانیا، در پاسخ به این پرسش که آیا طبیعت عنصری ضروری برای ذهن خلاق است، گفت:
«طبیعت جعبه‌ابزار یک کودک است؛ جعبه‌ابزاری که به ذهنی که از پیش بسیار خلاق است اجازه می‌دهد شکوفا شود و رشد آن به‌صورت تصاعدی افزایش یابد.
در مقابل، بزرگسالان وارد دنیای منطق شده‌اند و اغلب فاقد آن افکار خلاقانه روزمره‌ای هستند که در ذهن یک کودک معمولی وجود دارد.
🔻🔻🔻🔻 ادامه پست
❤4
🔺🔺🔺🔺
استفاده از طبیعت به‌عنوان بستری سازنده، به بزرگسالان کمک می‌کند به گذشته بازگردند و دوباره با حال‌وهوای ذهنی کودکانه ارتباط برقرار کنند؛ در نتیجه، زندگی شادتر و خلاقانه‌تری خواهند داشت.»
می‌خواستم بدانم حضور در طبیعت چگونه خلاقیت ما را بهبود می‌بخشد یا گسترش می‌دهد. ملانی در این باره گفت:
«طبیعت اغلب شگفت‌انگیز تلقی می‌شود و برخی حتی آن را ماجراجویانه می‌دانند. برای مثال، وقتی قصد دارید به پیاده‌روی یا طبیعت‌گردی بروید، می‌توانید مکان جغرافیایی، طول مسیر و حتی وسایلی را که برای این گردش با خود می‌برید، انتخاب کنید.
بااین‌حال، هیچ میزان برنامه‌ریزی نمی‌تواند شما را برای تمام تجربه‌هایی که ممکن است با آن‌ها روبه‌رو شوید، آماده کند؛ زیرا همه‌چیز کاملاً از کنترل شما خارج است.
غرق‌شدن کامل در طبیعت، انسان را وادار می‌کند که به‌طور طبیعی کنجکاو شود. نتیجه این فرایند، سیلی از خلاقیت اصیل و خودجوش است؛ خلاقیتی که هرگز نمی‌توانستید آن را از پیش در یک صفحه گسترده با خانه‌های رنگ‌بندی‌شده برنامه‌ریزی کنید.»
او همچنین به نکته مهم دیگری اشاره کرد:
«انسان‌ها به تقلید از آنچه در محیط زیست مشاهده می‌کنند، شهرت دارند. ما عناصر طبیعت را وارد زندگی و جامعه مدرن خود می‌کنیم، بی‌آنکه حتی متوجه این اقتباس باشیم.
برای نمونه:
* استتار حیوانات الهام‌بخش لباس‌های نظامی شده است.
* خارهای گیاهان الهام‌بخش چسب‌های پارچه‌ای ولکرو شده‌اند.
* اصول آیرودینامیکی پرواز پرندگان در طراحی هواپیماها به کار رفته است.
* منقار دارکوب الهام‌بخش طراحی کمک‌فنرها بوده است.
* فتوسنتز گیاهان در توسعه پنل‌های خورشیدی مورد توجه قرار گرفته است.
* کرم‌های شب‌تاب الهام‌بخش فناوری روشنایی LED بوده‌اند.
* خرطوم پشه‌ها در طراحی سوزن‌ها مورد الگوبرداری قرار گرفته است.
* و خز سگ‌های آبی الهام‌بخش طراحی لباس‌های غواصی و لباس‌های مخصوص فعالیت در آب بوده است.
همه این‌ها نمونه‌های برجسته‌ای از کشف خلاقیت انسان در دل طبیعت هستند.»
در پاسخ به پرسشی درباره اهمیت اختصاص وقت به طبیعت، ملانی چنین گفت:
«شما نمی‌توانید خلاقیت را به‌زور ایجاد کنید؛ باید برای یافتن آن وقت بگذارید!
خلاقیت پشت صفحه‌نمایش‌های آبی و راحتی که می‌توانید پشت روایت‌های غیرواقعی پنهان شوید، پیدا نمی‌شود. خلاقیت را باید زیر سنگ‌ها، در دل خاک و در میان شاخه‌های درختان جست‌وجو کرد.
خلاقیت به‌اندازه گل‌های وحشی اصیل است و به‌اندازه قله‌های کوه استواری دارد.
چرا باید خودتان را به محدودیت‌های خفه‌کننده رسانه‌ها مقید کنید، درحالی‌که سرچشمه خلاقیت شما در دل طبیعت و زمین قرار دارد؟»
طبیعت؛ پناهگاهی برای ذهن خلاق
هنگامی که با چالش‌های خلاقانه روبه‌رو می‌شویم، طبیعت بستری در اختیارمان قرار می‌دهد که ذهنمان را انرژی می‌بخشد و تخیل‌مان را تحریک می‌کند.
تنها کافی است در را باز کنیم و قدم به بیرون بگذاریم.
How Time in Nature Powers Your Creativity | Psychology Today https://share.google/ZQkbf0oBnOIOE3rNN
منابع و مراجع علمی
1\. Yeh, C.-W., Hung, S.-H., & Chang, C.-Y. (2022). The Influence of Natural Environments on Creativity. Frontiers in Psychiatry, 13, 895213. DOI: 10.3389/fpsyt.2022.895213
2\. Atchley, R. A., Strayer, D. L., & Atchley, P. (2012). Creativity in the Wild: Improving Creative Reasoning through Immersion in Natural Settings. PLOS ONE. DOI: 10.1371/journal.pone.0051474
3\. Fredericks, A. D. (2024). I've Studied Highly Creative People for 40 Years: They Share These 6 Habits. CNBC – Make It.
4\. Fredericks, A. D. (2025). The Healing Wisdom of the Forest: Timeless Lessons of Renewal, Tranquility, and Joy. HCI Books.
5\. Hansen, M. M., Jones, R., & Tocchini, K. (2017). Shinrin-Yoku (Forest Bathing) and Nature Therapy: A State-of-the-Art Review. International Journal of Environmental Research and Public Health, 14(8), 851.
6\. Bijnens, E. M., et al. (2020). Residential Green Space and Child Intelligence and Behavior Across Urban, Suburban, and Rural Areas in Belgium: A Longitudinal Birth Cohort Study of Twins. PLOS Medicine, 17(8), e1003213.
🔸 درباره نویسنده: آنتونی دی. فردریکس، استاد بازنشسته آموزش در کالج یورک پنسیلوانیا و نویسنده آثاری در زمینه خلاقیت، یادگیری و طبیعت است.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
استفاده از طبیعت به‌عنوان بستری سازنده، به بزرگسالان کمک می‌کند به گذشته بازگردند و دوباره با حال‌وهوای ذهنی کودکانه ارتباط برقرار کنند؛ در نتیجه، زندگی شادتر و خلاقانه‌تری خواهند داشت.»
می‌خواستم بدانم حضور در طبیعت چگونه خلاقیت ما را بهبود می‌بخشد یا گسترش می‌دهد. ملانی در این باره گفت:
«طبیعت اغلب شگفت‌انگیز تلقی می‌شود و برخی حتی آن را ماجراجویانه می‌دانند. برای مثال، وقتی قصد دارید به پیاده‌روی یا طبیعت‌گردی بروید، می‌توانید مکان جغرافیایی، طول مسیر و حتی وسایلی را که برای این گردش با خود می‌برید، انتخاب کنید.
بااین‌حال، هیچ میزان برنامه‌ریزی نمی‌تواند شما را برای تمام تجربه‌هایی که ممکن است با آن‌ها روبه‌رو شوید، آماده کند؛ زیرا همه‌چیز کاملاً از کنترل شما خارج است.
غرق‌شدن کامل در طبیعت، انسان را وادار می‌کند که به‌طور طبیعی کنجکاو شود. نتیجه این فرایند، سیلی از خلاقیت اصیل و خودجوش است؛ خلاقیتی که هرگز نمی‌توانستید آن را از پیش در یک صفحه گسترده با خانه‌های رنگ‌بندی‌شده برنامه‌ریزی کنید.»
او همچنین به نکته مهم دیگری اشاره کرد:
«انسان‌ها به تقلید از آنچه در محیط زیست مشاهده می‌کنند، شهرت دارند. ما عناصر طبیعت را وارد زندگی و جامعه مدرن خود می‌کنیم، بی‌آنکه حتی متوجه این اقتباس باشیم.
برای نمونه:
* استتار حیوانات الهام‌بخش لباس‌های نظامی شده است.
* خارهای گیاهان الهام‌بخش چسب‌های پارچه‌ای ولکرو شده‌اند.
* اصول آیرودینامیکی پرواز پرندگان در طراحی هواپیماها به کار رفته است.
* منقار دارکوب الهام‌بخش طراحی کمک‌فنرها بوده است.
* فتوسنتز گیاهان در توسعه پنل‌های خورشیدی مورد توجه قرار گرفته است.
* کرم‌های شب‌تاب الهام‌بخش فناوری روشنایی LED بوده‌اند.
* خرطوم پشه‌ها در طراحی سوزن‌ها مورد الگوبرداری قرار گرفته است.
* و خز سگ‌های آبی الهام‌بخش طراحی لباس‌های غواصی و لباس‌های مخصوص فعالیت در آب بوده است.
همه این‌ها نمونه‌های برجسته‌ای از کشف خلاقیت انسان در دل طبیعت هستند.»
در پاسخ به پرسشی درباره اهمیت اختصاص وقت به طبیعت، ملانی چنین گفت:
«شما نمی‌توانید خلاقیت را به‌زور ایجاد کنید؛ باید برای یافتن آن وقت بگذارید!
خلاقیت پشت صفحه‌نمایش‌های آبی و راحتی که می‌توانید پشت روایت‌های غیرواقعی پنهان شوید، پیدا نمی‌شود. خلاقیت را باید زیر سنگ‌ها، در دل خاک و در میان شاخه‌های درختان جست‌وجو کرد.
خلاقیت به‌اندازه گل‌های وحشی اصیل است و به‌اندازه قله‌های کوه استواری دارد.
چرا باید خودتان را به محدودیت‌های خفه‌کننده رسانه‌ها مقید کنید، درحالی‌که سرچشمه خلاقیت شما در دل طبیعت و زمین قرار دارد؟»
طبیعت؛ پناهگاهی برای ذهن خلاق
هنگامی که با چالش‌های خلاقانه روبه‌رو می‌شویم، طبیعت بستری در اختیارمان قرار می‌دهد که ذهنمان را انرژی می‌بخشد و تخیل‌مان را تحریک می‌کند.
تنها کافی است در را باز کنیم و قدم به بیرون بگذاریم.
How Time in Nature Powers Your Creativity | Psychology Today https://share.google/ZQkbf0oBnOIOE3rNN
منابع و مراجع علمی
1\. Yeh, C.-W., Hung, S.-H., & Chang, C.-Y. (2022). The Influence of Natural Environments on Creativity. Frontiers in Psychiatry, 13, 895213. DOI: 10.3389/fpsyt.2022.895213
2\. Atchley, R. A., Strayer, D. L., & Atchley, P. (2012). Creativity in the Wild: Improving Creative Reasoning through Immersion in Natural Settings. PLOS ONE. DOI: 10.1371/journal.pone.0051474
3\. Fredericks, A. D. (2024). I've Studied Highly Creative People for 40 Years: They Share These 6 Habits. CNBC – Make It.
4\. Fredericks, A. D. (2025). The Healing Wisdom of the Forest: Timeless Lessons of Renewal, Tranquility, and Joy. HCI Books.
5\. Hansen, M. M., Jones, R., & Tocchini, K. (2017). Shinrin-Yoku (Forest Bathing) and Nature Therapy: A State-of-the-Art Review. International Journal of Environmental Research and Public Health, 14(8), 851.
6\. Bijnens, E. M., et al. (2020). Residential Green Space and Child Intelligence and Behavior Across Urban, Suburban, and Rural Areas in Belgium: A Longitudinal Birth Cohort Study of Twins. PLOS Medicine, 17(8), e1003213.
🔸 درباره نویسنده: آنتونی دی. فردریکس، استاد بازنشسته آموزش در کالج یورک پنسیلوانیا و نویسنده آثاری در زمینه خلاقیت، یادگیری و طبیعت است.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤5
یکدفعه یاد کتاب سال بلوا، نوشته عباس معروفی افتادم.
رمان، روایت زندگی نوش‌آفرین است؛ زنی که در شهری کوچک، میان عشق، سنت‌های متعصبانه و سلطهٔ مردسالارانه گرفتار می‌شود. او در آرزوی عشق و آزادی، با سرنوشتی تلخ روبه‌رو می‌شود؛ سرنوشتی که در آن، رؤیاهای فردی زیر فشار جامعه و قدرت، یکی پس از دیگری فرو می‌ریزند. سال بلوا روایت اندوه، سرکوب و تنهایی زنی است که فرصت زیستن آن‌گونه که می‌خواهد، از او دریغ می‌شود.
عبّاس معروفی، شهریور ۱۳۹۹، نخستین‌بار از ابتلای خود به سرطان خبر داد و نوشت:
«سیمین دانشور به من گفت: "غُصِّه، یعنی سرطان! غصّه نخوری یک‌وقت، معروفی! و من غُصِّه خوردم."»
او، پنج‌شنبه، ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ در ۶۵ سالگی درگذشت.
شب خوش
شما هم به هیچ عنوان غصه نخورید
رمان، روایت زندگی نوش‌آفرین است؛ زنی که در شهری کوچک، میان عشق، سنت‌های متعصبانه و سلطهٔ مردسالارانه گرفتار می‌شود. او در آرزوی عشق و آزادی، با سرنوشتی تلخ روبه‌رو می‌شود؛ سرنوشتی که در آن، رؤیاهای فردی زیر فشار جامعه و قدرت، یکی پس از دیگری فرو می‌ریزند. سال بلوا روایت اندوه، سرکوب و تنهایی زنی است که فرصت زیستن آن‌گونه که می‌خواهد، از او دریغ می‌شود.
عبّاس معروفی، شهریور ۱۳۹۹، نخستین‌بار از ابتلای خود به سرطان خبر داد و نوشت:
«سیمین دانشور به من گفت: "غُصِّه، یعنی سرطان! غصّه نخوری یک‌وقت، معروفی! و من غُصِّه خوردم."»
او، پنج‌شنبه، ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ در ۶۵ سالگی درگذشت.
شب خوش
شما هم به هیچ عنوان غصه نخورید
❤17👎1
Forwarded from دورنمای اقتصاد
🔵 پول تورمی
سیلویو گسل در کتاب خود، *نظم طبیعی اقتصاد*، در انتقاد از پول مبتنی بر طلا بیان می‌کند که استفاده از پولی با ارزش درونی به‌عنوان واسطهٔ مبادله، تعارضی بالقوه به همراه دارد. طلا در طول زمان ارزش خود را حفظ می‌کند و زنگ نمی‌زند؛ امتیازی که بسیاری از کالاهای دیگر از آن برخوردار نیستند؛ نان کپک می‌زند، لباس کهنه می‌شود و ابزار زنگ می‌زند. گسل با الهام از اندیشه‌های آنارشیست فرانسوی، پیر ژوزف پرودون، پیشنهاد «پول آزاد» را مطرح می‌کند.
او در مقدمهٔ کتاب خود می‌پرسد: آیا پول باید ارزش خود را در طول زمان حفظ کند و برتر از کالاهایی باشد که به‌عنوان واسطهٔ مبادله به آن‌ها خدمت می‌کند؟ آیا در شرایطی مانند آتش‌سوزی، سیل، بحران و جنگ، باید فقط پول از کاهش ارزش در امان بماند؟ از نظر او، این برتری به دارندگان پول قدرتی ویژه می‌بخشد؛ بنابراین، پول نیز باید مانند کالاها ارزش خود را از دست بدهد تا برتری آن نسبت به سایر کالاها از میان برود.
از نظر گسل، دارندگان طلا در مقایسه با دارندگان کالا از قدرت چانه‌زنی بیشتری برخوردارند؛ زیرا ارزش دارایی آن‌ها در طول زمان حفظ می‌شود. آن‌ها می‌توانند در بازار اعمال قدرت کنند و بر میزان دارایی پولی خود بیفزایند. در نتیجه، ممکن است طلا در مالکیت گروه کوچکی متمرکز شود و تولیدکنندگان برای انجام مبادلات، به واسطه‌ای وابسته بمانند که در انحصار دارندگان طلاست. این وضعیت هزینهٔ قرض‌گرفتن طلا را افزایش می‌دهد و در نهایت، نظام پایهٔ طلا را با مشکل مواجه می‌کند.
پیشنهاد گسل برای حل این مشکل، انتشار پول کاغذی‌ای است که ارزش خود را به‌مرور زمان از دست می‌دهد. برای معتبر ماندن این پول، باید هر ماه در ازای پرداخت مبلغی مشخص، آن را مهر کرد؛ مبلغی که معادل کاهش ارزش پول است. این نظام، *دمریژ* (Demurrage) نام دارد.
این نظام در سال ۱۹۳۲، در شهر وورگل اتریش و در شرایط بحرانی اقتصادی به اجرا درآمد. ابتدا هزار شیلینگ از این نوع پول برای پرداخت دستمزد کارکنان دولت منتشر شد. در مجموع، ۱۲ هزار شیلینگ با پشتوانهٔ پول رایج بانک مرکزی چاپ شد که حدود ۷ هزار شیلینگ آن وارد چرخهٔ گردش شد. نرخ کاهش ارزش این پول یک درصد در ماه بود و پروژه‌های بزرگ عمومی نیز با هزینه‌ای در حدود ۱۰۰ هزار شیلینگ اجرا شدند. با وجود موفقیت نسبتاً چشمگیر طرح، از جمله وصول تمام مالیات‌های معوق شهرداری، بانک ملی اتریش پس از یک سال به اجرای آن پایان داد. البته همچنان دربارهٔ میزان پایداری این موفقیت بحث وجود دارد.
پول کاغذی عموماً به دلیل نداشتن ارزش درونی مورد انتقاد قرار می‌گیرد؛ به‌ویژه از آن رو که ممکن است به ابزاری در دست سیاستمداران پوپولیست تبدیل شود و به تورم افسارگسیخته بینجامد. اما آیا اساساً چیزی به نام «ارزش درونی» وجود دارد؟
مردم کالاها و خدمات را بر اساس اولویت‌ها و شرایط شخصی خود ارزش‌گذاری می‌کنند. حتی ممکن است طلا برای تولیدکننده‌ای که قصد فروش کالای خود را دارد، به‌خودی‌خود ارزش کاربردی نداشته باشد. فروشنده طلا را می‌پذیرد تا بتواند بعداً کالای دیگری بخرد؛ بنابراین، آنچه اهمیت دارد، کارکرد طلا به‌عنوان واسطهٔ مبادله است، نه ارزش درونی آن.
از این منظر، ارزش پدیده‌ای ذهنی است، نه ذاتی و درونی. مردم در مبادلات بازار، کالایی را که برایشان ارزش کمتری دارد، واگذار می‌کنند و در مقابل، چیزی را به دست می‌آورند که برایشان ارزش بیشتری دارد. در این چارچوب، اهمیت پول در کارکرد آن به‌عنوان واسطهٔ مبادله است؛ کارکردی که به آن ارزش می‌بخشد، نه ویژگی‌های ذاتی آن.
پول همچنین نمایندهٔ نوعی رابطهٔ اجتماعی است: توافقی جمعی برای پذیرفتن آن به‌عنوان وسیلهٔ پرداخت و تسهیل مبادلات، به‌جای اتکای صرف به مبادلهٔ پایاپای. پول در شبکه‌ای از مبادلات اجتماعی به گردش درمی‌آید و افراد با استفاده از آن، کالاها و خدمات را مبادله می‌کنند. بنابراین، ارزش پول را نمی‌توان صرفاً به ارزش درونی آن فروکاست.
جان مینارد کینز، اقتصاددان شهیر انگلیسی، در کتاب *نظریهٔ عمومی اشتغال، بهره و پول* به امتیاز ویژهٔ دیگری برای پول اشاره می‌کند که آن را «رجحان نقدینگی» می‌نامد؛ یعنی ترجیح نگهداری ثروت در قالب پول یا دارایی‌هایی که به‌آسانی به پول نقد تبدیل می‌شوند. کینز با پیشنهاد گسل دربارهٔ دمریژ موافق نبود و در مقابل، تورم ملایم و مستمر را یکی از راه‌های کاهش ارزش واقعی پول و تضعیف انگیزهٔ نگهداری آن می‌دانست.
منابع: کنجکاوی
https://bit.ly/2NyWKMm
https://bit.ly/2zsnshC
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
سیلویو گسل در کتاب خود، *نظم طبیعی اقتصاد*، در انتقاد از پول مبتنی بر طلا بیان می‌کند که استفاده از پولی با ارزش درونی به‌عنوان واسطهٔ مبادله، تعارضی بالقوه به همراه دارد. طلا در طول زمان ارزش خود را حفظ می‌کند و زنگ نمی‌زند؛ امتیازی که بسیاری از کالاهای دیگر از آن برخوردار نیستند؛ نان کپک می‌زند، لباس کهنه می‌شود و ابزار زنگ می‌زند. گسل با الهام از اندیشه‌های آنارشیست فرانسوی، پیر ژوزف پرودون، پیشنهاد «پول آزاد» را مطرح می‌کند.
او در مقدمهٔ کتاب خود می‌پرسد: آیا پول باید ارزش خود را در طول زمان حفظ کند و برتر از کالاهایی باشد که به‌عنوان واسطهٔ مبادله به آن‌ها خدمت می‌کند؟ آیا در شرایطی مانند آتش‌سوزی، سیل، بحران و جنگ، باید فقط پول از کاهش ارزش در امان بماند؟ از نظر او، این برتری به دارندگان پول قدرتی ویژه می‌بخشد؛ بنابراین، پول نیز باید مانند کالاها ارزش خود را از دست بدهد تا برتری آن نسبت به سایر کالاها از میان برود.
از نظر گسل، دارندگان طلا در مقایسه با دارندگان کالا از قدرت چانه‌زنی بیشتری برخوردارند؛ زیرا ارزش دارایی آن‌ها در طول زمان حفظ می‌شود. آن‌ها می‌توانند در بازار اعمال قدرت کنند و بر میزان دارایی پولی خود بیفزایند. در نتیجه، ممکن است طلا در مالکیت گروه کوچکی متمرکز شود و تولیدکنندگان برای انجام مبادلات، به واسطه‌ای وابسته بمانند که در انحصار دارندگان طلاست. این وضعیت هزینهٔ قرض‌گرفتن طلا را افزایش می‌دهد و در نهایت، نظام پایهٔ طلا را با مشکل مواجه می‌کند.
پیشنهاد گسل برای حل این مشکل، انتشار پول کاغذی‌ای است که ارزش خود را به‌مرور زمان از دست می‌دهد. برای معتبر ماندن این پول، باید هر ماه در ازای پرداخت مبلغی مشخص، آن را مهر کرد؛ مبلغی که معادل کاهش ارزش پول است. این نظام، *دمریژ* (Demurrage) نام دارد.
این نظام در سال ۱۹۳۲، در شهر وورگل اتریش و در شرایط بحرانی اقتصادی به اجرا درآمد. ابتدا هزار شیلینگ از این نوع پول برای پرداخت دستمزد کارکنان دولت منتشر شد. در مجموع، ۱۲ هزار شیلینگ با پشتوانهٔ پول رایج بانک مرکزی چاپ شد که حدود ۷ هزار شیلینگ آن وارد چرخهٔ گردش شد. نرخ کاهش ارزش این پول یک درصد در ماه بود و پروژه‌های بزرگ عمومی نیز با هزینه‌ای در حدود ۱۰۰ هزار شیلینگ اجرا شدند. با وجود موفقیت نسبتاً چشمگیر طرح، از جمله وصول تمام مالیات‌های معوق شهرداری، بانک ملی اتریش پس از یک سال به اجرای آن پایان داد. البته همچنان دربارهٔ میزان پایداری این موفقیت بحث وجود دارد.
پول کاغذی عموماً به دلیل نداشتن ارزش درونی مورد انتقاد قرار می‌گیرد؛ به‌ویژه از آن رو که ممکن است به ابزاری در دست سیاستمداران پوپولیست تبدیل شود و به تورم افسارگسیخته بینجامد. اما آیا اساساً چیزی به نام «ارزش درونی» وجود دارد؟
مردم کالاها و خدمات را بر اساس اولویت‌ها و شرایط شخصی خود ارزش‌گذاری می‌کنند. حتی ممکن است طلا برای تولیدکننده‌ای که قصد فروش کالای خود را دارد، به‌خودی‌خود ارزش کاربردی نداشته باشد. فروشنده طلا را می‌پذیرد تا بتواند بعداً کالای دیگری بخرد؛ بنابراین، آنچه اهمیت دارد، کارکرد طلا به‌عنوان واسطهٔ مبادله است، نه ارزش درونی آن.
از این منظر، ارزش پدیده‌ای ذهنی است، نه ذاتی و درونی. مردم در مبادلات بازار، کالایی را که برایشان ارزش کمتری دارد، واگذار می‌کنند و در مقابل، چیزی را به دست می‌آورند که برایشان ارزش بیشتری دارد. در این چارچوب، اهمیت پول در کارکرد آن به‌عنوان واسطهٔ مبادله است؛ کارکردی که به آن ارزش می‌بخشد، نه ویژگی‌های ذاتی آن.
پول همچنین نمایندهٔ نوعی رابطهٔ اجتماعی است: توافقی جمعی برای پذیرفتن آن به‌عنوان وسیلهٔ پرداخت و تسهیل مبادلات، به‌جای اتکای صرف به مبادلهٔ پایاپای. پول در شبکه‌ای از مبادلات اجتماعی به گردش درمی‌آید و افراد با استفاده از آن، کالاها و خدمات را مبادله می‌کنند. بنابراین، ارزش پول را نمی‌توان صرفاً به ارزش درونی آن فروکاست.
جان مینارد کینز، اقتصاددان شهیر انگلیسی، در کتاب *نظریهٔ عمومی اشتغال، بهره و پول* به امتیاز ویژهٔ دیگری برای پول اشاره می‌کند که آن را «رجحان نقدینگی» می‌نامد؛ یعنی ترجیح نگهداری ثروت در قالب پول یا دارایی‌هایی که به‌آسانی به پول نقد تبدیل می‌شوند. کینز با پیشنهاد گسل دربارهٔ دمریژ موافق نبود و در مقابل، تورم ملایم و مستمر را یکی از راه‌های کاهش ارزش واقعی پول و تضعیف انگیزهٔ نگهداری آن می‌دانست.
منابع: کنجکاوی
https://bit.ly/2NyWKMm
https://bit.ly/2zsnshC
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤8👍1
🔵 #دلنوشته
✔️ هوش، صبر و هنرِ زندگی کردن
به نظر من، یکی از تناقض‌های جالب زندگی این است که آدم‌های باهوش، با وجود توانایی بالایشان در تحلیل مسائل و حل مشکلات پیچیده، گاهی در حل مسائل شخصی و روابط انسانی خود با دشواری‌های بیشتری روبه‌رو می‌شوند. البته این به معنای آن نیست که هوش مانعی برای حل مشکلات است؛ مسئله اینجاست که هوش، اگر با خودآگاهی، فروتنی و توانایی پذیرش اشتباه همراه نباشد، می‌تواند به ابزاری برای توجیه خود تبدیل شود.
آدم باهوش معمولاً توانایی خوبی در استدلال کردن دارد؛ اما همین توانایی، وقتی پای احساسات، غرور، منافع شخصی و روابط عاطفی به میان می‌آید، ممکن است به جای کشف حقیقت، در خدمت دفاع از باورهای خودش قرار بگیرد. او می‌تواند برای رفتارهایش دلایل منطقی پیدا کند، اشتباهاتش را با استدلال‌های پیچیده توجیه کند و چنان شواهد را کنار هم بچیند که در نهایت به این نتیجه برسد که حق با اوست و دیگران مقصرند. گاهی آن‌قدر در ساختن این تصویر ذهنی مهارت دارد که خودش هم متوجه نمی‌شود از واقعیت فاصله گرفته است.
در روان‌شناسی، پدیده‌هایی مانند «سوگیری تأییدی» و «استدلال انگیزه‌مند» می‌توانند بخشی از این رفتار را توضیح دهند. ذهن انسان معمولاً تمایل دارد شواهدی را ببیند که باورهای قبلی‌اش را تأیید می‌کنند و در برابر شواهد مخالف، مقاومت نشان دهد. این گرایش در افرادی که توانایی استدلال بالایی دارند نیز وجود دارد؛ زیرا توانایی بیشتر در استدلال، لزوماً به معنای آمادگی بیشتر برای پذیرفتن اشتباه نیست. گاهی انسان هرچه در دفاع از نظر خود توانمندتر باشد، در توجیه خطاهایش نیز ماهرتر می‌شود.
مشکل از جایی آغاز می‌شود که آدم به جای آنکه از هوش خود برای شناخت بهتر خویش استفاده کند، از آن برای اثبات برتری خود بهره می‌گیرد. در چنین شرایطی، دیگران نه انسان‌هایی با احساسات، تجربه‌ها و دلایل مستقل، بلکه افرادی به نظر می‌رسند که باید اشتباه بودنشان ثابت شود. آدم کم‌کم از دیدن سهم خودش در اختلاف‌ها بازمی‌ماند و فراموش می‌کند که در هر رابطه‌ای، حقیقت ممکن است چیزی فراتر از برداشت شخصی او باشد.
شاید به همین دلیل است که من گاهی صبور بودن را مهم‌تر از باهوش بودن می‌دانم. باور کن، آدم‌های باهوش زیادی را می‌شناسم که با وجود استعداد، دانش و توانایی‌های فراوان، نتوانستند به اندازه کافی صبر کنند تا زمان مناسب فرا برسد. عجله کردند، زود قضاوت کردند، زود تصمیم گرفتند، به دیگران فرصت ندادند و گاهی درست در لحظه‌ای که باید کمی بیشتر تحمل می‌کردند، همه‌چیز را از دست دادند.
صبر، البته، به معنای سکوت در برابر بی‌عدالتی، تحمل همیشگی شرایط نامطلوب یا چشم‌پوشی از حق خود نیست. صبر یعنی توانایی مدیریت واکنش‌ها، تشخیص زمان مناسب برای اقدام و پرهیز از تصمیم‌هایی که فقط برای رهایی فوری از فشار روانی گرفته می‌شوند. آدم صبور می‌داند که هر مسئله‌ای را نباید همان لحظه حل کرد، هر حرفی را نباید همان لحظه پاسخ داد و هر اختلافی را نباید به میدان اثبات حقانیت خود تبدیل کرد.
از سوی دیگر، انعطاف‌پذیری نیز یکی از مهارت‌های ارزشمند زندگی است؛ اینکه بتوانیم در صورت تغییر شرایط، مسیرمان را اصلاح کنیم، احتمال اشتباه خود را بپذیریم و بدون آنکه احساس کنیم شخصیت یا اعتبارمان زیر سؤال رفته است، از تصمیمی نادرست عقب‌نشینی کنیم. گاهی عقب‌نشینی نشانه ضعف نیست؛ نشانه آن است که آدم میان حفظ غرور و حفظ آرامش، میان اصرار بر نظر خود و رسیدن به نتیجه بهتر، تفاوت قائل شده است.
به نظرم، بسیاری از آدم‌های معمولی در همین ویژگی‌ها، یعنی صبر، انعطاف‌پذیری و کنار آمدن واقع‌بینانه با محدودیت‌های زندگی، توانایی‌هایی دارند که گاهی از چشم ما دور می‌ماند. آن‌ها شاید نتوانند برای هر اتفاقی تحلیل‌های پیچیده ارائه کنند یا برای هر تصمیمی ده‌ها دلیل بیاورند؛ اما می‌دانند چه زمانی باید سکوت کنند، چه زمانی باید کوتاه بیایند، چه زمانی باید دوباره تلاش کنند و چه زمانی باید بپذیرند که همه‌چیز مطابق میلشان پیش نخواهد رفت.
شاید راز آرامش بسیاری از آدم‌ها همین باشد: آن‌ها لازم نمی‌دانند در هر بحثی پیروز شوند، در هر اختلافی حقانیت خود را ثابت کنند یا برای هر شکست و ناکامی مقصری پیدا کنند. گاهی می‌پذیرند که زندگی پیچیده‌تر از آن است که بتوان همه‌چیز را با چند استدلال توضیح داد؛ اینکه دیگران هم ممکن است دلایل خودشان را داشته باشند و اینکه در بعضی موقعیت‌ها، حفظ یک رابطه ارزشمندتر از برنده شدن در یک بحث بی‌پایان است.
🔻🔻🔻🔻 ادامه پست
✔️ هوش، صبر و هنرِ زندگی کردن
این متن فقط یک دلنوشته شخصی است
به نظر من، یکی از تناقض‌های جالب زندگی این است که آدم‌های باهوش، با وجود توانایی بالایشان در تحلیل مسائل و حل مشکلات پیچیده، گاهی در حل مسائل شخصی و روابط انسانی خود با دشواری‌های بیشتری روبه‌رو می‌شوند. البته این به معنای آن نیست که هوش مانعی برای حل مشکلات است؛ مسئله اینجاست که هوش، اگر با خودآگاهی، فروتنی و توانایی پذیرش اشتباه همراه نباشد، می‌تواند به ابزاری برای توجیه خود تبدیل شود.
آدم باهوش معمولاً توانایی خوبی در استدلال کردن دارد؛ اما همین توانایی، وقتی پای احساسات، غرور، منافع شخصی و روابط عاطفی به میان می‌آید، ممکن است به جای کشف حقیقت، در خدمت دفاع از باورهای خودش قرار بگیرد. او می‌تواند برای رفتارهایش دلایل منطقی پیدا کند، اشتباهاتش را با استدلال‌های پیچیده توجیه کند و چنان شواهد را کنار هم بچیند که در نهایت به این نتیجه برسد که حق با اوست و دیگران مقصرند. گاهی آن‌قدر در ساختن این تصویر ذهنی مهارت دارد که خودش هم متوجه نمی‌شود از واقعیت فاصله گرفته است.
در روان‌شناسی، پدیده‌هایی مانند «سوگیری تأییدی» و «استدلال انگیزه‌مند» می‌توانند بخشی از این رفتار را توضیح دهند. ذهن انسان معمولاً تمایل دارد شواهدی را ببیند که باورهای قبلی‌اش را تأیید می‌کنند و در برابر شواهد مخالف، مقاومت نشان دهد. این گرایش در افرادی که توانایی استدلال بالایی دارند نیز وجود دارد؛ زیرا توانایی بیشتر در استدلال، لزوماً به معنای آمادگی بیشتر برای پذیرفتن اشتباه نیست. گاهی انسان هرچه در دفاع از نظر خود توانمندتر باشد، در توجیه خطاهایش نیز ماهرتر می‌شود.
مشکل از جایی آغاز می‌شود که آدم به جای آنکه از هوش خود برای شناخت بهتر خویش استفاده کند، از آن برای اثبات برتری خود بهره می‌گیرد. در چنین شرایطی، دیگران نه انسان‌هایی با احساسات، تجربه‌ها و دلایل مستقل، بلکه افرادی به نظر می‌رسند که باید اشتباه بودنشان ثابت شود. آدم کم‌کم از دیدن سهم خودش در اختلاف‌ها بازمی‌ماند و فراموش می‌کند که در هر رابطه‌ای، حقیقت ممکن است چیزی فراتر از برداشت شخصی او باشد.
شاید به همین دلیل است که من گاهی صبور بودن را مهم‌تر از باهوش بودن می‌دانم. باور کن، آدم‌های باهوش زیادی را می‌شناسم که با وجود استعداد، دانش و توانایی‌های فراوان، نتوانستند به اندازه کافی صبر کنند تا زمان مناسب فرا برسد. عجله کردند، زود قضاوت کردند، زود تصمیم گرفتند، به دیگران فرصت ندادند و گاهی درست در لحظه‌ای که باید کمی بیشتر تحمل می‌کردند، همه‌چیز را از دست دادند.
صبر، البته، به معنای سکوت در برابر بی‌عدالتی، تحمل همیشگی شرایط نامطلوب یا چشم‌پوشی از حق خود نیست. صبر یعنی توانایی مدیریت واکنش‌ها، تشخیص زمان مناسب برای اقدام و پرهیز از تصمیم‌هایی که فقط برای رهایی فوری از فشار روانی گرفته می‌شوند. آدم صبور می‌داند که هر مسئله‌ای را نباید همان لحظه حل کرد، هر حرفی را نباید همان لحظه پاسخ داد و هر اختلافی را نباید به میدان اثبات حقانیت خود تبدیل کرد.
از سوی دیگر، انعطاف‌پذیری نیز یکی از مهارت‌های ارزشمند زندگی است؛ اینکه بتوانیم در صورت تغییر شرایط، مسیرمان را اصلاح کنیم، احتمال اشتباه خود را بپذیریم و بدون آنکه احساس کنیم شخصیت یا اعتبارمان زیر سؤال رفته است، از تصمیمی نادرست عقب‌نشینی کنیم. گاهی عقب‌نشینی نشانه ضعف نیست؛ نشانه آن است که آدم میان حفظ غرور و حفظ آرامش، میان اصرار بر نظر خود و رسیدن به نتیجه بهتر، تفاوت قائل شده است.
به نظرم، بسیاری از آدم‌های معمولی در همین ویژگی‌ها، یعنی صبر، انعطاف‌پذیری و کنار آمدن واقع‌بینانه با محدودیت‌های زندگی، توانایی‌هایی دارند که گاهی از چشم ما دور می‌ماند. آن‌ها شاید نتوانند برای هر اتفاقی تحلیل‌های پیچیده ارائه کنند یا برای هر تصمیمی ده‌ها دلیل بیاورند؛ اما می‌دانند چه زمانی باید سکوت کنند، چه زمانی باید کوتاه بیایند، چه زمانی باید دوباره تلاش کنند و چه زمانی باید بپذیرند که همه‌چیز مطابق میلشان پیش نخواهد رفت.
شاید راز آرامش بسیاری از آدم‌ها همین باشد: آن‌ها لازم نمی‌دانند در هر بحثی پیروز شوند، در هر اختلافی حقانیت خود را ثابت کنند یا برای هر شکست و ناکامی مقصری پیدا کنند. گاهی می‌پذیرند که زندگی پیچیده‌تر از آن است که بتوان همه‌چیز را با چند استدلال توضیح داد؛ اینکه دیگران هم ممکن است دلایل خودشان را داشته باشند و اینکه در بعضی موقعیت‌ها، حفظ یک رابطه ارزشمندتر از برنده شدن در یک بحث بی‌پایان است.
🔻🔻🔻🔻 ادامه پست
❤7🔥1👏1
🔻🔻🔻🔻
هوش به ما کمک می‌کند راه‌ها را ببینیم؛ صبر کمک می‌کند برای پیمودن آن‌ها شتاب‌زده عمل نکنیم و انعطاف‌پذیری به ما اجازه می‌دهد وقتی مسیر اشتباه است، راه دیگری را انتخاب کنیم.
شاید در نهایت، هنر زندگی کردن نه در این باشد که همیشه درست فکر کنیم، همیشه برنده باشیم یا همیشه دیگران را قانع کنیم؛ بلکه در این باشد که بتوانیم گاهی از موضع خود فاصله بگیریم، اشتباهاتمان را ببینیم، به دیگران فرصت بدهیم و بپذیریم که برای رسیدن به بعضی چیزها، بیش از هوش و استعداد، به زمان، حوصله و بلوغ فکری نیاز داریم.
گاهی آدم برای بهتر زندگی کردن، بیش از آنکه به ذهنی تیزتر نیاز داشته باشد، به دلی آرام‌تر، زبانی سنجیده‌تر و صبری بیشتر نیاز دارد.
هوش به ما کمک می‌کند راه‌ها را ببینیم؛ صبر کمک می‌کند برای پیمودن آن‌ها شتاب‌زده عمل نکنیم و انعطاف‌پذیری به ما اجازه می‌دهد وقتی مسیر اشتباه است، راه دیگری را انتخاب کنیم.
شاید در نهایت، هنر زندگی کردن نه در این باشد که همیشه درست فکر کنیم، همیشه برنده باشیم یا همیشه دیگران را قانع کنیم؛ بلکه در این باشد که بتوانیم گاهی از موضع خود فاصله بگیریم، اشتباهاتمان را ببینیم، به دیگران فرصت بدهیم و بپذیریم که برای رسیدن به بعضی چیزها، بیش از هوش و استعداد، به زمان، حوصله و بلوغ فکری نیاز داریم.
گاهی آدم برای بهتر زندگی کردن، بیش از آنکه به ذهنی تیزتر نیاز داشته باشد، به دلی آرام‌تر، زبانی سنجیده‌تر و صبری بیشتر نیاز دارد.
❤🔥7❤2👍1
🔵 چین بر جهان تسلّط نخواهد یافت (۱)
✍🏻 جوزف سولیس‌مولن
درحالی‌که ایالات متّحده مشکلات خود را دارد، برتری جهانی آینده از آنِ چین نخواهد بود. چین، و رهبری حزب کمونیست آن، علاوه بر آنکه از قرارداشتن در موقعیّتی مستحکم به دورند، با بحران‌های داخلی قریب‌الوقوع روبه‌رو هستند که نه تنها حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، که موجودیّت دولت چین به‌عنوان یک موجودیّت واحد را هم تهدید می‌کند. افزون بر این، چندین مانع غلبه‌ناپذیر برای آن وجود دارد که منافع ایالات متّحده را تهدید می‌کند یا نفوذ خود را فراتر از سواحل خود می‌گستراند.
نخست، در صورتی‌که هدف دولت، محافظت از قدرت باشد، جغرافیای چین [بدین منظور] دهشتناک است. جلگه‌های بی‌پایان منتهی به مغولستان و سیبری در شمال، صحاری و کوه‌ها در غرب، کوه‌ها و جنگل‌های انبوه در جنوب، و سواحل شرقی، که توسّط دولت‌های وحشت‌زده از چینِ توسعه‌طلب احاطه شده است. کره، ژاپن، و فیلیپین، همراه با دیگر بازیگران منطقه‌ای مؤثّر، مانند ویتنام، اندونزی، و هند، سخت خواهند کوشید تا چین را در تنگنا قرار دهند. چین، یکی از وابسته‌ترین کشورهای تجاری به نظم موجود، در صورت روی‌دادن هرگونه درگیری در دریای جنوب یا شرق، با مسئله‌ی خطرناک دسترسی به زنجیره‌ی تأمین مواجه خواهد شد.
جغرافیای داخلی چین مشکلات خود را به بار می‌آورد. از یک‌سو، جغرافیای آن به‌طور جدّی جهت تأمین مواد غذایی فقیر و ورشکسته است. براساس یک آمار شوک‌آور: سرانه‌ی زمین‌های کشاورزی چین کمتر از عربستان است. مزارع چین نیازمند حجم عظیمی کود شیمیایی و نیروی کار زیاد جهت دستیابی به محصولی متوسط است. علاوه‌براین، فقدان آبراهه‌های متّصل‌کننده‌ی شرق به غرب، انتقال حجم عظیم محصول در داخل کشور را گران و ناکارآمد می‌سازد، چراکه محصولات غذایی محلّی می‌بایست به استان‌های پرجمعیّت شرقی منتقل شوند. بزرگترین واردکننده‌ی غذای جهان، تا حدّ خیلی زیادی به تداوم ثبات زنجیره‌ی تأمین جهانی و دسترسی به بازارها وابسته است.
وسعت زیاد چین، از نظر حفظ ثبات داخلی، سبب مشکلات قومی و منطقه‌ای نیز خواهد شد. باوجود جمعیّت زیاد اویغورها و تبتی‌ها، که در مناطق راهبردی دور از پکن سکنی دارند، و نیز گروه‌های قومی کوچک در جنگل‌های کوهستانی جنوب، ح.ک.چ با خطر جدایی‌طلبان دور از مرکز روبه‌رو است. مشکلات دیگری از این قبیل از جغرافیای کشور ناشی می‌شوند؛ مثلاً استان‌های ساحلی شرقی ثروتمند نظیر جیانگسو و چجیانگ تمایل و ارتباط بیشتری با کره و ژاپن ثروتمند و جهان خارج دارند، تا نواحی بایر غربی چین. چنین استان‌هایی به‌لحاظ تاریخی در برابر کنترل پکن مقاومت کرده‌اند و جدیدترین تحرّکات حزب کمونیست چین علیه بخش فنّاوری شانگهای و طبقه‌ی میلیارد آن را باید از این منظر درک کرد؛ همچنین تصمیم حزب را مبنی بر عدم تلاش و تکرار انقلاب شیل آمریکا به‌دلیل موقعیّت مکانی ذخایر شیل چین در استان ثروتمند، بزرگ و به‌لحاظ فرهنگی متمایز سیچوان.
از دیدگاه جمعیّت‌شناختی، طرح‌های مهندسی اجتماعی حزب کمونیست چین بر مشکلات آن افزوده است. حزب، به‌دلیل ترکیبی از شهرنشینی کم‌وبیش اجباری، قحطی‌آفرینی دولتی، و سیاست دوفرزندی و سپس تک‌فرزندی، با انحطاط جمعیّتی روبه‌رو است. به‌طور خاص، این امر سبب از بین رفتن مالیات‌دهندگان، کارگران، و مصرف‌کنندگان می‌شود. حتّی بدتر، سیاست تک‌فرزندی نه فقط شدّت بحران آینده را تقویّت کرد، که منجر به همه‌گیری سقط‌جنین انتخابی شد. اساساً درست در زمانی‌که اقتصاد چین رو به فروپاشی نهاده، ده‌ها میلیون نفر از مردان جوان قادر به یافتن شغل یا همسر نیستند -این در حالی است که در سال ۲۰۳۰ چین به‌ازای هر دو کارگر و کودک، چهار بازنشسته خواهد داشت.
➣ @Notes_On_Liberty
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
✍🏻 جوزف سولیس‌مولن
درحالی‌که ایالات متّحده مشکلات خود را دارد، برتری جهانی آینده از آنِ چین نخواهد بود. چین، و رهبری حزب کمونیست آن، علاوه بر آنکه از قرارداشتن در موقعیّتی مستحکم به دورند، با بحران‌های داخلی قریب‌الوقوع روبه‌رو هستند که نه تنها حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، که موجودیّت دولت چین به‌عنوان یک موجودیّت واحد را هم تهدید می‌کند. افزون بر این، چندین مانع غلبه‌ناپذیر برای آن وجود دارد که منافع ایالات متّحده را تهدید می‌کند یا نفوذ خود را فراتر از سواحل خود می‌گستراند.
نخست، در صورتی‌که هدف دولت، محافظت از قدرت باشد، جغرافیای چین [بدین منظور] دهشتناک است. جلگه‌های بی‌پایان منتهی به مغولستان و سیبری در شمال، صحاری و کوه‌ها در غرب، کوه‌ها و جنگل‌های انبوه در جنوب، و سواحل شرقی، که توسّط دولت‌های وحشت‌زده از چینِ توسعه‌طلب احاطه شده است. کره، ژاپن، و فیلیپین، همراه با دیگر بازیگران منطقه‌ای مؤثّر، مانند ویتنام، اندونزی، و هند، سخت خواهند کوشید تا چین را در تنگنا قرار دهند. چین، یکی از وابسته‌ترین کشورهای تجاری به نظم موجود، در صورت روی‌دادن هرگونه درگیری در دریای جنوب یا شرق، با مسئله‌ی خطرناک دسترسی به زنجیره‌ی تأمین مواجه خواهد شد.
جغرافیای داخلی چین مشکلات خود را به بار می‌آورد. از یک‌سو، جغرافیای آن به‌طور جدّی جهت تأمین مواد غذایی فقیر و ورشکسته است. براساس یک آمار شوک‌آور: سرانه‌ی زمین‌های کشاورزی چین کمتر از عربستان است. مزارع چین نیازمند حجم عظیمی کود شیمیایی و نیروی کار زیاد جهت دستیابی به محصولی متوسط است. علاوه‌براین، فقدان آبراهه‌های متّصل‌کننده‌ی شرق به غرب، انتقال حجم عظیم محصول در داخل کشور را گران و ناکارآمد می‌سازد، چراکه محصولات غذایی محلّی می‌بایست به استان‌های پرجمعیّت شرقی منتقل شوند. بزرگترین واردکننده‌ی غذای جهان، تا حدّ خیلی زیادی به تداوم ثبات زنجیره‌ی تأمین جهانی و دسترسی به بازارها وابسته است.
وسعت زیاد چین، از نظر حفظ ثبات داخلی، سبب مشکلات قومی و منطقه‌ای نیز خواهد شد. باوجود جمعیّت زیاد اویغورها و تبتی‌ها، که در مناطق راهبردی دور از پکن سکنی دارند، و نیز گروه‌های قومی کوچک در جنگل‌های کوهستانی جنوب، ح.ک.چ با خطر جدایی‌طلبان دور از مرکز روبه‌رو است. مشکلات دیگری از این قبیل از جغرافیای کشور ناشی می‌شوند؛ مثلاً استان‌های ساحلی شرقی ثروتمند نظیر جیانگسو و چجیانگ تمایل و ارتباط بیشتری با کره و ژاپن ثروتمند و جهان خارج دارند، تا نواحی بایر غربی چین. چنین استان‌هایی به‌لحاظ تاریخی در برابر کنترل پکن مقاومت کرده‌اند و جدیدترین تحرّکات حزب کمونیست چین علیه بخش فنّاوری شانگهای و طبقه‌ی میلیارد آن را باید از این منظر درک کرد؛ همچنین تصمیم حزب را مبنی بر عدم تلاش و تکرار انقلاب شیل آمریکا به‌دلیل موقعیّت مکانی ذخایر شیل چین در استان ثروتمند، بزرگ و به‌لحاظ فرهنگی متمایز سیچوان.
از دیدگاه جمعیّت‌شناختی، طرح‌های مهندسی اجتماعی حزب کمونیست چین بر مشکلات آن افزوده است. حزب، به‌دلیل ترکیبی از شهرنشینی کم‌وبیش اجباری، قحطی‌آفرینی دولتی، و سیاست دوفرزندی و سپس تک‌فرزندی، با انحطاط جمعیّتی روبه‌رو است. به‌طور خاص، این امر سبب از بین رفتن مالیات‌دهندگان، کارگران، و مصرف‌کنندگان می‌شود. حتّی بدتر، سیاست تک‌فرزندی نه فقط شدّت بحران آینده را تقویّت کرد، که منجر به همه‌گیری سقط‌جنین انتخابی شد. اساساً درست در زمانی‌که اقتصاد چین رو به فروپاشی نهاده، ده‌ها میلیون نفر از مردان جوان قادر به یافتن شغل یا همسر نیستند -این در حالی است که در سال ۲۰۳۰ چین به‌ازای هر دو کارگر و کودک، چهار بازنشسته خواهد داشت.
➣ @Notes_On_Liberty
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
Nationmaster
Countries Compared by Agriculture > Arable land > Hectares per capita. International Statistics at NationMaster.com
Arable land (hectares per person). Arable land (hectares per person) includes land defined by the FAO as land under temporary crops (double-cropped areas are counted once), temporary meadows for mowing or for pasture, land under market or kitchen gardens…
❤6👍6👎1👏1🤣1
🔵 #معرفی_کتاب
| ارزش‌ها |
Value(s) :
Building a Better World for All
نویسنده: Mark Carney
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
https://t.me/bpluscast/158
| ارزش‌ها |
Value(s) :
Building a Better World for All
نویسنده: Mark Carney
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
https://t.me/bpluscast/158
Telegram
بی‌پلاس کم‌حجم
اپیزود ۱۲۰ بی‌پلاس ۲۲ مهرماه ۱۴۰۵
بشنوید با حجم کم و بدون افت کیفیت
معرفی کتاب:
| ارزش‌ها |
Value(s) :
Building a Better World for All
نویسنده: Mark Carney
صفحۀ نظرات در وبسایت رسمی
#بی‌پلاس_کم‌حجم
بشنوید با حجم کم و بدون افت کیفیت
معرفی کتاب:
| ارزش‌ها |
Value(s) :
Building a Better World for All
نویسنده: Mark Carney
صفحۀ نظرات در وبسایت رسمی
#بی‌پلاس_کم‌حجم
❤4👏1🤮1
🔵 چین بر جهان تسلّط نخواهد یافت (۲)
✍🏻 جوزف سولیس‌مولن
درباره‌ی فروپاشی اقتصادی آتی، حزب کمونیست چین، به‌دلیل موقعیّت منحصربه‌فرد خود در بیست سال گذشته به‌عنوان صادرکننده‌ی عمده‌ی جهانی، با استفاده از اعتبار نامحدود دولتی، یارانه‌های صنعتی، و دامپینگ، توانسته هرگونه کندی اقتصادی احتمالی را از بین ببرد و بنابراین، اشتغال تقریباً کامل را حفظ کند. با این حال، کاهش بازده بدهی اضافی و ادامه‌ی تولید بیش از حد، همراه با مصرف پایین‌تر از حد داخلی و رقابت نیروی کار ارزان در منطقه، به‌معنای آن است که این سررسید به پایان رسیده است. مجموع بدهی فعلی سه برابر تولید سالانه‌ی اقتصاد چین است، و بسط بدهی و اعتبار در سالیان اخیر شتاب گرفته است. تا سال گذشته، نظام مالی چین پنج برابر حجم پول نظام فدرال‌رزرو در ماه پول خلق کرده. برای مثال، بنا به گزارش سیتی‌گروپ، نظام مالی چین تنها در سال ۲۰۱۸ هشتاد درصد تمام خلق اعتبار خصوصی جهان را به خود اختصص داده است. به‌دلیل سوءسرمایه‌گذاری هدایت‌شده از سوی دولت مرکزی، مجموع وام‌های ناکارآمد حدود ۷ تریلیون دلار برآورد شده است. از منظر برخی چشم‌اندازها، بحران غیرمنتظره‌ای که بازارهای مالی غرب را فلج کرد، کمتر از یک تریلیون دلار از این‌دست وام‌های بد را در بر داشت.
علاوه‌براین، بیشتر بدهی‌ها کوتاه‌مدّت‌اند، این بدین معناست که این وام‌ها با تجدید بدهی جدید پرداخت می‌شوند. این شیوه‌ی در حال پیشرفت، به بازدهی کاهنده منجر می‌شود. به گزارش اکونومیست، سه‌چهارم وام‌های جدید در چین صرفاً به پرداخت بهره‌ی وام‌های موجود اختصاص یافته است. در همین حال، کلّ عوامل بهره‌وری، که طی دهه‌ی نخست قرن جدید رشد داشت، از آن پس تاکنون ثابت بوده است.
ابتکار کمربند و جاده (BRI) تنها وضعیّت را بدتر می‌کند: خلق بیشتر یوآن، که برای پروژه‌هایِ با ارزشِ اقتصادیِ مشکوک و ابرازهای بازپرداخت به همان اندازه مشکوک، هزینه شده و وام داده می‌شود. با این‌همه، سیاست‌های ح.ک.چ که اشتغال و ثبات دولت را بر کارآیی و بهره‌وری ترجیح می‌دهد، به‌معنای آن است که تولید صنعتی مازاد چین باید به جایی گسیل یابد.
به‌طور خلاصه، BRI کار نمی‌کند. شی جین‌پینگ پیشتر مکرراً نشان داده است که اقتصاد به‌طور جدّی اصلاح‌پذیر نیست. بیشتر فنّاوری پیشرفته‌ی آن خریداری یا سرقت شده است، و چنانکه شواهد اخیر داده، حزب کمونیست چین مطلقاً نمی‌تواند بخش فنّاوری آزاد و پویای شانگهای را تحمّل کند. این کشور با انحطاط جمعیّتی روبه‌رو است، و با تکیه بر زنجیره‌ی تأمین جهانی و دسترسی آزاد به بازارهای مصرفی خارجی، یکی از کشورهای وابسته به نظم موجود است. کشوری غرقه در اقلیّت‌های ناآرام، نخبگان مقاوم، تریلیون‌ها دلار بدهی بد که در نظام مالی کثیف آن پنهان شده، و از این نقطه‌نظر، نمی‌توان یوآن را رقیبی برای هژمونی دلار ایالات متّحده دانست -که پیشتر امتحان شده و شکست خورده است.
با وجود تمام تبلیغات حزب کمونیست چین، تکّه‌تکّه‌شدن به‌جای وحدت، معرّفه‌ی تاریخ چین است. در گستره‌ی دو هزاره، مرزهای امروزی تنها سیصد سال تحت سلطه‌ی اقتدار مرکزی دودمان هان بوده است. چین، با وضع کنونی که در دریای شرق و جنوب محاصره شده است، تا اواخر دهه‌ی ۲۰۳۰ با خطر فروپاشی و تکّه‌تکّه‌شدن جدّی روبه‌رو است.
منبع: بنیاد میزس
درباره‌ی نویسنده: جوزف سولیس‌مولن فارغ‌التّحصیل دانشگاه اسپرینگ آربر، دانشجوی فارغ‌التّحصیل حاضر در دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه ایلینوی است.
#چین
#حزب_کمونیست_چین
#کمونیسم
@Notes_On_Liberty
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
✍🏻 جوزف سولیس‌مولن
درباره‌ی فروپاشی اقتصادی آتی، حزب کمونیست چین، به‌دلیل موقعیّت منحصربه‌فرد خود در بیست سال گذشته به‌عنوان صادرکننده‌ی عمده‌ی جهانی، با استفاده از اعتبار نامحدود دولتی، یارانه‌های صنعتی، و دامپینگ، توانسته هرگونه کندی اقتصادی احتمالی را از بین ببرد و بنابراین، اشتغال تقریباً کامل را حفظ کند. با این حال، کاهش بازده بدهی اضافی و ادامه‌ی تولید بیش از حد، همراه با مصرف پایین‌تر از حد داخلی و رقابت نیروی کار ارزان در منطقه، به‌معنای آن است که این سررسید به پایان رسیده است. مجموع بدهی فعلی سه برابر تولید سالانه‌ی اقتصاد چین است، و بسط بدهی و اعتبار در سالیان اخیر شتاب گرفته است. تا سال گذشته، نظام مالی چین پنج برابر حجم پول نظام فدرال‌رزرو در ماه پول خلق کرده. برای مثال، بنا به گزارش سیتی‌گروپ، نظام مالی چین تنها در سال ۲۰۱۸ هشتاد درصد تمام خلق اعتبار خصوصی جهان را به خود اختصص داده است. به‌دلیل سوءسرمایه‌گذاری هدایت‌شده از سوی دولت مرکزی، مجموع وام‌های ناکارآمد حدود ۷ تریلیون دلار برآورد شده است. از منظر برخی چشم‌اندازها، بحران غیرمنتظره‌ای که بازارهای مالی غرب را فلج کرد، کمتر از یک تریلیون دلار از این‌دست وام‌های بد را در بر داشت.
علاوه‌براین، بیشتر بدهی‌ها کوتاه‌مدّت‌اند، این بدین معناست که این وام‌ها با تجدید بدهی جدید پرداخت می‌شوند. این شیوه‌ی در حال پیشرفت، به بازدهی کاهنده منجر می‌شود. به گزارش اکونومیست، سه‌چهارم وام‌های جدید در چین صرفاً به پرداخت بهره‌ی وام‌های موجود اختصاص یافته است. در همین حال، کلّ عوامل بهره‌وری، که طی دهه‌ی نخست قرن جدید رشد داشت، از آن پس تاکنون ثابت بوده است.
ابتکار کمربند و جاده (BRI) تنها وضعیّت را بدتر می‌کند: خلق بیشتر یوآن، که برای پروژه‌هایِ با ارزشِ اقتصادیِ مشکوک و ابرازهای بازپرداخت به همان اندازه مشکوک، هزینه شده و وام داده می‌شود. با این‌همه، سیاست‌های ح.ک.چ که اشتغال و ثبات دولت را بر کارآیی و بهره‌وری ترجیح می‌دهد، به‌معنای آن است که تولید صنعتی مازاد چین باید به جایی گسیل یابد.
به‌طور خلاصه، BRI کار نمی‌کند. شی جین‌پینگ پیشتر مکرراً نشان داده است که اقتصاد به‌طور جدّی اصلاح‌پذیر نیست. بیشتر فنّاوری پیشرفته‌ی آن خریداری یا سرقت شده است، و چنانکه شواهد اخیر داده، حزب کمونیست چین مطلقاً نمی‌تواند بخش فنّاوری آزاد و پویای شانگهای را تحمّل کند. این کشور با انحطاط جمعیّتی روبه‌رو است، و با تکیه بر زنجیره‌ی تأمین جهانی و دسترسی آزاد به بازارهای مصرفی خارجی، یکی از کشورهای وابسته به نظم موجود است. کشوری غرقه در اقلیّت‌های ناآرام، نخبگان مقاوم، تریلیون‌ها دلار بدهی بد که در نظام مالی کثیف آن پنهان شده، و از این نقطه‌نظر، نمی‌توان یوآن را رقیبی برای هژمونی دلار ایالات متّحده دانست -که پیشتر امتحان شده و شکست خورده است.
با وجود تمام تبلیغات حزب کمونیست چین، تکّه‌تکّه‌شدن به‌جای وحدت، معرّفه‌ی تاریخ چین است. در گستره‌ی دو هزاره، مرزهای امروزی تنها سیصد سال تحت سلطه‌ی اقتدار مرکزی دودمان هان بوده است. چین، با وضع کنونی که در دریای شرق و جنوب محاصره شده است، تا اواخر دهه‌ی ۲۰۳۰ با خطر فروپاشی و تکّه‌تکّه‌شدن جدّی روبه‌رو است.
منبع: بنیاد میزس
درباره‌ی نویسنده: جوزف سولیس‌مولن فارغ‌التّحصیل دانشگاه اسپرینگ آربر، دانشجوی فارغ‌التّحصیل حاضر در دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه ایلینوی است.
#چین
#حزب_کمونیست_چین
#کمونیسم
@Notes_On_Liberty
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
Statista
China: growth rate of money supply | Statista
This statistic shows the growth rate of China's money supply from 2013 to 2023, i.e. the growth rate of the M2 money supply. M2 is made up of the nonbanks' demand deposits as well as all the cash in circulation (M1) and short-term deposits. In 2023, China's…
❤4👍2🤡2
🔵 نقشه بدهی کشورهای اتحادیه اروپا نسبت به تولید ناخالص داخلی
✔️ نکات کلیدی
نسبت بدهی اتحادیه اروپا در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۵ به ۸۲ درصد تولید ناخالص داخلی رسید؛ این رقم در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۱ معادل ۹۲ درصد بود.
در حالی که نسبت بدهی در یونان و ایتالیا رو به کاهش است، بدهی فرانسه در ماه سپتامبر به رکورد ۴ تریلیون دلار رسید. فرانسه همچنین با بیشترین کسری بودجه در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا مواجه است.
با افزایش چشمگیر هزینه‌های دفاعی کشورهای اروپایی، حجم بدهی دولت‌ها نیز در حال افزایش است؛ موضوعی که نگرانی‌هایی درباره ثبات مالی دولت‌ها ایجاد کرده است.
در فرانسه، افزایش نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی باعث شد مؤسسه رتبه‌بندی اعتباری فیچ (Fitch) در ماه سپتامبر رتبه اعتباری این کشور را کاهش دهد. فرانسه هم‌زمان با بی‌ثباتی سیاسی مستمر روبه‌رو بوده و حجم بدهی آن اخیراً به رکورد ۴ تریلیون دلار رسیده است.
این نمودار، نسبت بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی را در کشورهای اتحادیه اروپا نشان می‌دهد و بر اساس داده‌های یورواستات (Eurostat) تهیه شده است.
✔️ وضعیت نسبت بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۵
جدول زیر، بدهی ناخالص دولت‌ها را به‌صورت درصدی از تولید ناخالص داخلی در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد.
| 🇬🇷 یونان | ۱۵۳٪
| 🇮🇹 ایتالیا | ۱۳۸٪
| 🇫🇷 فرانسه | ۱۱۴٪
| 🇧🇪 بلژیک | ۱۰۷٪
| 🇪🇸 اسپانیا | ۱۰۴٪
| 🇵🇹 پرتغال | ۹۶٪
| 🇦🇹 اتریش | ۸۵٪
| 🇫🇮 فنلاند | ۸۴٪
| 🇭🇺 مجارستان | ۷۵٪
| 🇸🇮 اسلوونی | ۷۰٪
| 🇨🇾 قبرس | ۶۴٪
| 🇸🇰 اسلواکی | ۶۳٪
| 🇩🇪 آلمان | ۶۲٪
| 🇭🇷 کرواسی | ۵۸٪
| 🇵🇱 لهستان | ۵۷٪
| 🇷🇴 رومانی | ۵۶٪
| 🇲🇹 مالت | ۴۸٪
| 🇱🇻 لتونی | ۴۶٪
| 🇳🇴 نروژ | ۴۵٪
| 🇨🇿 جمهوری چک | ۴۳٪
| 🇳🇱 هلند | ۴۳٪
| 🇱🇹 لیتوانی | ۴۱٪
| 🇮🇪 ایرلند | ۳۵٪
| 🇸🇪 سوئد | ۳۴٪
| 🇩🇰 دانمارک | ۳۰٪
| 🇱🇺 لوکزامبورگ | ۲۶٪
| 🇪🇪 استونی | ۲۴٪
| 🇧🇬 بلغارستان | ۲۴٪
| اتحادیه اروپا | ۸۲٪
✔️ بررسی وضعیت بدهی در کشورهای منتخب
۱. یونان: بالاترین نسبت بدهی در اتحادیه اروپا
اقتصاد یونان در سال ۲۰۲۵، با حمایت بخش‌های گردشگری، املاک و مستغلات و کشتیرانی، عملکرد مطلوبی داشته است؛ بااین‌حال، این کشور همچنان بالاترین نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی را در اتحادیه اروپا دارد.
البته این نسبت در سال‌های اخیر به‌طور پیوسته کاهش یافته است؛ به‌گونه‌ای که از ۱۸۰ درصد در سال ۲۰۲۲ به ۱۵۳ درصد در سال ۲۰۲۵ رسیده است.
در پی بهبود شرایط اقتصادی، یونان صندوقی برای سرمایه‌گذاری در حوزه نوآوری و زیرساخت‌ها با همکاری بلک‌راک (BlackRock) راه‌اندازی کرده است که هدف آن جذب ۱.۲ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری خارجی است.
🔻🔻🔻🔻ادامه پست
✔️ نکات کلیدی
نسبت بدهی اتحادیه اروپا در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۵ به ۸۲ درصد تولید ناخالص داخلی رسید؛ این رقم در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۱ معادل ۹۲ درصد بود.
در حالی که نسبت بدهی در یونان و ایتالیا رو به کاهش است، بدهی فرانسه در ماه سپتامبر به رکورد ۴ تریلیون دلار رسید. فرانسه همچنین با بیشترین کسری بودجه در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا مواجه است.
با افزایش چشمگیر هزینه‌های دفاعی کشورهای اروپایی، حجم بدهی دولت‌ها نیز در حال افزایش است؛ موضوعی که نگرانی‌هایی درباره ثبات مالی دولت‌ها ایجاد کرده است.
در فرانسه، افزایش نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی باعث شد مؤسسه رتبه‌بندی اعتباری فیچ (Fitch) در ماه سپتامبر رتبه اعتباری این کشور را کاهش دهد. فرانسه هم‌زمان با بی‌ثباتی سیاسی مستمر روبه‌رو بوده و حجم بدهی آن اخیراً به رکورد ۴ تریلیون دلار رسیده است.
این نمودار، نسبت بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی را در کشورهای اتحادیه اروپا نشان می‌دهد و بر اساس داده‌های یورواستات (Eurostat) تهیه شده است.
✔️ وضعیت نسبت بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۵
جدول زیر، بدهی ناخالص دولت‌ها را به‌صورت درصدی از تولید ناخالص داخلی در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد.
| 🇬🇷 یونان | ۱۵۳٪
| 🇮🇹 ایتالیا | ۱۳۸٪
| 🇫🇷 فرانسه | ۱۱۴٪
| 🇧🇪 بلژیک | ۱۰۷٪
| 🇪🇸 اسپانیا | ۱۰۴٪
| 🇵🇹 پرتغال | ۹۶٪
| 🇦🇹 اتریش | ۸۵٪
| 🇫🇮 فنلاند | ۸۴٪
| 🇭🇺 مجارستان | ۷۵٪
| 🇸🇮 اسلوونی | ۷۰٪
| 🇨🇾 قبرس | ۶۴٪
| 🇸🇰 اسلواکی | ۶۳٪
| 🇩🇪 آلمان | ۶۲٪
| 🇭🇷 کرواسی | ۵۸٪
| 🇵🇱 لهستان | ۵۷٪
| 🇷🇴 رومانی | ۵۶٪
| 🇲🇹 مالت | ۴۸٪
| 🇱🇻 لتونی | ۴۶٪
| 🇳🇴 نروژ | ۴۵٪
| 🇨🇿 جمهوری چک | ۴۳٪
| 🇳🇱 هلند | ۴۳٪
| 🇱🇹 لیتوانی | ۴۱٪
| 🇮🇪 ایرلند | ۳۵٪
| 🇸🇪 سوئد | ۳۴٪
| 🇩🇰 دانمارک | ۳۰٪
| 🇱🇺 لوکزامبورگ | ۲۶٪
| 🇪🇪 استونی | ۲۴٪
| 🇧🇬 بلغارستان | ۲۴٪
| اتحادیه اروپا | ۸۲٪
✔️ بررسی وضعیت بدهی در کشورهای منتخب
۱. یونان: بالاترین نسبت بدهی در اتحادیه اروپا
اقتصاد یونان در سال ۲۰۲۵، با حمایت بخش‌های گردشگری، املاک و مستغلات و کشتیرانی، عملکرد مطلوبی داشته است؛ بااین‌حال، این کشور همچنان بالاترین نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی را در اتحادیه اروپا دارد.
البته این نسبت در سال‌های اخیر به‌طور پیوسته کاهش یافته است؛ به‌گونه‌ای که از ۱۸۰ درصد در سال ۲۰۲۲ به ۱۵۳ درصد در سال ۲۰۲۵ رسیده است.
در پی بهبود شرایط اقتصادی، یونان صندوقی برای سرمایه‌گذاری در حوزه نوآوری و زیرساخت‌ها با همکاری بلک‌راک (BlackRock) راه‌اندازی کرده است که هدف آن جذب ۱.۲ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری خارجی است.
🔻🔻🔻🔻ادامه پست
❤10