📝ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود ...

✏️#مرضیه_ستوده

(این یادداشت با یاد و خاطره‌ی پوران‌دخت ‌سلطانی، مادر کتاب‌داری نوین ایران، نوشته شد ...
که نماد شخصیت ملی-فرهنگی و ایران‌دوستی تمام عیار است.)

هر چند وقت یک‌بار، فرهنگ و هنر دوستی فرح پهلوی مطرح می‌شود و انگار سوزن بعضی گیر کرده باشد هی خاطرنشان می‌کنند، کانون پرورش فکری کودکان و موزه‌ی هنرهای معاصر و لباس سوزن‌دوزی و از این حرف‌ها ...
و من همیشه حیرت زده می‌شوم چون باورم نمی‌شود که فرهنگ‌دوستی مقطعی باشد و فقط در یک بازه‌ی زمانی مشخص باشد یعنی تا زمانی که فرح پهلوی در ایران بود، فرهنگ‌دوست بود بعد دیگر هرگز هیچی فرهنگی و هنردوست نبوده و نیست ...
اول مایلم احساسم را که از حافظه‌ی جمع جدا نیست، نسبت به فرح پهلوی بگویم. در زندگی، دو بار خواسته‌ام او را با اشتیاق و همدردی بغل کنم. یک بار در کودکی، وقتی از مدرسه‌مان دیدن کرد و بعدها وقتی داغ دید ...
مدرسه‌ی ما را دو روز تعطیل کردند که دکورسازی کنند و پیش‌فنگ پس‌فنگ ببندند تا ورود و دیدار شهبانو ...
آخرهای پاییز بود و سوز سردی می‌آمد، ما را به صف کردند و مدتی دراز سر پا در سرما نگه داشتند، پرچم و گل دستمان دادند و ما حنجره‌های خود را پاره کردیم: "شهبانو فرح جان ماست، نور دو چشمان ماست"
و او فقط یک لحظه‌ی کوتاه، خیلی کوتاه از جلوی ما رد شد و با ما بای‌بای کرد. اما همان یک لحظه‌ی کوتاه، کافی بود تا دل جمال‌پرست ما را بلرزاند و با خود ببرد ...
فرح دیبا- پهلوی، زیبا بود انقدر زیبا و خوش آب و رنگ بود که انگار از کره‌ای دیگر آمده بود. با لبخندی شیرین، بلند بالا، خوش‌تیپ، چه پوستی گل‌بهی و اطراف ما از بوی عطر گل‌های عالم در همان لحظه‌ی کوتاه آکنده شد...

زمان گذشت ...
حال به مشاهده خود و مستندات می‌پردازم. کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، با فکر و ابتکار فیروز شیروانلو و همکاری لیلی امیرارجمند تأسیس شد.
در کانون برای تهیه فیلم، آموزش و انتشار کتاب برای کودکان و نوجوانان، ایجاد کتاب‌خانه در شهرستان‌ها و روستاهای دوردست، هنرمندان، نویسندگان، شاعران و فیلم‌سازان ‌فعالیت داشتند، خلاقیت و خدمت می‌کردند مثل : سیروس طاهباز، احمدرضا احمدی، عباس کیارستمی، ناصر زراعتی و خیلی‌های دیگر...
و در زمینه‌ی موسیقی، شیدا قرچه‌داغی، منفردزاده، حسین علیزاده و خیلی‌های دیگر ...
و به همت و کوشش پرویز دوایی، فیلم‌های کانون به جشنواره‌های بین المللی راه یافت. نتیجه‌ی فعالیت‌ها، آثار ارزنده و ماندگاری‌ست که اکنون در یوتیوب در دسترس است.
چنان که در همه‌ی کشورهای نظام پادشاهی رسم است، ملکه به کارهای آموزشی، فرهنگی و خیریه می‌پردازد.
نقش فرح پهلوی در کانون، فقط ایجاد دفتر دستک بود و بعد ساواک که مدام مزاحم خلاقیت و فعالیت هنرمندان بود، لیلی امیرارجمند واسطه می‌شد و علیاحضرت با نوشتن نامه‌ای، ساواک را دور می‌کرد و به ساواک می‌گفت چخه ... در تأسیس موزه‌ی هنرهای معاصر هم همین طور، ایشان اجازه‌ی خرید آثار هنری می‌داد و روبان افتتاح قیچی می‌کرد. همین ...
باری، فرهنگ و هنر دوستی، مقطعی نمی‌شود بعضی که در کانون فعال بودند و بعد از مهاجرت یا تبعید، به فراخور هنر و امکانات خود کارهای ارزنده‌ای ارائه دادند. این طبیعت آدمی‌ست که در غربت، فرهنگ دوستی‌اش دو چندان می‌شود...
دو نفر که می‌شناسم مثال می‌زنم:
شیدا قرچه داغی موسیقیدان و آهنگ‌ساز، که پایه‌گذار بخش موسیقی در کانون بود، بعد از مهاجرت، روی ترجمه‌ی انگلیسی منظومه پریای شاملو یک اپرا – باله ساخت که در تورنتو روی صحنه رفت و اجرا شد.
و ناصر زراعتی، در تبعید داستان‌های صوتی بسیاری در دسترس علاقمندان گذاشت و با افتتاح کتابفروشی و نشر in کتاب در حال و هوای فرهنگی، آن چه از دستش برآمده انجام داده.
و دیگرانی که در غربت و تبعید، اندوه و دلتنگی خود را در بستر فرهنگی ایران و ایران‌دوستی دم زده‌اند.
فرح پهلوی همان طور که هیچ نقشی در کانون نداشت به جز دفتر دستک با هیچ‌کدام از فعالان کانون هیچ تماسی بعد از فرار از ایران در این سال‌ها نداشته. حتی با لیلی امیرارجمند که دوست صمیمی بودند.
ایشان در مزون‌های پاریس رفت و آمد داشت و مهمانی‌های رویال. و هم‌چنان شیک‌پوش و خوش‌تیپ. اما فرهنگ و هنر دوستی هیچ کس از ایشان ندیده. تا به حال کسی سخنی در قلمرو ادب و هنر از ایشان شنیده؟ تا به حال ایشان در بستر فرهنگی، متنی در خور توجه نوشته؟
وقتی ایشان در مزون‌های پاریس رفت و آمد داشت و خرید می‌کرد، چند محله آن‌ورتر، شاهرخ مسکوب تحلیل‌گر و پژوهش‌گر شاهنامه، در اتاقکی در یک عکاس‌خانه زندگی می‌کرد.

این که عزیزان هی غرغره می‌کنند موزه‌ی فرش و آبگینه و تئاتر شهر ... در همین راستا، مثلا چرا شهبانوی فرهنگ دوست به فکرش نرسید که به یاد کهن دیارا، یک بنیاد شاهنامه پژوهی تأسیس کند و به جای ابی و شاهین و شاهکار، از هنرمندان بخواهد برای تئاتر و اجرای نقالی، مکانی در نظر بگیرند و یا تأسیس یک مدرسه‌ی زبان فارسی که حداقل یاسمن بی‌سواد و نوه‌ها کمی فارسی فرا بگیرند.
وقتی فرهنگ و هنر دوستی فقط دفتر دستک بوده باشد، آخر عمری دیگر قد و بالا و عطر و پیتان و کلاه و عینک به کار نمی‌آید، سلیقه‌ی هنری ایشان شاهکار بینش فلان است.

تا بوده چنین بوده، آدم‌های فرهنگ دوست، پرنسیپ‌های محکم اخلاقی دارند. اما اعلحضرت و ایشان، امیرعباس هویدا نخست وزیر فرهنگی خود را دادند زیر تیغ و خودشان زدند به چاک ...

✅Ellinne

🏍 میزان انتشار آلایندگی هر موتور سیکلت، بیش از ۱۸ برابر یک خودروی سبک است.

https://tejaratnews.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-46/618921-%D8%A2%D9%84%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%85%D9%88%D8%AA%D9%88%D8%B1%D8%B3%DB%8C%DA%A9%D9%84%D8%AA-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%B1

🏁Ellinne

🫒صعود قیمت روغن زیتون

💵Ellinne

⚰️ جیمی کارتر، رئیس‌جمهور سابق آمریکا، در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت؛ از نام‌آشناترین روسای‌جمهور آمریکا برای ایرانیان!

🤝مرتضی نیک‌نهاد
در روزهای گذشته بندرعباس رویداد فرهنگی مهمی تحت عنوان «خواجه‌عطا» وزیر ملوک هرمز و نام محله‌ای ساحلی در بندرعباس را تجربه کرد. از این رو باید جدی‌اش گرفت و در مورد ویژگی‌های برجستهٔ آن حرف زد. فستیوال خواجه‌عطا را می‌شود روز پاسداشت آیین‌های کهن مردم ساحل‌نشین هرمزگان دانست.
فرهنگ و سنت آنقدر لابلای محصولات تلویزیون و رویدادهای دولتی، مورد مصرف و دستمالی قرار گرفته بود و همچنین دستمایهٔ لودگی و مسخرگی شده بود که سالها همه روی‌گردان شده بودند از آنچه دارد به غلط نمایش داده می‌شود و بدتر این که حتی موجب خجالت و شرمساری عام مردم بود، یک قهر بزرگ و هجوم به سمت نمایش‌های امروزی و نامتناسب با زیست‌بوم و ریشه‌های مهم فرهنگی. اما حالا زمان بازگشت است، بازگشت به خود، بازگشت به ایدهٔ بازیابی ریشه‌های زنگارگرفته. فرهنگ آدم‌ها را کنار هم جمع می‌کند، این ذات فرهنگ است، صدا می‌زند، به صف می‌کند، زیبایی را در روزگار زشت یادآوری می‌کند، امید می‌بخشد و بعد شادمانی، شادمانی زادهٔ امید است. گمان می‌کنم فرهنگ و سنت‌ها در حال پوست‌اندازی و سر برآوردنند، افتخار کنیم ولی در پرستش آن مراقبت کنیم، پرستش موجب جنگ و نادیدن دیگر فرهنگ‌هاست.
چه کسی صدای لوطی‌یان را زشت و ناجور می‌داند، چه کسی لباس رنگ در رنگ زنان را از مُدافتاده و منسوخ می‌داند، بشماریم و ببینیم که دشمن زیبایی کیست. ایده‌های رویدادهای فرهنگی هرمزگان از کنگ تا لافت و بندرعباس بیش از پیش دارد به بستر اصلیش پیوند می‌خورد دریا و دریانوردی و مردم. صحنهٔ اصلی دریاست. همه دور دریا جمع می‌شویم. آیین‌های سنتی هرمزگان برخواسته از پیوند صلح‌آمیز آیین‌های گوناگون در طول چند صد سال است، از آفریقا و هند و جنوب خلیج‌فارس و غیره. «فرهنگ» ناجی ماست،ناجی اگر غرق شود همه غرق می‌شویم.

💗Ellinne

☠️ فاطمه کریمخان
مثلا شما فکر می‌کنید این هنر اسرائیل است که اول یک حمله انجام می‌دهد، وقتی امدادگران و مردم برای کمک جمع می‌شوند حمله‌ی دوم را انجام می‌دهد ولی گزارش «زندگی زیر پهپاد» استفورد نشان می‌دهد این روشن قبلا در پاکستان و افغانستان توسط آمریکا امتحان شده

🌎Ellinne

💶The US and European business cycles are decoupling, which is highly unusual.

https://x.com/MostafaBushehri/status/1873433963567681665?mx=2

✅Ellinne

👑شب کریسمس سال ۱۹۷۷ (دی ۱۳۵۶) جیمی کارتر به ایران سفر کرد و در ضیافت کاخ نیاوران، شاه را «محبوب مردم» و ایران را «جزیره ثبات» در منطقه نامید. کارتر خطاب به محمدرضا پهلوی گفت: «به دلیل رهبری بزرگ شاه، ایران جزیره ثبات در یکی از آشوب‌زده‌ترین نقاط جهان شده است. اعلی‌حضرت، این به دلیل تکریم بسیار نسبت به شما، رهبری شما و احترام و ستایش و عشقی است که ملت ایران به شما دارد. هیچ کشور دیگری در جهان برای برنامه‌ریزی مشترک از ایران به آمریکا نزدیک‌تر نیست. هیچ کشور دیگری برای بررسی مشکلات منطقه‌ای که مورد علاقه هر دو طرف ما نیز است ارتباط نزدیک‌تری از ایران با ما ندارد و هیچ رهبر دیگری نزد من احترامی عمیق‌تر و رابطه‌ای دوستانه‌تر ندارد».

دقیقاً یک سال بعد در دی ۱۳۵۷ در «کنفرانس گوادلوپ» جیمی کارتر اما اولین کسی است که به گفته ژیسکار دستن رئیس‌جمهور وقت فرانسه پشت سر شاه را خالی می‌کند و دیگر قصد حمایت از او را ندارد. دستن در کتاب خاطرات خود با عنوان «قدرت و زندگی» درباره این کنفرانس و موضوع بحران ایران نوشته است: «تنها کشوری که در این جلسه زنگ پایان حکومت شاه را به صدا درآورد، نماینده آمریکا بود ‏که اعتقاد داشت وقت تغییر حکومت ایران فرا رسیده. این حرف همه ما را متحیر و متعجب کرد؛ چون تا آن‌جا که ما مطلع بودیم آمریکا پشتیبان حکومت وقت ایران بود. کارتر در این جلسه اصرار داشت که هیچ امیدی به بقایِ حکومت شاه نیست و او از این حکومت حمایت نخواهد کرد و احتمال برقراری یک حکومت نظامی را می‌داد».
#حمیدرضا_یوسفی

🗳Ellinne

☀️ یوزر
من ایران نیستم، بالای ده سال هست که نیستم. سر کار میرم، حدود ۶ سال دانشگاه رفتم و تعداد خیلی کمی دوست ایرانی دارم؛ ۹۵ درصد مکالمات روزمره‌ام انگلیسیه اما اینجا که مینویسم یا توی حرف زدم با دوستام سعی میکنم اصلا کلمات انگلیسی استفاده نکنم، درسته ممکنه گاهی از دستم در بره اما تلاشم بر اینه که فارسی صحبت کنم.
برام حجم کلمات انگلیسی که توی نوشتار خیلی‌ها میبینم واقعا عجیبه. تو کتم نمیره که لیترلی آسونتر از عینا باشه
یا اگزجره بیاد تو ذهنتون ولی اغراق و بزرگنمایی نیاد. یا مثلا تا الان گفتن سخته که میگید سو فار؟
دیگه مهمونی نمیرید فقط پارتی میکنید؟!

🦁Ellinne

🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 پارا لیزا
در انگلستان قانونی هست به اسم "قانون کلر" یا "Clare's Law" که به زن‌ها اجازه می‌ده پیشینه‌ی کیفری مردهایی که باهاشون دیت می‌کنن رو چک کنن و به راحتی از پلیس درخواست اطلاعات فلان فرد رو بکنن.
این قانون بعد از قتل کلر وود توسط اکسش تو انگلستان تصویب شد.

👫Ellinne

👍 نیکی
آیا می‌دانستید به جای «لیترالی» می‌تونید بگید «به معنای واقعی کلمه» یا «جدی جدی»؟


🔈Ellinne

🛢صادرات نفت خام آمریکا به هلند

🇳🇱Ellinne

⬅️نود سال پیش در شش دی‌ماه ۱۳۱۳ به دستور رضا شاه نام کشور ما در سطح بین‌المللی از «پرشیا» به «ایران» تغییر یافت. در روز ده دی ماه سعید نفیسی ادیب، آکادمیسین و ایران‌شناسِ برجسته طی مقاله‌ای که در روزنامه‌ی «اطلاعات» چاپ شد دلایل این تغییر مهم را توضیح داد. او در مقاله‌ی «از این پس همه باید کشور ما را به نام ایران بشناسند» توضیح مبسوط داد که چرا نامِ «ایران» برای کشور دقیق‌تر و‌ کامل‌تر است. شاید مهم‌ترین دلیل این‌بود که پرشیا یا پرس یا پارس فقط اشاره به بخشی از خاک و فرهنگ داشت و عظمتِ وطن را نشان نمی‌داد و منشااختلاف‌هایی نیز بود. نفیسی همراه محمدعلی فروغی و حسن تقی‌زاده این تصمیم را گرفته و به اطلاع رضا شاه رساندند او نیز دستور داد که «ایران» جای «پرشیا» را بگیرد. این فقط یک تغییر نام نبود بلکه احضار بخش مهمی از تاریخ بود که در غبار تشتت هولناک دوره‌ی قاجار گم شده‌ بود. احضار میراث داریوش و البته مفهوم «ایران‌شهر» که در دوران ساسانیان نامِ کشور ما محسوب می‌شد. ایران‌شهری که علاوه بر مفهوم جغرافیایی معمای فرهنگی عظیمی داشت و اشاره به قومِ آریایی کوچنده به فلات مرکزی و گستره‌ی عظیم نژادی‌اش. جالب این‌که بعدها تفکر کمونیستی و بعد اسلام‌گرا به‌شدت به این مفهوم حمله کرد و آن را «فاشیستی» و مرتجع نامید. جالب اینکه هر سه مرد فرهنگ‌سازی که نام‌شان رفت تا سال‌ها به عنوان لیبرال فراماسونر و... تحقیر و تخفیف داده شدند. اما حالا در یک دهه‌ی گذشته انگار بخش عمده‌ای از ایرانیان دارند به ریشه‌های کهن و اهمیت مرزهاشان بیش‌از پیش فکر می‌کنند. یکی از منابع مهمی که نفیسی به آن استناد می‌کرد و فروغی نیز صحه می‌گذاشت «شاه‌نامه» بود و ایران‌شهری که فردوسی بارها از آن یاد کرده بود. این رخداد که نود سال از آن می‌گذرد باعث بازگشت به بسیاری باورها و بازبینی آن‌ها بوده. حتا در صعب‌ترین دوره‌های این نود سال نیز کسی جرات نکرد برای نام «ایران» معادلی بدهد و فقط مسأله نبرد با کسانی بود که تلاش کردند به شکل‌های مختلف «ایران» را کوچک جلوه دهند و علاقه‌مندان به میراث‌اش را خشک‌مغز و مرتجع. متاسفانه بسیاری از نویسنده‌گان و شاعران مارکسیست در این روند نقش داشتند. در این که وطن ارزشی ندارد و مرزها بی‌هوده‌اند! اما روزی که نفیسی آن مقاله را نوشت و همه‌جا نام ایران حک شد و «ماند» روشن شد چه‌قدر این رفتار هوشمندانه بوده. در این نزدیک یک قرن «ایران» تنها ثروت چند نسل ما بوده و ایستاده و کنارش ایستاده‌ایم. نفیسی با این پیشنهاد به شاه و تایید او میراث فردوسی را تثبیت کرد. و نوشت  فرزندان ایران‌ایم...

#مهدی_یزدانی‌خرم

🇮🇷 Ellinne

💬به نظرم بزرگترین ضعف حال حاضر جمهوری اسلامی اینه که رویایی نداره و نمیتونه بسازه. حتی برای اقشار حزب‌اللهی. نزدیکترین طیفها در بهترین حالت روی مود بقا قرار دارن.

https://x.com/sfzarandi/status/1873830956571988463?t=zDacenpo_dcbS-hAKHe5bw&s=19

🔣Ellinne