⚓️ به احترام شهدای مظلوم ناوچه دنا

🇮🇷Ellinne

🔹وقتی مردگان دو بار شمرده می‌شوند: بزرگ‌نمایی جنایات و ساختن بی‌تفاوتی

✍️#داریوش_محمدپور

نوع خاصی از بی‌رحمی در بزرگ‌نمایی تعداد کشته‌شدگان وجود دارد. این کار به قربانیان احترام نمی‌گذارد — بلکه از آن‌ها به‌عنوان ابزار استفاده می‌کند. و وقتی این بزرگ‌نمایی در نهایت اصلاح می‌شود، اعتبار را بازنمی‌گرداند — بلکه آن را نابود می‌کند، همراه با هر شکایت و مطالبهٔ مشروعی که زیر اغراق‌ها دفن شده است.

این یک فرضیه نیست. این الگویی با ریشه‌های تاریخی عمیق و منطق عملیاتی قابل‌تشخیص است. و مسیر اخیر گزارش‌دهی دربارهٔ رویدادهای ۸–۹ ژانویه در ایران یک نمونهٔ کلاسیک ارائه می‌دهد — نمونه‌ای که نه‌تنها به بررسی روزنامه‌نگارانه، بلکه به تحلیلی دقیق از این نیاز دارد که چگونه ارقام بزرگ‌نمایی‌شدهٔ جنایات در معماری گسترده‌ترِ «رضایت‌سازیِ ساختگی» برای جنگ عمل می‌کنند.

🔸اعدادی که تغییر کردند

در پیامدهای فوری سرکوب ژانویه، ایران اینترنشنال — برجسته‌ترین رسانهٔ فارسی‌زبان خارج از ایران — ارقامی بیش از ۳۰٬۰۰۰ کشته گزارش کرد. این عدد به‌سرعت در شبکه‌های اجتماعی پخش شد، توسط مفسران دیاسپورا نقل شد و بدون بررسی جدی وارد اکوسیستم اطلاعاتی انگلیسی‌زبان گردید.

سپس اصلاحیه از راه رسید. یکی از چهره‌های ارشد درون این شبکه اذعان کرد که تعداد کشته‌های تأییدشده حدود ۱٬۱۰۰ نفر است، در حالی که حدود ۶٬۰۰۰ نام دیگر همچنان تأیید نشده باقی مانده‌اند. این فاصله یک خطای گرد کردن نیست. این یک تفاوت در مرتبهٔ بزرگی است — تقریباً سی برابر بین عدد ادعاشده و عدد تأییدشده.

برای روشن بودن موضوع: ۱٬۱۰۰ کشتهٔ تأییدشده در یک سرکوب دولتی عددی تکان‌دهنده و محکوم‌کننده است. این رقم نیازمند پاسخگویی، تحقیق مستقل و عدالت است. این اصلاحیه از هولناکی ماجرا نمی‌کاهد. اما بزرگ‌نمایی — و نحوه‌ای که در آن به کار گرفته شد — پرسش‌هایی ایجاد می‌کند که بسیار فراتر از سهل‌انگاری روزنامه‌نگارانه است. سؤال این نیست که آیا دولت ایران مرتکب جنایات شده است یا نه. شده است. سؤال این است که چرا لازم بود مقیاس این جنایات سی برابر بزرگ‌نمایی شود، چه کسانی از این بزرگ‌نمایی سود می‌برند، و چه اهداف سیاسی‌ای را دنبال می‌کند.

🔸مکانیکِ تورم روایی

اگر رویداد زیربنایی واقعاً هولناک است، چرا بزرگ‌نمایی اهمیت دارد؟ زیرا اعداد بزرگ‌نمایی‌شده در خلأ وجود ندارند. آن‌ها خطاهای خنثی‌ای نیستند که صرفاً یک تراژدی را بیش از حد بیان کنند. آن‌ها در خدمت یک معماری روایی خاص قرار می‌گیرند — معماری‌ای که هدفش فقط ثبت جنایت نیست، بلکه ساختن سلسله‌مراتبی از شر در تخیل عمومی است.

این سازوکار روان‌شناختی در مطالعات تبلیغات به‌خوبی مستند شده است؛ از کارهای بنیادین هارولد لاسول دربارهٔ ارتباطات زمان جنگ تا پژوهش‌های جدیدتر دربارهٔ جنگ اطلاعاتی. هنگامی که یک بازیگر به‌عنوان شر مطلق تصویر می‌شود — از طریق اعدادی آن‌قدر افراطی که فهم آن‌ها دشوار می‌شود — دو اتفاق هم‌زمان رخ می‌دهد. نخست، بازیگر هدف از آستانهٔ تعامل سیاسی عقلانی فراتر گذاشته می‌شود: مذاکره غیرقابل تصور می‌شود، دیپلماسی به معنای سازش تلقی می‌گردد، و تنها پاسخ «جدی» استفاده از زور به نظر می‌رسد. دوم، و به‌گونه‌ای موذیانه‌تر، وجدان عمومی نوعی تحمل وارونه پیدا می‌کند. جنایات دیگر، وقتی با معیار بزرگ‌نمایی‌شده سنجیده می‌شوند، کوچک‌تر به نظر می‌رسند. قابل مدیریت. حتی — در تاریک‌ترین محاسباتِ بلاغت جنگی — قابل قبول.

این صرفاً گمانه‌زنی نیست. این همان منطق عملیاتی است که ادوارد هرمن و نوآم چامسکی در تحلیل «مدل تبلیغات» خود شناسایی کردند: ایجاد نظام‌مند «قربانیان ارزشمند» و «قربانیان بی‌ارزش»، جایی که توجه رسانه‌ای و فوریت اخلاقی نه بر اساس مقیاس رنج، بلکه بر اساس فایدهٔ ژئوپلیتیکی خشم عمومی تخصیص داده می‌شود. بزرگ‌نمایی تلفات ایران تا ۳۰٬۰۰۰ دقیقاً همین کارکرد را انجام می‌دهد. سقف احساسی‌ای ایجاد می‌کند آن‌قدر بالا که آمار مرگ‌های دیگر — تأییدشده، مستند و گاه حتی بزرگ‌تر — به صدای پس‌زمینه تبدیل می‌شود.

(داریوش محمدپور، نویسنده و پژوهشگر حوزه‌ی اندیشه‌ی سیاسی، در حال حاضر به عنوان دانشیار در مؤسسه‌ی مطالعات اسماعیلی در لندن فعالیت می‌کند. او آثار متعددی در زمینه‌ی پیوند دین، سیاست و حقوق بشر به رشته‌ی تحریر درآورده است.)

https://telegra.ph/When-the-Dead-Are-Counted-Twice-Inflated-Atrocities-and-the-Manufacture-of-Indifference-03-15

https://www.linkedin.com/pulse/when-dead-counted-twice-inflated-atrocities-daryoush-mohammad-poor-lnf6e?utm_source=share&utm_medium=member_ios&utm_campaign=share_via

پیوند در X

🟠Ellinne

🚨🚨به ایرانیان طرفدار جنگ

#برزو_درگاهی

من از این رژیم خوشم نمی‌آید. تمام خانواده من بهایی هستند و خودم در بزرگسالی در ایران زندگی کرده‌ و سرکوب را از نزدیک دیده‌ام.

اما به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، عراق را هم پوشش داده‌ و دیده‌ام که آمریکایی‌ها با آن کشور چه کردند. در لبنان بودم وقتی اسرائیل آپارتمانی را گلوله‌باران میکرد. لیبی را دیدم که پس از یک آشوب خشونت‌آمیز و بدون هیچ برنامه‌ای از هم پاشید. سوریه را هم دیدم که چگونه به میدان بازی قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی تبدیل شد.

این کشورها تا ۳۰ سال دیگر هم بهبود پیدا نخواهند کرد.

اکنون یک مجری خرفت شوی تلویزیونی و یک جنایتکار جنگی متهم، علیه ایران جنگ راه انداخته‌اند. در همان روز اول یک مدرسه پر از کودک را کشتند و در هفته اول ابر سمی بر فراز تهران فرستادند. به سایت‌های یونسکو و ساختمان‌های مسکونی پر از غیرنظامیان حمله میکنند و اقتصاد کشور را نابود میکنند.

آنها نه برنامه دارند، نه استراتژی و نه حمایت بین‌المللی. حتی بسیاری از آمریکایی‌ها هم از این جنگ حمایت نمیکنند. ترامپ و بی‌بی فقط همه‌چیز را خراب میکنند و کشوری آشفته بر جا میگذارند، در حالی که خامنه‌ای همچنان در قدرت می‌ماند. بعد چین وارد می‌شود و کشور را ارزان می‌خرد و شاید هم روسیه پایگاهی در خلیج فارس بگیرد.

هیچ‌کدام از اینها به دموکراسی منجر نمیشود. ترامپ و بی‌بی حتی به دموکراسی در کشورهای خودشان هم باور ندارند. و این مسیر نه به سلطنت مشروطه می‌رسد و نه به هیچ نظم معقولی. نتیجه فقط ویرانی خواهد بود: خاموشی، قطع آب، فقر، گرسنگی، بی‌قانونی و ناامیدی.

https://x.com/i/status/2033240892799369258

🚩🚩 Ellinne

📡رسواییِ دلالانِ جنگ

✍🏻#علی_تقی‌پور

♦️جنگ، پیش از آنکه با شلیک نخستین گلوله آغاز شود، در لایه‌های متعفن روایت‌ها و تخیلات سیاسیِ فروخته‌شده نطفه می‌بندد. پیش از آنکه شهرها به ویرانه بدل شوند و خون غیرنظامیان سنگ‌فرش خیابان‌ها را بپوشاند، اتاق‌های فکر و تریبون‌های مزدور باید آن بمب را «اخلاقی»، «ضروری» و حتی «رهایی‌بخش» جلوه دهند. آنچه امروز مقابل چشمان ماست، نه یک بن‌بست نظامی، بلکه رسواییِ بزرگِ روایتی است که می‌خواست ویرانی ملی را تحت لوای آزادی به مردم بفروشد.

♦️با آشکار شدن پیامدهای هولناک درگیری، باید مرزی پررنگ میان دو گروه کشید: میان شهروندِ مستاصلی که تحت بمباران تبلیغاتی به سرابِ «تغییر از بیرون» دل خوش کرد، و آن جماعتی که حتی با دیدن خونِ بی‌گناهان، همچنان با وقاحت بر طبل جنگ می‌کوبند. ادامه دفاع از جنگ پس از لمسِ ویرانی، دیگر یک «خطای تحلیلی» ساده نیست؛ این یک همدستی آگاهانه در جنایت است. این یعنی مشروعیت بخشیدن به سیاستی که هزینه اصلی‌اش را مردم عادی با جان و جگرگوشه‌هایشان می‌پردازند، در حالی که توجیه‌گرانِ آن در استودیوهای امنِ خارج از کشور نشسته‌اند.

♦️یکی از وقیحانه‌ترین استدلال‌ها برای توجیه این سلاخی، گره زدن توقف جنگ به «تسلیم» است. اما در واقعیتِ بی‌رحمِ سیاست بین‌الملل، «تسلیم» به معنای تحقق دموکراسی نیست؛ بلکه به معنای پذیرش ذلت‌بارِ شروط قدرت‌های سلطه‌گر و واگذاری اراده‌ی یک ملت است. ساده‌سازیِ جنایتبارِ رابطه میان موشک و «رهایی»، تنها تصویری گمراه‌کننده برای فریب افکار عمومی و هموار کردن مسیرِ متجاوز است.

♦️در این میان، نقش رضا پهلوی و جریان او دیگر قابل کتمان نیست. کسی که حتی شهامت اخلاقیِ محکوم کردن صریح کشتار غیرنظامیان را ندارد و با فراخوان‌هایی مضحک مانند ورود مسلحانه «گارد جاویدان»، عملاً خود را به مهره‌ای در شطرنجِ نظامی‌گری بیگانه بدل کرده است، نه رهبرِ یک جنبش ملی، که کارگزارِ پروژه‌ی ویرانی ایران است. مواضع او صرفاً یک همزمانیِ تصادفی با واشینگتن و تل‌آویو نیست؛ این یک همسوییِ آگاهانه است که در آن، «وطن» وجه‌المصالحه‌ی رسیدن به قدرتی است که قرار است روی تپه‌ای از خاکستر بنا شود.

♦️در سال‌های گذشته، ارتش رسانه‌ای و سلبریتی‌های بی‌مایه نیز تلاش کردند خشم برحق مردم را به چرخ‌دنده‌ی «فشار حداکثری» و «جنگ» گره بزنند. در این روایتِ ضدِ ملی، تحریم و جنگ نه به عنوان فاجعه‌ای انسانی، بلکه به عنوان ابزاری برای «تسریع تغییر» بزک شده است. نتیجه این بود که هر صدای منصفی که از صلح و تمامیت ارضی و دموکراسی و مقاومت مدنی سخن گفت، با ترور شخصیت و لجن‌پراکنیِ ربات‌های سازمان‌یافته خفه شد تا مسیر برای مداخله‌ی خارجی هموار بماند.

♦️برخی چهره‌های شناخته‌شده نیز با تحلیل‌های ساده‌انگارانه، به این توهم دامن زدند که جنگی «کوتاه، سریع و رهایی‌بخش» در پیش است؛ تصوری که امروز با ویرانی زیرساخت‌ها و آوارگی شهروندان، پوچی‌اش بیش از پیش عیان شده است. جنگی که قرار بود «آسان» باشد، اکنون چهره‌ی کریه و واقعی خود را نشان داده است. اصرار بر ادامه همان روایت‌های پیشین، نشان‌دهنده بن‌بست اخلاقی و سقوط گفتمانی است که حیات سیاسی خود را بر قمارِ تحریم و خون بنا کرده بود. برای این جریان، پایان جنگ به معنای شکست مطلقِ پروژه‌ای است که در آن «آزادی» چیزی جز نام مستعارِ «فروپاشی ملی» نبود.

🚀Ellinne

🇮🇷خبرنگار- اکتیویست‌ها طوری دارند انقدر دقیق، شیک و تمیز وضعیت تهران و دیگر شهرهای ایران را برای رفتن مردم به خیابان‌ها در پی فراخوان پهلوی ترسیم می‌کنند که انگار در ایران حضور دارند. این وضعیت تخیلی که پادوهای اسرائیل برای رفتن به خیابان ترسیم می‌کنند، درست مانند تحلیل‌های تخیلی‌شان، تنها تبدیل کردن مردم به گوشت لب توپ است. آن‌ها ایران را درون فانتزی ذهن خود برده‌اند و هیچ فهمی از اکنون ایران و خیابان‌هایش ندارند. آن‌ها تاکنون حمله‌ی نظامی را به عنوان رخداد رهایی‌بخش فروختند، حقیرانه ترامپ و نتانیاهو را متحد مردم ایران جا زدند، و تغییر سیاسی را هم‌چون کاریکاتوری ساده کردند. برای آن‌ها کسانی که امروز در خیابان‌ها مشغول آواربرداری و کمک به همشهریانشان هستند، ذره‌ای ارزش ندارند. برای آن‌ها کشته‌شدن مردم تنها تلفاتی اجتناب‌ناپذیر است و همه چیز قرار است در یک تصویر کودکانه از نو ساخته شود. آن‌ها تنها درحال بستن تنها منافذ بازمانده برای تنفس و امکان‌های باقی مانده برای تغییر وضعیت در آینده‌اند. این‌ها «استمرارطلب» به معنای واقعی کلمه هستند: استمرار تضعیف جامعه و تقویت حاکمان.
#سالور_ملایری

🇮🇷Ellinne

🚨🚨ترامپ هنوز هم حاضر نیست شکست در انتخابات ۲۰۲۰ را بپذیرد. چنین شخصیتی بعید است حالا هم به‌سادگی بپذیرد که جمهوری اسلامی همچنان بر سر کار است و بسیاری از ایرانی‌ها در شرایطی حتی دشوارتر از پیش از آغاز جنگ زندگی می‌کنند. در روایت او، همه چیز به بهترین شکل پیش رفته و آمریکا همان روز نخست، جنگ را برده.

این نوع روایت‌سازی در سیاست چیز تازه‌ای نیست. رهبران سیاسی، به‌ویژه در شرایط جنگ یا بحران تلاش می‌کنند واقعیت‌های پیچیده وضعیت را به داستانی ساده و قابل فروش برای افکار عمومی تبدیل کنند. در این روایت‌ها، «پیروزی» اغلب بیش از آنکه توصیف دقیق وضعیت باشد، یک ابزار سیاسی است. یعنی چیزی است که باید گفته شود تا هزینه‌های سیاسی جنگ در داخل کشور کاهش پیدا کند، نه بیشتر.
#کیوان_حسینی

⛑⛑ Ellinne

🔗قطعاتی در سایه جنگ

#امین_بزرگیان

🔹زدن آب‌شيرين‌كن قشم توسط آمریکا شاید توضیح‌دهنده‌ترین هدف از ابتدای جنگ باشد. از بین رفتن آنجا یعنی «تشنگی دادن قهری». قطع آب در اینجا نه بعنوان نتیجه‌ی مخرب جنگ، که عملیاتی است مستقیم و به هدف تشنگی دادن، حتی به کسانی که مداخله‌ای در آن ندارند.
اگر صهیونیسم فارسی‌زبان استادیوم و مدرسه و بیمارستان را بعنوان اهداف نظامی توجیه می‌کند، تخريب ذخایر آب اینقدر صریح است که توان چنین توجیهاتی را ندارد.
به مرور آمریکا و اسراییل جاهایی را مورد هدف قرار خواهند داد که حامیان جنگ را به پاک کردن مواضع گذشته‌شان خواهد کشاند. با پیروزی آنها این شرم به بالاترین میزان خود خواهد رسید، وقتی که آشکار شود نظم جهانی هیچ علاقه‌ای به دموکراسی در ایرانِ مخروبه ندارد.

🔹از ابتدای آتش بس اسرائیل و حماس به میانجی آمریکا تا امروز، ۶٠٠ فلسطینی توسط ارتش اسرائیل کشته شده‌اند.

🔹مخالف جنگ راستین یعنی کسی که به ماهیت مخرب آن آگاه است نمی‌تواند اکنون و نسبت به ادامه آن بی تفاوت باشد؛ یا حتی از آن حمایت کند.
همه نیروهای دموکراسی‌خواه باید برای پایان این وضعیت تلاش کنند. تهییج و شعار و رشادت‌های اینترنتی برای ادامه جنگ تا نابودی آمریکا و اسراییل و امپریالیسم جهانی، نه تنها قطع رابطه افراد از زمین واقعیت را نشان می‌دهد که گوینده را به جبهه حامیان جنگ پرتاب خواهد کرد.
«نه به جنگ» کسی را مستثنی نمی‌کند و شعاری فقط خطاب به رقصندگان دیاسپورا نیست.
از هر وسیله‌ای باید استفاده کرد تا جنگ به پایان برسد. دولتی که از موشکش استفاده می‌کند، این موشک باید وسیله‌ای جهت بازداری طرف متخاصم و راهی برای دستیابی به آتش بس باشد.
کارل مارکس در توصیف سوسياليسم تخيلی می‌گوید که آنها جامعه آرمانی طراحی می‌کنند، مدلهای اخلاقی پیشنهاد می‌دهند، اما مکانیسم واقعیِ تغییر تاریخی را توضیح نمی‌دهند. از نظر مارکس، آنها تصور می‌کنند اگر طرح عادلانه‌ای ارائه شود جامعه میتواند با اقناع اخلاقی تغییر کند. نه اینطور نیست.

🔹در این سال‌ها دو تابوی سیاسی مدرن در ایران فرو ریخت: یکی، حکومت موروثی و دیگری، درخواست حمله نظامی. این گزینه‌ها به درون میدان سیاسی وارد شده و معلوم نیست تا کی بتوان آنها را زدود.
هر دوی این نا-دستاوردها محصول اپوزیسیون راست بوده است. پهلویسم تابوی حکومت موروثی را به عنوان یکی از مهمترین ایده‌های انقلاب ۵٧ به مرور تضعیف کرد تا جایی که در تخیل سیاسی بسیاری از افراد، «حکومت پسر شاه» با «سعادت» اینهمان شد. اما اتفاقی که افتاد، بهره‌گیری حکومت حاضر ازین نا-دستاورد فرهنگی بوده است. لحظه ظهور مجتبی خامنه‌ای در میدان سیاسی بعنوان جانشین با ظهور مجدد رضا پهلوی همزمان است. در واقع، تلاش‌های رسانه‌ای جبهه پهلویسم در نهایت، اقدامی به سود وراثتِ رقیب شد.
از سوی دیکر، حمله نظامی به عنوان «راهی به رهایی» نیز راهکاری بود که به مرور قبح خود را به همت و تلاش پهلویسم از کف داد. اما در این لحظه سیاسی نیز «جنگْ، نعمت» شد و در زیر سایه آن، نظام حاکم توانست کاری سخت (یعنی عبور از بحران جانشینی) را بدون مخاطره‌ی «مردم» و زیر هیمنه‌ی «وضعیت اضطراری» از سر بگذراند. جنگ حاضر همچنان امکانات بسیاری برای حکومت در آینده‌ی پیش رو دارد، که هدیه ایده «ترامپ بزن» به نظام مستقر است.

🖼Ellinne

علی لاریجانی

۱۳ خرداد ۱۳۳۷ _ ۲۶ اسفند ۱۴۰۴

🌷Ellinne

🇾🇪چهار گام آمریکا و اسرائیل برای فروپاشی جمهوری اسلامی

✍️ #امیرحسین_عسکری

حمله ژوئن اسرائیل به ایران که با نام جنگ ۱۲ روزه نیز شناخته می‌شود برای نخستین بار تهران و تل‌آویو را در یک تقابل مستقیم قرار داد. نظر غالب کارشناسان و تحلیل‌گران بر آن بود که این جنگ آغازی برای نبرد نهایی و تعیین تکلیف جمهوری اسلامی خواهد بود و بر اساس همین استدلال پیش‌بینی می‌شد که جنگ دوم به زودی رخ دهد.

اصلاحات اقتصادی ژانویه ۲۰۲۶ زمینه بحران داخلی در ایران را فراهم کرد و دونالد ترامپ در مداخله‌ای آشکار خطاب به معترضان ایرانی به آن‌ها قول داد که کمک در راه است و سپس کوشید تا از طریق دیپلماسی موضوع پرونده هسته‌ای ایران را دنبال کند و در نهایت با حمله دوباره اسرائیل به ایران، ایالات متحده نیز وارد جنگ شد.

در خصوص نیت و هدف اصلی آمریکا و اسرائیل از این جنگ می‌توان به اظهارات و رویکردهای حامیان جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران اشاره کرد که همگی خواستار حمله‌ای برای رژیم چینج در ایران بودند.

استراتژی آمریکا و اسرائیل برای این امر را در چهار گام خلاصه کرد که هر یک نیازمند تحقق گام پیشین است.

گام نخست: ضربه اولیه و حذف سران

گام نخست بر اساس ضربه اولیه شوک‌آور، برق‌آسا و اثرگذار است. در این گام حملات سریع آمریکا و اسرائیل منجر به هدف قرار گرفتن آیت‌الله خامنه‌ای، فرماندهان ارشد نظامی و چند شخصیت سیاسی بود. هدف اصلی از گام نخست وارد کردن شوک و تضعیف ساختار تصمیم‌گیری بود.

گام دوم: هدف قرار دادن ظرفیت نهادی دولت

در گام دوم حملات بر ظرفیت نهادی دولت ایرانی متمرکز است. ظرفیت نهادی شامل طیف مختلفی از توانایی‌ها از جمله توان دفاعی - امنیتی، مراکز سیاسی و ارائه تصویری از دولت شکست خورده است. در این گام مهم است که توانایی‌های دولت به ویژه در حوزه امنیتی و نظامی دچار اختلال شود و از این رو عمده مراکز مورد اصابت دارای کارکرد امنیتی و نظامی هستند.

گام سوم: مرحله دوم حذف سران و مقامات

پس از تضعیف ظرفيت نهادی دولت، مرحله دوم حذف سران و مقامات ایران آغاز خواهد شد. هدف اصلی از این گام این است که دولت ایران قادر به بازیابی ظرفیت و توان نهادی خود نباشد و عملا ساختار تصمیم‌گیری با بحران روبرو شود.

گام چهارم: شورش داخلی یا نیروی زمینی

در گام چهارم که در وضعیت بدون دولتی قرار خواهیم داشت، هدف اصلی آمریکا و اسرائیل ایجاد شورش و بحران داخلی و تسخیر مراکز دولتی و حاکمیتی توسط مردم است. این مرحله می‌تواند شامل خیزشی کاملا مردمی، حرکت گروه‌های مسلح به سمت تهران و یا وارد کردن نیروی زمینی باشد و ترکیبی از این سه گزینه نیز می‌تواند محقق شود. با گام چهارم عملا اهداف آمریکا و اسرائیل محقق خواهد شد.

در حال حاضر که تاریخ ۱۴ اسفند ۱۴۰۴ است در گام دوم قرار داریم و در چند روز آینده (به احتمال زیاد از ۲۰ تا ۲۵ اسفند) گام سوم به مدت ۱۰ تا ۱۵ روز آغاز خواهد شد و سپس وارد گام چهارم خواهیم شد.

🚢Ellinne

👑بازتولیدِ متقابلِ دو دشمن

✍ #محمد_مالجو

در چشم‌انداز سیاست امروز ایران، دو قطبِ به‌ظاهر آشتی‌ناپذیر، یکی هستۀ سختِ جمهوری اسلامی و دیگری اردوگاه پادشاهی‌خواهان، چنان در نسبت با یکدیگر شکل گرفته‌اند که گویی هر یک آینۀ دیگری است. نفرتی که این دو از هم می‌نمایانند واقعی است، اما کارکرد سیاسی‌شان، به طرزی متناقض‌نما، هر کدام به بقای دیگری نیرو می‌بخشد.

پادشاهی‌خواهان با اصرار بر براندازیِ تمام‌عیار و زبانی آکندۀ از کین و انتقام عملاً نزاع با جمهوری اسلامی را از سطح رقابت سیاسی به مرتبۀ جنگی وجودی ارتقا داده‌اند، جنگی که در آن هیچ روزنه‌ای برای اصلاح یا مصالحه یا گذار تدریجی باقی نمی‌ماند.

در سوی دیگر، هستۀ اصلی قدرت نیز با استمرار همان خط رهبری پیشین و با بازتولید منطق امنیتی عملاً صحنۀ سیاست را چنان سامان می‌دهد که پادشاهی‌خواهی، یگانه‌ی گفتمانی جلوه کرده‌ است که نفرتی تمام‌عیار از نظام موجود را نمایندگی می‌کند. در نتیجه، طیفی از نیروهای اجتماعی و سیاسی که سرشار از خشم و انزجار نسبت به جمهوری اسلامی‌اند اما افق سیاسی روشنی ندارند، به‌تدریج در مدار همین گفتمان پهلوی‌خواهانۀ جذب می‌شوند.

بدین‌ترتیب، آنچه در ظاهر تقابلی آتشین می‌نماید، در ژرفای خود نوعی همزیستی متناقض است: دو قطبِ مخالف که با هیاهوی نفرت عملاً مرزهای یکدیگر را تثبیت می‌کنند و، با بازتولید متقابل، میدان سیاست ایران را در دوگانۀ تنگ و فرسایندۀ محبوس نگاه می‌دارند.

👑Ellinne

❗️ طبق کنوانسیون‌های ژنو، مسئولیت اطمینان درباره غیرنظامی بودن یک مکان بر عهده مهاجم است، وگرنه حق حمله ندارد.
باید هر روز قوانین جنگ را مرور کنیم که فکر نکنیم اتفاقاتی که بر سر ما می‌آید حق ماست.
#عطیه_بختیار
_

۱. کلانتری شهرداری، و فرمانداری به‌صرف دولتی بودن هدف نظامی نمی‌شود. حمله گسترده به آن‌ها در یک شهر، همراه با تخریب خانه‌ها و کشتار مردم، بیشتر شبیه نابودی ساختار مدنی و زیرساخت شهری است تا هدف‌گیری محدود.

۲. برای زدن یک هدف محدود نمی‌توان یک مجتمع مسکونی پر از خانواده را نابود کرد. اگر غیرنظامیان آنجا هستند، حمله باید تغییر کند یا لغو شود.

۳. اگر یک چک‌پوینت در موردی خاص هدف‌پذیر باشد، این مجوز نابود کردن خانه‌های اطراف و کشتن ساکنان آن‌ها نیست. این‌که بعداً گفته شود «غیرنظامی هم آنجا بود» توجیه نیست. قانون دقیقاً می‌گوید همین را باید قبل از حمله سنجید و اگر تلفات زیاد است، حمله نباید انجام شود.

۴. بانکی مثل بانک سپه فقط بانک دولت نیست. حقوق، پس‌انداز میلیون‌ها غیرنظامی به آن وابسته است. زدن سامانه آن فقط حکومت را هدف نمی‌گیرد، بلکه مردم را از پول، غذا و دارو محروم می‌کند.

۵. اگر فقط یک دفتر در یک ساختمان استفاده حکومتی داشته باشد، کل ساختمان هدف نظامی نمی‌شود. کشتن ساکنان و کارکنان کل ساختمان به‌خاطر یک دفتر، نقض اصل تمایز است.

۶. اگر مهاجم مطمئن نیست که داخل مدرسه کودک یا معلم هست یا نه، حق حمله ندارد. اگر مطمئن است بچه‌ها داخل‌اند، باز هم حق حمله ندارد فقط چون می‌گوید چند فرد مسلح آنجا هستند. حضور هدف در مدرسه، کشتن کودکان را توجیه نمی‌کند.

۷. بیمارستان‌ها حمایت ویژه دارند. حضور مجروحان یا نیروهای مسلح این حمایت را از بین نمی‌برد. حتی در صورت ادعای استفاده غیرپزشکی، باز هم اگر بیماران و کادر درمان در خطر کشتار گسترده باشند، حمله غیرقانونی است.

۸. برای کشتن یک نفر نمی‌توان کل خانه، آپارتمان‌های مجاور و آدم‌های اطراف را نابود کرد. اگر مهاجم می‌داند خانواده داخل خانه هستند، موظف است از حمله‌ای که آن‌ها را می‌کشد خودداری کند یا روش دیگری انتخاب کند. این‌که بعداً گفته شود «هدف مهم بود» قانون را عوض نمی‌کند.

۹. میراث فرهنگی حفاظت ویژه دارد. این‌که در نزدیکی آن یک ساختمان دولتی یا نظامی باشد، مجوز نابودی آن نیست. حتی اگر هدف اصلی چیز دیگری باشد، آسیب انفجاری و ساختاری به بنای تاریخی هم از نظر حقوقی مهم است و نمی‌شود آن را بی‌اهمیت جلوه داد.

۱۰. بازار و خیابان تجاری به‌خاطر عبور مأمور یا مقام، هدف نظامی نمی‌شوند. این‌ها محل تجمع مردم عادی‌اند.

۱۱. فرودگاه غیرنظامی تا وقتی استفاده نظامی آن با مدرک روشن ثابت نشده، تحت حفاظت است.

۱۲. نیروگاه برق فقط به دولت خدمت نمی‌کند. برقِ بیمارستان، آب، دارو و زندگی مردم به آن وابسته است.

۱۳. تأسیسات آب و آب‌شیرین‌کن برای بقای مردم ضروری‌اند. حمله به آن‌ها تهدید مستقیم علیه سلامت و زندگی مردم است.

۱۴. کارخانه‌ای که کالاهای مصرفی تولید می‌کند به‌صرف این‌که در اقتصاد کشور نقش دارد هدف نظامی نمی‌شود. سؤال حقوقی این است که آیا واقعاً به عملیات نظامی کمک مؤثر می‌کند یا نه. اگر نه، حمله به آن حمله به شیء غیرنظامی است.

۱۵. جاده و پل عمومی را نمی‌شود طوری زد که انگار مردم عادی وجود ندارند. اگر نتیجه‌اش گیر افتادن مردم، قطع امداد و غذا باشد، باید در تناسب سنجیده شود.

۱۶. حتی اگر آن ساختمان هدف‌پذیر باشد، مهاجم باید خانه‌ها، مغازه‌ها، مدرسه‌ها و مردم اطراف را در نظر بگیرد. نمی‌شود وسط شهر را زد و بعد گفت چون یک دفتر دولتی آنجا بود، بقیه تلفات اهمیتی ندارد. اگر کشتار مردم قابل پیش‌بینی بوده، حمله نمی‌تواند قانونی باشد.

۱۷. انبار غذا، شیرخشک و دارو از اشیایی هستند که برای بقای مردم ضروری‌اند. نابودی آن‌ها فقط تخریب اموال نیست، بلکه تهدید مستقیم به جان مردم است.

۱۸. پناهگاه‌ها و محل اسکان آوارگان محل حضور آسیب‌پذیرترین غیرنظامیان‌اند و نمی‌توان آن‌ها را تلفات جانبی دانست.

۱۹. مخابرات، ابزار تماس اورژانس، هماهنگی بیمارستان، تماس خانواده‌ها، دسترسی بانکی و هشدار عمومی است. این‌که نهادهای دولتی هم از ارتباطات استفاده کنند، کل شبکه غیرنظامی را هدف مشروع نمی‌کند. مهاجم باید میان استفاده غیرنظامی و نظامی تمایز بگذارد.

۲۰. استفاده از غیرنظامیان به‌عنوان سپر انسانی خودش ممنوع است، اما این ممنوعیت مسئولیت مهاجم را از بین نمی‌برد. طرف حمله‌کننده همچنان باید از حمله‌ای که تلفات بیش‌ازحد غیرنظامی ایجاد می‌کند خودداری کند.

📂📂 Ellinne

👈 ولی نصر:
​«جایگزین لاریجانی توسط سپاه پاسداران تعیین خواهد شد. ایالات متحده و اسرائیل با هر ترور، باعث رادیکال‌تر شدنِ هرچه بیشترِ رهبری ایران می‌شوند. این مسئله آینده‌ای تیره و تار را برای ایران، ایرانیان و منطقه رقم می‌زند و در نهایت، رها شدنِ ایالات متحده از درگیری‌های بی‌پایان در منطقه را به مراتب دشوارتر می‌کند.»

https://x.com/i/status/2033897018527990089
@BetweenDichotomies

✋ Ellinne

👑 سرباز وطن، شهید وطن
 
#محمد_فاضلی
 
تقدیم به همه آن‌ها که از گذشته تا امروز برای ایران شجاعانه جنگیدند، به خاک افتادند و شهید شدند.
 
نوزده سال است این خاطره را با خودم نگه داشته‌ام و مطمئن بودم روز نوشتن آن فرامی‌رسد.
 
سال ۲۰۰۷ میلادی فرصت مطالعاتی چند ماهه‌ای را در لندن می‌گذراندم. تمام این چند ماه به غیر از هفته آخر را در کتابخانه دانشگاه و پشت میز مطالعه گذراندم. هفته آخر را برای دیدن شهر وقت گذاشتم و شناختم از لندن محدود به همین چند روز است. اما در آن چند روز با نکته مهمی مواجه شدم.
 
انگلستان استعمارگر بزرگ است که اثر جنایات آن در سراسر عالم از شرق تا غرب گسترده است. میلیون‌ها نفر قربانی سیاست‌های استعماری بریتانیا شده و ملت‌ها قرن‌ها توسط این کشور غارت شده‌اند. غرب آسیا و آن‌ گونه که غربی‌ها می‌گفتند «خاورمیانه» هم قربانی سیاست‌های استعماری بریتانیا بوده است. بدیهی است سربازان بریتانیایی که به این منطقه گام می‌گذاشتند، متجاوز و مدافع سیاست‌های استعماری بودند.
 
گوشه گوشه لندن – بالاخص در مناطق مرکزی و قدیمی – شاهد نصب مجسمه‌هایی از فرماندهان، افسران و سربازان انگلیسی است که قرن‌ها به کشورهای دیگر تجاوز کردند، کشتند، استعمار کردند و حافظ منافع نامشروع بریتانیا در کشورهای هدف تجاوز بودند.
 
در یکی از پیاده‌روی‌های همان هفته آخر در منطقه مرکزی لندن با مجسمه بسیار بزرگی از سربازارن و یادبود توپخانه سلطنتی مواجه شدم. زیر این مجسمه بزرگ چیزی شبیه به این عبارت نوشته شده بود: «به یاد سربازان و شهدای توپخانه سلطنتی در بین‌النهرین ... ایران و ...». دقیق یادم نیست بقیه عبارت چه بود، اما همین بخش از آن نوزده سال است در یادم مانده است.
 
سربازان انگلیسی متجاوز و آمده بودند تا عامل پیشبرد منافع بریتانیا در کشورهای دیگر باشند. اما بنای یادبود توپخانه سلطنتی، آن‌ها را شهید خوانده بود، شهدایی که هزاران کیلومتر دورتر از انگلستان، در غرب آسیا، در بین‌النهرین، در ایران جنگیده بودند.
 
استعمار، سربازان متجاوز خودش را شهید می‌خواند، برای‌شان بنای یادبود می‌سازد و زینت‌بخش شهرش می‌کند. استعمار گسیل کردن سربازان انگلیسی به غرب آسیا و ایران را عادی جلوه می‌دهد. صد سال بعد از استعمار بریتانیا هم فرستادن سربازان، ناوها و تسلیحات آمریکایی برای ویران کردن ایران را عادی، بشردوستانه و در راستای صلح بین‌المللی جلوه می‌دهد.
 
اما فقط این نیست که استعمار حضور خودش در هزاران کیلومتر دورتر از کشورش را عادی جلوه دهد، بلکه دفاع کشورهای هدف از خودشان را غیرعادی معرفی می‌کند. گفتمان استعماری، دفاع از وطن را تقبیح می‌کند، نه مستقیم بلکه با هزار ابزار دیگر. نظامی ایرانی که از کشورش دفاع می‌کند، تروریست خوانده می‌شود اما آن‌که از هزاران کیلومتر آن طرف‌تر آمده تا تجاوز کند، بکشد، ویران کند و نابودی بیافریند، پیام‌آور آزادی جلوه داده می‌شود.
 
نکبت اقتدارگرایی و حکمرانی بد در این است که این گونه ادعاها را پذیرفتنی می‌کند و گروه‌هایی از مردم را به عادی‌سازی تجاوز، همراهی با متجاوز، و تقبیح کردن سرباز و شهید وطن وامی‌دارد.
 
من اما ترجیح می‌دهم برای همیشه سربازان دشمن، خواه انگلیسی‌ها، روس‌ها و آمریکایی‌های مهاجم به ایران شهریور ۱۳۲۰ و تحت دیکتاتوری رضاشاه؛ یا آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌های مهاجم به ایران تحت اقتدارگرایی جمهوری اسلامی را متجاوز بدانم. سرباز وطن هم که در حمله خارجی جان می‌دهد، شهید وطن است؛ فرقی نمی‌کند افسر نیروی دریایی ایران باشد که در حمله متفقین جان می‌بازد یا ملوانان #ناو_دنا که با حمله آمریکا در اقیانوس هند به شهادت می‌رسند؛ یا سربازی که در حمله به لانچر موشک‌ها شهید می‌شود. همه شهید وطن هستند.
 
استعمار، کشورش را قطب‌نما کرده و برای سرباز متجاوزش از واژه «شهید» استفاده می‌کند، حتی اگر چند هزار کیلومتر آن‌سوتر از کشور در جریان تجاوز به ایران، تجاوز به مستعمره‌ای که رفته تا غارتش کند، کشته شده باشد.
 
من ترجیح می‌دهم فریاد بزنم «وطن قطب‌نماست.» سربازی که برای دفاع از خاک وطن، برای دفاع از جان، مال، آبرو و کیان ملت و کشور به خون می‌غلتد، شهید است، عزیز است، بزرگ است؛ حتی اگر دشمن خارجی بخواهد از او انسان‌زدایی کند. انسان‌زدایی کردن از سرباز و شهید وطن، آغاز انسان‌زدایی از همه ماست.
 
سربازی که از وطن دفاع می‌کند عزیز است؛ حتی اگر با سیاست‌ها و راهبردهای نظام سیاسی‌ای که آن سرباز تحت حاکمیت آن می‌جنگد، مخالف باشم و عمری را برای نقد آن‌ها گذاشته باشم.
 
سرباز و مدافع وطن، خدا به همراهت. هیچ واژه‌ای نمی‌تواند عظمت تو را بیان کند؛ حتی اگر با همه عقایدت مخالف باشم و با همه دیدگاه‌هایم مخالف باشی؛ تو سرباز وطنی، تو بزرگی، تو عزیزی.

 🇮🇷Ellinne

📩‏رئیس مرکز ملی ضدتروریسم آمریکا به دلیل جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران استعفا داد

جوزف کنت نوشت: «هیچ تهدید آنی‌ای از سوی ایران علیه ما وجود نداشت... من نمی‌توانم با وجدان راحت از جنگ فعلی با ایران حمایت کنم.»
آمریکا این جنگ را «با فشار اسرائیل و لابی قوی آمریکایی آن» آغاز کرده».

🕰Ellinne

🇨🇭‏اگه هنوز فکر می‌کنید نقطه‌زنی میکنن، گزارش‌های صلیب سرخ رو بخونید.

https://vxTwitter.com/vqr000/status/2033866534091723208?s=52

❌Ellinne

✌ لاریجانی؛ شمایل وزیر ایرانی

#سید_حسین_شهرستانی

"جهان خوردم و کارها راندم و عاقبت کار آدمی مرگ است، اگر امروز اجل رسیده است کس بازنتواند داشت که بر دار کشند یا جز دار، که بزرگتر از حسینِ علی نیم."
حسنک وزیر، به نقل از تاریخ بیهقی

امر شهریاری به‌مثابه جوهر سیاست ایرانی، بر دو پایه تکیه دارد: پهلوان و وزیر.

وزیر ایرانی دوشادوش پهلوان ایرانی، جهت مهمی از خرد سیاسی در ایران را نمایندگی می‌کند. در شاهنامه این جریان از شهرسپ در دوران طهمورث آغازیده و با بزرگمهر حکیم به کمال می‌رسد و در تاریخ ایران پس از اسلام نیز بخصوص، وزرای ایرانی نقش اساسی در تداوم فرهنگی ایران داشته‌اند.
وزیر ایرانی از میان اهل سخن و ادب سربرمی‌آورد و عنصر سخن‌وری و قلم‌ورزی قوام جایگاه اوست. چنانچه دوگانه پهلوان و وزیر در ادب عرب و ادب پارسی با دوگانه "سیف" و "قلم" مطابق است.
خصلت مهم وزیر ایرانی اما آن است که خالی از عنصر پهلوانی و شجاعت نیست. وزیر ایرانی، اساسا خوی پهلوانی و جوانمردی دارد و حافظ و مکمل آن است.
لذا آنکه قبای وزیر ایرانی را بر تن کرده، مدعی تقابل با "میدان" نمی‌شود، بلکه خود مرد میدان است. به همین سبب بسیاری از وزیران ایرانی خود مقتول و شهید شدند. از جعفر برمکی تا حسنک وزیر و رشیدالدین فضل‌الله همدانی و خواجه نظام و قائم‌مقام فراهانی و البته امیرکبیر.

علی لاریجانی را باید ذیل شمایل "وزیر ایرانی" شناخت. او برخلاف غالب مدیران معاصر ما که از میان مهندسان برآمده‌اند، اهل علوم انسانی و ادب و فرهنگ بود و بدین ترتیب، پایگاه دبیری که خاستگاه وزارت ایرانی است را واجد بود. همچنین او نماد میان‌گزینی شاخص در خرد سیاسی ایرانی بود. اما وجه مهم نهایی، رگ پهلوانی نهان در وزیر ایرانی است که بخصوص در دوره اخیر دبیری شعام در او جلوه کرد و موجب محبوبیت و طریق شهادت او شد. این خردمندی پهلوانانه او را بخصوص در جهان عرب و در منطقه به صدر محبوبیت رسانده بود. وزیر ایرانی با خوی پهلوانی، در برهوت سیاست مستقل و مقتدر در منطقه خوش می‌درخشد و البته نهایتا چون امیرکبیرها و قائم‌مقام‌ها و حسنک‌ها آگاهانه به شرف شهادت نایل شد.

❤️Ellinne

🛡🛡 دیالکتیک نبرد

#بابک_مینا

«پروپاگاندایِ آشنایِ عواملِ ایرانیِ اسرائیل معمولاً این است: «اسرائیل به مردم ایران کاری ندارد.» واقعیت این است که غیرنظامیان معمولاً هدف اولیه و اصلی جنگ‌ها نیستند، در جنگ طبعاً شما اول سراغ مکان‌های استراتژیک دشمن می‌روید، بمباران مناطق مسکونی به خودی خود دستاورد نظامی مهمی نیست. دلیل نزدن مناطق مسکونی مهربانی یا اخلاقی بودن نیست اصولاً زدن مناطق مسکونی از نظر تدبیر جنگی در حالت کلی کم‌فایده است. بنابراین تکرار این جمله نتانیاهو که گفته ما با مردم ایران کاری نداریم، یک تبلیغات جنگی بی‌معنا بیش نیست. اما مناطق مسکونی و «مردم» در همه جنگ‌ها می‌توانند در حالاتی به هدف نظامی بدل شوند، آنجایی که قصد انتقام‌گیری و شکستن روحیه دشمن در میان باشد. جنگ اگر بالا بگیرد، «منطق جنگ» حکم می‌کند «مردم» هم بمباران شوند. اسرائیل البته تا الان کلی از شهروندان غیرنظامی ایران را هم کشته است اما اگر جنگ شدیدتر شود و منطق جنگ حکم کند، به شکل مستقیم‌تری هم «مردم» را می‌کشد. فقط مسأله زمان‌بندی و استراتژی است.»

این متنی است که در میانه جنگ ۱۲ روزه نوشتم. حالا تصور می‌کنم برای بسیاری بی‌خیالان و ساده‌لان سیاسی موضوع روشن‌تر شده است. آن جنگ از آنجا که نسبتاً زود تمام شد و خرابی کمتری به بار آورد، برای بسیاری این توهم را به وجود آورد که در جنگ دوم، آمریکا و اسرائیل در یک عملیات چشم‌بندی آخوند را غیب می‌کنند و شاهزاده یا فردی دیگری را جای او می‌گذارند و ناگهان ایران «دبی» می‌شود و آب از آب هم تکان نمی‌خورد، فوقش دو سه ساختمان خراب می‌شود و چند نفری می‌میرند. عوضش ما ژاپن می‌شویم، آلمان می‌شویم و قس علیهذا.

کارل فون کلاوزویتس در اثر کلاسیک خود «درباره جنگ» می‌گوید جنگ وسیلهٔ برتر برای دستیابی به هدف خلع سلاح دشمن است، و دیالکتیکِ نبرد به ‌طور اجتناب‌ناپذیر به «اوج‌گیری به سوی نهایت‌ها» می‌انجامد. اگر این دیالکتیک متوقف نشود، به سوی جنگ تمام عیار (totaler Krieg) پیش می‌رویم که البته از نظر وی کمتر رخ می‌دهد، اما هر چه اهداف سیاسی جنگ بزرگتر باشد، جنگ ویران‌گر خواهد بود و به جنگ تمام‌عیار نزدیک‌تر. جنگ یعنی تحمیل اراده سیاسی خود به دشمن و برای این منظور منطقِ جنگ ضرورتاً شما را به سمت تخریب بیشتر می‌برد. بنابراین به یک معنا طبیعی است که اسرائیل و آمریکا بیشتر و بیشتر به سمت تخریب زیرساخت‌های غیرنظامی ایران متمایل شوند چرا که تا الان با همه بمباران‌هایی که کرده‌اند به نتیجه سیاسی مطلوب خود نرسیده‌اند. هدف تسلیم کردن ایران به مثابه یک واحد ژئوپولیتیک است.

👈👈Ellinne

ℹ️کاروان کمک‌های بشردوستانه تاجیکستان، متشکل از ۱۱۰ کامیون بزرگ، در ۱۸ مارس به سمت جمهوری اسلامی ایران حرکت کرد و به زودی به این کشور دوست و برادر خواهد رسید.

https://x.com/i/status/2034154237588845039

🆘 Ellinne

ایستادیم و برف می‌آید
ایستادیم و بد زمستانی است
ایستادیم... گرچه می‌افتیم
ما کم و ... مرگ را فراوانی است
***
ما کم و دردهایمان بسیار
وطن ای درد خوب مادرزاد!
وطن ای زخمی هزاران سال!
کاش دستی نوازشت می‌داد
***
وطن ای گوشه‌ای که مال من است!
خوب یا بد اگر... وطن، وطن است
رستم این دفعه نیز خواهد کشت
پسری را که دشمن وطن است
***
نقشه‌ات ارث جد و آبائی است
روی مرز تو ادّعا دارم
من در این خطه‌ای که ایران است
توی هر شهر آشنا دارم
***
زمهریر است و انجماد زمین
باغ‌ت آیا بهار خواهد دید؟
فصل مشروح سوگواری ما
نقطه‌ی اختصار خواهد دید؟
***
ظلمت از چارسو هجوم آورد
زیر آوار نور می‌خوابد
زنگ تفریح را نمی‌شنود
تا دبستان به گور می‌خوابد
***
پرچمت آن سه رنگ سی معنا
سربلند است در رقابت باد
گرچه سرهایمان برید ولی
سر ایران جان سلامت باد!

#سپیده_یگانه

👑Ellinne

😁 ‏با زدن عسلویه صادرات گاز به عراق قطع شد. عراق در گاز و برق به ایران وابسته است.
توجه کنید؛ ۲۳ سال بعد از اشغال عراق، هنوز نتونستن نیاز برقش رو مرتفع کنند اونم با پول فروش نفتی که به اجبار ابتدا به بانک‌های آمریکا واریز میشه.
باز بگو بهترش رو میسازیم!

https://x.com/i/status/2034344539679252820

😁Ellinne