سال ١٩۴۵ رمو جیازوتو، موزیسین و محقق ایتالیایی، که در آن زمان به عنوان عضو صلیب سرخ در آلمان حاضر بوده، بقایای سوخته‌ی یک تکه کاغذِ حاوی نُت را از میان ویرانه‌های کتابخانه‌ی درسدن پیدا می‌کند. سال‌ها روی نت‌های دوده گرفته کار می‌کند و سرانجام ماحصل کار را به عنوان اثر مغفول مانده‌ی توماسو آلبینونی منتشر می‌کند. چند دهه بعد، در اوج جنگ بوسنی، ودران اسماعیلوویچ، همین قطعه را به مدت بیست و دو روز به پاسداشت خاطره‌ی بیست و دو نفری که در صف نان، قربانی خمپاره‌های صربی شدند، در سالن تئاتر مخروبه‌ی سارایوو می‌نوازد. اسماعیلوویچ معتقد بود تنها این قطعه شایستگی نواخته شدن در بوسنی ویران و مرگ‌زده را دارد، چرا که بنیان وجودی آن مبتنی بر «تولد از دل مرگ» است.

-این پنج ماهی که گذشت را چگونه می‌توان درمان کرد؟-

@AminBozorgiyan

واقعیت این است که تشکرها و چراغ‌سبزهای جریان سلطنت‌طلب، عملاً به سوخت ماشین جنگی اسرائیل تبدیل شده است. رهبران اسرائیل، به‌ویژه نتانیاهو، از این ابراز وفاداری‌ها به عنوان یک «مجوز اخلاقی» برای توجیه تجاوزات نظامی خود استفاده می‌کنند تا در افکار عمومی جهان این‌طور وانمود کنند که حملات آن‌ها مورد انتظار و حمایت خودِ ایرانیان است.
نمونه بارز این بهره‌برداری تبلیغاتی را می‌توان در وقاحت کلام نتانیاهو دید، آنجا که با تکیه بر همین پیام‌های حمایتی مدعی می‌شود:

«در ایران، خیابان‌ها را به نام من نامگذاری می‌کنند... مرا "بیبی جون" صدا می‌کنند، بیبی عزیز!»

این دست تبلیغات، فراتر از یک ابراز علاقه ساده، بخشی از پازل جنگ است. نتانیاهو با تکرار این حرف‌ها سعی دارد تجاوز نظامی به خاک ایران را یک «اقدام رهایی‌بخش» جلوه دهد. در واقع، جریانات سلطنت‌طلب با این رویکرد به پیمانکاران تبلیغاتی پروژه‌ای بدل شده‌اند که هدف نهایی‌اش تخریب زیرساخت‌ها و تضعیف تمامیت ارضی ایران است. این پیوند میان طلبِ جنگ و ادعای میهن‌پرستی، پارادوکسی است که مستقیماً امنیت ملی را هدف قرار داده است.

✅ @mellimazzhabi

🔹آرنو برتران:
اغراق نیست اگر بگوییم این مقاله «آتلانتیک»، با توجه به نویسنده [رابرت کیگان] و رسانه‌ای [آتلانتیک] که آن را منتشر کرده، چقدر فوق‌العاده و عجیب است.

Checkmate in Iran
🔵Washington can’t reverse or control the consequences of losing this war.
By Robert Kagan
May 10, 2026,
Atlantic Monthly

صرفاً جهت یادآوری، باب کیگان (Bob Kagan) فردی است که:

* بنیان‌گذار «پروژه قرن جدید آمریکایی» (PNAC) است؛ که احتمالاً امپریالیستی‌ترین اتاق فکر در واشینگتن محسوب می‌شود (که خودش رکورد بزرگی است).

* مردی که تمام عمرش را صرف دفاع از مداخلات نظامی آمریکا، به‌ویژه در خاورمیانه کرده و حامی سرسخت جنگ عراق بود. او حتی پیش از واقعه ۱۱ سپتامبر شروع به تبلیغ برای حمله به عراق کرد، که خود گویای همه‌چیز است...

* همسر ویکتوریا نولاند، مقام ارشد سابق و بسیار تندروی آمریکا (معمار اصلی سیاست‌های ایالات متحده در قبال اوکراین، با پیامدهایی که امروز شاهدش هستیم).

 * برادر فردریک کیگان، یکی از طراحان اصلی طرح افزایش نیرو در عراق (Iraq surge).

به عبارت دیگر، ما با یک «صلح‌طلبِ ضدامپریالیست» طرف نیستیم. این دقیقاً همان کسی است که دیک چینی وقتی به یک سخنرانی انگیزشی نیاز داشت، به او زنگ می‌زد.

و حالا این آدم دارد در «آتلانتیک» می‌نویسد؛ یعنی وفادارترین رسانه جریان اصلی به سیاست‌های جنگ‌طلبانه در آمریکا (که این هم رکورد دیگری است).

بنابراین وقتی او می‌نویسد که ایالات متحده در ایران دچار یک «شکست مطلق» شده که در تاریخ آمریکا بی‌سابقه است و «نه قابل جبران است و نه قابل نادیده گرفتن»، این عملاً معادل این است که «رونالد مک‌دونالد» به شما بگوید همبرگرها تعریفی ندارند: یعنی همبرگرها واقعاً، واقعاً افتضاح هستند.

بسیار عجیب (و تا حدی برای من نگران‌کننده) است که استدلال‌های او در مورد اینکه چرا این یک شکست بزرگ است، عملاً همان‌هایی است که من ماه گذشته در مقاله خود با عنوان «اولین جنگ چندقطبی» مطرح کرده بودم.

این موارد را بررسی کنیم: 

### ۱) ویتنام و افغانستان قابل بقا بودند، این یکی نیست.

او معتقد است که این جنگ - و شکست آمریکا - از نظر ماهیت با مداخلات قبلی ایالات متحده کاملاً متفاوت است.

در حالی که من نوشتم جنگ‌های ویتنام و افغانستان تغییر چندانی در معادلات قدرت ایجاد نکردند («در نمای کلی، غول [آمریکا] فقط با یک غرور جریحه‌دار شده صحنه را ترک کرد»)، کیگان می‌نویسد: «شکست‌ها در ویتنام و افغانستان پرهزینه بودند اما آسیب دائمی به موقعیت کلی آمریکا در جهان وارد نکردند.»

و وقتی من نوشتم «به طرز دردناکی واضح است که جنگ ایران ماهیتی کیفیتاً متفاوت از آن‌ها دارد»، او می‌نویسد: «شکست در رویارویی کنونی با ایران، شخصیتی کاملاً متفاوت خواهد داشت.»
دقیقاً همان نکته.

### ۲) ایران هرگز از هرمز دست نمی‌کشد و از آن به عنوان اهرم فشار گزینشی استفاده می‌کند.

وقتی من نوشتم ایران با برقراری یک «رژیم مبتنی بر مجوز» در تنگه هرمز، مفهوم «آزادی دریانوردی» را زیر و رو کرده است، کیگان به همان نتیجه می‌رسد: «ایران نه تنها قادر خواهد بود برای عبور و مرور عوارض مطالبه کند، بلکه ترانزیت را فقط برای کشورهایی که با آن‌ها روابط خوبی دارد، محدود می‌کند.»

او همچنین موافق است که «ایران هیچ تمایلی به بازگشت به وضعیت قبلی (Status quo ante) ندارد»؛ در حالی که من در مقاله خود از قالیباف (رئیس مجلس ایران) نقل کرده بودم که: «وضعیت تنگه هرمز به حالت پیش از جنگ باز نخواهد گشت.» همان نکته و عملاً همان کلمات.

### ۳) کشورهای خلیج فارس ناچار به سازش با ایران خواهند بود.

او معتقد است که اکثر کشورهای حاشیه خلیج فارس چاره‌ای جز سازش با ایران ندارند، که عملاً ایران را به قدرت مسلط منطقه‌ای تبدیل می‌کند.
کیگان می‌نویسد: «ایالات متحده ثابت خواهد کرد که یک ببر کاغذی است و کشورهای خلیج [فارس] و دیگر کشورهای عربی را مجبور به سازش با ایران می‌کند.»

من هم در مقابل نوشته بودم: «سلطنت‌های خلیج [فارس] در نهایت باید بین دو گزینه امنیتی یکی را انتخاب کنند. یکی ماندن در کنار ابرقدرتی دوردست که [نمی‌تواند از آن‌ها محافظت کند]. گزینه دیگر: صلح با قدرت منطقه‌ای که همین حالا ثابت کرده می‌تواند هر زمان که بخواهد به [آن‌ها] ضربه بزند.» که البته این بیشتر شبیه یک اجبار است تا انتخاب...

🔻به جهت‌ ادامه مطالعه ترجمه فارسی متن‌ کامل نوشته لطفا بر دکمه Instant View و یا لینک زیر فشار دهید.

https://telegra.ph/On-Robert-Kegan-Article-in-Atlantic--Check-Mate-in-Iran-05-11

🔻پیوند به اصل نوشته:
https://x.com/RnaudBertrand/status/2053741799047655462?s=20

پیوند به ترجمه کامل نوشته در X:
https://x.com/FGhoddoussi/status/2053846564901171315?s=20

@BetweenDichotomies

‏این مقاله اتلانتیک جالبه. نویسنده تعریف می‌کنه که چند سال پیش دعوت شده بوده به یک مهمونی گردهمایی فوق‌خصوصی که متعلق به Jeff Bezos بوده. جایی پر از میلیاردرها، مدیرهای غولهای تکنولوژی، سرمایه‌گذارها، آدم‌های رسانه‌ای و سلبریتی‌ها. ولی چیزی که بیش از همه ذهنش رو درگیر کرده، تجمل یا ثروت عجیب اونجا نبوده، بلکه این حس بوده که این آدمها واقعا فکر می‌کنن از عواقب کارهاشون مصونن.

یعنی انگار توی دنیایی زندگی می‌کنن که قانون، شکست، یا حتی واقعیت عادی زندگی مردم دیگه بهشون نمی‌رسه.

نویسنده میگه وقتی با این آدم‌ها حرف می‌زدی، حس می‌کردی دیگه مثل بقیه انسان‌ها به جامعه نگاه نمی‌کنن. مردم عادی براشون بیشتر شبیه «داده»، «کاربر»، «جمعیت» یا «بازار» هستن تا انسان واقعی با احساسات و زندگی پیچیده.

مقاله بعد میره سراغ دنیای سیلیکون‌ولی و توضیح میده که چطور بخشی از فرهنگ تکنولوژی کم‌کم به این باور رسیده که:
اگر خیلی باهوش و خیلی پولدار باشی، پس حتما حق داری دنیا رو شکل بدی.

و اینجاست که نویسنده از آدم‌هایی مثل Elon Musk و Peter Thiel اسم میاره. نه فقط به خاطر ثروتشون، بلکه به خاطر نوع نگاهشون به جامعه، سیاست و انسان‌ها.

مثلا میگه در بخشی از این فرهنگ، «همدلی» تبدیل شده به یک نقطه ضعف. یعنی اگر زیادی نگران آسیب دیدن مردم باشی، از نظر اون‌ها «احساسی» یا «غیرعملی» حساب میشی. در عوض، چیزی که تحسین میشه، قدرت، سرعت، تسلط و شکستن محدودیت‌هاست؛ حتی اگر وسطش کلی آدم له بشن.

نویسنده میگه مشکل اصلی این نیست که این آدمها پول زیادی دارن. مشکل اینه که اون‌قدر ثروت و نفوذ دارن که دیگه تقریبا هیچ مکانیسمی برای متوقف کردنشون وجود نداره.

اگر یک مدیر عادی اشتباه بزرگی کنه، ممکنه اخراج بشه، ورشکست بشه یا اعتبارش نابود بشه. ولی برای بعضی از این میلیاردرها، شکست هم تبدیل شده به یک بازی. پروژه شکست می‌خوره؟ مهم نیست. هزاران نفر آسیب می‌بینن؟ باز هم مهم نیست. چون هنوز میلیاردها دلار دارن، رسانه دارن، نفوذ سیاسی دارن و می‌تونن دوباره از اول شروع کنن.

مقاله این وضعیت رو «زندگی بدون پیامد» توصیف می‌کنه؛ یعنی زندگی‌ای که توش آدم دیگه واقعا هزینه‌ی اشتباهاتش رو نمی‌ده.

یه بخش خیلی مهم مقاله اینه که نویسنده میگه این آدم‌ها کم‌کم نه فقط از مردم، بلکه حتی از خودِ واقعیت هم فاصله گرفتن. چون وقتی همیشه خصوصی‌جت داری، جزیره خصوصی داری، حلقه‌ی اطرافیانت فقط آدم‌های فوق‌ثروتمندن، و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کنه بهت “نه” بگه، کم‌کم فکر می‌کنی هر چیزی ممکنه و هر مانعی فقط برای آدم‌های معمولیه.

به همین خاطر بعضی از میلیاردرهای تکنولوژی الان درباره‌ی استعمار مریخ، جاودانگی، کنترل ژنتیک، هوش مصنوعیِ فراتر از انسان یا ساختن شهرهای خصوصی حرف می‌زنن؛ در حالی که همزمان بخش بزرگی از مردم دنیا زیر فشار اجاره‌خانه، درمان و هزینه‌ی زندگی دارن له میشن.

نویسنده میگه ترسناک‌ترین بخش ماجرا اینه که این آدم‌ها فقط پول ندارن؛ اهرم‌های واقعی قدرت رو هم دارن:
شبکه‌های اجتماعی، رسانه، زیرساخت ارتباطی، داده‌های میلیاردها انسان و حتی نفوذ مستقیم روی سیاستمدارها.

و وقتی چنین قدرتی دست آدم‌هایی بیفته که خودشون رو فراتر از جامعه می‌بینن، نتیجه می‌تونه خطرناک باشه.

آخر مقاله حس کلی اینه که نویسنده داره هشدار میده:
ما وارد دوره‌ای شدیم که بعضی میلیاردرها دیگه فقط «ثروتمند» نیستن؛ عملا تبدیل شدن به ساختارهای قدرت مستقل. آدم‌هایی که می‌تونن روی سیاست، فرهنگ، اقتصاد و حتی درک ما از واقعیت اثر بذارن، بدون اینکه تقریبا هیچ پاسخگویی واقعی‌ای وجود داشته باشه

https://www.theatlantic.com/magazine/2026/05/billionaire-consequence-free-reality/686588/
https://x.com/i/status/2053901421695647982