چنین گفت مژگان نوی؛ یهودی ایرانی-اسراییلی، استاد دانشگاه اورشلیم که چهل و چند سال است حتی یک دقیقه در وطن نبوده است.
@FarjamiMahmud
(مژگان نوی پیشتر در شبچراغون شرکت کرده است و گفتگو با او در یوتیوب در دسترس است.)

✅فشارهای اسرائیل برای لغو قراردادهای تسلیحاتی عراق

🔹سه منبع مطلع عراقی در بغداد که یکی از آنها از مسئولان وزارت دفاع این کشور است به روزنامه قطری «العربی الجدید» گفت: «اسرائیل طی چند هفته اخیر فشارها و مداخلاتی را در کشورهای آسیایی و اروپایی از جمله فرانسه انجام داده تا مانع از اتمام توافقات و قراردادهای تسلیحاتی عراق برای خرید سامانه‌های موشکی زمین به هوا، رادارهای هشدار زودهنگام و تجهیزات مختلف نظامی شود.»

https://fa.shafaqna.com/news/1910353

🎯 نوستالژی قبلا اختلالی روانی بود، اما حالا به مشکلی سیاسی تبدیل شده است

🔴 در دهۀ ۱۸۳۰ ، مردی اهل پاریس را با تهدید مجبور کردند تا خانه‌ای که بسیار دوستش داشت را تخلیه کند. مرد به تختش پناه برد، صورتش را رو به دیوار کرد، لب به غذا و نوشیدنی نزد، از دیدار با صمیمی‌ترین دوستانش هم سر باز زد و این کار را آنقدر ادامه داد که  در نهایت، مُرد؛ تنها چند ساعت قبل از تخریبش خانه‌اش، «غمی عمیق» و «رنجی طاقت‌فرسا» او را از پا درآورد. پزشکان تشخیص دادند او بیمار بوده است. این بیماری مرموز را که نوعی دلتنگی شدید، همراه با خمودگی و  اختلال خواب و مقاومت در برابر غذا خوردن بود، «نوستالژی» نامیده بودند.

🔴 نوستالژی از ترکیب دو واژۀ یونانی ساخته شده بود. نوستوس که به معنی «بازگشت به خانه» بود و الگوس به معنی  «درد». با آغاز قرن بیستم، پیوند نوستالژی و ذهنیت پزشکی سست‌تر شد، مسیرش از دلتنگی هم جدا شد و کم‌کم تبدیل به اختلال روانی و سپس احساسی نسبتا مطبوع شد.

🔴 با این حال روان‌کاوان اولیه همچنان وقتی با افراد دارای تمایلات نوستالژیک مواجه می‌شدند بی‌حوصله می‌شدند و آن‌ها را متهم به روان‌رنجوری و ناتوانی در مقابله با واقعیت می‌کردند. درست مانند بسیاری از مفسران سیاسی امروزی، آن روان‌کاوان از این‌جور اصطلاحات و انگ‌زدن‌ها خوششان می‌آمد. آن‌ها معتقد بودند طبقات متوسط کمتر از  «طبقات پایین»  یا  «افراد سنتی» دچار احساسات نوستالژیک می‌شوند. تازه در دهۀ ۱۹۷۰ بود که این دیدګاه معتدل شدند. امروزه روان‌شناسان معتقدند نوستالژی احساسی تقریبا همگانی و اساسا مثبت است.

🔴امروزه روان‌شناسان می‌گویند نوستالژی ممکن است مزایای زیادی برای فرد داشته باشد؛ می‌تواند عزت‌نفس را افزایش دهد و معنای بیشتری به زندگی ببخشد، یا حس داشتن پیوند اجتماعی به افراد دهد و ترغیبشان کند در مشکلاتشان از دیگران کمک بجویند و از تنهایی و اضطراب بیرون آیند.

🔴 برخلاف روان‌شناسان، نوستالژی بین مورخان و تحلیل‌گران سیاسی و اجتماعی همچنان منفور است. دید چندان مثبتی به تاثیری که نوستالژی بر سیاست و جامعه می‌گذارد وجود ندارد. جنبش‌های پوپولیستی در سراسر جهان بارها به دلیل استفاده و سوءاستفاده از نوستالژی مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. مورخان می‌گویند تصاویری که این جنبش‌ها از گذشته ترسیم می‌کنند، غالبا نادرست است و روایتی افراطی است که فقط به درد سوءاستفاده‌های سیاسی می‌خورد جامعه‌شناسان هم نوستالژی را با گرایش به واپس‌گرایی و محافظه‌کاری پیوند می‌زنند.

🔴 نوستالژی در تحلیل‌های سیاسی و اجتماعی گاهی  «راه‌ورسم بی‌خردان» جلوه داده می‌شود. این نگاه برخاسته از باور رایجی است که می‌گوید احساسات نباید در سیاست وجود داشته باشد. بااین حال، اگنس آرنولد فاستر، مورخِ بریتانیایی، می‌گوید نوستالژی احساسی است که در همۀ گروه‌های سیاسی دیده می‌شود.

🔴 آرنولد فاستر می‌گوید نوستالژی منبع درد و لذت است و چیزهای زیادی درمورد زندگی مدرن می‌گوید. ابراز احساسات نوستالژیک یکی از راه‌هایی است که ما به واسطۀ آن حسرت دربارۀ گذشته، نارضایتی از حال و شاید به طرز تناقض‌آمیزی، دیدگاهمان دربارۀ آینده را بیان می‌کنیم. نوستالژی فقط محدود به محافظه‌کارها نیست و در میان ترقی‌خواهان نیز به چشم می‌خورد، چیزی صرفا ملال‌آور نیست، بلکه سازنده نیز هست. نوستالژی به یک تعریف جدید نیاز دارد، زیرا باید آن را از شر پیوند با بیماری، حماقت و احساساتی‌گری نجات دهیم.

📌 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «نوستالژی دیگر یک بیماری نیست» که در سی‌ودومین شمارۀ مجلۀ ترجمان علوم انسانی منتشر شده است. این مطلب در تاریخ ۱۸ مهر ۱۴۰۳ در وب‌سایت ترجمان نیز بارگذاری شده است. این مطلب نوشتۀ اگنس آرنولد-فاستر است و فرشته هدایتی آن را ترجمه کرده است...
📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
B2n.ir/n16315

@Ellinne