اِلینه‌گی
1.07K subscribers
5.06K photos
507 videos
44 files
6.49K links
الینه

فرهنگ فارسی معین
(اِ نِ) [ از فر. ] (ص .)

از خود بیگانه
Download Telegram
بزرگترین واردکنندگان گوشت گاو از برزیل

@Ellinne
بهار و فلسفه‌ی شکست!
#علیرضا_رجایی
.
در آستانه‌ی بهار احساس شکستی همه‌‌جانبه در همه‌جا به‌چشم می‌خورد و این با تحوّل نویدبخشی که ما ایرانیان از هر بهار انتظار داریم، در تعارض است.

در عین ‌حال هیچ انسانی، به هر میزان ساده‌اندیش، گمان‌ نمی‌کند حیات طیّبه‌ای که جای هیچ زخم وجراحتی بر بدنش نباشد، امکان‌پذیر است.

جدا از دلایل بی‌شماری که برای شکست می‌شناسیم -و بی‌خردی مزمن و‌مهلک تنها یکی از آنهاست- کم نیستند نویسندگانی که جهان فلسفی خویش یا دیگران را در مواجهه با «شکست» قرار می‌دهند تا به دریافتی شاید بنیادین‌تر از وضع عجالتاً گریزناپذیری که ناکامی حاصل آن است، دست یابند.

لئا اوپی، استاد تئوری سیاسیِ مدرسه اقتصادی لندن، در مقاله‌ی‌ خود در روزنامه گاردین، از لحظه‌ای می‌گوید که در کلاس تاریخ اندیشه سیاسی، فلسفه‌ی عصر روشنگری و این سخن مشهور کانت را درس می‌داده‌است که: "شهامت دانستن داشته ‌باش"؛ و نیز این‌که روشنگری به تعبیر کانت "خروج آدمی از نابالغی به تقصیر خویشتنِ خویش است".

اما دانشجویان او چندان روی خوشی به روشنگری نشان نمی‌دهند و حتا در مخالفت با او با دل‌سردی می‌پرسند «اصولاً روشنگری برای ما چه دستاوردی داشته‌ وقتی نتوانسته حتا نسل‌کشی را متوقف کند؟»

خانم اوپی می‌گوید برای دقیقه‌ای دچار تردید می‌شود و می‌اندیشد که آیا واقعاً باور داشتن به این‌که سیاست دست‌کم در سطوحی باید به‌لحاظ اخلاقی مسئول باشد، تا این اندازه پوچ است؟

پاسخی که او به این پرسش بنیان‌برافکن می‌دهد این است که امیدوار بودن، مستقل از اوضاع تباه‌آلوده‌ی جهان، گونه‌ای وظیفه‌ی اخلاقی و‌ درست در «نقطه‌مقابل پوچ‌انگاری» است و نومید شدن نیز چیزی جز از دست‌ دادنِ اصول نیست.

تعبیر درست حرف لئو اوپی این است  که ناامید شدن تنها برای درصد اندکی از انسان‌های بی‌درد و ممتاز جهان امکان‌پذیر است امّا مردمی که در متن رنج و مبارزه زندگی می‌کنند، لاجرم امید، بخش ناگزیری از حیات و هستی آن‌هاست:

«مردمانی که از بی‌عدالتی رنج می‌کشند، کسانی که هر روز شاهد پایمال شدن عزت خویش هستند، آنانی که به حاشیه رانده می‌شوند، وادار به سکوت‌شان می‌کنند، استثمارشان می‌کنند، به‌سوی مرگ‌شان می‌رانند یا می‌کشندشان، نمی‌توانند از خود بپرسند که آیا امید دارند یا نه. اینان برای زنده ماندن تقلا می‌کنند، می‌کوشند از پس زندگی برآیند و به‌طور مدام مبارزه می‌کنند. مبارزه‌ی مداوم آن‌ها، به هر شکلی که باشد، تاب از دست دادن ایمان را ندارد.»

او هم‌چنین می‌نویسد: «آموزه و تعالیم روشنگری به من یادآوری کرد که هر چه جهان بدتر و وخیم‌تر به‌ نظر آید، محکم‌تر و با صلابتی بیشتر باید به اصول خویش پایبند بود.»

تردیدی در این نیست که ما در عصر تناقض‌های مهلک و به‌طور خاص در سرزمینمان، در عصر شکست‌های پیاپی زندگی می‌کنیم و در هر پایان سالی، هنگامی که به روزگار و زمانه‌ی خویش می‌نگریم، به نتایجی ناامیدکننده می‌رسیم. درست در روزهای پایانی سالی که گذشت نیز بار دیگر این تناقض‌های تاریخی به صورتی نمادین و این بار در دو اسم کاظم صدیقی و صدیقه وسمقی برملا شد...

یادداشت علیرضا رجایی طولانی است و نکات دیگری هم دارد. کاملش را از طریق زودبین بخوانید.
👇

@Ellinne
تیتر یک لیبراسیون فرانسه

فلسطین
"چه کسی می‌تواند جانشین عباس شود؟"

"در حالی که در پشت صحنه، رهبران عرب و غربی‌ها به دنبال رهبر جدید فلسطینی هستند، محمود عباس به قدرت چسبیده"

@Ellinne
Forwarded from روند نيوز
انتخاب قاب، ترکیب، نور، عمق، روایت، رنگ، احساس، جای دوربین و دستکاری همه در خدمت پیام:


رژیم جدامانده‌ی سیاسی و دیپلماتیک، تنها و آسیب پذیر ولی باقی با حمایت‌های فعلا موثر اما شکننده
@ravandnews
👍1
هاآرتص در گزارشی با استناد به اظهارات نظامیان و نیروهای ذخیره ارتش اسرائیل مدعی شد ارتش در نبرد اخیر ‎غزه در حال استفاده از تسلیحات ساخت ۱۹۵۳ در جریان جنگ دو کره و گلوله های آموزشی است.

@Middleeastdeadend
😁2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
انتشار گازهای گلخانه‌ای برای تولید غذا

@Ellinne
نظر وزارت امورخارجه در مورد ‎#فائزه_هاشمی بیش از آنکه در مورد ایشان باشد نشان می‌دهد آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها نسبت به اپوزیسیون خارج کشور کاملا قطع امید کرده‌اند و توجه‌شان به فعالان داخل معطوف شده است، مثل دادن جایزه نوبل به ‎نرگس محمدی...

#محمد_آقازاده

@Ellinne
👍4
‏حمله روز چهارشنبه گروه BLA به مجتمع اداری بندر گوادر، چهارمین تلاش علنی این گروه برای هدف قرار دادن منافع چین از سال ۲۰۱۹ است.
اگر نزدیک شدن مواضع طالبان پاکستان به BLA، تهدید چین توسط شاخه گنداپور طالبان پاکستان و حملات گروه های منتسب به طالبان پاکستان به منافع چین را در کنار فاصله گرفتن حکومت پاکستان از گروه های اسلامگرا ببینیم، به سخت شدن شرایط چین در ادامه مسیر خود در پاکستان پی میبریم!
✔️ اهمیت ژئواکونومیکی کریدور «ترانس افغان»

▫️به باور کارشناسان و مقامات کشورهای منطقه خط ریلی «ترمذ- مزار شریف- کابل- پیشاور» می‌تواند نقطه عطفی برای آینده منطقه باشد.

▫️این کریدور کشورهای آسیای مرکزی را به بنادر پاکستان وصل می کند و در نتیجه کالاها به اقیانوس‌ها و آب‌های آزاد سریع‌تر و ارزان‌تر منتقل می‌شود.

▫️کشورهای آسیای مرکزی نیازمند به روابط بازرگانی در مسیر جنوبی به عنوان راه تکمیلی به سایر مسیرهای شمالی، غربی و شرقی است.

▫️طی سال‌های اخیر تردد محموله‌های ترانزیتی از ترکمنستان با مشکلاتی روبرو بوده، از این منظر طرح کریدور ترانس افغان با محوریت ازبکستان و با همکاری برخی کشورهای آسیای جنوبی و جنوب غرب آسیا، از جمله ایران، طراحی و پیگیری شده است.

▫️ایالات متحده نیز که با طرح استراتژی اتصال آسیای مرکزی و جنوبی حمایت رسمی خود را از مسیر پاکستان و تمام مسیرهای دیگر غیر از ایران اعلام کرده، تاثیر گذار است.

▫️ باید توجه داشت که مسیر پاکستان به ویژه در خط ریلی، از فضای کوهستانی بسیار بیشتری برخوردار بوده و همین امر نیز هزینه احداث خطوط ریلی را افزایش می‌دهد./ اندیشکده سرآمد

🆔 @saramadthinktank
🏷️ حق داریم بترسیم؟

🖊️ شورای سردبیری " #جامعه_نو "

اخیرا دکتر #محمد_فاضلی استاد دانشگاه و از فعالان اندیشه‌ورز امروز ایران به پرسشی درباره کسانی که خواستار حمله نظامی به ایران با هدف تغییر حکومت هستند پاسخ داده است. پاسخی اندیشیده و منطقی که در شبکه‌ها میچرخد و اذهان را آگاه میکند و از همراهی با آوای شوم مداخله بیگانگان در تغییرات سیاسی ایران باز میدارد. او میگوید وحشتناکترین وضعیتی که بتوان برای ایرانیان تصور کرد حمله قدرتها و از بین رفتن زیربناهای اقتصادی کشور است. سخنانش به غایت سنجیده است و بدون رودربایستی، اما متاسفانه وقتی  به برشماری هویت کسانی می‌رسد که انتظار شوم حمله خارجی به کشور را دارند دچار سکته میشود. اکانت‌های ناشناس وابسته به قدرتهای خارجی که روایت اوست  توضیح دقیقی بر هویت دعوت‌کنندگان هجوم اجانب به خاک ایران نیست. حداقل اینکه غیر از هویتهای ناشناس که اهمیتی ندارند، اشخاص هویت داری هم هستند که خواهان مداخله خارجی در امور ایران و تهاجم بیگانه به ایران و تغییر حکومت آن هستند. اما آقای فاضلی نمیتواند نام آنها را ببرد. اینکه کارش خودآگاهانه هست یادنه جواب قطعی دارد: ندادن نشانی آگاهانه است و قابل درک. مثلا اگر ایشان از اشخاص هویت داری مثل #نرگس_محمدی نام نمیبرد معنی‌اش این نیست که نمیداند در پس تقاضاهای مداوم این شخص برای حداکثری و همه جانبه کردن فشار به حکومت مستقر در ایران چه تقاضای شومی خفته است. جسارتا میتوان حدس زد از افکار عمومی، از عوام، میترسد. البته همه میترسند. فضای ایران به گونه‌ای توسط هیات حاکمه مسموم و پر تنفر است که بازخورد آن نزد عوام بی‌خبر، موجه بودن هر کسی است که با حکومت ابراز مخالفت کند و از آن فراتر، زندانی آن شود. بازتاب این زندانی بودن هم بلااندیشه پذیرفته شدن اشخاص فارغ از انحرافات سیاسی آنها هست. این هم از جمله همان شرهایی است که آقای فاضلی فهرست کرد ولی از کنار این یکی گذشت. نکته خطر زا این است که کسی پشت سر اکانت ناشناس صف نمیکشد، اما اشخاص کم‌اطلاع، چشم بسته پشت سر عناوینی مثل فعال حقوق بشر، زندانی سیاسی و برنده نوبل که رسانه انگلیس آنها را به قول خودشان پروموت میکند به خط میشوند. 

میشد به جای تاکید روی اکانتهای ناشناس این را مطرح کرد که باید ببینیم وقتی کسی از لزوم فشار حداکثری بر حکومت ایران حرف میزند منظورش چیست؟ تقاضای تشدید تحریم میکند که خودش در فاز حداکثری است؟ تقاضای تهدید نظامی و اولتیماتوم میکند؟
"بطور هدفمند و همه‌جانبه تحت فشار سازمان‌ملل" یعنی چه؟ تقاضای دوباره کشاندن ایران به زیر سایه فصل هفتم منشور سازمان‌ملل میکند؟ برنده جایزه صلح نوبل چه فشار بیشتر از تحریمی جز تهاجم نظامی سراغ دارد که ایالات متحده و اروپا بر ایران نیاورده باشند؟

پرسشی بنیادین‌تر: این چه اعتماد مطلقی به بیگانه است که شخص را وادار میکند از بیگانه تقاضای مداخله در امور کشورش، به هر مقدار  و حتی جزئی، به میان آورد؟ این اشخاصی که اینقدر از جانب مردم ایران به بیگانه نامه مینویسند و پیام تقاضای فشار حداکثری میدهند، از کی مجوز گرفته‌اند؟ چرا تاجزاده چنین اجازه‌ای به خودش نداده است؟ از حکومت میترسد یا باور به آویزان شدن به بیگانه ندارد؟ کی به شما وکالت داده است از جانب ایرانیان حرف بزنید؟ هدف نهایی از این آویزان شدن‌ها جایزه گرفتن است یا چیزی دیگر؟

و پرسشهای حاشیه‌ای: چرا سخنگویان فهیم  که در جبهه مردم صدای بلند و فالوئر دارند درست در همان لحظه‌ای که باید، از حرف زدن درباره این اشخاص واهمه دارند؟ آنها را قابل نمیدانند؟ از واکنش لشگر عوام و از دست دادن فالوئر می‌ترسند؟

و مردم چه؟ آیا کسی پیدا شد به آن زن نروژی اعتراض کند که گفته بود به این برنده نوبل جایزه میدهیم چون رهبر انقلاب زن زندگی آزادی است؟ صدا از کسی در آمد که به چه حقی برای مردم ایران رهبر تراشی ‌می‌کنید؟

مجموعه این پرسشها در برابر همه ما قرار دارد و از هر کس به سهم خودش پاسخ می‌طلبد. از آدمهای ظاهر بین نادان انتظار نمیرود، ولی همه کسانی که نگران آینده کشور خود هستند باید درباره آنها اندیشه کنند... اندیشه کنند و با صدای بلند حرف بزنند.

@Ellinne
👌5👎1
صعود قیمت اورانیوم

@Ellinne
۲۴‌ مارس #روز_جهانی_دستاوردها ‌است.
روزی برای یادآوری راهی را که همراه با موانع و دشواری‌ها طی کرده‌ و به خواسته‌هایتان رسیده‌اید

@Ellinne
اِلینه‌گی
امپراتوری مغول و روم @Ellinne
اهمیت دوره مغول در احیاء ایده ایران

#بابک_مینا

یکی از نکات جالب در بررسی سیر هویت ملی ایرانی این است که مفهوم ایران پس از رکود نسبی در دوران سلجوقیان، از قضا در دوران ایلخانان مغول و تیموریان احیاء شد. تاریخ ملی ما به صورت سنتی اساساً در همین دوره نوشته می‌شود. حمد الله مستوفی در «نزهةالقلوب» جغرافیای ایران را ترسیم می‌کند و مناطقی را که جزء ایران است نام می‌برد. با بررسی این متن می‌توانیم آشکارا ببینیم آنها درکی روشن از «کشور ایران» داشتند. همچنین رشیدالدین فضل‌الله همدانی در «جامع‌التواریخ» هم به تاریخ مغول و ریشه‌های آنها می‌پردازد و هم تاریخی ملی از ایران‌زمین به دست می‌دهد.

غزنویان و خصوصاً سلجوقیان به دلیل تعصب سنی علاقه‌ای به هویت ایرانی نداشتند، بنابراین در دوره آنان تا حدی مفهوم ایران در میان نخبگان کمرنگ شد اگر چه استثنائات مهمی مانند نظامی و خاقانی نیز وجود دارد. دبیران و وزیران ایرانی نیز مانند خواجه نظام الملک در این دوره همچنان از میراث سیاسی ایران‌شهری الهام می‌گیرند. اما سلجوقیان خود را ترک و مسلمان می‌دانستند.

با حمله مغول و از میان رفتن سلطه دولتی و سراسری سنی‌مذهبان، فضای تنفس دوباره‌ای برای ایده ایران پیدا شد. بسیاری معتقدند از قضا در همین دوره بود که مجدداً مفهوم ایران به عنوان کشوری واحد احیاء شد. یعنی چند قرن پیش از برآمدن صفویان ایده ایران به روشنی در میان نخبگان ایرانی وجود داشت.

ایده ایران تاریخی طولانی دارد، از هخامنشیان تا دوران ما. در دوره‌هایی که ایران به عنوان واحد سیاسی وجود نداشته است مفهومی از ایران در شعر و ادب فارسی حضور داشته است. از این روست که هویت ملی ما دولت‌ساخته نیست، از قضا در دوره‌هایی نسبتاً طولانی حکومت‌هایی بر این کشور مسلط شدند که علاقه‌ای به هویت ایرانی نداشتند. با این همه هویت ایرانی حفظ شد.

@Ellinne
👏2
ترکیب مخارج دولتی اتحادیه اروپا

@Ellinne
تالار کروکس در مسکو که پریروز صحنه کشتارجمعی شد، در مرکز تجاری بزرگی به همین نام جای دارد که تماماً از آن یک میلیاردر آذربایجانی به نام آراز (ارس) آقالاروف است. نام او چند سال پیش هم در خبرها آمده بود: در اخبار مربوط به تحقیق و تفحص کنگره امریکا درباره دخالت روسیه در انتخاباتی که به پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده انجامید. آقالاروف که از حلقه نزدیکان به ولادیمیر پوتین به شمار می‌رود، واسطه میان او و ترامپ بود.
آراز آقالاروف نمونه‌ای از نوکیسه‌های روییده از خاکستر شوروی است که به الیگارش معروفند.
او ۵۸ سال پیش در خانواده‌ای اصالتاً اهل شماخی (در شمال جمهوری آذربایجان) در باکو به دنیا آمد. پدرش آبشناس (هیدرولوژیست) و عضو آکادمی علوم آذربایجان شوروی بود.
آراز بچه‌زرنگ به معنای واقعی بود. از چهارده سالگی که سایه پدر از بالای سرش کم شد، شروع به کاسبی با ضبط قاچاقی نوار کاست کرد. در آن زمان در شوروی، استریوهای ضبط نوار کاست در انحصار دولت بود و این استریوها در باکو انگشت‌شمار بودند.
(ادامه دارد)
برای ضبط هر کاست شصت دقیقه‌ای ده روبل و برای کاست نود دقیقه‌ای پانزده روبل می‌گرفتند که پول زیادی بود. در نظر داشته باشید که در آن زمان، ارزش هر روبل شوروی، هفتاد سنت امریکا بود (امروز برابر با تقریباً یک سنت است).
نسل امروز چیزی از ضبط نوار کاست نمی‌داند. یادم می‌آید در اواخر دهه شصت بیست تومان برای ضبط نوار کاست می‌پرداختیم. بهای نوار کاست خوب، هفتاد تومان بود. نوار کاست چهل - پنجاه تومنی هم پیدا می‌شد که کیفیتش خوب نبود.
آرازِ بچه دبیرستانی برای ضبط هر نوار کاست، دو روبل می‌گرفته و ماهی هزار روبل درآمد داشته. آن هم در زمانی که در شوروی حقوق وزیر، ماهی هشتصد روبل بوده است.
آراز در رشته مهندسی مخابرات در انستیتو پلی‌تکنیک باکو درس خواند که پس از فروپاشی شوروی نامش به دانشگاه فنی آذربایجان (آذربایجان تخنیکی اونیورسیتتی) تغییر یافت. سپس در اداره تلفن بین‌شهری در باکو به کار مشغول شد. چند سال بعد برای ادامه تحصیل به مدرسه عالی اتحادیه‌های کارگری در مسکو رفت که برای تربیت مدیران صنایع راه‌اندازی شده بود.
(ادامه دارد)
نوار خالی را ۱۲۰ روبل می‌خرید و نوارِ پرشده را سیصد روبل می‌فروخت. پس از گرفتن فوق لیسانس همچنان در مسکو ماند و به کسب و کار ادامه داد.
آن سالها مصادف بود با آغاز تیشه‌زدن گورباچف بر ریشه اتحاد شوروی. دیوار آهنین داشت سوراخ می‌شد و هر آن کس که پولی داشت و توانست ارتباطاتی با خارج برقرار کند، به قاچاق جنس از خارج و آب کردنش در بازار سیاه روی آورد. سنگ بنای الیگارشی روسیه از همین جا گذاشته شد. پیشینه هر کدام از الیگارشهای روسیه را دنبال کنید، آغاز راهش در بازار سیاه دوره گورباچف بوده است. آقالاروف هم از همین جا از نردبان ثروت بالا رفت.
شوروی که فروپاشید، در شرایطی که فقر و گرسنگی در روسیه بیداد می‌کرد، آقالاروف مغازه‌ای دست و پا کرد و به نوکیسه‌ها اجناس لوکس خارجی و کامپیوتر وارداتی از امریکا می‌فروخت. مغازه‌اش در «راسته رومیزی‌فروشها» (استالیشنیکوف پرئولوک) بود که در زمان شوروی، راسته کتابفروشیها بود اما کتابفروشیها بسرعت جمع شدند و جای خود را به فروشگاههای مارکهای گران خارجی دادند. امروزه گرانترین بوتیکهای مسکو در این راسته‌اند.
(ادامه دارد)
وقتی نظام کمونیستی که آرمانش تقسیم مساوی فقر بود، جای خود را به نظام سرمایه‌داری داد که آرمانش تقسیم مساوی رؤیای ثروت است، قاعدتاً کسی در شوروی نمی‌بایست سرمایه‌ای اندوخته باشد که بخواهد با آن، چرخ سرمایه‌داری را بچرخاند. اتفاقی که افتاد این بود که قاچاقچیها و فرصت‌طلبهای بازار سیاه با پولی که از راه پدرسوخته‌بازی به دست آورده بودند، منابع تولید را از دولت به بهای اندک خریدند و یکشبه صاحب ثروتهای کلان شدند.
همین اتفاق در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی هم در ایران افتاد و هنوز هم می‌افتد. فرقش این است که در روسیه، شرکتهای دولتی را خریدند و تبدیل به احسن کردند اما در ایران این شرکتها را به ورشکستگی کشاندند و از میان بردند.
خلاصه اینکه آقای آقالاروف اکنون از سرمایه‌داران کلان روسیه و پیمانکار پروژه‌های عظیم است. یک قلمِ کوچک از این پروژه‌ها ساخت دو استادیوم برای جام جهانی ۲۰۱۸ مسکو بود. همین مرکز کروکس در مسکو، مجتمع بسیار عظیمی است که آقالاروف با هزینه خودش برای آن خط مترو کشید و مالک تنها ایستگاه مترو خصوصی در روسیه شد.
(ادامه دارد)