وقتی نقشه کف اقیانوس در حد یک تمبر پستی است: گزارشی از ۰٫۰۰۱ درصدی که دیده‌ایم

اگر کره زمین را کتابی ۳۲۰ صفحه‌ای تصور کنیم، بشر از فصل «بستر اقیانوس‌های عمیق» فقط یک نیم‌خط خوانده است! پژوهشی که ۷ مه ۲۰۲۵ در Science Advances چاپ شد و Nature با تیتر پرسشگرانه‌ای انعکاس داد، نشان می‌دهد تا امروز کمتر از ‎۰٫۰۰۱ درصد از کف اقیانوس‌های عمیق (یعنی عمق بیش از ۲۰۰ متر) به‌طور بصری مشاهده و ثبت شده است؛ مساحتی تقریباً برابر یک‌دهم بلژیک و یا کمی بزرگتر از شهرری!

نویسندگان با کنار هم گذاشتن ۴۴ هزار غواصی و نقشه‌برداری ثبت‌شده از سال ۱۹۵۸ دریافتند ۶۵% این سفرها در شعاع 360 کیلومتری سواحل ایالات متحده، ژاپن و نیوزیلند انجام شده و ۹۷% کل داده‌ها هم در اختیار پنج کشور است. در سوی دیگر، اقیانوس هند تقریباً به حال خود رها شده و البته که بخشی از اطلاعات موجود هم در گاوصندوق و دیتاسنترهای شرکت‌های خصوصی خاک می‌خورد.

من یادم هست که همیشه یک جمله مشهور در این باب بود که اینقدری که بشر کیهان را کشف کرده و می‌شناسد هنوز کف اقیانوس‌ها را نشناخته است! ولی خب این پژوهش ابعاد کمّی خوبی به این تعبیر می‌دهد. نکته این است که اهمیت موضوع فقط بحث کنجکاوی علمی نیست.

اقیانوس‌های عمیق دوسوم سیاره ما را پوشانده، حدود ۸۰% اکسیژن ما را توسط فیتوپلانکتون‌ها تولید می‌کند و نزدیک ۹۰% گرمای اضافه تغییرات اقلیم (Excess Anthropogenic Heat From Climate Change) را در خود «قورت» می‌دهد. با این حال، تب استخراج مواد معدنی در آبهای عمیق بالا گرفته و دانشمندان اخطار می‌دهند مشغول سوراخ‌کردن خزانه‌ای هستیم که حتی فهرست اموالش را نداریم.

برای عوض کردن این شرایط، «اتحادیه اکتشاف اقیانوس - Ocean Discovery League» قصد دارد فهرستی از ۱۰ هزار نقطه بکر تهیه کند و همچنین با حمایت و کمک‌گرفتن از چند پروژه هیجان‌انگیز (مثل استفاده از Maka Niu که دانشگاه MIT توسعه داده و با محفظه PVC و برد رزبری و دوربین‌های نسبتاً ساده ساخته می‌شود و البته یک نسخه هم دارد که اینها درون نارگیل! گذاشته می‌شوند!) زیردریایی‌های کنترل از راه‌دور را از وضعیت «لامبورگینی‌های آزمایشگاهی» به «پراید دانشجویی» تبدیل کند تا پژوهشگران بیشتری فرصت اکتشاف را پیدا کنند. خلاصه اینکه تا وقتی نقشه زیر پایمان در حد تمبر است، بهتر است پابرهنه داخل کارگاه آهنگری نرویم!
@MasoudSharings

لینک مقاله:
https://www.nature.com/articles/d41586-025-01431-2

الیزابت کندال، متخصص یمن در گفتگو با یک رسانه عبری‌زبان می‌گوید:

حوثی‌ها سه مزیت کلیدی دارند: جغرافیا، تجربه و طرز تفکر.
کافی است نگاهی به نقشه یمن بیندازید تا متوجه شوید آن‌ها مناطقی بسیار صعب‌العبور را در کنترل دارند. آن‌ها بیش از دو دهه تجربه جنگ‌های پراکنده با برخی از قدرتمندترین ارتش‌های منطقه را دارند و ده‌ها هزار حمله هوایی ائتلاف به رهبری عربستان را پشت سر گذاشته‌اند.
حوثی‌ها نسبت به تلفات بسیار بردبار هستند، از دشمنان خود هراسی ندارند، عقب‌نشینی خفت‌بار ایالات متحده از عراق و افغانستان را دیده‌اند و صادقانه باور دارند که خدا با آن‌هاست. در هسته‌ی خود، حوثی‌ها مشروعیت خود را از اسلام شیعه زیدی می‌گیرند؛ شاخه‌ای که به‌طور تاریخی بر مقابله با حاکمان ظالم تأکید دارد.
آن‌ها از گذشته باشکوه خود سخن می‌گویند؛ از نهاد دینی زیدی که توسط یک امام رهبری می‌شد و تا سال ۱۹۶۲ به‌طور مقطعی وجود داشت. گاهی درباره‌ی مسائلی صحبت می‌کنند که به ریشه‌کن شدن جمعیت زیدی و آسیب‌هایی که پروژه دولت‌سازی به آن‌ها وارد کرده مربوط می‌شود. در مواقعی دیگر، رژیم را به خاطر تابعیت از ایالات متحده مورد انتقاد قرار می‌دهند؛ ادعاهایی که با یمنی‌های اهل سنت نیز هم‌صدا می‌شود.
گاهی نیز از اتحاد با ایران صحبت می‌کنند؛ با لحنی پان‌شیعی که فقط به شیعه زیدی محدود نیست، که فرقه‌ای نسبتاً کوچک است. این چارچوب وسیع‌تر، راه را برای ارتباط با لبنان، عراق و البته تقویت اتحاد با ایران باز می‌کند. استفاده‌ای بسیار هوشمندانه و پیچیده از تمام این هویت‌ها و ابزارها در کار است و هر یک برای مخاطبی خاص تنظیم شده‌اند.
این‌که اسرائیل به جای استفاده از موشک یا پهپاد، از جنگنده‌ها بهره می‌برد، این عملیات‌ها را بسیار پرهزینه‌تر کرده است. هدف این حملات، نشان دادن توانایی اسرائیل برای ضربه زدن مکرر به حوثی‌هاست. در این جنگ روانی، اسرائیل برتری آشکاری دارد.
اما دشوار است که ببینیم اسرائیل چگونه می‌خواهد در برابر حوثی‌ها پیروز شود، جایی که ارتش‌های قدرتمندی مانند عربستان سعودی و ایالات متحده شکست خوردند و ناچار به عقب‌نشینی و ورود به فاز معامله شدند. اسرائیل بارها بنادر یمن را از کار انداخته است — تکرار همان الگو.
حوثی‌ها خود را وفق داده‌اند: با استفاده از قایق‌های ماهیگیری تانکرهای دست‌ساز را به دریا می‌کشند، نفت را از کشتی‌های لنگر انداخته تخلیه کرده و به ساحل بازمی‌گردانند. ایالات متحده به عمانی‌ها رجوع کرده و گفته: «به ما کمک کنید.»
از همان ابتدا، حوثی‌ها گفته‌اند که جنگشان با اسرائیل به ایالات متحده مربوط نمی‌شود.
1404.02.06 2041 IRST
@GeopoliticIntel

سربازان اسراییلی به مردمی که دور کامیون‌های غذارسانی سازمان ملل جمع شده‌اند تیراندازی کرده و ۴۷ نفر را کشته و مجروح کرده‌اند. هر چقدر این ماجرا را عقب‌تر ببریم عفن آن بیشتر می شود: بعد از مدتها قحطی دادن به مردم و فشارهای جهانی فقط به ده درصد از کامیونهای مورد نیاز فوری اجازه ورود داده شد و همانها هم فقط به نقطه خاصی هدایت شدند تا مردمی که در سایر جاها هستند بیشتر شکنجه و مجازات شوند (سازمان ملل هم به این مساله اشاره و اعتراض کرد).
برای همان جنایتکار جنگی در میانه همین فجایع نمایندگان کنگره آمریکا ۷۹ بار کف زدند و بیش از پنجاه بار از جا برخاستند. مشتی کودک‌مانده عصبانی همچنان فکر می‌کنند برای مبارزه با جمهوری اسلامی یا اسلام یا هر چیز دیگری باید از این ابرجنایتکاران حمایت کرد یا حمایت خواست.