🖼آیندگان این دوازده روز را با رشادت‌های پدافند ارتش، نیروی هوافضا سپاه و بچه‌های آتش‌نشان و اورژانس به یاد خواهند آورد.

🔗 کاتخون. (@rasputin1500)


✌Ellinne

🤩 نشستن در پدافند شجاعانه‌ترین کار داوطلبانه بود، احتمال کشته شدن توسط دشمن متجاوز بسیار بالا بود.


👈 رفیقم در دوره سربازی‌اش سرباز پدافند بود. رفته و گفته من این دوره‌ها را دیدم، کاروکاسبی را رها کرده و داوطلبانه رفته. حالش هم خوبه.

https://x.com/samousavia/status/1937236620605817148?s=19

🧠Ellinne

🪖 نماینده کلیمیان در مجلس اومده شبکه خبر و میگه پسر خودش سربازه و مثل تعداد زیادی دیگر از جوانان کلیمی سرباز هرگز پست خودش رو ترک نکرده.

https://x.com/h0d3r_fa/status/1937496629394690259?s=19

🇮🇷Ellinne

🤝بادِ بی‌معنای کلمات

شلیک به زندان اوین خلاصه آزادی به سبک عزرائیل بود. به زندان شلیک کردند و چند نفر از اعضای خانواده زندانیان که برای ملاقات آمده بودند کشته شدند. این جنایت چنان ترکیب غریبی از رذالت و حماقت است که باید گفت توصیف‌ناپذیر است. عجیب‌تر از آن واکنش نرگس محمدی برنده بی‌خاصیت‌ترین جایزه جهان بود که می‌نویسد «تخریب شد»، فاعل این عمل یافت نشد! چرا اینقدر همه چیز بی‌معنا است؟ کلماتی مثل آزادی و صلح و حقوق بشر و غیره ظاهراً دیگر به هیچ چیزی ارجاع نمی‌دهند. روز می‌تواند به شب ارجاع دهد شب به روز. ویرانی کامل زبان و بنابراین فهم سالم از واقعیت. آغاز عدالت درست نامیدن چیزها است، ما اینقدر اسامی غلط به چیزها داده‌ایم که رابطه‌مان را با واقعیت گم کرده‌ایم و همزمان هدف‌های نهایی در سیاست را. فعال سیاسی، فعال رسانه‌ای، جایزه صلح، آزادی، حقوق بشر، حقوق زنان و غیره. اینها باد بی‌معنای کلماتند.
#بابک_مینا

👉Ellinne

🛡سه بازندهٔ بزرگ ارتباطی:
تلویزیون، فیلترینگ، جنگ روایت‌ها.

اکنون روشن‌تر از همیشه می‌توان دید که سه سیاست کلان ارتباطیِ
۱. انحصار رادیو و تلویزیون،
۲. فیلترینگ گسترده اینترنت،
۳. تولید روایت به‌جای پیگیری واقعیت در روزنامه‌نگاری
چه ضربات مهلکی به ایران و ایرانیان زده و خواهد زد.

https://x.com/saeed_arkan/status/1937872882245185566?s=19

🎞Ellinne

"پیروزی" یا شکست: پایانِ ایدئالیسم.

#رامین_پرهام

پرسش این است: پیروزی یا شکست؟ آیندۀ ایران در گرو پاسخ درست به این پرسش است. در این دوازده روزی که ایران، منطقه و تاحدودی دنیا را لرزاند، چه چیزی را می‌توان برای ایران پیروزی تحلیل کرد؟ بطور خلاصه، این دوازده روز نشان داد که ایران سوریه نیست. ایران کشوری نیست که هر تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ای که از راه می‌رسد بخواهد درِ خانه را با لگد بشکند، اسباب‌واثاثیۀ آن را به‌هم‌بریزد و صاحب‌خانه را بیرون کند و مستأجر خودش را در آن اسکان دهد. حال این صاحب‌خانه یا آن مستأجر، هرکه باشد. ارتشِ ایران فروپاشی نکرد و اگرچه کیفیت و کمیّتِ تجهیزاتِ آن پاسخگوییِ کارآمد به چالش‌هایِ قرنِ‌بیست‌ویکمی را تاحدودِ زیادی ناممکن ساخته بود، تا پایِ جان ایستاد و تاآنجا که می‌توانست، ضرباتی جانانه به دشمنِ متجاوز وارد آورد. برخلافِ انتظارِ دشمن، مردمِ ایران از جنگ بعنوانِ فرصتی برای غلبه بر دشمنِ داخلیِ این مرزوبوم استفاده نکردند و برعکس، تاجایی‌که در توان داشتند، به یاریِ یکدیگر شتافتند و شهدایِ نظامیِ خود را پاس نهادند. پرسُنلِ امدادی، بعنوان تنها یک نمونه، تا پایِ جان، در هنگامۀ جنگ، امدادرسان باقی‌ماند و فعالِ سیاسی نشد. سربازِ ایرانی، سرباز باقی‌ماند و اپوزیسیون نشد. کسی با ستارۀ داوود به خیابان نیآمد. بجز اقلیتی نادان و مجازی، کسی در فضایِ حقیقی برای دشمنِ متجاوز فرشِ قرمز پهن نکرد. این‌همه گوشه‌ای‌ست از واقعیت‌هایی انکارناپذیر که دلالت بر یک واقعیتِ بزرگِ تاریخی و تمدّنی دارد: ایران سوریه نیست. ایران کشوری نیست که مرزهایِ آن را، یکصدسالِ پیش، جمعی دیپلماتِ مست و سرمستِ فرانسوی و بریتانیایی در ۱۶ مِی ۱۹۱۶ در لندن، کوچۀ دائنینگ، تعین‌کرده‌باشند. این دوازده روز نشان داد که ایران ایران است، کشوری تاریخی با تمدّنی ایرانشهری و چندهزارساله، که بدون آن، اگرهم بتوان آینده‌ای برای غربِ آسیا یا خاورمیانه متصور شد، راه چنین آینده‌ای از دریایی از خون و جنگ‌هایِ داخلی، خارجی، قومی و مذهبی خواهدگذشت. بنابراین، و در پاسخ به پرسشی که مطرح کردیم، اگر بتوان برای ایران یک پیروزی در این دوازده روز تاریخی محسوب کرد، این پیروزی را باید در هویّتِ ایرانیِ ایران و در چیستیِ تاریخی و تمدّنیِ آن جستجو کرد. و لاغیر. و امّا چه چیزی را می‌توان، و باید، در این آزمونِ تاریخیِ دوازده‌روزه برای ایران یک شکستِ انکارناپذیر تحلیل کرد؟ کشوری که عالی‌ترین مقامِ نظامیِ خود یعنی رئیسِ ستادِ مشترکِ نیروهایِ مسلح‌اش را در همان ساعتِ نخستِ جنگ ازدست‌می‌دهد، پیروز نیست. کشوری که آسمانِ آن در قرنِ بیست‌ویکم به جولان‌گاه دشمن تبدیل شده، پیروز نیست. کشوری که جمع بزرگی از دانشمندانِ خود را در ساعاتِ نخستینِ یک جنگ ازدست‌می‌دهد، پیروز نیست. سرِ بریده، در بهترین حالت، مظلوم است، نه پیروز. سیاست، عرفان نیست. چه در زندگیِ فردی و چه در حیاتِ اجتماعی و ملی، تحلیلِ درست از شکست است که راه بر تکرارِ آن می‌بندد. دو نمونۀ تاریخی: آلمان - تحلیلِ درست از شکستِ اکتبر ۱۸۰۶ در نبردِ یِنا دربرابرِ قوایِ ناپلئون بود که می‌رفت تا از پادشاهیِ پروس، آلمانِ واحد و نیرومندِ نیمۀ دوّم قرنِ نوزدهم را بسازد. تحلیلِ درست از آن شکست بود که پروسی‌ها را بر آن داشت تا با بازنگریِ جدّی در ساختارهایِ ناکارآمدِ خود، به بازسازیِ همه‌جانبۀ آنها بکوشند. یک بازنگریِ بنیادین که از بازسازیِ دستگاه آموزشی و دانشگاهی آغاز شد، و تمامیِ نهادهایِ نظامی، اقتصادی، مالیاتی و گمرکی، و سیاسی و کشورداری را دربرگرفت. پس از این شکست و تحلیلِ درست از آن بود که آلمان، تنها در دو نسل، به ابرقدرتِ صنعتی، نظامی، علمی و فکریِ فلاتِ اروپا تبدیل شد. ایران – تحلیلِ درست از شکست‌هایِ نظامی دربرابر روسیه بود که به انقلابی فکری و به جنبشی اصلاحی انجامید: مشروطه یا حکومتِ قانون که خود، مستلزم یک دولتِ مرکزی و توانمند بود. آنچه در این دوازده روز تاریخی پیروز شد، روحِ ایرانیِ ایران بود، جانِ تمدّنی و ایرانیِ ایران؛ و روحیۀ مردمی که باوجودِ تلاشِ گستردۀ رسانه‌ای دشمن، تن به خفّتِ همسویی و لبّیک‌گفتن به دشمن ندادند. آنچه در این دوازده روزِ تاریخی پیروز شد، جوانمردیِ ارتش و نیروهایِ مسلح ایران بود. ارتشی که در بهمن ۵۷ خودش را فدای ملت کرد. ارتشی که در همان ماه‌هایِ نخستِ جنگی که هشت‌ساله شد، بخشی حیاتی از نیروهایِ متجاوزِ عراقی را تارومار کرد. آنچه در این دوازده روز تاریخی پیروز شد، روحیه‌ای بود مردمی، ملی و نظامی که همواره خود را پاسدار ایران و ایرانی دانسته و می‌داند. آنچه از این دوازده روز تاریخی، دوازده روزی تاریخ‌ساز خواهدساخت، تحلیلِ درستِ ما از واقعیت خواهد بود. از شکست‌هایمان.

https://x.com/parhamramin/status/1938204448767049918?s=46

👁Ellinne

🖋«عدالتخواهان»

حباب رویای «تغییر رژیم» ترکید و تمام کسانی که همسو با بمب‌های اسراییلی ذهن مردم را در این روزها با وعده سقوط عنقریب جمهوری اسلامی بمباران کردند و مدعی شدند «دوران گذار به رهبری رضا پهلوی» فرارسیده حالا یک توضیح به مردم بدهکارند. فعالان سرشناس جنبش عدالتخواهی هم همینطور. حامد اسماعیلیون که در ابتدای حمله اسراییل آنرا همچون نهیب عدالت جار زد حالا بعد از دوازده روز بمب و اضطراب و وحشت به فکر «کودکانی که به دست اسراییل در ایران کشته شدند» افتاده است! اما همین دلسوزی ظاهری را هم در متن جمله‌ای دوپهلو می‌گذارد، اول از کشته‌شدن فرماندهان نظام اظهار رضایت می‌کند ــ گویی آن یک جنگ دیگر بود که حلاوت داشت و عدالت آورد متفاوت از جنگی که کودکان را به قتل رساند ــ و سپس در همان جمله چنین القا می‌کند که تلفات ایران و اسراییل و کودکان قربانی از دو سو همسنگ بودند. بلافاصله هم ابراز نگرانی می‌کند که جمهوری اسلامی از نام کودکان قربانی «اعتبار برای آبروی از دست رفته بخرد»! لابد همانطور که حماس از نام سیزده هزار کودکِ قتل عام شده بدست ارتش اسراییل برای خود آبرو خرید! کسی که اهل ادبیات است و وزن کلمات و بار عاطفی و بستر معنایی واژگان را می‌شناسد، با این عبارات زیرکانه برای ارتش مهاجم اعتبار و حیثیت می‌خرد تا به مردم بگوید هرچه در این دوازده روز کشیدید و هرتعداد قربانی دادید، اسراییل مقصر نبود. درست مثل نرگس محمدی که در بیانیه‌اش راجع به بمباران زندان اوین همه‌جا از افعال مجهول مثل «تخریب شد» استفاده کرد که نامی از فاعل اصلی و صاحب جنگنده‌ها نبرد! اگر فعالان جنبش عدالتخواهی ما این‌ها باشند، دیگر چه انتظاری داشته باشیم از کرور کرور تحلیلگر درپیتی ایران اینترنشنال و رادیو فردا و بقیه «اپوزیسیونِ» آویزان به بمب و پروپاگاندا.
#عبدی_کلانتری

📤Ellinne

💡توانیر: قطع اینترنت، ۲۴۰۰ مگاوات از بار شبکه برق ایران کم کرد

محمد اله‌داد، معاون انتقال و تجارت خارجی شرکت توانیر:

🔻این میزان مصرف، ناشی از فعالیت بیش از ۹۰۰ هزار دستگاه ماینر غیرمجاز در شبانه‌روز بوده که معادل حدود ۱۵ درصد ناترازی شبکه برق در نیمه اول تیر است.

🔻علاوه‌براین، باید توان مصرفی دستگاه‌هایی را که با برق غیرمجاز و اینترنت استارلینک کار می‌کنند، نیز به این آمار اضافه کرد. /دیجیاتو

⚡️Ellinne

💰بعد از نزدیک نیم قرن امروز دیگر همه چیز عریان شده است. ابهامی باقی نمانده. نقاب همه دریده شده و چهره واقعی آدمها و رسانه‌ها و سیاست‌ها پیدا شده است. و این نعمت بزرگی است! ما امروز اسرائیل را به صورت واقعی‌اش می‌بینیم. آمریکا و ششلول بندهایش را. سه تفنگدار اروپایی را. مدعیان حقوق بشری را. و یک کرور آدم و گروه و جناح داخلی و خارجی را. دعوا بر سر وطن ما ست. هر کسی یک تکه‌ای از آن را می‌خواهد. مثل تکه‌تکه‌های کرانه باختری. مثل غزه. مثل دمشق. بیروت. اجتماع گرگ‌ها ست. امروز بهترین زمان برای گرگ‌شناسی است! همه آنها که پنجه‌های خونین خود را پنهان می‌کردند. بوی طعمه شنیده‌اند. اقتدارهای از دست رفته را می‌خواهند با خون ما با خاک ما جبران کنند. قدرتهای پیر و فرتوت می‌خواهند بازگردند. و دنبال هر کسی می‌گردند که بخواهد کار کثیف انجام دهد. پهپاد درست کند و پنهان کند. جاسوسی کند. پروپاگاند بلد باشد. فریب دهد. رذل باشد. کیف‌ربایی کند. تیزی بکشد. ... والله خیر الماکرین!
#مهدی_جامی

⬇️Ellinne

🏃‍♂️ محمد جواد ظریف چند ساعت پیش در توییتی اعلام کرد که گروسی مدیر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی گفته ایران اورانیوم غنی شده ایران در اماکن میراث جهانی‌اش مانند نقش‌جهان پنهان شده است.

این خبر این گمانه را پر رنگ می‌کند که آیا امکان حمله به میراث های جهانی ما وجود دارد یا نه؟ آیا یونسکو به قدر کفایت پروتوکل بازدارنده برای حمله به میراث‌های جهانی کشورهای در خطر جنگ دارد یا نه؟

کنوانسیون ۱۹۵۴ لاهه برای حفاظت از اموال فرهنگی در صورت درگیری مسلحانه، اولین معاهده بین‌المللی است که به حفاظت از میراث فرهنگی در طول جنگ اختصاص داده شده است. این کنوانسیون که توسط یونسکو در پاسخ به تخریب گسترده جنگ جهانی دوم تصویب شد، حمایت‌های قانونی از اموال فرهنگی، از جمله بناهای تاریخی، موزه‌ها و بایگانی‌ها را تعیین می‌کند.

این کنوانسیون اقداماتی مانند مشخص کردن مکان‌های حفاظت‌شده را مطرح کرده تا مردم و ارتش از آسیب، سرقت و تجارت غیرقانونی اشیاء فرهنگی جلوگیری کنند. دو پروتکل اضافی (۱۹۵۴ و ۱۹۹۹) اجرای این کنوانسیون را تقویت می‌کنند، از جمله قوانینی علیه توقیف اموال فرهنگی و اقداماتی برای استرداد پس از جنگ.

اگرچه این نکات و مفاد روی کاغد جذاب به نظر می‌رسند اما مثال‌های نقضی مانند آسیب فراوان به میراث‌های کشور اوکراین در حمله روسیه به این کشور و همچنین میراث‌های زیر خاک رفته غزه در حمله اسرائیل و همچنین اشیای گمشده موزه بغداد در حمله آمریکا به عراق نشان می‌دهد پروتکل‌های یونسکو صرفا در حد توصیه است و ضمانت اجرایی ندارد.
#هستی_پودفروش

🔰Ellinne

🍔سخنگوی قوه قضاییه:
«در جریان حمله به زندان اوین ۷۱ نفر از جمله کادر اداری زندان، سربازان وظیفه، محکومین زندانی، خانواده محکومین که برای ملاقات و یا پیگیری قضایی زندانیان خود به زندان مراجعه کرده بودند و همسایه‌هایی که در مجاورت زندان زندگی می‌کردند، به شهادت رسیده‌اند.»
ایسنا

✍️Ellinne

چند نکته که لازم دانستم تذکر دهم:

1️⃣باید پیش فرض این باشد که در حال حاضر هیچ خانه امن و سفیدی وجود ندارد. باید مکانهای کاملا جدیدی اجاره یا خریداری شوند که تا کنون شخصیتهای مورد حفاظت هرگز پیش از این به آن مکانها رفت و آمد نکرده اند.
2️⃣تمام سیمکارتها و دستگاههای موبایل، تبلت و لپتاپ شخصیها، اقربا و محافظین آنها باید تعویض شوند. برای موبایل ترجیحا از برندهای چینی تست شده و غیرهوشمند استفاده شود.
3️⃣انتقال هرگونه فایل و داده از دستگاههای قدیمی به دستگاههای جدید ممنوع است.
4️⃣همراه داشتن موبایل برای شخصیتهای برجسته ممنوع است و باید منشی و رییس دفتر آنها در مکانی دیگر پیامها را دریافت و بشکل کتبی به شخصیتها منتقل کند.
5️⃣تمام سیمکارتهای جدید باید بنام اشخاص دیگری باشد که هیچ ارتباطی با شخصیتها نداشته باشند.
6️⃣انتقال هرگونه وسیله الکتریکی دارای قابلیت ارسال پیام به محل اقامت شخصیتها ممنوع شود و حتی درمورد دستگاه پرینتر هم احتیاط شود.
7️⃣شخیصتها صرفا در مواقع ضروری فقط با تلفن ثابت صحبت کنند و مدت تماس آنها کوتاه باشد. آنها باید از طریق تلفن داخلی نکات را به منشی معتمد خود بگویند و منشی بجای آنها با تلفن ثابت صحبت کند.
8️⃣اقربا باید شماره موبایل شخصیتها را با عناوینی غیر از "پدر" و امثالهم ذخیره کنند و تنها در مورد ضروری پیامک بزنند تا منشی به شخصیت منتقل کند.
9️⃣هرگونه لاگین کردن به تمامی اکانتها توسط اقربا و محافظین باید از طریق دستگاههای قدیمی و در مکانهای سوخته یا عمومی انجام شود.
🔟درصورت هرگونه نقض این پروتکلها، مکان شخصیت سوخته تلقی شود و باید شخصیت به مکان جدیدی جابجا شود
1️⃣1️⃣باید به دانشمندان و شخصیتهایی که احتمال ترور آنها هست فهمانده شود که منزل پدری و اقربا و دوستانی که در لیست تماسهای شخصیت و اقربای وی بوده اند به هیچ وجه امن نیست.
2️⃣1️⃣افرادی که قصد ملاقات با شخصیت را دارند (که تعدادشان باید بسیار محدود باشد) با با روشهای ضد تعقیب و مراقبت آشنا شده و هیچ دستگاه الکتریکی همراه نداشته باشند و به هیچ وجه پشت تلفن از اینکه در حال حرکت به سمت جلسه خاصی هستند سخن‌ نگویند. امیدوارم که چنین دستورالعملی پیش از این به تمام شخصیتهایی که احتمال ترور آنها میرود، ابلاغ شده باشد.

https://x.com/MehdiKharratya/status/1939237739964035582?t=ivhe6_-fztpTve1N3FGHrg&s=19

Ellinne

جدیدترین آمار ( رسمی ) شهدای حمله رژیم صهیونیستی به ایران:

شمار شهدا به ۹۳۵ نفر رسید

جهانگیر سخنگوی قوه قضائیه:

بر اساس آخرین آمار پزشکی قانونی ۹۳۵ تن از شهدا شناسایی شدند که در میان آنها ۳۸ کودک و ۱۰۲ زن که برخی باردار بودند در بین شهدا دیده می‌شود.

❌Ellinne

📄الهه محمدی در روزنامه هم‌میهن گفتگویی با ۷ فعال زن از فلسطین، عراق، سوریه، لبنان و افغانستان درباره تجربه زندگی در جنگ انجام داده که بسیار خواندنی است👇

به زنان بگویید اجازه ندهید کسی داستانتان را به جایتان بنویسد

🔸اولین تصویری که در ذهن ۱۱ ساله «آیه» نقش بست، اتاقی تاریک بدون برق بود و زنانی که بالای بقایای بدن عمویش فریاد می‌زدند؛ تکه‌ای سوخته به اندازه‌ یک کف دست، بعد از یک حمله‌ هوایی آمریکایی. او از همان لحظه، ذهنش را با تصویر زنِ شکسته و سوگوار در بغداد وفق داد. درست مثل «فیدا» از فلسطین، «مایا» و «دیانا» از لبنان، «اولا» از سوریه و «مزدا» و«زویا» از افغانستان؛ فعالان حقوق زنان، روزنامه‌نگارانی که در گفت‌وگو با «هم‌میهن» از روزگار زنان در جنگ می‌گویند، زنانی که نیروهای خارجی می‌خواستند آزادشان کنند، اما آن‌چه نصیب‌شان شد، آوار، اشغال و شکاف‌های عمیق اجتماعی بود.

🔸حالا یکی از خشونت‌بارترین رهبران نظامی جهان، بنیامین نتانیاهو، با استناد به‌نام مهسا امینی و شعار «زن، زندگی، آزادی»، تلاش می‌کند حمله‌ خود به ایران را با رنگ و بوی عدالت‌خواهی توجیه و «حقوق زنان» را به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به جنگ و اشغال تبدیل کند؛ همان رهبری که در دو سال گذشته هزاران زن را در غزه به کام مرگ کشاند. الگویی آشنا از سوءاستفاده‌ای‌ امپریالیستی که بارها در خاورمیانه تکرار شده.
ادامه مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://hammihanonline.ir/fa/tiny/news-41721

📖Ellinne

📱بنگاههای پیشرو در هوش مصنوعی

🤓Ellinne

❌همبستگی مدنی، همبستگی سیاسی

#جواد_کاشی

آنچه مردم در روزهای آتشین جنگ از خود نشان دادند، همبستگی مدنی بود نه همبستگی سیاسی. بیهوده نباید مفاهیم ناسیونالیستی را بر آن بار کرد. حمایت‌هایی که مردم به طور داوطلبانه از یکدیگر کردند، استقبال از مهاجرین به شهرها، خدمات‌رسانی صنوف مختلف منجمله پزشکان به مردم، همه مصادیق همبستگی مدنی بود. این تصور که روح ملی ایرانی بیدار شده، همه را به خطا می‌اندازد منجمله سیاست‌گذاران و تصمیم‌گیران سیاسی را.
اسرائیل و تلوزیون ایران‌اینترنشنال که صدا و تصویر اسرائیل است، خیال کردند به محض عملیات غافلگیرکننده ترور فرماندهان نظامی، مردم گروه گروه در خیابان‌ها ظاهر خواهند شد تا نظام را ساقط کنند. اما مردم نشان دادند برای تامین مطالبات‌شان از مسیر هیچ فاجعه‌ای عبور نخواهند کرد. به جای همراهی با متجاوز، آغوش‌شان را به روی یکدیگر گشودند و تلاش کردند هر چه می‌توانند برای کاستن از آلام یکدیگر انجام دهند. چیزی مشابه با آنچه در حوادث زلزله انجام می‌دادند. آنها نمی‌دانستند نوعی سرمایه معطوف به خلق همبستگی مدنی در فرهنگ و مخیله مردم ایجاد شده که در هنگام حادثه‌ها ظهور می‌کند. این سرمایه عقلانیتی خلاق میان مردم به بار آورده است.
اتفاقی که اسرائیل انتظار داشت، رخ نداد. اما معلوم نبود از کجا کسانی از راه رسیدند و فوراً آنچه را می‌دیدند همبستگی ملی خواندند و صدا و سیمای جمهوری اسلامی پر شد از مفاهیم ملی. تا جایی که یک نوحه‌خوان شناخته شده، سرود ملی خواند و مردم همراه او سینه‌زنی کردند.
همبستگی مردم حاصل یک هیجان صرف در نتیجه بروز جنگ نبود. حاصل تجربه‌های عمیق طی دهه‌های گذشته بود. مردم به تدریج به این نتیجه رسیده‌اند که در نهایت خودشان پناه‌گاه یکدیگرند. تنها با پناه آوردن به یکدیگر می‌توانند از زلزله‌های عرصه سیاست مصونیت پیدا کنند. 
همبستگی مدنی می‌تواند همبستگی سیاسی خلق کند. کدام بازیگر سیاسی است که بتواند عامل و سبب‌ساز این خلق و ابداع باشد؟ نظام مستقر از همه بیشتر این شانس را دارد. به شرطی که به ملزومات آن تن در دهد.
خلق همبستگی مدنی حاصل تحولات مهمی در دهه‌های گذشته است. پیشترها مردم ذیل یک دستگاه ایدئولوژیک و انقلابی با نظام مستقر همبسته بودند. اینک همبستگی مدنی میان مردم برقرار شده است بدون وساطت نظام مستقر. اصول و مبادی این همبستگی با اصول و مبادی ساختار مسلط سیاسی سازگاری ندارد. نظام تنها به شرطی می‌تواند با همبستگی مدنی میان مردم نسبت برقرار کند، که در وهله اول این وضعیت را به رسمیت بشناسد. از منطق همه با من دست بردارد. عمر این منطق به پایان رسیده است. ما با دو «من» مواجهیم. یکی «من» با واسطه نظام سیاسی که اقلی از مردم را شامل می‌شود و «من» بدون واسطه نظام سیاسی. یکی خصلت عمودی دارد دیگری افقی.
من با سازوکار عمودی باید با من در سازوکار افقی رویارو شود و قراردادی تازه منعقد کند. آنگاه آنچه امروز صرفاً مدنی است قدرت و وجاهت سیاسی هم پیدا می‌کند.
میان این دو من، تقدم و تاخر زمانی وجود دارد. نظام‌های متفاوت آگاهی و الگوهای ناسازوار عملی میان این دو، کار را دشوار می‌کند. ذهن‌های قدرتمند، شجاعت‌های نظری، و توانمندی‌های عدیده عملی لازم است تا این دو با یکدیگر بسازند و بستری تازه برای همزیستی سیاسی بیافرینند. شاید در این بستر الگویی تازه و معنادار از همبستگی ملی خلق شود.
بی‌تردید یکی از ملزومات عبور از پیچ خطرناکی که در آن افتاده‌ایم، همین پیوند و عقد قرارداد جدید است.

✅Ellinne