نتانیاهو در سخنرانی کنگره ایالات متحده در سال ۲۰۰۲ گفت:
ایران چیزی دارد که عراق ندارد. [مردم] در ایران دو هزار دیش ماهواره و اینترنت دارند. من در CIA گفتم اگر می‌خواهید در ایران [طرح] براندازی «رژیم» را پیشرفت دهید لازم نیست طرح «ردا و خنجر» آغاز کنید، کاری که باید کنید اینست که فرستنده‌های بزرگ درست کنید و [تنها] پرتوی امواج بتابید، سریال تلویزیونی «Melrose Place» و بورلی هیلز ۲۵۰، در تهران و ایران، [مردم] و کودکان و جوان‌ها می‌بینند و همان چیزها را خواهند خواست؛ همان لباس‌ها، خانه‌ها و استخرها و بقیه این‌ها، این نیروی داخلی اختلاف افکندن در ایران در دسترس است، ایران بسیار بازتر از عراق است.
۱۴۰۴/۰۴/۱۴ ۰۱۱۴
@geopoliticintel

‏روسیه هواپیمای جنگنده سوخو-۳۵ و سیستم پدافند اس- ۴۰۰ را به ایران نداد با وجودیکه ایران چند دهه تحت تهدید حمله نظامی دو قدرت اتمی آمریکا و اسرائیل قرار داشت و نهایتا هم مورد حمله این دو کشور قرار گرفت.

‏اما روسیه به هند پیشنهاد ۱۱۷ فروند سوخو-۳۵M و تولید مشترک سوخو-۵۷ با انتقال کامل فناوری را به هند داده در حالیکه هند متحد آمریکا است.

‏هیچ انتقادی به مسکو نیست چون منافع راهبردی کشورش را مد نظر دارد. لذا چنانچه ترکیه (عضوناتو) و عربستان (متحد آمریکا) در خواست سوخو ۳۵ و ۵۷ و اس- ۴۰۰ داشته باشند، مسکو موافقت میکند.

‏شاید این حقیقت کمک کند تا تهران درک بهتری از «واقعیت های روابط بین‌الملل» و «ضرورت های منافع ملی»، پیدا کند.

https://x.com/hmousavian/status/1942069802874384426?s=52&t=wjyl3Qx-y2wZsX3o2nXKLg

https://www.aeronewsjournal.com/2025/07/russia-advances-fighter-jet-deal-with.html?m=1

گفت‌وگوی «هم‌میهن» با ۶ عکاس که از تجربه‌های خود در جنگ ۱۲ روزه گفتند

دشواری تصویر نبرد

در روزهای جنگ، خبرنگاران و عکاسان خبری با ممنوعیت و سانسور دست‌وپنجه نرم کردند

🖌الهه محمدی | خبرنگار گروه جامعه

🔹برای فاطمه، عکاس، همه‌چیز در جنگ ۱۲ روزه، در سه قبر خالی برای سه بچه خلاصه شد؛ سه کودک که قرار بود با مادرشان در قطعه ۴۲ بهشت زهرا کنار هم در خاک بخوابند. کودکانی یک‌ونیم ساله، سه‌ساله و شش‌ساله که بمب‌‏های اسرائیلی جان آنها و مادرشان را با هم گرفت و چندمتر آن‌طرف‌‏تر، مادری با پسر هفت ساله‌‏اش به خاک سپرده می‌‏شد. فاطمه، خواهر کوچک این پسر را دیده بود که نقاشی‌‏ای کشیده در کنار پدر، مادر و برادرش و کنار قبر آویخته. حالا برای آن دختر فقط یک پدر مانده.

🔹در میانه‏ آوارها و اجساد، دوربین‌‏های شش عکاس ایرانی، مجید سعیدی، مریم رحمانیان، امیر خلوصی، مجید خواهی، مرتضی زنگنه و فاطمه بهبودی تصاویری را ثبت کردند که همزمان برای همیشه در ذهن‌‏هایشان هم ثبت شد؛ مادری با پای قطع‌‏شده، کودکی با نگاهی بهت‌‏زده و چهره‌‏ای پر از خون که نه حرفی می‌‏زده نه گریه می‌‏کرده، پدرانی که جنازه‏ فرزند را بر دوش می‌‏کشیدند و قبرهایی کوچک که قرار بود کودکان کشته‌‏شده را در کنار هم به خواب ابدی ببرند.

🔹در جنگ ۱۲ روزه ‏ایران و اسرائیل، این شش نفر دوربین را در بلوار کشاورز، کامرانیه، پاتریس لومومبا، فلسطین و بهشت زهرای تهران بر دوش کشیدند، با ممنوعیت عکاسی روبرو شده، بازداشت شده و باز هم به دل خیابان‌‏ها، خانه‌‏ها و بیمارستان‌‏ها رفتند. آن‏ها با چشم خود سوختن را دیدند، با گوش خود گریه شنیدند و با انگشت خود ماشه‏ شاتر را کشیدند.

🔹مجید سعیدی، عکاس Getty images، عکاسی که سال‌‏ها جنگ را در کشورهای همسایه ثبت کرده بود، حالا برای اولین‌‏بار طعم آن را در قلب پایتخت چشید و آن‏چنان که خودش می‌‏گوید، هیچ‏وقت این شب را از یاد نخواهد برد. وقتی دیده که مادری دارد با دست‌‏های خودش بچه‌‏اش را از زیر آوار بیرون می‌‏کشد و ضجه می‌‏زند، دلش نیامده دوربین را به سمت صورتش بچرخاند و از او عکاسی کند. خیلی از عکاسان دیگر هم به گفته او همینطور بوده‌‏اند؛ مثل عکاس زنی که در کنار مجید عکاسی می‌‏کرد و وقتی دیده زنی دارد برای بچه زخمی‌‏شده‌‏اش زار می‌‏زند، دوربین را زمین گذاشته، او را در آغوش گرفته و رهایش نکرده تا خانواده‌‏اش از راه برسند. آن عکاس، آن شب ساعت‌‏ها در آغوش آن زن گریه کرده بود.

🔹در روزهایی که پایتخت زیر سایه‏ انفجارها و دود فرو رفته بود، خبرنگاران و عکاسان خبری شاید بیش از همیشه خود را در حصار دیدند؛ نه‌‏فقط حصار جنگ، بلکه دیواری از ممنوعیت و سانسور. امیر خلوصی، عکاس خبری خبرگزاری ایسنا، یکی از معدود افرادی‏ است که در بحبوحه‏ جنگ تهران توانست اندک تصاویری از واقعیت را ثبت کند؛ تصاویری که بیشترشان از روز حمله به بلوار کشاورز بود، در شبکه‌‏های اجتماعی دست‌‏به‌‏دست شدند، بسیاری از آن‏ها هرگز منتشر نشدند یا به سختی اجازه ‏انتشار یافتند.

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

📌هم‌میهن را در فضای مجازی دنبال کنید:

🔗سایت | 🔗اینستاگرام | 🔗تلگرام | 🔗 بله