🪙رکوردشکنی‌های پی‌درپی انس جهانی طلا

📈GOLD Futures at COMEX surpassed for the first time in history $5200oz, reaching a new All Time High at $5367/oz!


💰Ellinne

🛁ماهیان بی‌حافظه در فاضلاب تاریخ
(دربارۀ ترس و وحشت از نه گفتن به تودۀ مستعد استبداد)

#رضا_نساجی

در داستان «ماهی‌خوار، پنج پایک و ماهیان» از کلیله و دمنه (که داستان کودکان و حیوانات نیست؛ تمثیل‌های سیاسی در  نصیحه‌الملوک است) به ترجمه و نگارش نصرالله منشی، ماهی‌خوار، ماهیان برکه‌ای را از خطر قریب‌الوقوع آمدن صیادان به برکه می‌ترساند و وعدۀ بردن به آبگیر دیگری را می‌دهد:

«با صیاد مقاومت صورت نبندد، و من در آن اشارتی نتوانم کرد. لکن در این نزدیکی آب‌گیری می‌دانم که آبش به صفا پرده‌درتر از گریه عاشق است و غمازتر از صبح صادق، دانه ریگ در قعر آن بتوان شمرد و بیضه ماهی از فراز آن بتوان دید.»

ماهیان گول ماهی‌خوار پیر و آرمان‌شهر موعودش را می‌خورند که رسیدن به آن مستلزم «معونت و مظاهرت» ماهی‌خوار است. در نتیجه، ماهی‌خوار هر روز چند ماهی را در منقار خود می‌گیرد، ولی سر راه می‌خورد. در نهایت، در حالی که ماهی‌ها مشغول رقابت برای زودتر سوار شدن در منقار او هستند، نوبت پنج‌پایک (خرچنگ) می‌رسد.
اوست که وقتی استخوان ماهی‌ها را از آن بالا می‌بیند، با چنگک‌هایش گردن ماهی‌خوار را آن‌قدر فشار می‌دهد که بمیرد:

«خردمند چون دشمن را در مقام خطر بدید و قصد او در جان خود مشاهدت کرد، اگر کوشش فروگذارد، در خون خویش سعی کرده باشد؛ و چون بکوشید اگر پیروز آید، نام گیرد، و اگر به خلاف آن کاری اتفاق ‌افتد، باری کرم و حمیت و مردانگی و شهامت او مطعون نگردد، و با سعادتِ شهادت او را ثواب مجاهدت فراهم آید.»

داستان ماهی‌خوار پیر داستان شاهزادۀ مفت‌خور، تنبل و آبولوموف‌صفت است که در تبعید توأم با تفریح، پیر شده و مردم ایران را چون پروژه‌هایی برای سرکیسه‌کردن دولت‌ها و سرمایه‌گذارها می‌بیند. ما را از صیادان می‌ترساند و وعدۀ ساختن آرمانشهر می‌دهد؛ همه را دعوت به همکاری و ائتلاف می‌کند و صد البته گروهی که خود را روشنفکر می‌خوانند، در دام او می‌افتند و قربانی می‌شوند.

ماهی نباشیم؛ حافظۀ تاریخی‌مان از مبارزات ملت ایران و فرصت‌طلبان هر دوره را به یاد بیاوریم. آن‌ها که وعده‌های مدینۀ فاضله دادند و همه را به وحدت فراخواندند، اما خیلی زود همه را سرکوب کردند و ما را در دام فاضلاب انداختند. فاضلاب را اگر به زمین برگردانی، همچنان فاضلاب است؛چه هزار نفر، چه میلیون‌ها نفر در دامش افتاده باشند، نباید هراسید و عقب نشست. فاشیسم نه صرفاً نوعی ایدئولوژی یا رژیم، که نوعی جنبشی اجتماعی است که می‌تواند توده‌ها را برانگیزاند. آن اقلیتی که می‌فهمد، نباید سکوت کند. پشت هر نقابی که پنهان شوند، از قبیل «ناسیونالیسم»، «لیبرالیسم»، «مشروطه‌خواهی»، «آبادانی» و...
حتی اگر عده‌ای لمپن و فحاش به شما حمله کردند، هراسی نداشته باشید؛ این‌ها ماهیانی هستند که برای زودتر بلعیده‌‌شدن توسط استبداد جدید رقابت دارند.

©️Ellinne

🇰🇼 دولت کویت شهروندی سفیر فعلی خود در لندن را لغو کرد:
خانواده «بدر محمد العوضی» اصالتا اهل ایران و استان فارس هستند

امیر کویت با صدور فرمانی، شهروندی "بدر محمد العوضی" سفیر این کشور در لندن را لغو کرد.
این اولین بار است که سفیر کویت در حال فعالیت از تابعیت کویتی خود محروم می‌شود.


⚡️Ellinne

🇮🇷ما ایران را دوباره زندگی می‌کنیم

#رضا_نصری

همه تلاش ما این بود که ایران زنده بماند.

خواستیم از راه‌های مسالمت‌آمیز، بار سنگین تحریم را از دوش مردم برداریم، تا زندگی در رگِ ایران جاری شود.

خواستیم سایه جنگ را پس بزنیم،
تا این سرزمین فرصتی برای نفس کشیدن، بالیدن و رشد کردن پیدا کند.

تلاش کردیم بسازیم و فرهنگ سازندگی و توسعه را—در برابر فرهنگ ویرانی—رواج دهیم.

ما وطن را «ساختمان کلنگی» ندانستیم که باید ویرانش کرد و آن‌گونه که ترامپ و نتانیاهو می‌پسندند، از نو ساخت.

ایران را واقعاً «خانه» دانستیم و برای حفظ هر وجب از خاکش جانمان را کف دست‌مان گذاشتیم.

ما مردم را ابزار نکردیم؛ ما نخواستیم—برخلاف شما—با حمایت از سیاست فشار حداکثری و گداییِ تحریم،
زخم را عمیق‌تر کنیم تا مردم از فرط فقر و ناامیدی و بی‌دارویی و استیصال به خیابان بریزند و ما بر موج رنج‌شان سوار شویم و به قدرت برسیم.

ما به قدرت و عاملیت و توان اثرگذاری ایران باور داشتیم؛ و سیاست خارجی ما—برخلاف شما—هرگز «عریضه به اجنبی بردن» نبود.

ما ملی‌اندیشان ایران—برخلاف شما—هویت سیاسی و اعتبارمان را از فلان سناتور جنگ‌طلب آمریکایی و بهمان جنایتکار جنگی اسرائیلی نگرفته‌ایم.

ما هرگز پرچمی جز پرچم ایران به دوش نکشیدیم.

شما نام و هستی و وجودتان را از ناو آبراهام لینکلن وام گرفته‌اید.

ما ریشه در خون سیدحسین فاطمی داریم.

پس ما را از درس‌های مردم‌دوستی و وطن‌دوستی‌تان معاف کنید.

ما می‌مانیم؛
زیر پهپاد و خمپاره و موشک—
اما با عقلانیت،
با اصالت،
با عِرق ملی،
و با تعصبی شریف نسبت به هر وجب از خاک این سرزمین.

ما ایران را دوباره زندگی می‌کنیم.

تو راهِ راحتِ جان گیر و من مقامِ مصاف
تو جای امن و امان گیر و من طریقِ خطر

🇮🇷Ellinne

🔖سعی می‌کنم فکر نکنم، یا اقلاً کم‌تر فکر کنم تا بتوانم زنده بمانم. تا به سرم نزند و پاک خودم را نبازم. نشسته‌ایم و تماشا می‌کنیم. می‌ترسم که آخر کار چیزی به اسم ایران فقط در تاریخ باقی بماند نه در جغرافیا🔖

‏#شاهرخ_مسکوب
روزها در راه

👇Ellinne

📖این جزوه توسط وزارت دفاع سوئد و برای شهروندان این کشور نوشته و منتشر شد تا آگاه باشند در شرایط جنگی چه کاری باید انجام دهند.

این نسخه به زبان فارسی برای فارسی‌زبانان ساکن سوئد نوشته شده و مطالب مفیدی دارد که می‌تواند بعضاً در هر شرایط اضطراری کمک کننده باشد.

📁Ellinne

🇻🇪🇮🇳 Modi:
I spoke with the interim president of Venezuela, Ms. Delcy Rodríguez. We agreed to deepen and further expand our bilateral partnership in all areas, with the shared vision of taking the relations between India and Venezuela to new heights in the coming years.
Source

⚠️احتمال شیفت‌کردن هند به سمت خرید نفت از ونزوئلا و کم‌کردن خرید نفت از روسیه
در جهت اهداف ترامپ
هم با تخفیف اعلامی ترامپ:
به نفع هند
ضرر روسیه
و
ونزوئلا هم چاره‌ای نداره و به فروش رسمی می‌رسه تحت نظارت آمریکا


⛽️Ellinne

⤴️..آیا توصیه‌ی من سوگِ بیشتر است؟ آیا فکر می‌کنم که افزایش تصاعدی سوگ، ویرانگری کمتری در جهان به بار می‌آورد؟ نه، چنین نیست. حتی اگر فقط به این دلیل که سوگ تابع سنجش‌های ریاضی نیست. سوگ فقط برای ثبت واقعیتی نیست که یک نفر یا یک گروه یا تمام یک مردم از بین رفته‌اند، یا تقریباً از بین رفته‌اند. یک فرایندِ سرراست نیست که وقتی «اصل واقعیت» حکم خود را صادر کرد، پایان یابد. بله، آن‌کس یا کسانی که شما در سوگ‌شان نشسته‌اید قطعاً رفته‌اند. اما حتی وقتی هم که کم‌وبیش موفق شده‌ایم عزیز از دست رفته‌ای را در واقعیت روانی‌مان جذب کنیم، در اطوارهای‌مان، در پوشش‌مان، در شیوه‌های اندیشیدن و سویه‌های گفتارمان، این سوگ پایان نمی‌یابد. عزاداری با راه دادن به دگردیسی ناخواسته‌ای سر و کار دارد که نه شکل کامل و نه تمام ابعاد دگرگونی‌هایش را نمی‌توان از پیش شناخت. این تأثیرِ دگردیسانه‌ی از دست دادن همیشه در معرض خطر از شکل افتادگی است. هر چه باشد، نمی‌تواند اراده شده باشد. نوعی ناکردن است. در میان روز و در حالِ انجامِ کاری موج‌ها به ما برمی‌خورند و همه چیز می‌ایستد. سست می‌شویم، حتی می‌افتیم. آن موج چیست که ناگهان جاذبه‌ات و حرکت رو به جلوی‌ات را سلب می‌کند. چیزی که فرامی‌گیردت، وادار به توقف‌ات می‌کند و به زمین می‌زندت. از کجا می‌آید؟ نامی دارد؟ چیست که در چنین لحظاتی که ما مؤکداً ارباب خود نیستیم، مدعیِ ماست؟ وقتی افراد خاصی را از دست می‌دهیم یا وقتی از تعلّق به جایی یا جمعی برکنار شده‌ایم، شاید چنین باشد که چیزی از آنکه هستیم ناگهان فروزان می‌شود، چیزی که گره‌هایی را که به دیگران خورده‌ایم ترسیم می‌کند، که به ما نشان می‌دهد به یکدیگر پیوسته‌ایم و پیوندهایی که ما را تشکیل می‌دهند نیز ما را گیر رهایی می‌اندازند، در بی‌شکلی ترک‌مان می‌کنند. اگر من در شرایطی که کیستیِ من درگیر توست، تو را  از دست بدهم، پس من نه‌فقط عزای از دست داده را می‌گیرم بلکه من برای خود بررسی‌ناپذیر می‌شوم، و این زندگی، تحمل‌ناپذیر...⤴️

نويسنده: #جودیت_باتلر
مترجم: #ستاره_شهدایی

📎https://www.atopiaschool.com/articles/72849164-2736-4dce-9059-0a7c2eb0cbac?fbclid=IwdGRzaAPrXbljbGNrA-tb1GV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHnVbdTV9i-9mTDrw2IHsYCmSqJKqL2snQLjqK2FCyZrtYQRKDGClAIjjzjX2_aem_i3KS8M6-aEHzIbKv3bKtNQ&sfnsn=scwspmo

📰Ellinne