🤝الان می‌فهمم #محمدعلی_فروغی وقتی گفت "سیاست عرصه آرزواندیشی نیست، بلکه عرصه ممکن‌هاست" دقیقا منظورش چی بود

https://x.com/i/status/2021160098144407715

💭Ellinne

🖊مهم‌ترین تحول، استقرار رادار ۳ بعدی برد بلند YLC-8B چین است. این اقدام صرفاً ظاهری نیست، بلکه تهدیدی بنیادین برای دکترین تاکتیکی نیروی هوایی اسرائیل و آمریکا محسوب می‌شود.
این سامانه که در فرکانس UHF عمل می‌کند، بر اساس اصول فیزیکی، قابلیت پنهان‌کاری جدیدترین هواپیماهای نسل پنجم مانند F-35 Lightning II را بی‌اثر می‌کند.
رادار YLC-8B می‌تواند هواپیماهای پنهان‌کار را تا بیش از ۳۵۰ کیلومتر شناسایی کند و به ایران فرصت حیاتی برای آماده‌سازی در برابر تهدید اسرائیل می‌دهد. بر اساس تحلیل‌های براندون وایشرت، کارشناس ژئوپلیتیک: «استقرار این سامانه راداری چینی، یک «دام» برای نیروی هوایی اسرائیل ایجاد کرده است. سیستم‌های ضدکشتی و دفاع هوایی ایران با پشتیبانی اطلاعاتی چین، تهدیدها را به‌صورت بلادرنگ شناسایی می‌کنند.»
این وضعیت عملاً تاکتیک «شلیک و فرار» اسرائیل را خنثی می‌کند. همچنین، طبق گزارش Defence Security Asia: «شناسایی زودهنگام چرخه تصمیم‌گیری را فشرده کرده و نیروهای مهاجم را وادار می‌کند تا دارایی‌های اضافی را به جنگ الکترونیک اختصاص دهند.»🖊

https://www.juancole.com/2026/02/resistance-technological-enhancement.html

🔘Ellinne

⭕️ این یک کشف عظیم است:
یک سالنامه (کرونیکل) جدید سریانی کشف شده است که قدمت آن به حدود سال‌های ۷۱۲-۷۱۳ میلادی بازمی‌گردد و وقایع قرن هفتم را پوشش می‌دهد. واقعاً شگفت‌انگیز است.

🔴 کشف سالنامه ۱۳۰۰ ساله جهان در صحرای سینا

#مارک‌میلیگان

یک سالنامه مسیحی که به تازگی شناسایی شده و متعلق به اوایل قرن هشتم است، نوری تازه بر تحولات سیاسی و مذهبی می‌تاباند که نشان‌دهنده دوران گذار از اواخر باستان به ظهور اسلام است.

این نسخه خطی که در اصل به زبان سریانی نوشته شده و بعدها به عربی ترجمه شده است، توسط پژوهشگران آکادمی علوم اتریش در صومعه سنت کاترین مصر کشف و بررسی شد.

به گفته کارشناسان، تاریخ این سالنامه حدود ۷۱۲-۷۱۳ میلادی است و در زمره قدیمی‌ترین روایت‌های مسیحی باقی‌مانده از گسترش اعراب و اسلام محسوب می‌شود. این متن وقایع برجسته قرن هفتم، از جمله ظهور اسلام و جنگ‌های اعراب و بیزانس را ثبت کرده و دیدگاه‌های معاصرِ نادری از یک دوره سرنوشت‌ساز در تاریخ خاورمیانه ارائه می‌دهد.

آدریان پیرتیا از مؤسسه تحقیقات قرون وسطی، هنگام بررسی نسخه‌های خطی دیجیتالی شده در مجموعه سینا، متوجه ساختار این متن شد. اولین یافته‌های او اخیراً در مجله Medieval Worlds گزارش شده است.

این اثر تنها به صورت یک نسخه خطی ناقص متعلق به قرن سیزدهم باقی مانده که صفحات آن تا حدودی به هم چسبیده بودند. دیجیتالی‌سازی با وضوح بالا توسط «کتابخانه الکترونیکی نسخه‌های خطی اولیه» و دسترسی آزاد از طریق «کتابخانه دیجیتال نسخه‌های خطی سینا» به دانشمندان اجازه داد تا برای نخستین بار متن را با جزئیات دقیق مطالعه کنند.

پیرتیا توضیح می‌دهد: «از زمان شناسایی و تجزیه و تحلیل اولیه من، به طور فزاینده‌ای روشن شده است که این یک سالنامه جهانی مسیحی است که پیش از این ناشناخته بود.»

این متن که اکنون به عنوان «سالنامه مارونی ۷۱۳» شناخته می‌شود، توسط نویسنده‌ای ناشناس روایت شده و تاریخ بشر را از حضرت آدم تا مباحث کلامی و سیاسی زمان خود بازگو می‌کند.

صفحات این سالنامه توسط یک جامعه مسیحی سریانی نگاشته شده که زمانی خود را با قسطنطنیه همسو می‌دانستند (اما به تدریج بر سر مسائل اعتقادی از آن فاصله گرفتند)؛ با این حال، از طریق آن می‌توان نگاهی کم‌نظیر به اصلاحات و تغییرات شرق در دوره اسلامی داشت.

ارزشمندترین بخش‌های آن مربوط به قرن هفتم است که شامل جنگ بیزانس و ساسانی (۶۰۲–۶۲۸)، ظهور اسلام، فتوحات اولیه اعراب و درگیری‌های بعدی اعراب و بیزانس می‌شود. این روایت در سال‌های ۶۹۲–۶۹۳ به پایان می‌رسد و نشان‌دهنده آگاهی نویسنده از رویدادها نه تنها در سوریه و خاور نزدیک، بلکه در بالکان، سیسیل و رم است.

پیرتیا پیشنهاد می‌کند که این سالنامه ممکن است ارتباط نزدیکی با یک منبع مفقود شده قرن هشتمی داشته باشد که مورخان بعدی از آن استفاده کرده‌اند؛ امری که پیوندی حیاتی برای بازسازی تاریخ‌نگاری سریانی در اوایل قرون وسطی فراهم می‌کند.

این کشف، دیدگاه مسیحیِ گمشده‌ای را درباره خاور نزدیک در قرن اول اسلام احیا می‌کند. پیرتیا در حال حاضر مشغول آماده‌سازی یک نسخه انتقادی و ترجمه کامل آن است تا این سالنامه را در دسترس پژوهشگران سراسر جهان قرار دهد.
https://www.heritagedaily.com/2026/02/1300-year-old-world-chronicle-unearthed-in-sinai/156948

🔸تی. سی. اشمیت(دانشگاه ییل):
یک وقایع‌نامه جدید به زبان‌های سریانی/عربی کشف شده است که قدمت آن به سال‌های ۷۱۲/۱۳ میلادی بازمی‌گردد. انتظار می‌رود این یافته پرتو جدیدی بر تاریخ صدر اسلام و چه بسا حوزه‌های دیگر بتاباند.
https://x.com/ProfTCSchmidt/status/2021585331011588397?s=20

🔸کریستیان ساهنر (دانشگاه آکسفورد):
من کمی در متن جستجو کردم و باید بگویم واقعاً مجذوب‌کننده است. این یک کشف بزرگ توسط آدریان پیرتیا است! این اثر، در کنار موارد دیگر، بازمانده‌ای از میراث ادبی تقریباً از دست رفته‌ی مارونی‌های اولیه/منوتلیت‌ها (یکتا‌اراده‌گرایان) محسوب می‌شود.
https://x.com/ccsahner/status/2021690204558336403?s=20


https://www.heritagedaily.com/2026/02/1300-year-old-world-chronicle-unearthed-in-sinai/156948

https://x.com/i/status/2021804315040505888

📒Ellinne

👆این اولین اعتراف‌گیری تحت فشار ساواک می‌باشد. امکان ندارد اگر آدمی را مجبور نکنند تهدید به ترور و تجاوز نکنند. تحقیر نکنند و به خاطر زن بودن مورد آزاد و اذیت جنسی کلامی و لمپنیستی قرار نگیرد، در عرض چند روز به این موضع بیفتد. عذرخواهی کردن از موضع سیاسی توبه کردن است. توبه و ندامت همیشه تحت فشار خشونت و سرکوب صورت می‌گیرد. در کجای دنیا رسم است که کسی ندامت کند که چرا ارزیابی سیاسی‌اش فلان بوده و با نظر و عقیده‌ای که آن را « نظر مردم» می‌نامند همسو نبوده است. چرا باید کسی عذرخواهی کند که فلان نظر را داشته است؟ آدمها در دیالوگ‌های سیاسی نظرشان که عوض می‌شود، خیلی راحت نظر جدید را نمایندگی می‌کنند، توضیح سیاسی می‌دهند که فلان نظر چرا به استدلالات جدیدی که رسیدند دیگر نمی‌خورد. در هیچ کجای جهان کسی به خاطر نظر سیاسی در عرض چند روز به این وضع نمی‌افتد که عذرخواهی کند. افکار هیچ وقت مالکیت شخصی ندارند ولی عذرخواهی را شما از اشخاص میکنید.
علتش روشن است. بروید روی صفحه‌اش و کامنت‌ها را بخوانید. گلشیفته فراهانی یا حامد اسماعیلیون فعال سیاسی حرفه‌ای نیستند. وقتی با یک موج وحشی‌گری با پتانسیل ساواک مواجه می‌شوند، وقتی تهدید به قتل و تجاوز میشوند، سکوت می‌کنند. توبه می‌کنند. سند اعتراف امضا می‌کنند.

اگر ما که منتقد این جنبش سیاه فاشیستی هستیم خود با این پدیده روبرو نشده بودیم، همچون جمع‌بندی نداشتیم. من به یک عنوان یک فعال حقوق زن، نویسنده و تحلیل‌گر، روزی نیست که علنی در کامنت‌ها تهدید نشوم. به مادر هشتاد و هشت ساله‌ام تعدی و تجاوز کلامی می‌کنند تا اینکه به زودی ترا خواهیم‌ کشت و فرزندانم را تهدید می‌کنند.  کامنت‌های زیر پست‌های خود من را بخوانید. دوستان خودم ویس می‌فرستند که مواظب خودت باش انگار نه انگار که اینجا آلمان هست. من شهروند این کشورم و اینجا ساواک وجود ندارد و آزادی بیان وجود دارد. هنوز ساواک علنن اعلام موجودیت نکرده ما برای این تهدیدها در نزد پلیس جنایی آلمان برایش پرونده باز کردیم. این آن آینده سیاهی است که در انتظار ایران است. من هرگز تصور نمی‌کردم روزی برسد که آینده این مملکت را سیاه‌تر از امروز ببینم. متاسفم برای گلشیفته فراهانی و برای همه شخصیت‌های زن که اینگونه ترور شخصیت و سرکوب می‌شوند. الان یک‌عده می‌فهمند چرا مردم ایران، حکومت اینها را در پنجاه و هفت پایین آوردند.
#مهرنوش_موسوی
#نه_به_فاشیسم

🔼Ellinne

🇨🇳 احتمالاً این تنها ویژگی منحصر به فردی است که چین را به عنوان یک تمدن در تاریخ بشر منحصر به فرد می‌کند: تقریباً تنها تمدنی است که دین هرگز در امور سیاسی حرفی برای گفتن نداشته است.

ما اغلب به اشتباه معتقدیم که سکولاریسم چین با کمونیسم همراه بوده است، اما این نمی‌تواند اشتباه‌تر از این باشد. ریشه‌ها بسیار بسیار قدیمی‌تر از این هستند.

به هر تمدن دیگری فکر کنید - هند، ایران، مصر باستان، تمدن اروپایی، اینکاها: همه آنها یک طبقه کاهن داشتند که قدرت سیاسی قابل توجهی داشتند. چین؟ هرگز.

هرگز، هرگز؟ در واقع چین، در تاریخ بسیار اولیه خود، در دوران سلسله شانگ در هزاره دوم قبل از میلاد با حکومت دینی مواجه شد. و دقیقاً همین دوره - یا بهتر است بگوییم آنچه پس از آن رخ داد - بود که قاطعانه دین را از امور دولتی جدا کرد.

چگونه؟ زیرا حدود سال ۱۰۴۶ قبل از میلاد، سلسله ژو، سلسله شانگ را سرنگون کرد و بلافاصله با مشکل بزرگی در مشروعیت روبرو شد. سلسله شانگ ادعا کرده بود که حکومت می‌کند زیرا بهشت ​​آنها را انتخاب کرده است. اگر این درست بود، پس سلسله ژو مرتکب آخرین عمل توهین به مقدسات شده بود. چگونه می‌توان خلاف خواست خدا عمل کردن را توجیه کرد؟

پاسخی که دوک ژو (که می‌توان او را به عنوان - شاید ناخواسته - مبدع سکولاریسم دانست) ارائه داد، اساساً این بود که بگوید فرمان آسمان نه یک حق مادرزادی، بلکه یک قرارداد است - مشروط به فضیلت حاکم و حکومت خوب.

شاید زیاد به نظر نرسد، اما این ایده کل معادله را کاملاً تغییر داد: ناگهان مشروعیت قدرت نه بر اراده خدا، بلکه بر قضاوت اخلاقی انسان، بر این اساس که آیا حاکم فضیلت (德، Dé) دارد و خوب حکومت می‌کند، استوار شد. این بدان معناست که در نهایت، مردم - برخلاف خدا - به داور مشروعیت یک حاکم تبدیل شدند.

اگر یک تصمیم واحد وجود داشته باشد که بیشترین تأثیر را بر سرنوشت چین به عنوان یک تمدن داشته باشد، احتمالاً همین تصمیم است. و همانطور که در آخرین مقاله‌ام توضیح می‌دهم، این [ایده] در نهایت همه ما را به طرق عمیقی شکل داد: از طریق زنجیره‌ای از رویدادها که شامل مبلغان یسوعی، ولتر و آنچه متفکران روشنگری فرانسوی «استدلال چینی» (l'argument chinois) می‌نامیدند، همین ایده بود که در نهایت اروپا را نیز سکولار کرد و جنبش روشنگری را به پیش راند.

موضوع آخرین مقاله من همین است: ریشه‌های سکولاریسم چین، چگونگی شکل‌گیری سه هزار سال تمدن چینی توسط آن، و اینکه چرا - برخلاف آنچه اغلب به تصویر کشیده می‌شود، اعتقاد به هیچ چیز یا فقدان اعتقاد نیست - بلکه برعکس ایمان به خود بشریت است.

https://arnaudbertrand.substack.com/p/the-civilization-that-never-needed?r=4r0pw&utm_campaign=post&utm_medium=web&triedRedirect=true

✝️Ellinne

👌وقتی ‏کارمند تینک‌تَنکی و‌ حقوق بگیرِ حقوق‌بشر :

🇮🇷‏ایران، کشتار چپ‌گرایان دهه‌ی ۸۰ میلادی: «نه می‌بخشیم نه فراموش می‌کنیم! اعدام قاتلین! ای تریبیونال! ای امنستی اینترنشنال!»

🇻🇳‏ویتنام، دهه ۷۰ میلادی، بمباران شیمیایی کشور با عامل نارنجی، کشتار و قتل و تجاوز جنسی چپ‌گرایان، بیش از ۱/۵ میلیون کشته: «لازم بود در غیر اینصورت کمونیستها سرکار می امدند»

🇰🇵‏کره دهه ۵۰ میلادی، بمباران و‌ نابودی محض ۲۵٪ کشور، کشتار و قتل چپ‌گرایان، بیش از ۲/۲ میلیون کشته: «لازم بود در غیر اینصورت کمونیستها سر کار می‌آمدند»
‏

‏در یک چنین فضایی زندگی می‌کنیم. خون‌خواهی و عدالت‌خواهی و «نه می‌بخشیم نه فراموش می‌کنیم» وقتی به چه‌گوارا و پاتریک لومومبا و‌ سانکارا و النده و میلیونها نفر کشته‌ی آسیا و آمریکای لاتین که می‌رسد می‌شود: «لازم بود! وگرنه کمونیستها حاکم می‌شدند»
#لیلی_لیلایی

✍️Ellinne

😁یک نقشه تعاملی جدید، استقرار دارایی‌های نظامی ایالات متحده و سایر بازیگران مرتبط در سراسر خاورمیانه را برجسته می‌کند. این نقشه به کاربران این امکان را می‌دهد که بر اساس ارزیابی‌های اطلاعاتی منبع باز و گزارش‌های رسانه‌ای، تحرکات و تحولات نیروها را ردیابی کنند و پیامدهای گسترده‌تر تحولات میدانی را بررسی کنند.

https://www.inss.org.il/publication/us-forces-middle-east/

😁Ellinne

🔮از دموکراسی نگو. از چیزی فراتر از دموکراسی، فراتر از پادشاهی، فراتر از جمهوری بگو.
از زندگی بگو.
از شادی‌های کوچک. از رقص، از آواز، از رنگ، از بی‌هراسی، از اندکی فرصت برای فراغت، بازی، اندیشیدن، و خواب شیرین بگو.
از همه‌ی آن چیزهایی بگو که انقلاب‌ها از ما دریغ می‌کنند.
از یک لقمه نان حلال دسترنج خودت بگو.
#خشایار_دیهیمی

🔮Ellinne

💫چرا رضا پهلوی موسس نیست؟

#زانیار_ابراهیمی

1️⃣موسس متکی به سلاح دیگران نیست. به شهریاران منجی ماکیاولی دقت کنید: کوروش، تسئوس، رومولوس و موسی (و ایضا داود). فالوس از آنِ خودشان بود. طیلسان منجی فقط بر قامت یک تن راست می‌آید. موسس، دست‌نشانده نیست.
رضا پهلوی حتی ساونارولا (پیامبر بی‌سلاح) هم نیست، چون ساونارولا حداقل سخنور بود.

2️⃣پروبلماتیکِ تاسیس و تداوم در تاریخ ما به ارتباط شاه با وزیران یا اطرافیان خردمند یا غیرخردمند گره خورده است. به تاریخ بیهقی نگاه کنید: مورد نصر سامانی و کسانی چون بلعمی. آن‌ها بر فراز نصر ایستادند تا توانایی شبه‌افلاطونی در کنترل عواطف را در او پدید آورند. این الگو، سرمشقِ بیهقی در تداوم (یا ضبط) است. مسعود غزنوی مثال نقض این الگو است. مسعود، که باید در عین وارث بودن، ضابط هم باشد، کسانی چون میمندی و عبدالصمد را می‌تاراند و امثال بوسهل زوزنیِ کینه‌جو را بر صدر می‌نشاند: پیران جای خود را به جوانانِ کارنیازموده می‌دهند.
مورد رضاشاه، توانایی و استقلالِ نسبی او در تاسیسِ نظم سیاسی جدید (ولو نه تداوم آن) به‌یاری کسانی چون داور و تیمورتاش است. مورد آیت‌الله خمینی، توانایی و استقلال او در استفاده از کسانی مانند یزدی و قطب‌زاده بود.
رضا پهلوی تاج‌بخشی مانند فروغی و تداوم‌بخشی مانند قوام ندارد. او پیرانی چون آهی و طاهری را رانده و جوانانِ کارنیازموده را بر صدر نشانده، حتی وقتی "عروسِ آراسته‌"ای نیست که آن را به ارث ببرد و چالشی به‌مراتب دشوارتر پیش رو دارد.
موسس، بازیچه نیست، او نه تابع سلاح‌دارانِ خارجی است و نه مادونِ حلقه اطرافیان انتقام‌جو.

3️⃣رومولوس تاسیس روم را با برادرکشی شروع کرد. تاسیس، ناگزیر با خشونت همراه است. اما این فقط نیمی از ماجراست؛ نیم دوم، و مهم‌تر، توانایی نهادسازی است، نهادهایی خودبسا که بتوانند پس از موسس به کار خود ادامه دهند. دفترچه اضطرار، این اولین آزمونِ نهادسازیِ رضا پهلوی، با تکیه محض بر تایید و تصویب شهریار جدید، نمونه‌ای از ناتوانی در ایجاد شیوه‌ها و نظم‌های جدیدی است که بتوانند به‌اتکای خود کار کنند. دفترچه اضطرار، که او را پیشاپیش با توسل به وضع استثنایی در جایگاهِ فراقانونیِ حاکم اشمیتی می‌نشاند، تکرارِ تاسف‌بارِ شخص‌محوریِ مطلق و تمرکز قدرت و نقضِ تفکیک قوا است، تکرارِ نظارت‌ناپذیریِ شخص اول و حق الهی شاه و پدرسالاریِ شبه‌فیلمری و عصمتِ زیان‌بار او و حتی عقب‌گردِ عدم تعیین سازوکار جانشینی است؛ تکرارِ فره ایزدی و همبستگی عمودی و دوگانه راعی و رعیت است؛ تکرارِ دُورِ قانون اساسی و تکرارِ استبداد به‌هزینه گزاف.
رضا پهلوی از سلاح خوب و قوانین خوب، هیچ‌کدام را ندارد.

4️⃣محمود غزنوی جایی در تاریخ بیهقی در پاسخ به لاف‌وگزافِ موروثیِ مسعود در باب جانشینی می‌گوید: "مرد به هنر نام گیرد." (تصحیح یاحقی_سیدی، ص ۵۷)
در جهانِ "گرگ‌های پیر"ی چون ترامپ و نتانیاهو، رضا پهلوی چنان‌که باید از خود هنرمندی یا ویرتو نشان نداده است تا بتوان زمام امور را در وانفسای پساانقلاب، با اطمینان به او سپرد. مواضع سیّال او، نه فرونسیس یا حزم یا فطانتِ رسوخ به اقتضای موقعیت، بلکه فرصت‌طلبیِ ناپخته‌ای است که بیشتر نشان از بی‌اصولی دارد. او برّ‌ه‌ای نیست که بخواهد خود را برای رمه قربانی کند تا یوغ استبداد را بردارد، بلکه رمه را به مسلخ می‌فرستد تا برای او قربانی شوند.
البته شاهان، ولو در اروپا، کم‌وبیش همواره بی‌کار و در امور عملی نا_ورزیده بوده‌اند. در تاریخ اندیشه سیاسی آیه‌ای از عهد جدید (لوقا ۱۲:۲۷) را که سخنی از عیسی است، در توجیه بطالت آنان می‌آوردند: "به سوسن‌های صحرا [کنایه از پادشاهی فرانسه] بنگرید که چگونه نمو می‌کنند. نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند. به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همه جلالش چون یکی از آن‌ها آراسته نشد." (تاریخ اندیشه سیاسی کیمبریج، جلد سوم ص ۳۷۱)؛ اما نکته این است که نظم را داود برپا ساخت و نه سلیمان.

5️⃣هاضمه سلطنت فراخ است. به اسکاندیناوی درست نگاه کنید. سلطنت ظرفی است برای همه نیروها، برای همگان، نه نیرویی موحش در کارِ نفیِ دیگران.طردکننده نیست، فراگیرنده است. روایت مشترک و رویای مشترک می‌سازد، نه این‌که رویایش کابوس عده‌ای کثیر باشد و بیش از آن‌که وعده دوران ترور بدهد، افق می‌سازد تا ذیل آن خیلِ رویابافانِ خسته به صف درآیند.

🖼Ellinne

🎬آغاز برلیناله
ویم وندرس: سینما باید از سیاست فاصله بگیرد؛ جهان را می‌توان تغییر داد، اما نه با بیانیه‌های سیاسی

به‌گزارش رویترز، ویم وندِرس، فیلمساز نامدار آلمانی که ریاست هیئت داوران هفتادوششمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم برلین (برلیناله ۲۰۲۶) را برعهده دارد روز پنج‌شنبه ۲۳ بهمن / ۱۲ فوریه هم‌زمان با آغاز این جشنواره گفت فیلمسازان باید از سیاست دور بمانند و تمرکز خود را بر تغییر طرز فکر مردم بگذارند.

جشنواره برلین که در مقایسه با جشنواره‌های ونیز و کن رویکردی سیاسی‌تر دارد، بارها از سوی فعالان حامی فلسطین به‌دلیل نگرفتن موضعی صریح درباره جنگ غزه مورد انتقاد قرار گرفته است. این انتقادها در حالی مطرح می‌شود که این جشنواره پیش‌تر در قبال جنگ اوکراین و همچنین وضعیت ایران مواضع پررنگ‌تری اتخاذ کرده بود.
ویم وندرس در پاسخ به پرسشی درباره موضع دولت آلمان در قبال غزه گفت: «ما باید از سیاست دور بمانیم، زیرا اگر فیلم‌هایی بسازیم که مستقیماً سیاسی باشند، وارد عرصه سیاست شده‌ایم؛ در حالی‌که ما باید وزنه تعادل در برابر سیاست باشیم.»
وندِرس ۸۰ ساله در گفت‌وگو با خبرنگاران تأکید کرد: «ما باید کار مردم را انجام دهیم، نه کار سیاستمداران را.»

پخش زنده نشست خبری اندکی پس از طرح پرسش درباره غزه قطع شد و خبرنگار پرسش‌کننده، جشنواره را به سانسور متهم کرد. برگزارکنندگان با عذرخواهی، علت این اتفاق را مشکلات فنی اعلام کردند و وعده دادند نسخه کامل نشست را به‌صورت آنلاین منتشر کنند.

برگزارکنندگان جشنواره در ماه‌های اخیر بارها با پرسش‌هایی درباره غزه و درخواست‌هایی برای تحریم از سوی گروه‌های حامی فلسطین روبه‌رو بوده‌اند. از سوی دیگر، مراسم اختتامیه سال ۲۰۲۴ نیز پس از آن‌که چند برنده با مردم فلسطین اعلام همبستگی کردند و از اقدامات اسرائیل پس از حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس انتقاد کردند، با واکنش منفی برخی سیاستمداران آلمانی مواجه شد.

➖Ellinne

🚨سرمایه‌گذاری جیش‌العدلِ سابق در پیوند با نیروهای جدایی‌طلب در مرزهای شرقی در تجهیز با پهپاد خبر نگران‌کننده‌‌ی امروز..

https://x.com/i/status/2021914093863542848?mx=2

❗️ Ellinne

😁 پنجاه و هفتی که در کمین است

#خشایار_دیهیمی

من هیچ راهی به نظرم نمیرسد که بتوان جلوی تکرار پنجاه و هفت و بلکه بدترش را گرفت. شاید امروز خیلی‌‌ها به هر دلیل نمیخواهند وقایع پنجاه‌وهفت و پس از آن را به یاد بیاورند. من اما به یاد می‌آورم و آن وحشت در برابر چشمانم جان میگیرد. از آنچه به انقلاب ختم شد درمیگذرم و به وقایع بعدش میپردازم. از فردای ۲۲بهمن ساواکی بگیری شروع شد. نه فقط ساواکی، هر پاسبان بدبختی را که گیر می‌آوردند شخصا محاکمه و شکنجه و اعدام میکردند. (صدها نمونه‌ی فجعیش را به چشم دیدم) دولت موقتی بر سرکار آمده بود که خشن نبود ولی هیچ قدرتی هم نداشت. کمیته‌های انقلاب حزب‌اللهی به کنار، حتی مجاهدین، فدایی‌ها، و حتی گروههای کوچکی مثل فرقان، آرمان مستضعفین، اتحادیه‌ی کمونیستها و ... قدرت نظامی‌شان بیش از دولت بود. ترورها، دستگیری‌های خودسرانه، قتلهای خیابانی شروع شد. پادگانها غارت شده بودند و با اندک مبلغی میشد ژ۳ خرید. به شرط چاقو یک خشاب برایت خالی میکردند در هوا تا مطمئن شوی تو سرخ است! هنوز یک ماه نگذشته "خلق ترکمن" با سرودی حاضر و آماده پیدا شد. در دانشگاه دولت هیچکاره بود. دهها گروه به جان هم افتاده بودند. فقط بحث نمیکردند چوب و چماق هم در میان بود. تازه هر گروه از دانشجویان از بیرون هم یار کمکی می‌آوردند. بعد نوبت به کردستان رسید که دیگر به پایان نرسید هرگز. بعد تا نوبت به خط امام برسد سفارت آمریکا چند بار اشغال و تخلیه شد. قصه طولانی است. حالا این سرنوشت انقلابی از جنس "همه با هم" بود که ارتش هم تسلیم شده بود.
فکر میکنید پس از این حکومت اسلامی کدامیک از اینها اتفاق نخواهد افتاد؟ با هر اکثریتی که گروهی مدیریت گذار را در دست بگیرد هیچ گروه دیگری به انتظامات آن تن نخواهد داد. حتی بر فرض محال الان بنشینند و با هم ائتلاف و اتحاد کنند و "همه با هم" شوند.
نفر به نفر اینهایی که میگویند "از دموکراسی بگو" پیش چشمم هستند که چه خشونتها نخواهند کرد، چه برسد به اولتراها و هولیگانهای پادشاهی‌خواه که همین الانش هم حرف رهبرشان را هم به گوش نمیگیرند.
مشکل ما پادشاهی و جمهوری و دموکراسی نیست. مشکل ما یک پنجاه‌وهفت حل ناشدنی است!
و یادتان باشد که اینها را اگر هم ترامپ نداند مشاورانش میدانند.

👩‍🎨Ellinne