⚡️‏تا پیش از جنگ تقریبا نیمی از ایرانیان آمریکا مخالف جنگ بودند و نیمی موافق. بعد از آتش‌بس ۶۶٪ مخالف‌اند و ٣٣٪ همچنان موافق!
یعنی چندین هزار کشته و ٢٧٠ میلیارد خسارت و رنج یک ملت نیاز بود تا (فقط!) نزدیک ١٧٪ گاو مخالف جنگ شوند اما همچنان همه این اتفاقات نتوانست یک‌سومِ این گاوها را مخالف جنگ کند.

https://vxTwitter.com/sekoohzad/status/2044506197328281813?s=52

⚠️Ellinne

😊‏مادر ماکان، دانش‌آموز ‌#مدرسه_میناب⁩ می‌گوید: «وقتی به مدرسه رسیدیم خیلی‌ها زیر آوار بودند اما کودکی سالم بیرون نیامد. ما از ساعت ۱۱ و نیم صبح تا دو و نیم صبح روز بعد آنجا بودیم. هر کسی که از زیر آوار بیرون کشیده می‌شد، بی‌جان بود. تعداد کمی دچار خفگی شده بودند. بیشترشان تکه‌تکه بودند. در این ۳۸ روز چندین‌بار برای شناسایی اجساد به سردخانه‌ها رفتیم اما نمی‌توانستیم ماکان را شناسایی کنیم. تست دی‌ان‌ای هم دادیم اما فقط دفتر و کتاب‌های ماکان پیدا شده بود. نه کفش و کیف و نه حتی بخشی از بدنش، تا روز سی‌وهشتم که یک لنگه کفش پیدا شد»

https://vxTwitter.com/roozbeh1963/status/2044406097352495145?s=52

🖥Ellinne

📥آدمی تنها بار زندگی فردی خود را به دوش نمی‌کشد، بلکه خودآگاه یا ناخودآگاه زندگی هم‌عصرانش را نیز تجربه می‌کند.📥

کوه جادو
#توماس_مان

📍Ellinne

🖊...Iran has abandoned intermediaries it used for decades to sell its oil after a number of Islamic Revolutionary Guard Corps officials who run “shadow fleet” operations were killed, according to Iranian state media. IRNA and the Tehran Times reported that the National Iranian oil company would resume sole authority of marketing Iranian crude...🖊

wsj.com https://www.wsj.com/livecoverage/iran-us-strait-of-hormuz-blockade-updates/card/iran-abandons-dark-fleet-intermediaries-to-sell-its-oil-fWCA3lNBio7KUPfi7DXY

🔴Ellinne

😳 دانشگاه هاروارد بخشی از دوره‌های هوش‌مصنوعی خود را رایگان کرده که می‌توانید از لینک زیر بردارید..

https://pll.harvard.edu/subject/artificial-intelligence?fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQPNTY3MDY3MzQzMzUyNDI3AAGn6cI4f-Sw_fCulwOV4eumrG9V-JMBiPWFE8_11O0iegNMlt1yFPbDhWfb_kA_aem_99PUfgR5SX-7AE4t71p-fw

🤖Ellinne

🚫#‏فرانچسکا_آلبانزه زندگی کنونی خود را کاملاً دگرگون‌شده و بی‌ثبات توصیف کرده و می‌گوید که زندگی‌اش مانند یک ترن هوایی شده است.
او پس از موضع‌گیری درباره غزه، شروع به دریافت تهدیدهای مرگ کرد که شامل تهدید علیه فرزندانش نیز می‌شد و به همین خاطر ناچار شد تحت حفاظت قرار بگیرد.
این فشارها به خانواده او نیز سرایت کرده است؛ به طوری که مسیر شغلی همسرش تحت تأثیر قرار گرفته و دخترش نیز درگیر این وضعیت شده است.
تحریم‌های وضع‌شده توسط دولت ترامپ زندگی روزمره را برای او دشوار کرده است؛ اموال او توقیف شده، امکان استفاده از کارت‌های اعتباری را ندارد و اغلب به پول نقد یا کمک دوستانش متکی است.
منبع: گاردین

https://x.com/i/status/2044688036370547029

🚫Ellinne

💀 سزاوارانِ سرزنش: مشارکت‌های نامرئیِ هموطنانِ جنگ‌طلب

#محمد_مالجو

جنگی را پشت سر گذاشتیم. جنگی بزرگ‌تر را احتمالاً در پیش داریم. در این میان اما کسانی می‌گویند نباید ایرانیانی را که از تهاجم آمریکا و اسرائیل به ایران دفاع کردند سرزنش کرد چون در وقوع جنگ نقشی نداشتند. این استدلال در ظاهر منصفانه است. در باطن اما سیاست را تا حد یک حساب‌و‌کتاب مکانیکی و ساده‌لوحانه فرومی‌کاهد: گویی فقط آن‌ که ماشه را می‌چکاند مسئول است و دیگران فقط تماشاگرانی‌اند بی‌طرف‌، انگار نه کلمه‌ای در کار است و نه موضعی.

اما سیاست به‌هیچ‌وجه عرصۀ بی‌طرفی نیست. در لحظات بحرانی حتی «تماشاگری» نیز موضع‌گیری است، چه رسد به این که کسی آشکارا از بمباران دفاع کند. دفاع از تهاجم خارجی به وطن، ولو بی‌هیچ نقش اجرایی، صرفاً یک «نظر» خصوصی نیست. کنشی است زبانی در میدان عمومی. مشارکتی است در تولید معنا. سهمی است در مشروعیت‌بخشی به خشونتِ جنگ. هر جا نیز کنش زبانی در تولید امکان‌های خشونت نقش ایفا کند می‌تواند موضوع داوری اخلاقی قرار گیرد، ولو با شدت‌های متفاوت. هیچ جنگی فقط با سلاح پیش نمی‌رود. جنگ‌ها به زبان نیاز دارند، به روایت، به رضایت، و به مشروعیتِ ولو حداقلی. منظور از مسئولیت اخلاقی در این‌جا نه همترازی با مسئولیت حقوقی یا کیفری است و نه انتساب نقش مستقیم در وقوع جنگ بلکه نوعی مسئولیت است در سطح قضاوت‌ها و در نقشی که فرد در شکل‌دادن به آنچه در جامعه «مشروع» شمرده می‌شود ایفا می‌کند.

ایرانیانی که از تهاجم خارجی به وطن دفاع کرده‌اند در عمل تعریف جدیدی از «ما» به دست داده‌اند: دایرۀ همدلی را طوری جابه‌جا کرده‌اند که رنجِ پرشمار هموطنانی که مستقیم یا غیرمستقیم آسیب دیده یا آسیب خواهند دید به حاشیه می‌رود و آسیب‌دیدگی‌های‌شان نه فاجعه‌ای مشترک بلکه ابزاری قابل‌قبول برای رسیدن به «رهایی» تعبیر می‌شود. مسئله در این جابه‌جایی فقط یک اختلاف‌نظر نظری نیست بلکه تغییری واقعی در این است که چه کسانی شایستۀ همبستگی و حمایت‌اند و چه کسانی، به نام یک هدف ادعایی، نادیده‌گرفتنی تلقی می‌شوند.

این تماماً انتخابی است سیاسی. می‌توان دربارۀ علل این انتخاب سخن گفت. می‌توان از بن‌بست افق‌های تغییر گفت. اما نمی‌توان هموطنانِ مدافعِ تهاجم خارجی را از داوری اخلاقی معاف کرد. چرا؟ چون اگر بی‌عاملیتی را به معافیت از مسئولیت تعبیر کنیم، امکان تفکیک میان درجات مختلف مسئولیت در سیاست از میان می‌رود و همۀ کنش‌ها، صرف‌نظر از شدت و نوع اثرشان، به‌یکسان مسئولانه یا غیرمسئولانه تلقی می‌شوند.

بااین‌همه، نباید در گرمای این جدل‌ها مرزهای مهم میان سطوح داوری را نادیده گرفت. سرزنش اخلاقی به‌هیچ‌وجه کیفر حقوقی نیست. داوری دربارۀ یک موضع به‌هیچ‌وجه معادلِ انتساب جرم به یک فرد نیست. زمینه‌ها اهمیت دارند: سرکوب سیاسی و بن‌بست راه‌های تغییر و فقدان افق‌های تغییر، جملگی، می‌توانند ذهن‌ها را به سوی انتخاب‌هایی سوق دهند که در شرایط عادی شاید ناممکن می‌نمود. این عوامل اصولاً شدت داوری را تعدیل می‌کنند اما اصل داوری را تعلیق نمی‌کنند. به بیان دیگر، فهمیدن اصلاً جایگزین قضاوت نمی‌شود بلکه دقیق‌تر و منصفانه‌ترش می‌کند.

حذف کامل امکان نقد و سرزنش، به بهانۀ نبود عاملیت مستقیم، در نهایت چیزی جز انکار نقش کلمات در سیاست نیست. گویی زبان، این میدان اصلی کشاکش قدرت و معنا، ناگهان بی‌اثر می‌شود و موضع‌گیری‌ها به نجواهایی بی‌پی‌آمد فروکاسته می‌شوند. غالباً سیاست در ابتدا با کلمات صورت‌بندی می‌شود و سپس این صورت‌بندی‌ها می‌توانند زمینه‌های مشروعیت یا پذیرش خشونت را فراهم کنند. بنابراین هر کلمه، به‌نوبۀ‌خود، نوعی ایستادن است در یک سویه و علیهِ سویه‌ای دیگر.

دفاعِ هموطن از تهاجم خارجی به وطن، حتی از دورترین فاصله، نوعی مشارکت است، نه در بمباران بلکه در معنادادن به بمباران. این مشارکت، هر قدر هم که غیرمستقیم باشد، در قلمرو مسئولیت اخلاقی جای می‌گیرد. ایرانیانِ مدافع تهاجم به ایران را باید سزاوار سرزنش دانست، البته هر کدام را فقط متناسب با کم‌وکیفِ جنگ‌طلبی‌شان.

اما ما هنوز در دل تجربۀ زیستۀ جنگ ایستاده‌ایم نه در فاصله‌ای امن از آن. ازاین‌رو سرزنش اگر بناست معنایی فراتر از واکنشی گذرا داشته باشد نباید به عاملی برای تعمیق گسست‌ها و تثبیت جدایی‌ها بدل شود. برعکس، باید از دلِ همین رنجِ مشترک، از دل همین زخمی که هنوز تازه است، مادۀ خامی برای ارتقای آگاهی‌ها و تقویت همبستگی‌ها استخراج کرد. داوری اخلاقی باید نه به طرد بلکه به ترمیم پیوندها بینجامد و امکانِ دوباره‌ ایستادن در کنار همدیگر را، این‌بار با فهمی سنجیده‌تر و مسئولیتی عمیق‌تر، پیش چشم‌ها بگشاید.

💀Ellinne

☺️ این خبر خیلی مهمه. دولت آمریکا در سه مقطع مهم تاریخی از خودروسازهای آمریکایی خواست تا فراتر از قراردادهای عادی با وزارت دفاع، بخشی از ظرفیت تولید خودروهاشون رو به تولید تجهیزات نظامی اختصاص بدن:

١- جنگ جهانی دوم (بسیج گسترده صنعت)
٢- جنگ کره (محدودتر)
٣- جنگ ویتنام (بیشتر در قالب قراردادهای دفاعی)

حالا گویا مجدد رفته سراغشون!

https://x.com/i/status/2044625137576869959

🚘Ellinne

🇮🇷پرچم‌دار

#محمود_فرجامی

در مشهد به ابتکار چند نفر از دوستان قرار شد یک پرچم ایران را جایی نگه دارند و نگذارند بیفتد. چند نفر داوطلب شدند که یک ساعت پرچم را نگه دارند و بدهند نفر بعدی. اما واقعا چند ساعت و با چند نفر ممکن بود چنین کاری را کردن؟ آن هم با آن سوزوسرما و برفی که در اسفند و فروردین مشهد را درگرفت... بعدش هم کی حاضر بود ساعت مثلا سه تا چهار صبح دستش بگیرد؟ اگر نفر بعدی نیامد چه؟ از همه سختتر، با متلک‌گویی بعضی رهگذران: از خودشونی؟...چقدر گرفتی؟... حالا که چی؟... دیوانه‌ای چیزی هستی؟...
سخن کوتاه: پرچم نیفتاد... حتی یک دقیقه، استوار ایستاد چون آدمهایی بودند و هستند که حاضرند برای عقیده‌شان، برای وطنشان، برای پرچمشان کاری کنند؛ تو بگو در حد یکساعت ایستادن در سرما، تک‌وتنها. ساعتها و روزها و هفته‌ها گذشت و یک گوشه‌ای در مشهد همیشه یکی ایستاده بود پای یک پرچم، بی‌شعار بی‌بوق، بی‌پوستر، بی‌بلندگو، بی‌بنر.
حالا ششصدهفتصدساعتی‌ست که این پرچم همانجا بالاست. کسانی تکه انداختند و درشت گفتند، بعضی با تعجب نگاه کردند، گروهی پرچم‌های دیگری را آوردند جلو و پشت این پرچم گذاشتند... و آدمهایی هم با تحسین نگاه کردند و داوطلب شدند پرچمدار باشند، بی‌حرف، بی‌بلندگو، بی‌شعار، پرشور، باعشق.
به برادرم مجید گفتم تو که خودت پرچم را نگه داشته‌ای یکبار هم بجای من برو نگه‌دار. گفت شرمنده خودم دوباره خواسته‌ام نگه‌دارم گفته‌اند تا هفته بعد وقت خالی نیست! بچه‌ها یک بات در اپلیکیشن بله نوشته‌اند برو آنجا وقت بگیر. یک کانال هم دارند، امروز دیدم نوشته تا هفته دوم اردیبهشت جا نیست... تازه گویا وقتها را نیم‌ساعته کرده‌اند بخاطر استقبال زیاد.
از چند نفر که پرچم را نگه داشته بودند شنیدم که چنان حس خوبی از همین کار ساده گرفته‌اند که دلشان پر می‌زند تا نوبت بعدی. گفتم بدانید، شاید بخواهید امتحان کنید. آرامش دل و اشکی جلای روح، گاهی به ایستادن پای چیزی‌ست.
یک چیز دیگر هم بگویم و خلاص: من هم مثل بسیاری دیگر از ایرانیان دوست داشتم پرچم شیروخورشید عوض نشود، هم قدیمی‌تر بود هم اصیلتر. یک نشان ملی که بسیاری از مذهبی‌ها هم دوستش داشتند چون معتقد بودند —درست یا نادرست— آن شیر نشانی از «شیر خدا، اسدالله الغالب، علی» است. با این‌حال و در کمال تاسف پرچم شیروخورشید عزیز ما حالا —عموما به همت گروهی از خارج‌نشینان و پهالوه— به نمادی از خشونت، وطن‌فروشی، عربده‌کشی، جنگ‌طلبی، اسراییل‌پرستی، ارتجاع و مجموعه‌ای از رذایلی آشکار بدل شد. این پرچم حالا برای من و بسیاری، «قرآن سر نیزه» است. ارزش پرچم به پرچمدار است وگرنه تکه‌ای پارچه و نخ و رنگست سر چوب یا نیزه‌ای. پرچم من همینی است که این رفقا نگه داشته‌اند. و تا ابد بالا.

🍎Ellinne

🖊...فروختن جنگ علیه ایران به افکار جهانی و ایرانی ممکن نمی‌بود اگر جدایی «رژیم» از «مردم» اجرا نشده بود. جدایی سازمان سیاسی از ساختار اجتماعی. جدایی حامیان حکومت از شهروندان آزاد. یا، به زبان خیزش‌های بهار عربی، تفکیک قاطع «دینی» از «مدنی». جایی دیگر نشان داده‌ام این جدایی تا چه پایه با تکه‌پاره‌سازی صهیونیستی و بی‌دولت‌سازی روانی مرتبط است. این‌که متجاوزان در آغاز کار گفتند مکان‌های رژیم را می‌زنیم ولی بعد رسیدند به زیرساخت‌های مردم (و این مایه‌ حیرت بسیاری از جنگ‌خواهان شد)، این حرکت بنیادین «قطع سر»، بدون تفکیک بالا میسر نبود. نام این پدیده را «سیاست‌کُشی» می‌گذارم. نظیر بوم‌کُشی. معنای آن نفی زیرساخت‌های سیاسی یک مردم و زدن زیرآب بیان جمعی آنهاست:‌ شما قادر به بازنمایی خودتان نیستید، بی‌دفاع‌اید، حاکمان‌تان بیگانه‌اند با شما. از یاد نبریم: پیش از آن‌که نسل‌کشی در غزه و حتی بمباران ادواری آن شروع شود، می‌گفتند حماس حکومت انتخابی فلسطینی‌ها در باریکه نیست. در صورتی که سال ۲۰۰۶ از پی انتخابات (کاملا عادلانه بنا به شهادت‌های بین‌المللی) انتخاب شده بود...🖊
#امید_مهرگان

https://neemaad.com/nmd10031712.htm?fbclid=Iwb21leARTrY9jbGNrBFOsw2V4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHk_KmNA6B2uP_OyUrFojSy79DPpfYVBWGvRbaT_PXpEr6ylNyB_kBsnvZkCh_aem_HgMFvhaeoz46P-QVNuza5Q

🔴Ellinne

📘کتاب "گلستان سعدی" اولین اثر فاخری است که از زبان فارسی به آلمانی توسط آدام اولئاریوس در سال ۱۶۴۵ ترجمه شد. 

📝فایل کامل این اثر جاودانه در سایت دانشگاه مارتین لوتر شهر هاله/ آلمان

http://digital.bibliothek.uni-halle.de/hd/content/structure/2005194

یکم اردیبهشت، روز ملی سعدی
✈️Ellinne

🔖ملی‌گرایی بی‌جا همچنین ریشه در آگاهی کاذبی دارد که تصور می‌کند ایران خیالی بخشی از غرب است. اگر بتوانیم عناصر سامی را از ایران پاک کنیم، خاستگاه آریایی‌مان ما را خود به خود به غرب متصل می‌کند.🔖
#بابک_مینا

https://raahak.com/?p=19096

📌Ellinne

📰گذشته‌ی ما چیزی نیست که بتوان آن را یک‌باره ترک گفت؛  باید باگذشته همدلی کرد، با آن حرف زد: «روز به روز سخن می‌راند و شب به شب معرفت می‌آموزد.» [مزامیر ۱۹-۲ ]… اگر نتوانیم دریابیم که ما در همان جهانی که هومر می‌زیست زندگی می‌کنیم، نه تنها هومر که خودمان را نیز لاجرم نادرست درک می‌کنیم. گذشته تعریف ماست. تقلای حتّی موجّه، برای فرار از گذشته یا از آن‌چه در گذشته بد است، تنها زمانی به رهایی ما از گذشته می‌انجامد که چیزی بهتر بدان بیفزاییم.📰

#Wendell_Berry
“The Specialization of Poetry” in Standing by Words: Essays, Berkeley, Counterpoint, 2011, p. 14

➡️Ellinne

🗣چین ۸۵ درصد در انرژی خودکفاست...

۵۴ درصد ذغال سنگ (حدود ۹۰ درصد داخلی)
۱۸ درصد نفت (حدود ۳۰درصد داخلی)
۹ درصد گاز (حدود۶۰درصد داخلی)
۱۹ درصد تجدیدپذیر (۱۰۰درصد داخلی)
(اعداد حدودی)
https://www.chinadaily.com.cn/a/202602/03/WS6981ddcea310d6866eb37431.html

🇨🇳Ellinne

🤩 فکت: اخراج کشوری از ناتو در عمل ممکن نیست!

https://www.reuters.com/world/pentagon-email-floats-suspending-spain-nato-other-steps-over-iran-rift-source-2026-04-24/

🇪🇦Ellinne

👤 #یدالله_موقن ، مترجم و پژوهشگر حوزه فلسفه، چشم از جهان فروبست. در سالهای اسطوره‌زده‌ی دهه‌ی شصت، موقن پروژه‌ی فکری و ترجمه‌ای خود را به نقد ذهنیت اسطوره‌ای اختصاص داد و به ویژه ازطریق معرفی و ترجمه آثار ارنست کاسیرر و لوسین لوی‌برول برای چند دهه در این حوزه فعال بود. به رغم همه‌ی جفاها و بی‌مهریهایی که درحق او شد، در ایران و در شهر زادگاهش اصفهان ماند و عاقبت در همان‌جا بر اثر بیماری سرطان رخت از جهان بربست.
موقن در معرفی و دفاع از روشنگری و ترجمه متونی اساسی در حوزه‌ی نقد اسطوره‌اندیشی نقشی اساسی داشت و در این زمینه سخت پی‌گیر و نستوه بود. سالها پیش یادداشتی درباره‌ی ترجمه و فهم او از کتاب "اسطوره‌ی دولت" کاسیرر نوشتم و شیوه‌ی نگاه او به کاسیرر را مورد نقادی قرار دادم. متفکر مورد علاقه‌ی او لوی‌برول، اسطوره‌شناس فرانسوی، بود و کاسیرر را هم براساس لوی‌برول تفسیر میکرد. با اینکه رابطه شخصی ما محترمانه بود، چندان میانه فکری خوبی با هم نداشتیم. او مرا به خاطر دنبال کردن مباحث الهیات سیاسی و هانری کربن (به تعبیر خودش 'عارف و تاریک‌اندیش فرانسوی') سرزنش میکرد چون عمیقا معتقد بود کار پژوهشی باید برخاسته از دغدغه‌ها و علایق فکری قابل دفاع باشد و مثلا اگر کسی روی کارل اشمیت مطالعه کند بدین معناست که با او موافقت دارد یا دست‌کم درحال ترویج عقاید و اندیشه‌های اوست. طبیعتا من با او موافق نبودم.
موقن انسانی شریف و خادمی بزرگ برای عقلانیت انتقادی در دهه‌های اخیر بود.
روانش شاد و یادش گرامی باد!
#احمد_بستانی

👤Ellinne

📺 تصمیمی که در سال ۸۸ گرفته شد و صداوسیما را به جریان پایداری سپرد، توپخانه‌ای ساخت که در سال‌های گذشته جامعه را به سمت دوقطبی شدید سوق داد و امروز جنگ می‌خواهد. اولین گام ضروری، پاکسازی صداوسیما از حامیان جلیلی و تبدیل آن به رسانه‌ای فراگیر و ملی است که نماینده همه ایرانیان باشد.

https://x.com/i/status/2046316922413732217

🛜Ellinne

👷‍♂️چرا ناگهان همه از سیاست صنعتی حرف می‌زنند؟
داستان جابه‌جایی پنجره گفتمان

#رابرت_وید

🔸 گزارش جدید بانک جهانی یکی از مجموعه‌ای از گزارش‌های رسمی در همین حوزه است که وجه مشترکشان این است که به‌جای طرح پرسش قدیمی «چرا سیاست صنعتی؟» و پاسخ دادن به آن با این گزاره که «در دنیای واقعی سیاست صنعتی کار نمی‌کند»، اکنون این پرسش را مطرح می‌کنند که «چگونه می‌توان سیاست صنعتی را به‌خوبی اجرا کرد، نه آن‌گونه که اغلب در گذشته بد اجرا شده است؟»

🔸 این تحولات و موارد مشابه نشان‌دهنده جابه‌جایی چشمگیر «پنجره گفتمان» هستند؛ یعنی دامنه ایده‌هایی که در هر مقطع زمانی برای بحث در محافل عمومی یا نخبگانی قابل‌قبول‌اند. از اوایل دهه ۱۹۸۰، خودِ عبارت «سیاست صنعتی» یا «راهبرد صنعتی» خارج از این پنجره بوده است؛ چیزی که من شخصاً هزینه آن را پرداخته‌ام.

🔸 من در دهه ۱۹۸۰ و دوباره در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ به‌عنوان اقتصاددان در بانک جهانی کار کردم. ناامیدکننده بود که همکارانم به‌هیچ‌وجه تمایلی به بحث درباره سیاست صنعتی نداشتند. علاقه آن‌ها محدود بود به این‌که کشورهای شرق آسیا چگونه صادرات صنعتی را ترویج کرده‌اند؛ حتی نه اینکه چگونه اصلاً این کالاهای صنعتی را تولید کرده‌اند. هر اشاره‌ای به سیاست صنعتی با جملاتی کلیشه‌ای مثل «دولت نمی‌تواند برندگان را انتخاب کند» و «همه دولت‌ها غارتگرند» فوراً متوقف می‌شد.

🔸 در این چارچوب می‌توان معضل نویسندگان اصلی گزارش «معجزه شرق آسیا» (۱۹۹۳) بانک جهانی را بهتر درک کرد. بانک به‌واسطۀ فشار وزارت دارایی ژاپن مجبور شد پژوهشی درباره عملکرد اقتصادی اقتصادهای شرق آسیا در سطح منطقه‌ای انجام دهد، با تمرکز ویژه بر نقش سیاست صنعتی دولت. این وزارتخانه ۱.۲ میلیون دلار برای پوشش هزینه‌ها پرداخت.

🔸 مدیران ارشد بانک با لحنی شبیه به «واتیکان» با اطمینان کامل به وزارتخانه می‌گفتند که این نوع اعتبارات موجب انحراف نظام مالی و آسیب به توسعه اقتصادی می‌شود. طبیعی است که وزارت دارایی ژاپن چنین برخوردی را برنمی‌تابید؛ بنابراین با پرداخت آن مبلغ، بانک را وادار کرد کاری را انجام دهد که پیش‌تر هرگز انجام نداده بود: بررسی جامع تجربه توسعه شرق آسیا و نقش سیاست صنعتی دولت.

🔸  متن اصلی گزارش تأکید می‌کند که سیاست صنعتی کار نمی‌کند (با برخی استثناها). اما در پیشگفتارِ رئیس بانک که توسط همان نویسندگان نوشته شده، تصریح شده که تجربه شرق آسیا نشان می‌دهد ترویج گزینشی برخی صنایع می‌تواند مؤثر باشد. همان جمله کوتاه چیزی بود که ژاپنی‌ها بابت آن ۱.۲ میلیون دلار پرداخت کردند.

🔸 اما چرا سیاست صنعتی دوباره وارد «پنجره گفتمان» شده است؟ این بازگشت، به‌خاطر شواهد جدید مبنی بر این‌که سیاست صنعتی واقعاً کارآمد بوده است نیست، بلکه دلیل اصلی، تغییر در ژئوپلیتیک است. همان‌طور که یوستین می‌گوید: «کشورهای غربی اکنون برای رقابت به‌ویژه با چین، واقعاً به سیاست صنعتی نیاز دارند.»

🔸 این زمینه جدید ژئوپلیتیکی راه را برای مطالعات تجربی و نظری بیشتری باز کرده که پیش‌تر یا از ابتدا رد می‌شدند یا به حاشیه رانده می‌شدند. این پژوهش‌ها از تمرکز صرف بر ابزارهای سیاستی مناسب یا نامناسب فراتر می‌روند و به پرسش‌های جدیدی درباره ترتیبات نهادی مناسب برای سیاست صنعتی می‌پردازند؛ به‌ویژه درباره نهادِ محوری سیاست صنعتی در قلب دولت، هماهنگی آن با سایر وزارتخانه‌ها و پیوندهای آن با بخش خصوصی.

🔺 متن کامل را از اینجا بخوانید.

🤩🤩🤩 Ellinne

⚪️رو سیاه تاریخ می‌شید. پلشت‌تر از شمایی که در اف‌دی‌دی کار می‌کنید دنیا کم به خودش دیده.
نخست‌وزیر و مشاور اعظم که می‌آد جلوی دوربین و چشم‌هاش کلاپیسه می‌ره از اعلام برنامه‌هاش، همونه که سخنگوی ارتش اسراییل گفت از نقشه‌هایی که تهیه کرده استفاده می‌کنند، از فولاد تا پتروشیمی....
#امیلی_امرایی

https://x.com/i/status/2046345215196197101?mx=2

◼️Ellinne