🌟"دیدن چهره‌ای راستین، دیدن کسی است که چیزی عظیم‌تر از خویشتن را دیده است. امروزه این اتفاق به‌ندرت روی می‌دهد، چراکه در زمانه عسرت به سر می‌بریم که در آن، بازشناختن چیزی عظیم‌تر از خویشتن غریب می‌نماید. از این روی گلها را این همه دوست می‌دارم، زیرا بی‌درنگ با من از چیزی جز خویشتن سخن می‌گویند: از نور، از مرگ، از رنگ و غیره. و پرندگان را نیز دوست می‌دارم، چون با من از بهار و آسمانی که تیرگی می‌گیرد، سخن می‌گویند."

#کریستیان_بوبن
نور جهان
ترجمه #پیروز_سیار

🤩Ellinne

🤩قیمت برق آمریکا به نزدیکی ۲۰ سنت رسید

⚡️ قیمت برق در آمریکا به حدود ۲۰ سنت به ازای هر کیلووات‌ساعت نزدیک شده و هزینه برق با سریع‌ترین سرعت خود در چند دهه اخیر در حال افزایش است.

🟠 افزایش هزینه تولید و انتقال برق، در کنار رشد شدید تقاضا برای انرژی، فشار بیشتری بر قیمت‌ها وارد کرده است. رشد مصرف برق دیتاسنترها و زیرساخت‌های هوش مصنوعی نیز یکی از عوامل مهم افزایش تقاضای انرژی در آمریکا محسوب می‌شود.

⤴️Ellinne

📰گاردین ویکلی:
«نه در حیاط خلوت من»

این نشریه از رشد نگاه منفی عموم مردم به ایجاد زیرساخت‌های مراکز داده نوشته است.

عبارت «نه در حیاط خلوت من» یا به اختصار NIMBY، عبارتی رایج است که مخالفت مردم با توسعه املاک و مستغلات و زیرساخت‌ها در منطقه مسکونی‌شان و نیز حمایت از مقررات سختگیرانه استفاده از زمین را توصیف می‌کند.

به نوشته گاردین ویکلی، همزمان که زنگ خطر تهدید بالقوه وجودی توسعه سرسام‌آور هوش مصنوعی بلندتر به صدا در می‌آید، افرادی که از بحث‌های سیلیکون‌ولی در مورد آینده انقلاب هوش مصنوعی دور هستند، نگرانی‌های ملموس‌تری را در مورد ساخت مراکز داده عظیمی دارند که این نهادها را تغذیه می‌کنند.

ادواردو پورتر، نویسنده حوزه اقتصاد و سیاست، در گاردین ویکلی تحلیل می‌کند که چرا جوامع در برابر هوش مصنوعی و آینده‌ای که غول‌های فناوری می‌خواهند ایجاد کنند، مقاومت نشان می‌دهند.

به باور وی این ترس‌ها، که مبتنی بر نگرانی‌های زیست‌محیطی در مورد استفاده از منابع و تغییرات سریع اجتماعی است، بسیار پیچیده‌تر از نگرش‌های ضد تکنولوژی‌گرایی یا نیمبی‌گرایی است.
#فاطمه_لطفی

📰Ellinne

👁تناقض مهم در بازار نفت

این مقاله فوق‌العاده وال استریت ژورنال به شما نشان می‌دهد که واقعیت از چه قرار است. چند فراز مهم آنرا ترجمه کرده‌ام.

https://www.wsj.com/livecoverage/stock-market-today-dow-sp-500-nasdaq-10-01-2026/card/more-oil-moves-through-hormuz-but-supply-still-looks-tight-KoinqtZrJ2VpcAboVIuL?utm_source=chatgpt.com

امروز وال‌استریت ژورنال در مطلبی بسیار قابل‌توجه با عنوان "نفت بیشتری از هرمز عبور می‌کند اما عرضه همچنان محدود به نظر می‌رسد" به یک تناقض مهم در بازار نفت اشاره می‌کند: صادرات نفت خام خلیج‌فارس و خاورمیانه ظاهراً به‌شدت افزایش یافته اما قیمت قراردادهای آتی برنت همچنان حدود ۱۰۰ دلاراست و نفت فیزیکی برای تحویل فوری دیروز ۱۲۱ دلار معامله شده است.

تا اینجای کار را من هم چندین روز است در همین صفحه گزارش کرده‌ام. اما چیزی که این مقاله می‌افزاید و بسیار مهم است نظر یک کارشناس HSBC است.

کیم فوستیرKim Fustier ، رئیس بخش تحقیقات نفت و گاز اروپا در HSBC و از تحلیلگران شناخته شده بازار نفت می‌گوید، آخرین بار که صادرات خاورمیانه در ژوئن و ژوئیه به سطوح مشابه رسید، قیمت برنت تا حدود ۷۰ دلار سقوط کرد و حتی مازاد در بازار ایجاد شد. اما امروز، با وجود ادعای رسیدن صادرات به تقریباً همان سطح، برنت بالای ۱۰۰ دلارمقاومت می‌کند.

به گفته فوستیر، بعید است این اختلاف حدود ۳۰ دلاری را بتوان صرفاً با افزایش ریسک ژئوپلیتیک و کاهش ذخایر توضیح داد
.
شهیر: به زبان ساده، یک جای کار می‌لنگد چرا که بازار دارد چیزی متفاوت از آمارهای ظاهراً چشمگیر صادرات می‌گوید. اگر واقعاً این حجم عظیم نفت به بازار برگشته و عرضه عملاً به وضعیت عادی نزدیک شده چرا قیمت‌ها هنوز این‌قدر بالاست؟
https://www.wsj.com/livecoverage/stock-market-today-dow-sp-500-nasdaq-10-01-2026/card/more-oil-moves-through-hormuz-but-supply-still-looks-tight-KoinqtZrJ2VpcAboVIuL?utm_source=chatgpt.com

🔗 شهیر شهیدثالث Shahir Shahidsaless (@ShShahidsaless)

🛢Ellinne

✈️خب، بذارید ببینم درست متوجه شدم یا نه؟

یک خلبان هندی توسط کمک‌خلبان عمانی خودش با چاقو مورد حمله قرار می‌گیره. همان کمک‌خلبان عمانی که طبق توافق‌نامه هوانوردی، اصلاً اجازه پرواز به اسرائیل رو نداره، ولی یه جورایی سر از پرواز تل‌آویو درمیاره. با یک چاقو هم از تمام مراحل امنیتی عبور می‌کنه و سوار هواپیما می‌شه. کسی پاسپورتش رو چک نکرده، جیب‌ها و کیفش هم ظاهراً بازرسی نشده. دستگاه‌های فلزیاب هم لابد اون روز اعتصاب کرده بودن!

بعد، خلبان چندین بار با چاقو مورد اصابت قرار می‌گیره البته بعضی روایت‌ها می‌گن با تبر بهش حمله شده و در حالی که به‌شدت خونریزی داره یه جورایی بلند می‌شه و درِ کابین خلبان رو باز می‌کنه.

و خدا رو شکر که این کار رو می‌کنه، چون درِ کابین خلبان معروفه به اینکه تقریباً غیرقابل نفوذه؛ تقویت‌شده، ضدگلوله و اساساً بعد از ۱۱ سپتامبر ساخته شده که هیچ‌کس نتونه واردش بشه. پس ظاهراً تنها راه ورود این بوده که خودِ خلبانِ در حال خونریزی، لطف کنه و در رو برای بقیه باز کنه. خیلی هم منطقی!

هم‌زمان هواپیما حدود ۴ هزار متر سقوط می‌کنه. طبیعتاً چهار مسافر هم کمربندهاشون رو باز می‌کنن، در یک هواپیمای در حال سقوط از وسط راهرو رد می‌شن، خودشون رو به کابین می‌رسونن و کمک‌خلبان رو مهار می‌کنن. خب، عادیه دیگه!

بعد هم، کاملاً تصادفی، دو خلبان ذخیره که اصولاً قرار نبوده جزو خدمه پرواز باشن، همان‌جا داخل هواپیما حضور دارن. این دو نفر کنترل هواپیما رو به دست می‌گیرن، هواپیما رو نزدیک مرز اسرائیل تراز می‌کنن و بعد ظاهراً می‌گن:

تل‌آویو؟ نه بابا… بریم تبوک!
و سر از عربستان سعودی درمیارن.

آه، راستی؛ هواپیما کد اضطراری ربایش رو هم ارسال می‌کنه، بعد دوباره خاموشش می‌کنه و برای مدتی از رادارهای ردیابی پرواز ناپدید می‌شه تا بالاخره فرود میاد.

اول می‌گن درگیری بین خلبان‌ها بوده، چند ساعت بعد تبدیل می‌شه به حمله تروریستی

مدرکش؟ نگران نباشید، بعداً بهتون می‌گیم!

و توصیه رسمی شرکت هواپیمایی هم اینه: لطفاً درباره ماجرا گمانه‌زنی نکنید.

خب، من همه‌چیز رو درست فهمیدم؟ یا یک قسمت دیگه‌ای هم هست که جا انداخته باشم؟

چون این داستان یا فیلمنامه بهترین فیلم اکشن تاریخیه که هنوز کسی نساخته…

یا اینکه یکی یادش رفته قبل از انتشار بیانیه، یه بار درست و حسابی بخونتش.

🔗Hamed Ramzy (@Hamed7q)

💬Ellinne

🛢هاردیپ سینگ پوری، وزیر نفت هند، اظهار داشت که بالا بودن قیمت نفت ناشی از کمبود جهانی این کالا نیست، بلکه به دلیل اختلال شدید در مسیرهای تجاری است که منجر به افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و سایر هزینه‌های جانبی شده است.

به گزارش رسانه‌های هند، پوری در حاشیه یک رویداد به خبرنگاران گفت: «هیچ‌گونه کمبود عرضه‌ای در جهان وجود ندارد. میزان عرضه جهانی نفت ۱۰۴ میلیون بشکه در روز است. مشکل اینجاست که مسیرهای عرضه دچار انسداد شده و هزینه‌های حمل‌ونقل و سایر مخارج افزایش یافته‌اند؛ همین عوامل باعث بالا رفتن قیمت‌ها شده است.»

این وزیر هندی خاطرنشان کرد که در حال حاضر، میزان مصرف جهانی نفت کمتر از عرضه موجود است؛ به‌طوری که تقاضا ۹۴ میلیون بشکه در روز و عرضه ۱۰۴ میلیون بشکه در روز برآورد می‌شود.

با این حال، به گفته این مقام هندی، بخشی از این عرضه به دلیل بحران خاورمیانه و اختلالات در تنگه هرمز، به‌راحتی به دست مصرف‌کنندگان نمی‌رسد.

پوری گفت: «آغاز درگیری روسیه و اوکراین یک مقطع زمانی بود. سپس مرحله جدی‌تری پیش آمد و آن زمانی بود که تنگه هرمز بسته شد.»

https://oilprice.com/Latest-Energy-News/World-News/India-Emphasizes-That-Shipping-Chaos-Not-Supply-Is-Driving-High-Oil-Prices.html

🛢Ellinne

🎥پوتین: لحظه‌ای که دیگر نمی‌توان جلوی تشدید تنش را گرفت، ممکن است ناگهان فرا برسد

🔸رئیس‌جمهور اظهار داشت که تشدید تنش هرگز یک‌جانبه نیست. به گفته او، ممکن است همه خیلی سریع و غیرمنتظره به نقطه بی‌بازگشت برسند.

🔸پوتین خاطرنشان کرد: ریشه تشدید تنش در تکبر و اعتمادبه‌نفس کاذب نهفته است. این مسیری به سوی لبه پرتگاه است؛ به‌ویژه امروز که قدرت‌های بزرگ جهان به سلاح‌هایی مجهزند که قادر به نابودی تمام حیات هستند.

💥Ellinne

🤓قطعات الکترونیکی تقلبی در تسلیحات ساخت ایران

تحقیقات ردیابی مؤسسه تحقیقات تسلیحات در درگیری‌ها CAR مشخص کرده است که تسلیحات متعارف پیشرفته تولیدشده توسط ایران، کره‌شمالی و فدراسیون روسیه حاوی قطعات الکترونیکی تقلبی هستند.

وجود قطعات تقلبی می‌تواند نشان‌دهنده مشکلاتی در عملکرد و قابلیت اطمینان سلاح باشد و همچنین محدودیت‌های احتمالی در تنگناهایی (مانند تحریم‌ها) را برجسته کند که مانع از دستیابی این بازیگران به فناوری‌های کلیدی از منابع معتبر و تأییدشده می‌شود.

این مؤسسه به‌عنوان بخشی از تحقیقات میدانی خود در اوکراین، قطعات تقلبی قطعی و مشکوک را در 33 نوع مختلف از تسلیحات متعارف پیشرفته یا تجهیزات ارتباطی تولیدشده توسط ایران، کره شمالی و فدراسیون روسیه شناسایی کرده است. این موارد شامل موشک‌ها، سیستم‌های راکت‌انداز چندگانه (MLRS) و پهپادها و همچنین تجهیزات جنگ الکترونیک (اقدامات متقابل الکترونیکی)، بی‌سیم‌ها و رادارهای زمینی می‌شود.

‏CAR قادر نیست تمامی قطعاتی را که تیم‌های میدانی‌اش مستند می‌کنند [برای تقلبی بودن] ردیابی کند اما پاسخ‌های دریافتی برای قطعات مستندشده در سیستم‌های تسلیحاتیِ تولید ایران (16 درصد از پاسخ‌های ردیابی، تا آگوست 2026) یا روسیه (20 درصد، همچنین تا آگوست 2026) است. CAR نمی‌تواند به‌طور مستقل میزان قابلیت اطمینان قطعات تقلبی شناسایی‌شده را در مقایسه با همتایان اصلی آن‌ها ارزیابی کند.

🔘Ellinne

❕هشدار امارات به دولت بریتانیا:
مجازات منچسترسیتی، ممنوع!

به گزارش بلومبرگ، مقام‌های اماراتی به دولت بریتانیا هشدار داده‌اند که مجازات شدید منچسترسیتی می‌تواند روی سرمایه‌گذاری‌های بزرگ آینده این کشور در بریتانیا تأثیر بگذارد!

فوتبال پاک!

https://t.me/ClashReport/99385

🚨Ellinne

🎥آن ملّتی سقوط نمی‌کند که نظریه سقوط دارد

✏️..منتسکیو این را به اروپا نشان داد که درباره همه مسایل می‌توان با خردورزی بحث کرد و از آن سقوط‌ها (رم) درس گرفت.
این بحث در تمدن‌هایی مثل ما فهمیده نشد، هربار هم که خصوصاً در دهه ۳٠-۴٠ فکر می‌کردند که غرب سقوط می‌کند اما سقوط نمی‌کرد به این علت بود که آنها نظریه سقوط دارند ولی ما نداریم. آن ملتی سقوط می‌کند که نظریه سقوط نداشته باشد نه آن ملتی که نظریه سقوط دارد..✏️

اشاره به اثر منتسکیو به نام «نامه‌های ایرانی»
از مرحوم دکتر #جواد_طباطبایی

💬چگونه می‌شود ایرانی بود؟

🔹Ellinne

شهیر شهیدثالث Shahir Shahidsaless (@ShShahidsaless)

درست است که در دوران ریگان، بهره اوراق ۱۰ساله آمریکا حتی به نزدیک ۱۶ درصد رسید اما اولا جنجال بزرگی به پا شد، کشاورزان مقابل فدرال رزرو تظاهرات کردند، فروشندگان اتومبیل در اعتراض، تابوت‌هایی حاوی کلید خودروهای فروش‌نرفته برای پل ولکر رئیس بانک مرکزی آمریکا فرستادند، بازار مسکن با بهره وام نزدیک به ۱۹ درصد به‌شدت ضربه خورد و اقتصاد وارد رکودی عمیق شد که در تاریخ مدرن آمریکا بی‌سابقه بود. اینکه فکر کنیم اتفاقی نیفتاد چنین نیست.
اما تفاوت بزرگ با امروز، اندازه کوه بدهی است. در ۱۹۸۱، کل بدهی فدرال حدود ۳۲ درصد GDP و بدهی در دست عموم حدود ۲۵ درصد GDP بود. امروز کل بدهی ملی آمریکا از ۴۰ تریلیون دلار گذشته و به حدود ۱۲۵ درصد GDP رسیده، بدهی در دست عموم نیز به حدود ۱۰۱ (صد و یک درصد) GDP رسیده است. کسری بودجه نیز اکنون نزدیک به ۶ درصد GDP رسیده در برابر حدود ۲.۵ درصد GDP در ۱۹۸۱.
یعنی امروز دولت نه‌تنها هر سال حدود ۲ تریلیون دلار دیگر به این کوه بدهی اضافه می‌کند، بلکه باید تریلیون‌ها دلار از بدهی‌های قدیمی را نیز هنگام سررسید refinance کند. در سال مالی ۲۰۲۶ حدود ۹.۷ تریلیون دلار بدهی سررسید می‌شود. اما مشکل فقط خود refinancing نیست، مشکل این است که بخش زیادی از بدهی‌هایی که زمانی با نرخ‌های بسیار پایین‌تر گرفته شده بودند، اکنون باید با نرخ‌های نزدیک به ۵ درصد refinance شوند، در نتیجه هزینه بهره‌روی همین کوه عظیم بدهی مرتباً سنگین‌تر می‌شود.
بنابراین مقایسه ساده “۱۶ درصد زمان ریگان در برابر ۵ درصد امروز” گمراه‌کننده است. ۱۵ یا ۱۶ درصد روی بدهی‌ای معادل حدود یک‌چهارم GDP یک چیز بود، ۵ درصد روی کوهی از بدهی تقریباً برابر با کل اقتصاد کشور، که هر سال هم بزرگ‌تر می‌شود، چیز دیگری است.


Farivar (@Farivar20751896)
"اوراق قرضه در آمریکا تا ۱۴ درصد که در دوره ریگان رسید برای بالا رفتن جا داره!
همانطور که نرخ دلار در ایران تا یک میلیون تومن جا داره!"

🛢Ellinne

🖋افزایش بازده اوراق ایالات متحده آمریکا به علت جنگ یا رشد اقتصادی؟🖋
 
🖊نویسنده:سیدمجتبی بقائی اردکانی
 
اخیراً در فضای مجازی فارسی بحثی مطرح شده است با این مضمون که جنگ ایران عامل اصلی افزایش بازده اوراق دولتی آمریکا بوده است یا  اینکه رشد اقتصادی و رشد هوش مصنوعی موجب افزایش بازده اوراق ایالات متحده آمریکا شده است؟
 

 بازده اوراق ده‌ساله آمریکا که پیش از آغاز جنگ در اواخر فوریه حدود ۳.۹۷ درصد بود، در اول اکتبر به ۵.۳۴ درصد رسید؛ سطحی که از سال ۲۰۰۲ دیده نشده بود. این افزایش، هزینه تأمین مالی دولت، بنگاه‌ها و خریداران مسکن را تحت فشار قرار می‌دهد. اما اختلاف اصلی بر سر خود افزایش بازده نیست؛ بر سر علل توضیح دهنده این افزایش بازده می باشد!
 
در این بحث، دو روایت اصلی وجود دارد:

 روایت اول این است که سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی منابع مالی را جذب می‌کند. این روایت بر افزایش نیاز شرکت‌های فناوری به سرمایه تکیه دارد. ساخت مراکز داده، خرید تجهیزات و توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی به تأمین مالی گسترده نیاز دارد. شرکت‌ها با انتشار اوراق بلندمدت وارد بازاری می‌شوند که دولت نیز در آن منابع جذب می‌کند. سرمایه‌گذاران میان این اوراق انتخاب می‌کنند و افزایش عرضه می‌تواند بازده مورد مطالبه آنان را بالا ببرد. در اظهارات استراتژیست مکواری، رقابت اوراق خزانه‌داری با اوراق شرکت‌های دارای رتبه اعتباری بالا جایگاه مهمی دارد. او بر جذابیت وضعیت مالی برخی شرکت‌ها و کاهش فاصله بازده اوراق شرکتی و دولتی تأکید می‌کند. بنابراین، استدلال او مشخصاً درباره رقابت برای سرمایه بلندمدت است؛ نسبت دادن این ادعا به او که «تمام افزایش بازده نشانه رشد سالم اقتصاد است» دقیق نیست.

روایت دوم این است که کسری بودجه،اثرات جنگ و افزایش انتظارات تورمی فشار اصلی را ایجاد کرده است. این روایت بر نیاز مستمر دولت به استقراض تأکید دارد. دولت برای پوشش فاصله درآمد و مخارج خود باید منابع جذب کند؛ همزمان، سرمایه‌گذاران درباره تورم، مسیر بدهی و ارزش واقعی دریافتی‌های آینده تصمیم می‌گیرند.

روایت دوم چند دلیل برای اثبات ادعای خود دارد:

نخست، اندازه اثری که برای عرضه اوراق برآورد شده، با توضیح تمام جهش سازگار نیست. در گزارش سپتامبر مؤسسه مدیریت دارایی ارسته، به نقل از بانک آمریکا، اثر فشار عرضه اضافی اوراق بر بازده ده‌ساله حدود ۳۰ واحد پایه ذکر شده است. این رقم در برابر افزایش حدود ۱۳۷ واحدی از ۳.۹۷ به ۵.۳۴ درصد، معادل تقریباً ۲۲ درصد است. البته این نسبت، سهم علّی دقیق هوش مصنوعی نیست: تاریخ برآورد و دوره مقایسه یکسان نیستند و فشار عرضه نیز لزوماً فقط به هوش مصنوعی مربوط نمی‌شود.باقی افزایش نیز خودبه‌خود به کسری بودجه تعلق نمی‌گیرد؛ تورم، جنگ و سیاست پولی باید جداگانه بررسی شوند. دوم، زمان‌بندی اهمیت دارد. بازده ده‌ساله در فصل سوم حدود ۸۷ واحد پایه افزایش یافت؛ بزرگ‌ترین افزایش فصلی از سال ۱۹۹۴. اگر توضیح بر افزایش تدریجی انتشار اوراق فناوری استوار باشد، باید روشن کند چرا واکنش بازار در این مقطع چنین شتاب گرفته است. تغییر ناگهانی انتظارات و وقوع جنگ ایران می‌تواند این اختلاف را توضیح دهد.

سوم، مسئله محدود به آمریکا نیست. مقایسه بازده کشورها نشان می‌دهد شماری از اقتصادهای با بدهی بالا، از جمله فرانسه، ایتالیا، ژاپن و بریتانیا، نسبت به متوسط جهانی فشار بیشتری تجربه کرده‌اند. این الگو با نگرانی درباره بدهی عمومی سازگار است و تفسیر صرفاً مبتنی بر رونق فناوری را تضعیف می‌کند. البته بازارهای مالی جهانی به هم متصل‌اند؛ بنابراین، نبود شرکت‌های فناوری مشابه در یک کشور به معنای مصونیت آن از تحولات آمریکا نیست. شاهد مهم‌تر، تفاوت فشار بازار میان کشورهای دارای وضعیت مالی متفاوت است.

چهارم، افزایش بازده همواره با اخبار بهتر اقتصادی همراه نبوده است. بررسی منتشرشده در اول سپتامبر نشان می‌دهد طی ماه قبل، شماری از داده‌های اقتصادی آمریکا ضعیف‌تر از انتظار بودند، اما بازده افزایش یافت. این واگرایی، روایت ساده «رشد بهتر، نرخ بالاتر» را زیر سؤال می‌برد( فد آتلنتا پیش بینی خود را از رشد اقتصادی از حوالی ۶ به ۳ کاهش داده است اما همزمان بازده اوراق دولتی در حال افزایش است،این نیز شاهدی است که نمیتوان همه رشد بازده اوراق را به رشد اقتصادی و رشد هوش مصنوعی نسبت داد.)

پنجم، بازخرید اوراق بلندمدت خزانه‌داری نشان می‌دهد مدیریت بازار بدهی به مسئله مهمی تبدیل شده است. با این حال، از خود بازخرید نمی‌توان نتیجه گرفت که دولت حتماً در حال سقف‌گذاری بر بازده است. همچنین کاهش عرضه خالص بر اثر بازخرید، ذاتاً تحریف آمار نیست؛ برای ارزیابی آن باید منبع تأمین مالی بازخرید و تغییر سررسید بدهی را دید.
 
🔻بر اساس ادله روایت دوم، می‌توان نتیجه گرفت که روایت اول در تبیین نقش رشد هوش مصنوعی و رشد اقتصادی در افزایش بازده اوراق، دچار بزرگ‌نمایی و اغراق است و نمی‌توان سهم زیادی از افزایش بازده را به اوراق نسبت داد.

📱@suqona

مقاله گاردین درباره شیخ طحنون بن زاید آل نهیان، شخصیت کلیدی امارات متحده عربی، و تلاش‌های او برای تبدیل شدن به یک قدرت مسلط در حوزه هوش مصنوعی است. مقاله او را به عنوان «تثبیت‌کننده، سرمایه‌دار و رئیس اطلاعات» معرفی می‌کند که با ترکیب امپراتوری مالی و امنیتی خود، در حال شکل‌دهی به آینده دیجیتال جهان است.

شیخ طحنون بن زاید آل نهیان، فرزند شیخ زاید (بنیان‌گذار امارات) و یکی از «پسران فاطمه» (bani Fatima) است. او در دهه ۱۹۹۰ با نام مستعار «بن» در آمریکا زندگی می‌کرد و در رشته مدیریت بازرگانی تحصیل می‌کرد. در همان دوران، به ورزش جوجیتسو برزیلی علاقه‌مند شد و بعدها به کمربند مشکی این رشته رسید. او هرگز مصاحبه رسمی انجام نمی‌دهد و اطرافیانش معمولاً مجبور به امضای توافق‌نامه محرمانگی می‌شوند. یک مقام سابق امنیت ملی آمریکا او را این‌گونه توصیف می‌کند: «او ساکت است و همیشه همه‌جا هست».

طحنون ریاست بزرگ‌ترین صندوق ثروت ملی امارات را بر عهده دارد و همچنین مدیریت بزرگ‌ترین بانک امارات (First Abu Dhabi Bank) و بزرگ‌ترین صندوق سرمایه‌گذاری اقلیمی جهان (Alterra) را در دست دارد. گروه سلطنتی (Royal Group) که او تأسیس کرده، دارایی‌هایی به ارزش ۳۰۰ میلیارد دلار دارد. امپراتوری اقتصادی تحت نظارت او حدود ۱.۵ تریلیون دلار ارزش‌گذاری شده است که با تولید ناخالص داخلی کشورهایی مانند اندونزی یا ترکیه برابری می‌کند. دارایی‌های او شامل مزارع بادی در اسکاتلند، سفینه‌های فضایی در تگزاس، خط تولید لباس زیر زنانه ریحانا و رستوران‌های آیوی ریچارد کیرینگ است. در بریتانیا نیز او بر ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی، غول‌های املاک و تأسیسات عمومی مانند Thames Water کنترل دارد.

طحنون از سال ۲۰۱۴ به عنوان معاون مشاور امنیت ملی و از ۲۰۱۶ به عنوان مشاور امنیت ملی امارات منصوب شد. در دوران مسئولیت او، پروژه «ریون» (Project Raven) – یک عملیات گسترده استراق سمع دیجیتال – با همکاری مقامات سابق NSA آمریکا راه‌اندازی شد که نه تنها شهروندان اماراتی، بلکه فعالان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران و سیاستمداران سراسر جهان را هدف قرار می‌داد. شرکت «دارک‌متر» (DarkMatter) که کنترل پروژه ریون را در دست داشت، بعدها توسط طحنون رسماً تعطیل شد، اما او در همان زمان مشغول برنامه‌های جاهطلبانه‌تری بود.

طحنون در اواخر دهه ۲۰۱۰، بقایای DarkMatter را به یک شرکت متمرکز بر هوش مصنوعی به نام G42 (گروه ۴۲) تبدیل کرد. نام این شرکت از رمان «راهنمای مسافران کهکشان» داگلاس آدامز الهام گرفته شده است. G42 قصد دارد هوش مصنوعی را به یک زیرساخت بنیادین مانند آب یا برق تبدیل کند – مفهومی به نام «شبکه هوشمند» (intelligence grid). برخلاف همتایان سیلیکون‌ولی خود، شبکه هوشمند G42 از دل یک دستگاه اطلاعاتی دولتی واقعی بیرون آمده است. این شرکت وعده «دفاع بلادرنگ در برابر تهدیدات» و ابزارهای پیش‌بینی مانند «پروفایل‌سازی مظنونین»، «نقشه‌برداری روابط» و «تحلیل رفتاری» را به دولت‌ها و کسب‌وکارها می‌دهد. یکی از اولین محصولات عمومی G42، اپلیکیشن پیام‌رسان ToTok بود که بعداً توسط نیویورک تایمز به عنوان یک نرم‌افزار جاسوسی افشا شد.

مایکروسافت ۱.۵ میلیارد دلار در G42 سرمایه‌گذاری کرده و معاون رئیس آن، برد اسمیت، کرسی هیئت مدیره G42 را در اختیار دارد. G42 و صندوق سرمایه‌گذاری هوش مصنوعی آن، سرمایه‌گذار مستقیم یا شریک اصلی شرکت‌هایی مانند Anthropic، xAI و OpenAI هستند. سام آلتمن، مدیرعامل OpenAI، طحنون را «یک دوست شخصی عزیز» می‌نامد. دونالد ترامپ نیز میزبان ضیافت‌های رسمی برای طحنون در کاخ سفید بوده است. در سال ۲۰۲۲، شورای اطلاعات ملی آمریکا در گزارشی محرمانه هشدار داده بود که ابوظبی تلاش‌هایی برای هدایت سیاست خارجی آمریکا انجام می‌دهد. دولت بایدن صادرات تراشه‌های هوش مصنوعی به امارات را به دلیل نگرانی از روابط این کشور با چین محدود کرده بود، اما ترامپ این تصمیم را لغو کرد و صدها هزار تراشه پیشرفته را به امارات فرستاد که بسیاری از آنها مستقیماً به G42 می‌رود.

«پردیس هوش مصنوعی جی۴۲» یک پردیس در حال ساخت در ساحل امارات است که ظرفیت برق آن ۵ گیگاوات پیش‌بینی شده – تا ۲۵۰ برابر بزرگ‌ترین مراکز داده هایپرسکیل امروزی. این شرکت همچنین در حال تأمین مالی یک طرح ۵۰۰ میلیارد دلاری برای احداث مراکز داده جدید در آمریکاست.

مقاله نتیجه می‌گیرد که ظهور سریع طحنون و G42 در صنعت هوش مصنوعی، بازتاب یک باور مشترک در دولت ترامپ و خانواده آل نهیان است: هوش مصنوعی جایگزین نفت به عنوان کالای بنیادین جهانی و تعیین‌کننده نهایی قدرت خواهد شد و اکنون زمان تسلط بر آن است. G42 تحت کنترل طحنون، خود را در قلب زیرساخت جهانی هوش مصنوعی برای دهه‌های آینده تثبیت کرده است.

https://www.theguardian.com/news/ng-interactive/2026/oct/01/fixer-financier-spymaster-how-the-uaes-sheikh-tahnoon-is-setting-his-sights-on-ai-dominance?utm_source=chatgpt.com

💻Ellinne