🥰تعداد برندگان ایرانی مدال‌های طلا و نقره در المپیادهای ریاضی و کامپیوتر از تمام کشورهای اسلامی روی هم بیشتره. به رغم اینکه بودجه آموزش در ایران یک سی و پنجم بودجه آموزشی آلمانه، تعداد مدال‌آورانش کمابیش برابری می‌کنه.

https://x.com/ostokhoni/status/2107651412993953860?s=52&t=ZGslg23IqnbcYrpfRSbdhA

🏅Ellinne

💢 عربستان سعودی اعلام کرد که در پی حملات به فرودگاه‌های شهرهای ابها و ریاض در روزهای ۶ و ۷ اکتبر، ۳ نفر کشته و ۳۶ نفر زخمی شده‌اند.

​در فرودگاه بین‌المللی ابها ۲ نفر کشته و ۲۸ نفر زخمی شدند، در حالی که در فرودگاه بین‌المللی ملک خالد در ریاض ۱ نفر کشته و ۸ نفر زخمی شده‌اند.

🇸🇦Ellinne

🤩خداحافظی لئو؛ پایان سمفونی سحرآمیز اسکالونتا؟!

▪️ امتداد رئالیسم جادویی یا آغازی بر پایان آن!

✍ #حسن_مایلی

🔻 تابستان ۲۰۱۸ پس از حذف تحقیرآمیز آرژانتین از جام جهانی کمتر کسی گمان می‌کرد که آن‌ها دست‌کم طی یک دهه‌ی آینده بتوانند به سطح اول فوتبال جهان بازگردند؛ اما نبوغ خیره‌کننده‌ی لیونل اسکالونی و لیونل مسی در کمتر از ۴ سال آلبی سلسته را با فتح جام‌جهانی و کوپا آمریکا به قله‌ی فوتبال جهان رساند!

🔻 اسکالونی و شاگردانش پس از رشد چشمگیر طی ۶ سال گذشته و فتح کوپا آمریکای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴ و جام جهانی ۲۰۲۲، تابستان گذشته نیز در آستانه‌ی فتح مجدد جام جهانی بودند؛ اما دلافوئنته با رنسانسِ تیکی‌تاکا سد راه عبور اسکالونتا از رکورد ۶۴ ساله‌‌ی برزیلی‌ها شد. رکوردی که پس از تکرار عنوان قهرمانی سلسائو در سال ۱۹۶۲ دست نخورده باقی‌مانده است؛ هرچند پیش از برزیل، ایتالیا با هدایت ویتوریو پوتزو در سال ۱۹۳۸ موفق به انجام آن شده بود. حالا چند ماه پس از فینال تلخ ۲۰۲۶ با خداحافظی لئو مسی تردیدها درخصوص امتداد موفقیت اسکالونی و شاگردانش افزایش یافته و بسیاری خداحافظی مسی را پایانی بر رئالیسم جادویی اسکالونتا می‌دانند!

▪️از لانوئسترای استابیله تا رئالیسم جادوییِ اسکالونی!

🔻 پس از ورود فوتبال به آرژانتین، آن‌ها خیلی زود فرایند بومی‌سازی این ورزش را آغاز و La Nuestra (سبک ما) را در برابر سبک اروپایی‌ها بنیان گذاشتند. برخلاف فوتبال اروپایی که مبتنی بر انضباط تاکتیکی، بازی فیزیکی و مبتنی بر پاس‌های بلند و بازی هوایی بود، لانوئسترا بر پاس‌های کوتاه، خلاقیت و تکنیک فردی، آزادی عمل بازیکنان در عین بازی جمعی و مبتنی بر بداهه و نبوغ لحظه‌ای بود؛ سبکی که در زمین‌های خاکی (پوترو) زاده و از آن الهام گرفته شده بود. آرژانتينی‌ها در دهه‌ی چهل میلادی تحت هدایت گیلرمو استابیله با بهره‌گیری از فوتبال سنتی لانوئسترا موفق به فتح ۴ کوپا‌ آمریکا شدند و بسیاری معتقدند که اگر در دهه‌ی چهل میلادی جام جهانی برگزار می‌شد مدعی اول فتح جام بودند. با این وصف با افول این سبک به‌ویژه پس از جام منحوس ۱۹۵۸ که آن‌ها با قبول شکست مفتضحانه شش بر یک مقابل چکسلواکی در دور گروهی حذف شدند، لانوئسترا به محاق رفت.

🔻 پس از نتایج اسف‌بار جام ۱۹۵۸ مکتب آنتی فوتبال در آرژانتین ابتدا توسط ویکتوریو اسپینیتو و لختی بعد شاگرد او اوسوالدو زوبلدیا منصه بروز یافت. اسپینیتو و زوبلدیا مکتب آنتی فوتبال را با تاکید بر پیروزی تحت هر شرایطی مبتنی بر دفاع فشرده و متراکم، بازی خشن و درگیرانه، پرسینگ شدید، تاکید بر ایجاد درگیری‌های روانی و نیز توجه ویژه به ضربات ایستگاهی و ... بنیان گذاشتند. ایده‌هایی که بسیاری آن‌ها را پایه‌های فوتبال پراگماتیستی جهان توصیف کرده‌اند.

🔻 با این وجود با تکیه بر آنتی فوتبال آلبی سلسته تنها موفق به فتح کوپا آمریکای ۱۹۵۹ شد و پس از آن تیمی همواره ناکام بود. در دهه‌ی هفتاد میلادی آلبی سلسته با هدایت لوییز سزار منوتی احیا و موفق به فتح جام ۱۹۷۸ شد. منوتی به‌عنوان یک مربی مولف، اندیشه‌های ایدئالیستی خود را با تلفیق فوتبال سنتی آرژانتین بارورتر کرد و با تأکید بر ارائه‌ی فوتبالی زیبا آلبی سلسته را برای نخستین بار قهرمان جهان کرد. پس از افول تیم منوتی در دهه‌ی هشتاد میلادی شاگردِ خلف زوبلدیا هدایت آرژانتین را بر عهده گرفت. دکتر کارلوس بیلاردو با پای‌بندی بر آنتی فوتبال، آرژانتین را در جام جهانی ۱۹۸۶ بار دیگر قهرمان جهان کرد؛ هرچند بسیاری نبوغ مارادونا را تجسم مجدد لانوئسترا در زمین می‌دانستند و رگه‌های سبک سنتی فوتبال آرژانتین در همین جام نیز مشهود بود!

🔻 پس از استعفای بیلاردو‌ بعد از نایب قهرمانی جام ۱۹۹۰، آلفیو باسیله سکان هدایت آرژانتین را برعهده گرفت. او که به بازی هجومی و زیبا و احیای لانوئسترا معتقد بود علی‌رغم فتح کوپا آمریکای ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ پس از جام تلخ ۱۹۹۴ از کار برکنار شد. پس از آن نیمکت آلبی سلسته اگرچه مربیان مولف و ایدئالیست‌هایی همچون مارچلو بیلسا و خوزه نستور پکرمن یا پراگماتیست‌هایی چون پاسارلا، سابیا و ... را روی نیمکت خود دید؛ اما به توفیق چندانی در کوپا و جام‌های جهانی نرسید و صرفا به یک نایب قهرمانی در جام ۲۰۱۴ و ۴ نایب قهرمانی کوپا آمریکا بسنده کرد؛ هرچند در این بین پکرمن و بیلسا علاوه بر تاثیرات تاکتیکی شگرف بر فوتبال جهان موفق به فتح چندباره‌ی المپیک و جام جهانی جوانان شدند.

🔻 پس از تابستان تلخ ۲۰۱۸ هدایت آلبی سلسته به لیونل اسکالونی جوان رسید. درحالی‌که بسیاری انتخاب اسکالونی بی‌تجربه را یک انتخاب اشتباه و فوتبال ملی را همچون دوران پسا ۱۹۵۸ مایه‌ی شرم و خفت و بازگشت آرژانتین به سطح اول فوتبال جهان را یک افسانه و رویا تلقی می‌کردند، اسکالونی و لئو مسی با نبوغ خود واقعیت و افسانه را همچون خورخه لوئیس بورخس در هم آمیختند و این بار رئالیسم جادویی را نه در ادبیات و هنر بلکه در زمین فوتبال به نمایش گذاشتند!

▪️ فلسفه‌ی بازی لیونل اسکالونی

🔻 با نظری گذرا بر فلسفه‌ی بازی اسکالونی، در پارادایم کلی نه می‌توان او را در ردیف مربیان مولف و ایدئالیستی همچون لوئیز سزار منوتی و مارچلو بیلسا قرار دارد و نه می‌توان او را همچون مربیان پراگماتیستِ مکتب آنتی فوتبال نظیر ویکتوریو اسپینیتو، اوسوالدو زوبلدیا و کارلوس بیلاردو یک پراگماتیست توصیف کرد. از سویی دیگر او را نمی‌توان همچون گیلرمو استابیله کاملا پایبند به فوتبال سنتی آرژانتین (La Nuestra) دانست. شاید در بهترین توصیف بتوان فلسفه‌ی بازی اسکالونی را ملهم از هر سه مکتب یادشده و او را یک مربی رئالیست قلمداد کرد.

🔻 اسکالونی با تلفیق فوتبال سنتی آرژانتین و انضباط تاکتیکی مدرن بر پایه‌ی رئالیسم خود موفق به فتح جام جهانی ۲۰۲۲ و کوپا آمریکای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴ و نایب قهرمانی جام ۲۰۲۶ شد. از جمله مشخصه‌های تاکتیکی اسکالونی می‌توان انعطاف‌پذیری تاکتیکی و استفاده از سیستم سیال در فاز دفاعی و هجومی و بهره‌گیری از سیستم‌های ۲_۴_۴، ۳_۳_۴، ۳_۲_۲_۳، ۱_۲_۳_۴ و ۱_۱_۴_۴، پرسینگ از بالا (High press)، برتری عددی در اطراف توپ، مالکیت متعادل، توجه ویژه به کانتر پرس (counter press)، دفاع من تو من، استفاده از نیم‌فضاها، توجه ویژه به بیلدآپ (build up) و ساخت بازی از عقب زمین، انتقال سریع از حمله به دفاع و نیز سرعت انتقال بالا از فاز دفاعی به هجومی، کنترل سرعت بازی حریف با فشردگی در میانه‌ی میدان، تاکید بر پاس‌های کوتاه و خط‌شکن و آزادی عمل بازیکنان جهت بهره‌گیری از نبوغ لحظه‌ای و تکنیک فردی و ... اشاره کرد.

▪️ خداحافظی مسی و آینده‌ی مبهم اسکالونتا!

🔻 با این وصف حالا با خداحافظی مسی، تردیدها درخصوص آینده‌ی آلبی سلسته افزایش یافته و برخی این خداحافظی را پایان سمفونی سحرآمیز اسکالونتا قلمداد و عصر پسا مسی را همچون دوران پسا مارادونا تیره و تاریک توصیف می‌کنند! حال باید به انتظار نشست و دید آیا لیونل اسکالونی می‌تواند با بازآفرینی تاکتیکی، بازتعریف ساختار تیمی و اتخاذ تدابیری برای پر کردن خلا لیونل مسی، آلبی سلسته را به سلامت از این دوران دشوار عبور دهد یا خداحافظی لئو آغازی بر پایان رئالیسم جادویی او خواهد بود و اسکالونتا پس از یک دوره‌ی با شکوه از حرکت باز خواهد ایستاد!

🔹Ellinne

❎از ۵۰۰ میلیاردر اول جهان اون ۱۰۰ تایی که در بخش تک بودند امسال ۸۴۵ میلیارد دلار به ثروتشون افزوده شده بقیه در مجموع ۶۲ میلیارد دلار از دست دادند

💰Ellinne

👑دادگاه فدرال منطقه‌ای فلوریدا، امروز درخواست پرویز ثابتی، از مقامات ارشد سابق ساواک، برای رد شکایت شکنجه علیه خود با استناد به شمول مرور زمان را نپذیرفت و بدین‌ترتیب راه برای رسیدگی ماهوی پرونده باز شد.

این حکم یک مانع حقوقی تعیین‌کننده را از میان برمی‌دارد و سابقه‌ای مهم باشد

🔗 Farzad Seifikaran (@FSeifikaran)

🤴Ellinne

📃برای کلاس دکتر موسوی مقاله جذابی از الیزابت ساندرز می‌خواندیم که روی سوال مهمی دست گذاشته بود: آیا تیمی از مشاوران کارکشته می‌تواند ضعف و خامی یک رئیس‌جمهور بی‌تجربه را جبران کند؟ جواب ساندرز در این مقاله یک «نه» قاطع است. او می‌گوید مسئله فقط داشتن تجربه نیست، بلکه «توازن تجربه» بین رئیس‌جمهور و تیمش است. رئیس‌جمهور بی‌تجربه اصلا نمی‌داند چه بپرسد و مشاورانش را کجا به چالش بکشد. در نتیجه مشاوران یکه‌تاز میدان می‌شوند، صداهای مخالف به حاشیه می‌رود و طرح‌ها خیلی قطعی‌تر و بی‌دردسرتر از چیزی که در واقعیت هستند به رئیس‌جمهور ارائه می‌شوند. اینجاست که اعتمادبه‌نفس کاذب تیم مشاوران کار دست آمریکا می‌دهد- البته این امر قطعا محدود به آمریکا نیست.

بهترین مثال این ماجرا خانواده بوش است. در دو مقطع ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ تقریبا یک تیم ثابت از دیک چنی تا کالین پاول پرونده عراق را در دست داشتند؛ اما بوش پدر به خاطر سابقه طولانی‌اش در سیا و دیپلماسی، جزئیات را می‌فهمید و تیمش می‌دانستند هر طرحی زیر ذره‌بین است. برای همین او جنگ را بعد از عقب راندن عراق از کویت تمام کرد تا گرفتار باتلاق اشغال نشود. در مقابل، بوش پسر که در سیاست خارجی کاملا بی‌تجربه بود، میدان را به چنی و رامسفلد سپرد و هیچ‌کس برنامه فردای پس از جنگ را جدی محک نزد. قضاوت بوش پدر درباره این اتفاقات شنیدنی است: «تقصیر چنی نیست، تقصیر رئیس‌جمهور است.» رئیس‌جمهوری که البته پسر خودش بود. پیام مقاله روشن است: تجربه، عاریتی نیست.
#کسری_غفوری

📃Ellinne

🔤ما این روزها دوباره این موضوع را با رویدادهای دبیرستان‌هایمان می‌بینیم. 
حساب‌های طرفدار روسیه در آن پایان دموکراسی ما را می‌بینند.
حساب‌های طرفدار اسرائیل پیامدهای به رسمیت شناختن فلسطین را می‌بینند. 
حساب‌های طرفدار ایران حتی تا آنجا پیش می‌روند که این بسیج‌ها را به جنبش «زن، زندگی، آزادی» تشبیه می‌کنند. 
خلاصه اینکه، همه سعی دارند چارچوب تفسیری خودشان را به بحث عمومی ما تحمیل کنند و آنچه را که اینجا اتفاق می‌افتد، به جای ما و به زبان ما روایت کنن🔤

🔤Ellinne 🔤

🦁آتنِ عقل و اورشليم ايمان دوپایه‌ی روايت برساخته‌ی محافظه‌كار غربى از هويت و چيستی‌یه غربه
یک برساخته‌ی ايدئولوژیک كه البته براي ما تبعات داره.
چون آتن و اورشليم غربى عليه تمدن ايراني و دين اسلام شرقى معنادار میشه.
روايات نور عليه تاريکی دقيقا تمدن پارسی رو پادشاه تاريكی می‌بینه

👑Ellinne

👑نبردهای ایران با یونان و رم ژئوپلیتیکی بود نه تمدنی

#سالار_سیف

دوره‌ای در تاریخ اروپا بود که فیلسوفان، از ترس استبداد و سانسور، انتقاد از نظام‌های خودکامه‌ی خود را در لباس استعاره و از زبان «پارسیان» می‌گفتند؛ مانند «نامه‌های ایرانی» منتسکیو و «بابوک» ولتر، که نارسایی‌های فرانسه و پاریس را از زبان مردم تخت‌جمشید (پرسپولیس) بیان می‌کند. معنای آن این است که حتی فلاسفه مهم اروپا برخلاف مارکو روبیوی کوبایی، ایران را دگر تمدنی خود نمی‌دانستند. چنانچه هگل بعدها گفت تاریخ جهان با ایران (هخامنشی) آغاز می‌شود. آخرین قدرت شرقی که با اروپا وارد نبرد تمدنی شد، عثمانی بود نه ایران.
احتمالاً وقتی مارکو روبیو کوبایی می‌کوشد از تاریخ یونان آموزه‌هایی ایدئولوژیک و جنگ‌طلبانه برای خود یونانی‌ها استخراج کند، مورخان و روشنفکران یونانی با نوعی تناقض روبه‌رو می‌شوند، و شاید کمی هم به او بخندند: سیاستمداری کوبایی‌تبار از درون تاریخ یونان درسی بیرون می‌کشد تا جنگی برای نابودی یک تمدن دیگر را توجیه کند.

اکنون آمریکا، با همه‌ی گسست‌های تاریخی‌اش، خود را یک‌تنه وارث یونان و رم می‌داند. اما تمدن یونان خود گسست‌های بسیار داشت: پس از اسکندر به شکل هلنیستی دگرگون شد و در امپراتوری بیزانس (رم شرقی) به صورتی دیگر ادامه یافت. کشمکش هخامنشیان با یونان، اشکانیان با رم، و ساسانیان با رم و سپس بیزانس نیز، به باور من، نبرد تمدنی نبود؛ بر سر دین، سبک زندگی یا ایدئولوژی نبود، بلکه بر سر قلمروها (گاه ارمنستان، گاه سوریه، گاه آناتولی) و در نتیجه ژئوپلیتیک بود. اگر کتاب «جنگ‌ها» ی پروکوپیوس را بخوانید، که روایتی رومی از جنگ‌های ایران و رم است، نشانی از جنگ تمدن‌ها نمی‌بینید.

آنچه امپراتوری ساسانی را از پا درآورد، جنگ‌های فرسایشی حدود ۲۶ ساله با بیزانس (۶۰۲–۶۲۸ م) و انحطاط درونی پس از خسروپرویز بود که راه را برای حمله‌ی اعراب هموار کرد. بیزانس نیز با ضعف درونی و سرانجام با فتح قسطنطنیه به دست عثمانیان در ۱۴۵۳ پایان یافت. پس این دو قدرت بزرگ یکدیگر را نابود نکردند؛ هر دو را نیروهایی بیرونی و نیمه‌متمدن
پس از فرسایش درونی، از پا درآوردند.

آمریکا چون پیشینه‌ی باستانی ندارد، نمادهای رم، از عقاب و فاسس تا معماری، را برگرفته و مدعی تداوم آن پس از هزار سال است. پدران بنیان‌گذار برای نوشتن اعلامیه‌ی استقلال و قانون اساسی به سیسرون و منتسکیو و لاک نظر داشتند؛ جفرسون حتی از طریق گزنفون و ماکیاولی با هنر رهبری کوروش (و شاید داریوش، که در «گفتارها»ی ماکیاولی از او نام رفته) آشنا شده بود. اما اکنون روبیو مدعی احیای تمدنی است که خود ادامه‌ی گسسته‌ای از آن است.
اما هخامنشیان به این دلیل در فلسفه تاریخ به ویژه هگل مهم شدند که برخلاف بسیاری دیگر، هیچ تمدن مغلوبی را نابود نمی‌کردند.
آنها به جای نابودی تمدن‌های مغلوب، دستاوردهای آنها را حفظ کرده و با ارتقاء به سطحی بالاتر، روح خود را در آنها می‌دمیدند.
این عملکرد با فلسفۀ هگلی هم‌خوان بود. زیرا هگل، نگاه ایستای سنتی را در یک حرکتِ پویا به‌سوی کل، منحل می‌کند، پس «امر عام»، هرچه را مغلوب شده، حفظ می‌کند و به جزئی از خود بدل می‌سازد، ولی از بین نمی‌بَرد. در این نظام، هیچ‌چیز، گم یا تباه نمی‌شود، مگر این‌که ترفیع یا حفظ گردد. به گفتۀ لوید اسپنسر، اصطلاحِ خاصِّ هگل برای این تناقض «مغلوب کردن» و در عین حال «حفظ نمودن» Aufhebung یا ارتقا است.
هخامشیان‌ دقیقاً چنین کاری با تمدن‌ها و ملل مغلوب می‌کردند. یعنی پس از غلبه، آنها را از هستی ساقط نمی‌کردند، بلکه دستاوردهای تمدنی‌شان را به شکل دیگری درون یک امرِ عام universal به عنوان یکی از اجزای خود به کار می‌گرفتند و با دادن معنای بهتر، آنها را یک مرتبۀ دیگر به بالا، ارتقا می‌دادند، زیرا شاید در عمل می‌دانستند که تمدنِ مغلوب نیز بخشی از هستی خود را از تمدنِ دیگری به ارث، بُرده است و ارزشی تاریخی و ماندگار دارد.

برای همین، هخامنشیان دیالکتیکی بی‌نظیر از وحدتِ کثرت‌ها به نمایش گذاشتند. کثرت‌ها و اجزایی که فقط درونِ آن امرعام، معنا پیدا می‌کرد. اگر ایرانِ امروز می‌تواند این کثرت‌ها را به طور طبیعی حفظ کند، به دلیل فلسفۀ چنین تأسیسی در بنیادِ خود است که در عمل شکل گرفته است.
در منطقِ هگل‌ فقط «امرِ عام» است که حقیقی است و هر مرحله یا لحظه، «جزئی» است و از این‌رو غیرِ اصیل. بنابراین ایدۀ مهمِ او، تمامیت یا امرِ عام است، تمامیتی که هر مرحله یا ایده‌ای را که مغلوب یا مشمول خود ساخته، حفظ می‌کند. در این ساختارِ ترفیعی، مغلوب یا مشمول شدن، فرایندی در حال پیشرفت است که از دوره‌ها درست شده و تمامیتِ آن محصول، فرایندی است که تمامِ لحظه‌هایش را بسانِ عناصرِ یک ساختار و نه در مراحل و دوره‌ها، حفظ می‌کند.

https://x.com/StateDept/status/2108160576245441012

🤴Ellinne

🌟کشف معادن جدید طلا در جهان کند شده

🟨Ellinne