🖊...و روز شنبه بیست و چهارم ذی القعده مهرگان بود؛ امیر[مسعود غزنوی]، رضی اللّه عنه، بجشن مهرگان بنشست، نخست در صفّه [سکو و ایوان، همچنین شاه‌نشینِ عمارت] سرای نو در پیشگاه‌، و خداوندزادگان‌ و اولیا و حَشَم پیش آمدند و نثارها بکردند و بازگشتند. و همگان را در آن صفّه بزرگ که بر چپ و راست سرای است، بمراتب‌ بنشاندند. و هدیه‌ها آوردن گرفتند و نیک روزگار گرفت [زمان زیادی گرفت]‌ تا آنگاه که ازین فراغت افتاد. پس امیر برخاست و بسرایچه خاصّه‌ رفت و جامه بگردانید و بدان خانه زمستانی بگنبد آمد که بر چپ صفّه بار است- و چنان دو خانه، تابستانی براست و زمستانی بچپ*، کس ندیده است و این خانه را آذین بسته بودند سخت عظیم‌ و فراخ‌ و آنجا تنور [ی‌] نهاده بودند که بنردبان فرّاشان بر آنجا رفتندی و هیزم نهادندی. آتش در هیزم زدند و غلامان خوانسالار [سرپرست سفره‌خانه دربار] با بِلِسکها [سیخ کباب] درآمدند و مرغان گردانیدن گرفتند و خاگینه‌ و کواژه‌ [نیمرو] و آنچه لازمه روز مهرگان است ملوک را، از سوخته‌ [نانی که خمیرش را با آب پیاز تهیه می‌کردند] و برگان‌ روده [نوعی شیوه طبخ بره] میکردند . و بزرگان دولت بمجلس حاضر آمدند و ندیمان نیز بنشستند و دست بکار کردند و خوردنی علی طریق الاستلات [پاک کردن و تمیز کردن ته کاسه یا ظرف غذا با انگشت است]‌ میخوردند. و شراب روان شد به بسیار قدحها و بلبله‌ها [کوزه گردن بلند] و ساتگینها [واژه ترکی، پیاله بزرگ شراب‌نوشی] و مطربان زدن گرفتند.🖊

🔘جشن مهرگان و آیین آن در تاریخ بیهقی

🔴Ellinne

⛽️تولید نفت برزیل در آگوست به ۴.۶ میلیون بشکه در روز رسیده که ۱۸.۵ درصد بیشتر از سال قبل است

🤩Ellinne🤩

به گفته‌ی هرودوت، پارسیان هیچ بتی نداشتند ـ در واقع بازنمایی‌های انسان‌انگارانه‌ی خدایان را مورد تمسخر قرار می‌دادند؛ اما آنها با هر دینی مدارا می‌کردند، گرچه ممکن است جلوه‌هایی از خشم علیه بت‌پرستی نیز یافت شود. [برای مثال در حمله‌ی خشایار یکم] معابد یونانی نابود و تصاویر خدایان تکه‌تکه شدند.

Georg Wilhelm Friedrich Hegel,
The Philosophy of History,
p. 209,
With Prefaces by Charles Hegel and the Translator, J. Sibree, M.A.
Batoche Books: 2001.

👑Ellinne

🇴🇲فقط رشد عمان مثبت خواهد بود.

بانک جهانی در آخرین ارزیابی خود از رشد اقتصادی کشورهای منطقه جنوبی خلیج‌فارس در سال ۲۰۲۶، اعداد مندرج در نمودار را مشخص کرد.

فقط عمان رشد مثبت ۳.۱ درصدی خواهد داشت و ۵ کشور دیگر شورای همکاری خلیج فارس با رشد منفی روبه‌رو خواهند بود.
قطر منفی ۱۵ درصد!
#جواد_میرگلوی‌بیات

🇴🇲Ellinne

📉قیمت مسکن چین به پایین‌ترین سطح دست‌کم ۲۰ سال اخیر رسید

📉 بازار املاک چین با افت شدید قیمت‌ها مواجه شده و قیمت مسکن به پایین‌ترین سطح خود در دست‌کم ۲۰ سال گذشته رسیده است. ادامه این روند نشان‌دهنده تداوم بحران در یکی از مهم‌ترین بخش‌های اقتصاد چین است، بخشی که نقش مهمی در سرمایه‌گذاری، ثروت خانوارها و رشد اقتصادی این کشور دارد.

⬇️Ellinne

ببین چی پیدا کردم! دیکشنری نژادها که سال ۱۹۱۱ نوشته شده برای کمک به اداره مهاجرت آمریکا در طبقه‌بندی مهاجرا بر اساس نژاد. قسمت Persian رو میذارم. اینکه راجع به هوش توش اظهار نظر کرده جالبه. و اینکه آخرش گفته “مانند هندو مشتاق‌تر است که ظاهر تمدن مدرن را حفظ کند تا باطن آن را” !

🔗 Arash (@arashdre21)

📚Ellinne

🔴واشنگتن پست در گزارش تحلیل جدیدی از داده‌های سازمان کنترل بیماری‌ها و پیشگیری (CDC) نشان می‌دهد که تعداد دختران نوجوان آمریکایی که خود را لزبین یا دوجنس‌گرا معرفی می‌کنند، به طور چشمگیری کاهش یافته است.

در بین دختران سال نهم، این آمار از 30 درصد در سال ۲۰۲۱ به ۱۷درصد در سال ۲۰۲۵ کاهش یافته است.

هم چنین تعداد دخترانی که خود را دوجنس‌گرا معرفی می‌کنند، از ۲۶ درصد به ۱۳ درصد رسیده است.

🤩Ellinne

🇨🇳آقای ظریف، چین با اعتمادبه‌نفس مائو پیشرفت نکرد؛ تاریخ را کمی دقیق‌تر بخوانیم!‏

#حسین_قتیب

آقای ظریف، مائو ۲۳ سال پیش از دیدار با نیکسون پایان سدهٔ تحقیر چین را اعلام کرده بود! محمدجواد ظریف می‌گوید مائو با جرئت نشستن پشت میز مذاکره با آمریکا به «سدهٔ تحقیر چین» پایان داد. ظاهراً در این روایت، تاریخ چین باید کمی جابه‌جا شود تا نتیجهٔ سیاسی موردنظر آقای ظریف به دست آید.

‏آنچه در تاریخ چین «سدهٔ تحقیر» نامیده می‌شود، معمولاً به دوره‌ای از جنگ اول تریاک در ۱۸۳۹ تا تأسیس جمهوری خلق چین در ۱۹۴۹ اشاره دارد؛ دورانی که با مداخلات قدرت‌های خارجی، قراردادهای نابرابر، از دست رفتن حاکمیت بر بخش‌هایی از سرزمین چین و اشغالگری ژاپن همراه بود. در روایت رسمی حزب کمونیست چین، پیروزی انقلاب ۱۹۴۹ و تأسیس جمهوری خلق، نماد پایان این دوره و بازیابی حاکمیت ملی است. البته برخی روایت‌های تاریخی، پایان این دوران را به تحولات دیگری، از جمله پیروزی بر ژاپن در ۱۹۴۵، پیوند می‌دهند. اما هیچ‌یک از این تاریخ‌گذاری‌های اصلی، پایان سدهٔ تحقیر را به سفر نیکسون در ۱۹۷۲ نسبت نمی‌دهند.

‏بنابراین، اگر قرار باشد ادعای آقای ظریف را بپذیریم، باید قبول کنیم که مائو در سال ۱۹۴۹ انقلاب کرد، جمهوری خلق را تأسیس کرد، در سال ۱۹۶۴ به سلاح هسته‌ای دست یافت، در سال ۱۹۷۱ کرسی چین در شورای امنیت را به دست آورد، اما همچنان منتظر بود تا در سال ۱۹۷۲ با نیکسون دست بدهد و تازه سدهٔ تحقیر کشورش پایان یابد!

‏مشکل فقط این جابه‌جایی تاریخی نیست. آقای ظریف مهم‌ترین متغیرهای روابط بین‌الملل را نیز از روایت خود حذف می‌کند. نیکسون و کیسینجر برای پایان‌دادن به تحقیر چین راهی پکن نشده بودند. آمریکا درگیر جنگ سرد بود، با شوروی رقابت می‌کرد و می‌خواست از شکاف عمیق میان پکن و مسکو برای تغییر موازنهٔ قدرت استفاده کند. چین نیز پس از درگیری‌های مرزی با شوروی در سال ۱۹۶۹، نزدیکی به آمریکا را فرصتی برای کاهش تهدید امنیتی خود می‌دید. این همان دیپلماسی مثلثی مشهور نیکسون و کیسینجر بود؛ محاسبه‌ای مبتنی بر منافع و موازنهٔ قدرت، نه مراسمی برای اعطای عزت به ملت چین.

‏از قضا، آمریکا تا سال ۱۹۷۹ جمهوری خلق چین را به رسمیت نشناخت و همچنان دولت مستقر در تایوان را نمایندهٔ قانونی چین می‌دانست. حتی سفر تاریخی نیکسون نیز به شناسایی فوری جمهوری خلق منجر نشد. اگر پایان تحقیر چین به نشستن مائو روبه‌روی رئیس‌جمهور آمریکا وابسته بود، چرا برقراری روابط رسمی دیپلماتیک هفت سال دیگر طول کشید!

‏چینِ سال ۱۹۷۲ کشوری نبود که با دست خالی به امید کسب احترام راهی مذاکره شود. این کشور پیش‌تر به توان هسته‌ای دست یافته بود، صدها میلیون نفر جمعیت داشت، از موقعیت ژئوپلیتیکی تعیین‌کننده‌ای برخوردار بود و نمایندگی آن در سازمان ملل و کرسی دائمی شورای امنیت در سال ۱۹۷۱ به جمهوری خلق منتقل شده بود. مائو از موضع یک قدرت بزرگ، هرچند همچنان فقیر و دارای آسیب‌پذیری‌های جدی، مذاکره می‌کرد. مهم‌تر اینکه واشنگتن نیز برای این گشایش انگیزهٔ راهبردی داشت.

‏البته این به معنای انکار اهمیت تصمیم مائو برای نزدیکی به آمریکا نیست. گشایش سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲ یکی از تحولات بزرگ دیپلماسی قرن بیستم بود. اما تفاوت بزرگی وجود دارد میان اینکه بگوییم مائو با استفاده از یک فرصت راهبردی، موقعیت بین‌المللی چین را تقویت کرد و اینکه ادعا کنیم با جرئت مذاکره با آمریکا به سدهٔ تحقیر چین پایان داد.

‏حتی جهش اقتصادی چین نیز عمدتاً با اصلاحات دنگ شیائوپینگ از سال ۱۹۷۸ و تغییرات گسترده در سیاست‌های اقتصادی داخلی آغاز شد. به عبارت دیگر، چین ابتدا حاکمیت سیاسی خود را تثبیت کرد، سپس در شرایط جنگ سرد از موقعیت راهبردی‌اش برای گشایش دیپلماتیک بهره برد و در مرحله‌ای دیگر، با اصلاحات اقتصادی مسیر توسعه را تغییر داد. تبدیل این فرایند پیچیده به داستان اعتمادبه‌نفس مائو در مذاکره، بیشتر به خطابهٔ سیاسی شباهت دارد تا تحلیل تاریخی.

‏از آقای ظریف، با آن سابقهٔ طولانی دیپلماتیک، انتظار می‌رود بداند که در روابط بین‌الملل، قدرت‌های بزرگ صرفاً به احترام جرئت طرف مقابل مذاکره نمی‌کنند. آن‌ها زمانی مذاکره می‌کنند که منافعشان اقتضا کند. نیکسون به پکن رفت چون آمریکا به تغییر موازنهٔ قدرت نیاز داشت، نه چون ناگهان تصمیم گرفته بود به تحقیر تاریخی چین پایان دهد.

🏮Ellinne

🏃‍♀️عملکرد ضعیف سهام برندهای تولیدکننده کفش ورزشی بعد از تولد برند ON

👟Ellinne

🇩🇪The main companies of Germany

https://x.com/statsglobe/status/2108906486751457782?mx=2

🇩🇪Ellinne

🎭آرش در تئاتر، خشایارشا در توییتر
ملی‌گرایی به مثابه‌ی کاتالیزور تسلیم

#محمد_اصغری

وزیر خارجه آمریکا در ایستگاه آتن، نبرد امروز ائتلاف غرب با ایران را به تقابل تاریخی یونان و امپراتوری هخامنشی گره زد. بلافاصله موجی هماهنگ و حماسی در میان چهره‌های جریان سازش و کارگزاران وفاقی به راه افتاد. فضایی رسانه‌ای آکنده از فخرفروشی به تاریخ ۲۵۰۰ ساله و تحقیر آفتابه‌ای پیشینه‌ی آمریکا.

اما در پس این غلیان احساسات ملی، یک پارادوکس شناختی نهفته: جریانی که برای دفاع از خاکسترهای یک جنگ باستانی یقه می‌درد، دقیقاً همانی‌ست که در برابر تهدیدات عینی، سخت و موجودیتی آمریکا و اسرائیل، روزه سکوت گرفته. وقتی دشمن رسماً جان رهبری را تهدید می‌کند، آتش در هرمز داغ است و سایه شوم تهاجم مجدد بر سر کشور گسترده شده، این‌ها نه‌تنها خواستار تهدید متقابل نیست، بلکه با التماس از آمادگی برای توافق سخن می‌گوید.

کالبدشکافی این دوگانگی رفتاری، پرده از یک معماری روانی برمی‌دارد؛ جایی که ناسیونالیسم رمانتیک به ابزاری برای پنهان کردن انفعال ژئوپلیتیک تبدیل می‌شود.

در معادلات سخت امنیتی، پاسخ به تهدید وجودی، نیازمند پرداخت مالیات است. اگر دشمن موجودیت شما را تهدید کرد، شما باید ماشه را لمس کنید، کریدورها را ببندید و ریسک درگیری را بپذیرید. جریان سازش که اراده‌ای برای پرداخت این مالیات امنیتی ندارد، از میدان واقعی فرار می‌کند.

در مقابل، لفاظی تمدنی دشمن، یک موهبت برای این‌هاست. دفاع از هخامنشیان در توییتر، نه نیازی به شلیک موشک دارد، نه آمریکا را تحریک می‌کند و نه هزینه‌ای برای شبکه فساد امارات‌معاش ایجاد می‌کند. این یک نبرد شبیه‌سازی‌شده و بی‌خطر است. جریان واداده با پریدن وسط مجادله‌ی تاریخی، فرصت می‌یابد تا بدون شلیک حتی یک گلوله، ژست دفاع از ایران را به خود بگیرد.

این پدیده تنها به مجادلات مجازی محدود نیست. در همین روزها که کشور درگیر فرسایش یک جنگ ۲۰۰ روزه‌ست، استیج‌های نمایشی پایتخت، میزبان تئاترهایی با موضوعات اساطیری با دعوتی‌های کت‌شلواری شده‌اند.

گویی طبقه انتلکتوئل رمانتیک، جنگ را از روی زمین سخت خاورمیانه، به سن تئاتر منتقل کرده تا یک وانموده‌ی جنگی بسازد. در این پارادوکس، برای فداکاری آرش اسطوره‌ایِ روی صحنه اشک ریخته و حماسه سروده می‌شود، اما دقیقاً در همان لحظه، آرش واقعی، یعنی همان اپراتور موشکی، پیرمرد حاضر در خیابان و رزمنده‌ای که ایستاده تا مرزهای ایران را حفظ کند، انکار، تخطئه و به عنوان عامل تنش‌زا محکوم می‌شود! برای این جریان، دفاع از ایران تا زمانی مقدس است که در حد یک کمان چوبی هزاران سال پیش باقی بماند؛ موشک امروز که حافظ بقای همان مرزهاست، در منطق آن‌ها تنش‌زاست.

کارکرد پنهان این حماسه‌سرایی‌های بی‌هزینه، نقش آن‌ها در مکانیسم بیناانفعالی است. جامعه در زیر ضربات و فشارهای دشمن، لبریز از خشم می‌شود و مطالبه‌ی پاسخ، جدی می‌گردد. جریان سازش با ناسیونالیسم رمانتیک، این خشم متراکم را کانالیزه کرده و در تاریکی تئاتر، هشتگ‌های مجازی و مفاخرات در تاریخ‌مانده، کاتارسیس می‌کند و مخاطب، از نظر روانی ارضا و احساس می‌کند که غرور ملی‌اش ترمیم شده و مطالبه برای ضربه‌شست جدی به آمریکا یا اقدام پیش‌دستانه علیه رژیم رنگ می‌بازد. اینگونه است که ناسیونالیسم رمانتیک به مرفینی بدل می‌گردد که درد ناشی از فقدان بازدارندگی میدانی و حتی رتوریکال را تسکین می‌دهد، بی‌آنکه غده‌ی سرطانی دشمن را جراحی کند.

در نهایت، باید از خود پرسید که جریان سازش، چه سودی از این ردای کوروشی می‌برد؟ پاسخ در انباشت سرمایه‌ی نمادین است. این جریان برای پیشبرد پروژه‌ی اصلی خود، یعنی تسلیم گام به گام کشور، نیازمند یک نقاب مشروعیت‌بخش است.

دیالکتیک این گفتمان بسیار بی‌رحم است: غرب با انداختن طعمه‌ی شرق‌شناسانه و توهین به تاریخ، به نخبگان و سلبریتی‌های غرب‌گرای ما پاس گل می‌دهد. این‌ها با پاسخ به روبیو، در داخل کشور ژست میهن‌پرستی می‌گیرند. فردای همان روز، همین جریان نقاب‌دار رو به جامعه می‌کند و می‌گوید: ما که نشان دادیم تا چه حد مدافع اصالت و تاریخ ایرانیم؛ پس حالا به ما اعتماد کنید که می‌گوییم ایران متمدن نیازی به جنگ و درگیری ندارد و باید با واقع‌بینی، بر سر ابزارهای نظامی‌مان تفاهم کنیم!

این یک عملیات شناختی بی‌نقص است. کشاندن رادار محاسباتی یک ملت از روی تنگه هرمز واقعی به سمت تخت‌جمشید تاریخی، بزرگترین پیروزی برای واشنگتن است. طبقه‌ای که ترجیح می‌دهد امکان دفاع واقعی در میدان را با یک دفاع خیالی در تاریخ معاوضه کند، در حال خلع سلاح ذهنی یک ملت در میانه‌ی میدان مین است. ملتی که در اوج یک جنگ موجودیتی، پاسخ تهدیدهای عینی دشمن را تنها با اسطوره‌های در تاریخ‌مانده بدهد، به زودی جغرافیای امروز خود را نیز به تاریخ خواهد سپرد.

🎭Ellinne