🔴واشنگتن پست در گزارش تحلیل جدیدی از داده‌های سازمان کنترل بیماری‌ها و پیشگیری (CDC) نشان می‌دهد که تعداد دختران نوجوان آمریکایی که خود را لزبین یا دوجنس‌گرا معرفی می‌کنند، به طور چشمگیری کاهش یافته است.

در بین دختران سال نهم، این آمار از 30 درصد در سال ۲۰۲۱ به ۱۷درصد در سال ۲۰۲۵ کاهش یافته است.

هم چنین تعداد دخترانی که خود را دوجنس‌گرا معرفی می‌کنند، از ۲۶ درصد به ۱۳ درصد رسیده است.

🤩Ellinne

🇨🇳آقای ظریف، چین با اعتمادبه‌نفس مائو پیشرفت نکرد؛ تاریخ را کمی دقیق‌تر بخوانیم!‏

#حسین_قتیب

آقای ظریف، مائو ۲۳ سال پیش از دیدار با نیکسون پایان سدهٔ تحقیر چین را اعلام کرده بود! محمدجواد ظریف می‌گوید مائو با جرئت نشستن پشت میز مذاکره با آمریکا به «سدهٔ تحقیر چین» پایان داد. ظاهراً در این روایت، تاریخ چین باید کمی جابه‌جا شود تا نتیجهٔ سیاسی موردنظر آقای ظریف به دست آید.

‏آنچه در تاریخ چین «سدهٔ تحقیر» نامیده می‌شود، معمولاً به دوره‌ای از جنگ اول تریاک در ۱۸۳۹ تا تأسیس جمهوری خلق چین در ۱۹۴۹ اشاره دارد؛ دورانی که با مداخلات قدرت‌های خارجی، قراردادهای نابرابر، از دست رفتن حاکمیت بر بخش‌هایی از سرزمین چین و اشغالگری ژاپن همراه بود. در روایت رسمی حزب کمونیست چین، پیروزی انقلاب ۱۹۴۹ و تأسیس جمهوری خلق، نماد پایان این دوره و بازیابی حاکمیت ملی است. البته برخی روایت‌های تاریخی، پایان این دوران را به تحولات دیگری، از جمله پیروزی بر ژاپن در ۱۹۴۵، پیوند می‌دهند. اما هیچ‌یک از این تاریخ‌گذاری‌های اصلی، پایان سدهٔ تحقیر را به سفر نیکسون در ۱۹۷۲ نسبت نمی‌دهند.

‏بنابراین، اگر قرار باشد ادعای آقای ظریف را بپذیریم، باید قبول کنیم که مائو در سال ۱۹۴۹ انقلاب کرد، جمهوری خلق را تأسیس کرد، در سال ۱۹۶۴ به سلاح هسته‌ای دست یافت، در سال ۱۹۷۱ کرسی چین در شورای امنیت را به دست آورد، اما همچنان منتظر بود تا در سال ۱۹۷۲ با نیکسون دست بدهد و تازه سدهٔ تحقیر کشورش پایان یابد!

‏مشکل فقط این جابه‌جایی تاریخی نیست. آقای ظریف مهم‌ترین متغیرهای روابط بین‌الملل را نیز از روایت خود حذف می‌کند. نیکسون و کیسینجر برای پایان‌دادن به تحقیر چین راهی پکن نشده بودند. آمریکا درگیر جنگ سرد بود، با شوروی رقابت می‌کرد و می‌خواست از شکاف عمیق میان پکن و مسکو برای تغییر موازنهٔ قدرت استفاده کند. چین نیز پس از درگیری‌های مرزی با شوروی در سال ۱۹۶۹، نزدیکی به آمریکا را فرصتی برای کاهش تهدید امنیتی خود می‌دید. این همان دیپلماسی مثلثی مشهور نیکسون و کیسینجر بود؛ محاسبه‌ای مبتنی بر منافع و موازنهٔ قدرت، نه مراسمی برای اعطای عزت به ملت چین.

‏از قضا، آمریکا تا سال ۱۹۷۹ جمهوری خلق چین را به رسمیت نشناخت و همچنان دولت مستقر در تایوان را نمایندهٔ قانونی چین می‌دانست. حتی سفر تاریخی نیکسون نیز به شناسایی فوری جمهوری خلق منجر نشد. اگر پایان تحقیر چین به نشستن مائو روبه‌روی رئیس‌جمهور آمریکا وابسته بود، چرا برقراری روابط رسمی دیپلماتیک هفت سال دیگر طول کشید!

‏چینِ سال ۱۹۷۲ کشوری نبود که با دست خالی به امید کسب احترام راهی مذاکره شود. این کشور پیش‌تر به توان هسته‌ای دست یافته بود، صدها میلیون نفر جمعیت داشت، از موقعیت ژئوپلیتیکی تعیین‌کننده‌ای برخوردار بود و نمایندگی آن در سازمان ملل و کرسی دائمی شورای امنیت در سال ۱۹۷۱ به جمهوری خلق منتقل شده بود. مائو از موضع یک قدرت بزرگ، هرچند همچنان فقیر و دارای آسیب‌پذیری‌های جدی، مذاکره می‌کرد. مهم‌تر اینکه واشنگتن نیز برای این گشایش انگیزهٔ راهبردی داشت.

‏البته این به معنای انکار اهمیت تصمیم مائو برای نزدیکی به آمریکا نیست. گشایش سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲ یکی از تحولات بزرگ دیپلماسی قرن بیستم بود. اما تفاوت بزرگی وجود دارد میان اینکه بگوییم مائو با استفاده از یک فرصت راهبردی، موقعیت بین‌المللی چین را تقویت کرد و اینکه ادعا کنیم با جرئت مذاکره با آمریکا به سدهٔ تحقیر چین پایان داد.

‏حتی جهش اقتصادی چین نیز عمدتاً با اصلاحات دنگ شیائوپینگ از سال ۱۹۷۸ و تغییرات گسترده در سیاست‌های اقتصادی داخلی آغاز شد. به عبارت دیگر، چین ابتدا حاکمیت سیاسی خود را تثبیت کرد، سپس در شرایط جنگ سرد از موقعیت راهبردی‌اش برای گشایش دیپلماتیک بهره برد و در مرحله‌ای دیگر، با اصلاحات اقتصادی مسیر توسعه را تغییر داد. تبدیل این فرایند پیچیده به داستان اعتمادبه‌نفس مائو در مذاکره، بیشتر به خطابهٔ سیاسی شباهت دارد تا تحلیل تاریخی.

‏از آقای ظریف، با آن سابقهٔ طولانی دیپلماتیک، انتظار می‌رود بداند که در روابط بین‌الملل، قدرت‌های بزرگ صرفاً به احترام جرئت طرف مقابل مذاکره نمی‌کنند. آن‌ها زمانی مذاکره می‌کنند که منافعشان اقتضا کند. نیکسون به پکن رفت چون آمریکا به تغییر موازنهٔ قدرت نیاز داشت، نه چون ناگهان تصمیم گرفته بود به تحقیر تاریخی چین پایان دهد.

🏮Ellinne

🏃‍♀️عملکرد ضعیف سهام برندهای تولیدکننده کفش ورزشی بعد از تولد برند ON

👟Ellinne

🇩🇪The main companies of Germany

https://x.com/statsglobe/status/2108906486751457782?mx=2

🇩🇪Ellinne

🎭آرش در تئاتر، خشایارشا در توییتر
ملی‌گرایی به مثابه‌ی کاتالیزور تسلیم

#محمد_اصغری

وزیر خارجه آمریکا در ایستگاه آتن، نبرد امروز ائتلاف غرب با ایران را به تقابل تاریخی یونان و امپراتوری هخامنشی گره زد. بلافاصله موجی هماهنگ و حماسی در میان چهره‌های جریان سازش و کارگزاران وفاقی به راه افتاد. فضایی رسانه‌ای آکنده از فخرفروشی به تاریخ ۲۵۰۰ ساله و تحقیر آفتابه‌ای پیشینه‌ی آمریکا.

اما در پس این غلیان احساسات ملی، یک پارادوکس شناختی نهفته: جریانی که برای دفاع از خاکسترهای یک جنگ باستانی یقه می‌درد، دقیقاً همانی‌ست که در برابر تهدیدات عینی، سخت و موجودیتی آمریکا و اسرائیل، روزه سکوت گرفته. وقتی دشمن رسماً جان رهبری را تهدید می‌کند، آتش در هرمز داغ است و سایه شوم تهاجم مجدد بر سر کشور گسترده شده، این‌ها نه‌تنها خواستار تهدید متقابل نیست، بلکه با التماس از آمادگی برای توافق سخن می‌گوید.

کالبدشکافی این دوگانگی رفتاری، پرده از یک معماری روانی برمی‌دارد؛ جایی که ناسیونالیسم رمانتیک به ابزاری برای پنهان کردن انفعال ژئوپلیتیک تبدیل می‌شود.

در معادلات سخت امنیتی، پاسخ به تهدید وجودی، نیازمند پرداخت مالیات است. اگر دشمن موجودیت شما را تهدید کرد، شما باید ماشه را لمس کنید، کریدورها را ببندید و ریسک درگیری را بپذیرید. جریان سازش که اراده‌ای برای پرداخت این مالیات امنیتی ندارد، از میدان واقعی فرار می‌کند.

در مقابل، لفاظی تمدنی دشمن، یک موهبت برای این‌هاست. دفاع از هخامنشیان در توییتر، نه نیازی به شلیک موشک دارد، نه آمریکا را تحریک می‌کند و نه هزینه‌ای برای شبکه فساد امارات‌معاش ایجاد می‌کند. این یک نبرد شبیه‌سازی‌شده و بی‌خطر است. جریان واداده با پریدن وسط مجادله‌ی تاریخی، فرصت می‌یابد تا بدون شلیک حتی یک گلوله، ژست دفاع از ایران را به خود بگیرد.

این پدیده تنها به مجادلات مجازی محدود نیست. در همین روزها که کشور درگیر فرسایش یک جنگ ۲۰۰ روزه‌ست، استیج‌های نمایشی پایتخت، میزبان تئاترهایی با موضوعات اساطیری با دعوتی‌های کت‌شلواری شده‌اند.

گویی طبقه انتلکتوئل رمانتیک، جنگ را از روی زمین سخت خاورمیانه، به سن تئاتر منتقل کرده تا یک وانموده‌ی جنگی بسازد. در این پارادوکس، برای فداکاری آرش اسطوره‌ایِ روی صحنه اشک ریخته و حماسه سروده می‌شود، اما دقیقاً در همان لحظه، آرش واقعی، یعنی همان اپراتور موشکی، پیرمرد حاضر در خیابان و رزمنده‌ای که ایستاده تا مرزهای ایران را حفظ کند، انکار، تخطئه و به عنوان عامل تنش‌زا محکوم می‌شود! برای این جریان، دفاع از ایران تا زمانی مقدس است که در حد یک کمان چوبی هزاران سال پیش باقی بماند؛ موشک امروز که حافظ بقای همان مرزهاست، در منطق آن‌ها تنش‌زاست.

کارکرد پنهان این حماسه‌سرایی‌های بی‌هزینه، نقش آن‌ها در مکانیسم بیناانفعالی است. جامعه در زیر ضربات و فشارهای دشمن، لبریز از خشم می‌شود و مطالبه‌ی پاسخ، جدی می‌گردد. جریان سازش با ناسیونالیسم رمانتیک، این خشم متراکم را کانالیزه کرده و در تاریکی تئاتر، هشتگ‌های مجازی و مفاخرات در تاریخ‌مانده، کاتارسیس می‌کند و مخاطب، از نظر روانی ارضا و احساس می‌کند که غرور ملی‌اش ترمیم شده و مطالبه برای ضربه‌شست جدی به آمریکا یا اقدام پیش‌دستانه علیه رژیم رنگ می‌بازد. اینگونه است که ناسیونالیسم رمانتیک به مرفینی بدل می‌گردد که درد ناشی از فقدان بازدارندگی میدانی و حتی رتوریکال را تسکین می‌دهد، بی‌آنکه غده‌ی سرطانی دشمن را جراحی کند.

در نهایت، باید از خود پرسید که جریان سازش، چه سودی از این ردای کوروشی می‌برد؟ پاسخ در انباشت سرمایه‌ی نمادین است. این جریان برای پیشبرد پروژه‌ی اصلی خود، یعنی تسلیم گام به گام کشور، نیازمند یک نقاب مشروعیت‌بخش است.

دیالکتیک این گفتمان بسیار بی‌رحم است: غرب با انداختن طعمه‌ی شرق‌شناسانه و توهین به تاریخ، به نخبگان و سلبریتی‌های غرب‌گرای ما پاس گل می‌دهد. این‌ها با پاسخ به روبیو، در داخل کشور ژست میهن‌پرستی می‌گیرند. فردای همان روز، همین جریان نقاب‌دار رو به جامعه می‌کند و می‌گوید: ما که نشان دادیم تا چه حد مدافع اصالت و تاریخ ایرانیم؛ پس حالا به ما اعتماد کنید که می‌گوییم ایران متمدن نیازی به جنگ و درگیری ندارد و باید با واقع‌بینی، بر سر ابزارهای نظامی‌مان تفاهم کنیم!

این یک عملیات شناختی بی‌نقص است. کشاندن رادار محاسباتی یک ملت از روی تنگه هرمز واقعی به سمت تخت‌جمشید تاریخی، بزرگترین پیروزی برای واشنگتن است. طبقه‌ای که ترجیح می‌دهد امکان دفاع واقعی در میدان را با یک دفاع خیالی در تاریخ معاوضه کند، در حال خلع سلاح ذهنی یک ملت در میانه‌ی میدان مین است. ملتی که در اوج یک جنگ موجودیتی، پاسخ تهدیدهای عینی دشمن را تنها با اسطوره‌های در تاریخ‌مانده بدهد، به زودی جغرافیای امروز خود را نیز به تاریخ خواهد سپرد.

🎭Ellinne

🗞لوفیگارو فرانسه

شاخص فقر جهانی برای نخستین بار از زمان ایجاد آن افزایش یافته و شمار افراد تحت تاثیر را به ۱.۲ میلیارد نفر رسانده است

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) امروز دوشنبه اعلام کرد که شاخص فقر چندبعدی جهانی برای نخستین بار از زمان ایجاد آن در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته و شمار افراد تحت تأثیر را به ۱.۲ میلیارد نفر رسانده است.

این آژانس سازمان ملل متحد و مرکز تحقیقاتی ابتکار فقر و توسعه انسانی آکسفورد (OPHI) در نسخه ۲۰۲۶ گزارش سالانه خود، ۵۱.۵ میلیون نفر بیشتر از سال قبل را در فقر "حاد" شمارش کرده‌اند.

🌡Ellinne

❓آیا پلتفرم‌های شبکه‌های اجتماعی اجازه پخش زنده اعدام را به پنتاگون می‌دهند؟

▪️ پنتاگون اعلام کرده قصد دارد «نیدال حسن» را به جرم تیراندازی مرگبار در یک پایگاه نظامی در تگزاس در سال ۲۰۰۹ به دست جوخه آتش بسپارد و این رویداد را به‌صورت زنده و عمومی پخش کند. بااین‌حال، یوتوب، توییچ، متا و ایکس هنوز مشخص نکرده‌اند که آیا اجازه می‌دهند دولت آمریکا چنین محتوای خشونت‌آمیز را به اشتراک بگذارد یا خیر.

▪️ پلتفرم‌های تیک‌تاک و کیک اعلام کرده‌اند که این محتوا ناقض قوانین آن‌ها خواهد بود. سایر پلتفرم‌ها هم در قوانین خود انتشار محتوای خشن مرتبط با مرگ را ممنوع کرده‌اند، اما هنوز معلوم نیست آیا برای دولت آمریکا استثنایی در نظر می‌گیرند یا نه.

جزئیات بیشتر در دیجیاتو
🔵 @Digiato

♾️ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی برای زیر ۱۵ ساله

🔹دولت ترکیه طی قانونی که امروز منتشر شد استفاده از شبکه‌های اجتماعی را برای افراد زیر ۱۵ سال ممنوع کرد.

از این به بعد برای ایجاد شبکه اجتماعی در ترکیه باید کد ورودی را از درگاه خدمات الکترونیک دولتی دریافت نمود و تمام درخواست‌ها بوسیله کارمندان دولت و با رویت شخص انجام می‌پذیرد.

همچنین هر گونه خرید اینترنتی افراد زیر ۱۵ سال تنها با تایید والدین قابل انجام است.

اطلاعات فعالیت‌ها مجازی افراد ۱۵ تا ۱۸ ساله نیز برای والدین آنها ارسال می‌شود و والدین می‌توانند درخواست ممنوعیت استفاده از سایت، پلتفرم یا یک شبکه اجتماعی را برای فرزندان زیر ۱۸ سال خود ثبت کنند.

تصویر دستورالعمل جدید دولت که از اول نوامبر ۲۰۲۶ لازم الاجرا است.

📹Ellinne

👩‍💻جایگاه آمریکا، چین و اروپا در ۱۴ تکنولوژی شکل دهنده آینده

💻Ellinne

❗️از اول فروردین ۱۳۶۵ با چند نفر در ساختمان کوچکی بالای میدان نوبنیاد، کار روی موشک سوخت جامد را شروع کردند. جعفری و صالحی تعدادی
از دانشجویان نخبه و شاگرداول‌های دانشگاه‌های صنعتی را گرد آوردند: نعمتی، مجتبایی، مصلحی، مطهری و مهاجری. مهندس جعفری اسم پروژه‌شان را «نازعات» گذاشت: فرشتگانی که روح بدکاران را به‌شدت از بدن‌هایشان برمی‌کَنند.

برخلاف مسیر مهندسی معکوس در صنعت شهید همت، مهندس جعفری به فکر «طراحی» بود. او دنبال گرفتن فراگ روسی هم بود تا برخی مسائلشان
را با تحقیق روی آن حل کنند. با بخش تحقیقات و گسترش صنایع دفاع هم کار می‌کردند که آنجا مهندس سخت‌کوش دیگری به ‌نام مهندس مهرداد اخلاقی، طرح یک موشک سوخت جامدِ دیگر
به ‌نام «زلزال» را دنبال می‌کرد. آن‌ها جلساتی باهم داشتند و توافق کردند که مجموعۀ مهندس اخلاقی سوخت جامد را به آن‌ها بدهد.

در خرداد ۱۳۶۵، وقتی نخست‌وزیر وقت، میرحسین موسوی، به بازدید نمایشگاه موشکی آمد، جعفری و مهندس ترکان به عنوان مدیر عامل صنایع دفاع، پروژۀ نازعات را تعریف کردند و گفتند که می‌خواهند یک موشک ۷۰کیلومتری
داشته باشند. مهندس موسوی خواست برنامه‌شان را روی کاغذ مکتوب کنند که کردند و نوشتند در شش ماه این پروژه را به نتیجه می‌رسانند. کار موشک نازعات پس از آن جلسه، جدی‌تر شد. یک تیم قوی، نازعات را به‌طور سیستماتیک طراحی کردند که در رأسشان مهندس نعمتی قرار داشت. گروه تولید در پارچین مستقر بود و گروه تحقیقات در دفترشان در تهران کارشان را با تجهیزات سادۀ آن ایام پیش می‌بردند. فقط کاری به بخش سوخت نداشتند و قرار بود مهندس اخلاقی سوخت را تحویل دهد، اما اینکه چطور سوخت را توی بدنۀ موشکشان بریزند، همه با ایده و
طرح خودشان بود. درست شش ماه بعد، از دفتر نخست‌وزیری پیگیر کار آن‌ها شدند، اما طرح به نتیجه نرسیده بود. بااینکه همه با اشتیاق کار می‌کردند، کار پانزده ماه طول کشید. در این مدت، حسن مقدّم هم در جریانِ این تلاش بود و تمام‌قد از این پروژه‌ها حمایت
می‌کرد.

#بریده_از_کتاب_مرد_ابدی_روایتی_مستند_از_زندگی_شهید_حسن_طهرانی_مقدم

🚀Ellinne

🧊حمله سایبری به یخچال فریزرها در فرانسه

یک حمله سایبری به سامانه‌های سرمایشی سوپرمارکت‌ها در سراسر فرانسه، قفسه‌های فروشگاه‌ها را خالی گذاشته است. هکرها از راه دور دمای این سامانه‌ها را تا ۵۰ درجه سانتی‌گراد بالا برده‌اند؛ اقدامی که موجب بروز آتش‌سوزی شده و صدها فروشگاه را ناچار کرده است مواد غذایی خود را دور بریزند./ الجزیره

🍴Ellinne

💸Annual spending on data centers:

2030: $2.8 trillion
2029: $2.5 trillion
2028: $2.2 trillion
2027: $1.7 trillion
2026: $1.1 trillion
2025: $630 billion
2024: $447 billion
2023: $275 billion
2022: $236 billion
2021: $195 billion
2020: $158 billion

Source: Bloomberg estimates

https://x.com/JonErlichman/status/2109679525974151190

💸Ellinne

🤔پیتر تیل از اصحاب سیلیکان‌ولی در انتخابات ۲۰۲۶ آمریکا فعال شده چه در خرج کردن و چه تبلیغات — این بار نه برای سیاست، برای پایان دادن به سیاست.

۳۶۶ میلیون دلار از ایلان ماسک هم به میدان آمده است. انتخابات ۲۰۲۶ برای خداوندان سرمایه‌داری دیجیتال فقط یک‌ بهانه‌ست. درواقع پشت پرده، جنگ بر سر این است:

آیا انسان‌ها حق دارند جلوی Super AI رو بگیرن، یا «سربازان دجال» باید کنار بروند؟

تیل می‌گه دموکراسی شده ترمز آینده. ماسک می‌گه آینده رو باید ساخت، نه تماشا کرد.

در نتیجه در لایه زیرین منازعات انتخاباتی آمریکا، انتخاب بین دو گانه شتاب هوش مصنوعی یا مرگ است. در ذهنیت آنها حکمرانی متکی به صندوق رای باید جای خودش رو به الگوریتم حکمران و مناسبات فراانسان و ترابشری (Transhumanist) بدهد.

🔗 Ali Afshari (@afshari_aku)

🧠Ellinne

📸«..از پیرزاد زیاد عکس گرفتم، حتی کمی زیادی... عکس اولی که اسکن شد تار بود. کاملاً تار. برای این نویسنده عکس بدی نمی‌شد. همه او را آدم آرام و ملایمی می‌دانند، نرم است. برای نویسنده‌ای که خواننده‌هایش چهره‌ای رویایی از او ساخته‌اند عکس تار خیلی خوب است. عکسی بود که با چاپ شدنش نه تنها چیزی از این آدم آشکار نمی‌شد بلکه وجوه پنهانی بیشتری به او می‌داد...»

این بخشی از جستاری است به قلم #پیمان_هوشمندزاده
او در این جستار، که در شماره‌ی چهل‌وهشت ماهنامه‌ی شبکه آفتاب نوشته، از شخصیت‌های مختلفی گفته که در موقعیت‌های مختلف قرار می‌گیرند.

متن کامل جستار را در وبسایت شبکه آفتاب می‌توانید بخوانید.

📸Ellinne