لوموند فرانسه
جنگ در اوکراین
"کمیته بینالمللی المپیک اعلام کرد ورزشکاران روسیه و بلاروس از مراسم افتتاحیه بازیهای [المپیک] پاریس حذف شدند"
@Ellinne
جنگ در اوکراین
"کمیته بینالمللی المپیک اعلام کرد ورزشکاران روسیه و بلاروس از مراسم افتتاحیه بازیهای [المپیک] پاریس حذف شدند"
@Ellinne
اِلینهگی
«شد از بیداری انقلاب - کاخ سرمایه داری خراب» و «دست تو زخمی دست من پینه - تو داس خشمی من پتک کینه»/ دو ترانهی چپ و انقلابی با صدای فرامرز اصلانی، که سالهای بعد از انقلاب، از رادیو و تلویزیون پخش میشد. @Ellinne
فرامرز اصلانی، بیژن الهی و کتابدوستی و پوشاکبازی
فرامرز اصلانی، دانشجوی روزنامهنگاری دانشگاه لندن، یکی از دوستان بیژن الهی در لندن بود که بعدتر همخانهاش هم شد. او که هنوز در لندن ساکن است هنگامی که از بیژن الهی حرف میزند متأثر میشود. او میگوید «نام بیژن خاطرات دوران شیرینی از زندگیام را زنده میکن».
فرامرز اصلانی روز آشنایی با بیژن را با جزئیات به یاد دارد: «با دوست همخانه، همدل و زندهیادم، بیژن الهی روزی در چاپخانهای که در خیابان کنزینگتون لندن بود آشنا شدم. جایی که هرروز عصرها درش ایرانیها (که بیشترشان دانشجو بودند) گرد هم میآمدند. روزی جوانی را دیدم با موی بلند چینخورده که با یکی از دوستانش، بهمن شاکری، قهوه میخوردند. هر دو تازه به شهری آمده بودند که من دو سالی درش زیسته بودم. بهمن کتابی از ژان ژنه و بیژن جزوهای از آپولینر را داشت میخواند و این کنجکاوم میکرد. آنان نیز دفتر الیوت را پیش روی من میدیدند. آن زمان من سال اول دورهٔ روزنامهنگاری را در لندن آغاز کرده بودم و کتاب از دستم نمیافتاد. دیری نگذشت که هر سه دور یک میز نشستیم و گفتوگو آغاز کردیم. پس از زمانی کوتاه من و بیژن دریافتیم که هر دو در یک روز و در یک سال به دنیا آمدهایم. دوست دیگر در این انجمن علیمحمد حقشناس بود که در رشتهٔ زبانشناسی درس میخواند. انجمن ماهنامهای نیز بیرون میداد به نام پژوهش. پس از چندی من سردبیرش شدم و با همکاری بیژن و بهمن و حقشناس با دشواری بسیار نخستین شمارهاش را چاپخش کردیم. در همهٔ مدت چیزی که توجه مرا جلب میکرد این بود که بیژن سخت اهل کتاب بود. به گفتهٔ خودش آمده بود تا چندی زندگی در دیار شاعران و نویسندگانی را بیازماید که از آنان دستمایه گرفته بود. پل میرابو را از نزدیک ببیند و در کتابفروشیهای پاریس و لندن پرسه بزند. بهراستی من از او آموختم که کارم دگرگونه باشد، تا میتوانم با شعر و موسیقی جهان آشنا شوم».
با بازگشت اجباری بهمن شاکری به ایران بود که بیژن و فرامرز همخانه شدند؛ کارهای مشترکی را آغاز کردند و سبک زندگیشان زبانزد دانشجویان دیگر شد: «من و بیژن هر دو پوشاکباز بودیم. دوست داشتیم خوشپوش باشیم. از شکم میزدیم ولی از پوشاک نه. این پوشاکبازی تنها وجه اشتراکمان نبود.
پس از چندی بیژن بر آن شد که چهار شاعر یونانی انتشارات پنگوئن: کاوافی، سفریس، الیتیس، و گاتسوس را با همدیگر به فارسی ترجمه کنیم. انگلیسی را ترجمه میکردم و بیژن آنها را واسازی میکرد. چون میخواستم بدانم این شاعران با چه وزن و ترکیبی شعر مینویسند الفبای یونانی آموختم که در بیان کلام موسیقیشان و در یافتن قافیهها بیژن را گمراه نکرده باشم. این دانش من از زبان یونانی تنها تا مرز مقایسهی آخر بیتها بود و معنیشان را نمیدانستم.گمانم این ترجمهها در اندیشه و هنر آن زمان با سرپرستی شمیم بهار چاپ شدند. پس از چندی بیژن که دلش در پاریس گیر کرده بود بار سفر بست.»
از
«گزارشی از زندگی شاعر شعر دیگر: بیژن الهی»
#امید_ایرانمهر
مجلهی اندیشهی پویا
شمارهٔ ۳۳
فروردین ۱۳۹۵
@Ellinne
فرامرز اصلانی، دانشجوی روزنامهنگاری دانشگاه لندن، یکی از دوستان بیژن الهی در لندن بود که بعدتر همخانهاش هم شد. او که هنوز در لندن ساکن است هنگامی که از بیژن الهی حرف میزند متأثر میشود. او میگوید «نام بیژن خاطرات دوران شیرینی از زندگیام را زنده میکن».
فرامرز اصلانی روز آشنایی با بیژن را با جزئیات به یاد دارد: «با دوست همخانه، همدل و زندهیادم، بیژن الهی روزی در چاپخانهای که در خیابان کنزینگتون لندن بود آشنا شدم. جایی که هرروز عصرها درش ایرانیها (که بیشترشان دانشجو بودند) گرد هم میآمدند. روزی جوانی را دیدم با موی بلند چینخورده که با یکی از دوستانش، بهمن شاکری، قهوه میخوردند. هر دو تازه به شهری آمده بودند که من دو سالی درش زیسته بودم. بهمن کتابی از ژان ژنه و بیژن جزوهای از آپولینر را داشت میخواند و این کنجکاوم میکرد. آنان نیز دفتر الیوت را پیش روی من میدیدند. آن زمان من سال اول دورهٔ روزنامهنگاری را در لندن آغاز کرده بودم و کتاب از دستم نمیافتاد. دیری نگذشت که هر سه دور یک میز نشستیم و گفتوگو آغاز کردیم. پس از زمانی کوتاه من و بیژن دریافتیم که هر دو در یک روز و در یک سال به دنیا آمدهایم. دوست دیگر در این انجمن علیمحمد حقشناس بود که در رشتهٔ زبانشناسی درس میخواند. انجمن ماهنامهای نیز بیرون میداد به نام پژوهش. پس از چندی من سردبیرش شدم و با همکاری بیژن و بهمن و حقشناس با دشواری بسیار نخستین شمارهاش را چاپخش کردیم. در همهٔ مدت چیزی که توجه مرا جلب میکرد این بود که بیژن سخت اهل کتاب بود. به گفتهٔ خودش آمده بود تا چندی زندگی در دیار شاعران و نویسندگانی را بیازماید که از آنان دستمایه گرفته بود. پل میرابو را از نزدیک ببیند و در کتابفروشیهای پاریس و لندن پرسه بزند. بهراستی من از او آموختم که کارم دگرگونه باشد، تا میتوانم با شعر و موسیقی جهان آشنا شوم».
با بازگشت اجباری بهمن شاکری به ایران بود که بیژن و فرامرز همخانه شدند؛ کارهای مشترکی را آغاز کردند و سبک زندگیشان زبانزد دانشجویان دیگر شد: «من و بیژن هر دو پوشاکباز بودیم. دوست داشتیم خوشپوش باشیم. از شکم میزدیم ولی از پوشاک نه. این پوشاکبازی تنها وجه اشتراکمان نبود.
پس از چندی بیژن بر آن شد که چهار شاعر یونانی انتشارات پنگوئن: کاوافی، سفریس، الیتیس، و گاتسوس را با همدیگر به فارسی ترجمه کنیم. انگلیسی را ترجمه میکردم و بیژن آنها را واسازی میکرد. چون میخواستم بدانم این شاعران با چه وزن و ترکیبی شعر مینویسند الفبای یونانی آموختم که در بیان کلام موسیقیشان و در یافتن قافیهها بیژن را گمراه نکرده باشم. این دانش من از زبان یونانی تنها تا مرز مقایسهی آخر بیتها بود و معنیشان را نمیدانستم.گمانم این ترجمهها در اندیشه و هنر آن زمان با سرپرستی شمیم بهار چاپ شدند. پس از چندی بیژن که دلش در پاریس گیر کرده بود بار سفر بست.»
از
«گزارشی از زندگی شاعر شعر دیگر: بیژن الهی»
#امید_ایرانمهر
مجلهی اندیشهی پویا
شمارهٔ ۳۳
فروردین ۱۳۹۵
@Ellinne
Telegram
عکس و فایل کاغذ
فرامرز اصلانی، بیژن الهی و کتابدوستی و پوشاکبازی
Forwarded from ورزش سه
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
فریم دزدی بینظیر وفایی از اسطوره!
لحظهای ماندگار در تاریخ ورزش ایران؛ درام باور نکردنی
در شرایطی که مسابقه وفایی و سالیوان پایاپای پیش میرفت، در فریم پایانی سالیوان به زیبایی هرچه تمام توانست وفایی را اسنوکر کند تا در یک قدمی پیروزی مسابقه قرار بگیرد اما شاهکار ستاره ایرانی قرار بود در این شرایط سخت شروع شود.
وفایی پس از خارج کردن خود از موقعیت اسنوکر و در شرایطی که 25 امتیاز از حریف نامدار خود عقب بود از اشتباه بزرگ سالیوان نهایت استفاده را کرد و تمام 27 امتیاز موجود روی میز را پس از اشتباه بزرگ پرافتخارترین اسنوکرباز تاریخ به دست آورد تا روی توپ آخر موفق به کسب پیروزی در این مسابقه تاریخی شود.
🆔 @varzesh3
لحظهای ماندگار در تاریخ ورزش ایران؛ درام باور نکردنی
در شرایطی که مسابقه وفایی و سالیوان پایاپای پیش میرفت، در فریم پایانی سالیوان به زیبایی هرچه تمام توانست وفایی را اسنوکر کند تا در یک قدمی پیروزی مسابقه قرار بگیرد اما شاهکار ستاره ایرانی قرار بود در این شرایط سخت شروع شود.
وفایی پس از خارج کردن خود از موقعیت اسنوکر و در شرایطی که 25 امتیاز از حریف نامدار خود عقب بود از اشتباه بزرگ سالیوان نهایت استفاده را کرد و تمام 27 امتیاز موجود روی میز را پس از اشتباه بزرگ پرافتخارترین اسنوکرباز تاریخ به دست آورد تا روی توپ آخر موفق به کسب پیروزی در این مسابقه تاریخی شود.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏6
در حاشیه کارزار «ما سلیطه هستیم»: درباره یک معضل قدیمی «روشنفکر ایرانی»
شاید از همان اولین نسلهای فرنگرفته این معضل وجود داشته تا الان: هر کس به هر کشور غربی میرود و با زبان و فرهنگ آنجا آشنا میشود، آن کشور را مدلی فرض میگیرد که ایران باید بر طبق آن ساخته شود. قبلاً بیشتر فرانسه و انگلستان موطن دوم روشنفکران ایرانی بود، امروز آمریکا و کانادا نیز اضافه شده است. روشنفکر ایرانی هرگز نمیتواند بفهمد که تاریخ ایران، امکانات و ناامکانات جامعه و ساخت سیاسی ایران چیست و چه اهمیتی دارد. روزی یکی از این روشنفکران به من گفت آرزویش این است که ایران بشود «ایالات متحده ایران» چرا؟ چون آمریکا را بهشت برین میدانست. گفتم آمریکای اولیه حاصل اتحاد سیزده مستعمره بود، چیزی یکسره بیگانه با تاریخ ما، چرا ما باید از این الگو پیروی کنیم؟
مهمترین استدلال «روشنفکر ترقیخواه ایرانی» مستقر در فرنگ در دفاع از ایدهها و اعمالش این است: «اینجا هم همین را میگویند، اینجا هم همین کار را کردهاند.» مقصود از «اینجا» پاریس و لندن و نیویورک و امثالهم است. «اینجا» غلط زیاد میکنند، ما نباید همه این غلطها را عیناً تکرار کنیم. شناخت غرب واجب است. میخواهم بگویم حتی تجربه زندگی در یک کشور غربی نیز برای فهم مناسبات جهان جدید بسیار کمککننده است. علاقه به فرهنگ و جامعهای که در آن میزییم نیز طبیعی است. اما هنگام مدلسازی برای ایران این ذهنیت تقلیدی ترجمهای را باید کنار گذاشت.
اگر قرار است از چیزی الهام بگیریم، باید نخست به این سوالها جواب بدهیم: چرا این ایده یا عمل خوب است؟ و آیا انتقال آن به ایران مطلوب است یا نه. و برای این همه باید «ایران» را خوب بشناسیم. ایرانشناسی مقدمه ضروری ترجمه و الهام گرفتن از مابقی جهان است.
#بابک_مینا
@Ellinne
شاید از همان اولین نسلهای فرنگرفته این معضل وجود داشته تا الان: هر کس به هر کشور غربی میرود و با زبان و فرهنگ آنجا آشنا میشود، آن کشور را مدلی فرض میگیرد که ایران باید بر طبق آن ساخته شود. قبلاً بیشتر فرانسه و انگلستان موطن دوم روشنفکران ایرانی بود، امروز آمریکا و کانادا نیز اضافه شده است. روشنفکر ایرانی هرگز نمیتواند بفهمد که تاریخ ایران، امکانات و ناامکانات جامعه و ساخت سیاسی ایران چیست و چه اهمیتی دارد. روزی یکی از این روشنفکران به من گفت آرزویش این است که ایران بشود «ایالات متحده ایران» چرا؟ چون آمریکا را بهشت برین میدانست. گفتم آمریکای اولیه حاصل اتحاد سیزده مستعمره بود، چیزی یکسره بیگانه با تاریخ ما، چرا ما باید از این الگو پیروی کنیم؟
مهمترین استدلال «روشنفکر ترقیخواه ایرانی» مستقر در فرنگ در دفاع از ایدهها و اعمالش این است: «اینجا هم همین را میگویند، اینجا هم همین کار را کردهاند.» مقصود از «اینجا» پاریس و لندن و نیویورک و امثالهم است. «اینجا» غلط زیاد میکنند، ما نباید همه این غلطها را عیناً تکرار کنیم. شناخت غرب واجب است. میخواهم بگویم حتی تجربه زندگی در یک کشور غربی نیز برای فهم مناسبات جهان جدید بسیار کمککننده است. علاقه به فرهنگ و جامعهای که در آن میزییم نیز طبیعی است. اما هنگام مدلسازی برای ایران این ذهنیت تقلیدی ترجمهای را باید کنار گذاشت.
اگر قرار است از چیزی الهام بگیریم، باید نخست به این سوالها جواب بدهیم: چرا این ایده یا عمل خوب است؟ و آیا انتقال آن به ایران مطلوب است یا نه. و برای این همه باید «ایران» را خوب بشناسیم. ایرانشناسی مقدمه ضروری ترجمه و الهام گرفتن از مابقی جهان است.
#بابک_مینا
@Ellinne
👍5
بهار و فلسفهی شکست!
#علیرضا_رجایی
.
در آستانهی بهار احساس شکستی همهجانبه در همهجا بهچشم میخورد و این با تحوّل نویدبخشی که ما ایرانیان از هر بهار انتظار داریم، در تعارض است.
در عین حال هیچ انسانی، به هر میزان سادهاندیش، گمان نمیکند حیات طیّبهای که جای هیچ زخم وجراحتی بر بدنش نباشد، امکانپذیر است.
جدا از دلایل بیشماری که برای شکست میشناسیم -و بیخردی مزمن ومهلک تنها یکی از آنهاست- کم نیستند نویسندگانی که جهان فلسفی خویش یا دیگران را در مواجهه با «شکست» قرار میدهند تا به دریافتی شاید بنیادینتر از وضع عجالتاً گریزناپذیری که ناکامی حاصل آن است، دست یابند.
لئا اوپی، استاد تئوری سیاسیِ مدرسه اقتصادی لندن، در مقالهی خود در روزنامه گاردین، از لحظهای میگوید که در کلاس تاریخ اندیشه سیاسی، فلسفهی عصر روشنگری و این سخن مشهور کانت را درس میدادهاست که: "شهامت دانستن داشته باش"؛ و نیز اینکه روشنگری به تعبیر کانت "خروج آدمی از نابالغی به تقصیر خویشتنِ خویش است".
اما دانشجویان او چندان روی خوشی به روشنگری نشان نمیدهند و حتا در مخالفت با او با دلسردی میپرسند «اصولاً روشنگری برای ما چه دستاوردی داشته وقتی نتوانسته حتا نسلکشی را متوقف کند؟»
خانم اوپی میگوید برای دقیقهای دچار تردید میشود و میاندیشد که آیا واقعاً باور داشتن به اینکه سیاست دستکم در سطوحی باید بهلحاظ اخلاقی مسئول باشد، تا این اندازه پوچ است؟
پاسخی که او به این پرسش بنیانبرافکن میدهد این است که امیدوار بودن، مستقل از اوضاع تباهآلودهی جهان، گونهای وظیفهی اخلاقی و درست در «نقطهمقابل پوچانگاری» است و نومید شدن نیز چیزی جز از دست دادنِ اصول نیست.
تعبیر درست حرف لئو اوپی این است که ناامید شدن تنها برای درصد اندکی از انسانهای بیدرد و ممتاز جهان امکانپذیر است امّا مردمی که در متن رنج و مبارزه زندگی میکنند، لاجرم امید، بخش ناگزیری از حیات و هستی آنهاست:
«مردمانی که از بیعدالتی رنج میکشند، کسانی که هر روز شاهد پایمال شدن عزت خویش هستند، آنانی که به حاشیه رانده میشوند، وادار به سکوتشان میکنند، استثمارشان میکنند، بهسوی مرگشان میرانند یا میکشندشان، نمیتوانند از خود بپرسند که آیا امید دارند یا نه. اینان برای زنده ماندن تقلا میکنند، میکوشند از پس زندگی برآیند و بهطور مدام مبارزه میکنند. مبارزهی مداوم آنها، به هر شکلی که باشد، تاب از دست دادن ایمان را ندارد.»
او همچنین مینویسد: «آموزه و تعالیم روشنگری به من یادآوری کرد که هر چه جهان بدتر و وخیمتر به نظر آید، محکمتر و با صلابتی بیشتر باید به اصول خویش پایبند بود.»
تردیدی در این نیست که ما در عصر تناقضهای مهلک و بهطور خاص در سرزمینمان، در عصر شکستهای پیاپی زندگی میکنیم و در هر پایان سالی، هنگامی که به روزگار و زمانهی خویش مینگریم، به نتایجی ناامیدکننده میرسیم. درست در روزهای پایانی سالی که گذشت نیز بار دیگر این تناقضهای تاریخی به صورتی نمادین و این بار در دو اسم کاظم صدیقی و صدیقه وسمقی برملا شد...
یادداشت علیرضا رجایی طولانی است و نکات دیگری هم دارد. کاملش را از طریق زودبین بخوانید.
👇
@Ellinne
#علیرضا_رجایی
.
در آستانهی بهار احساس شکستی همهجانبه در همهجا بهچشم میخورد و این با تحوّل نویدبخشی که ما ایرانیان از هر بهار انتظار داریم، در تعارض است.
در عین حال هیچ انسانی، به هر میزان سادهاندیش، گمان نمیکند حیات طیّبهای که جای هیچ زخم وجراحتی بر بدنش نباشد، امکانپذیر است.
جدا از دلایل بیشماری که برای شکست میشناسیم -و بیخردی مزمن ومهلک تنها یکی از آنهاست- کم نیستند نویسندگانی که جهان فلسفی خویش یا دیگران را در مواجهه با «شکست» قرار میدهند تا به دریافتی شاید بنیادینتر از وضع عجالتاً گریزناپذیری که ناکامی حاصل آن است، دست یابند.
لئا اوپی، استاد تئوری سیاسیِ مدرسه اقتصادی لندن، در مقالهی خود در روزنامه گاردین، از لحظهای میگوید که در کلاس تاریخ اندیشه سیاسی، فلسفهی عصر روشنگری و این سخن مشهور کانت را درس میدادهاست که: "شهامت دانستن داشته باش"؛ و نیز اینکه روشنگری به تعبیر کانت "خروج آدمی از نابالغی به تقصیر خویشتنِ خویش است".
اما دانشجویان او چندان روی خوشی به روشنگری نشان نمیدهند و حتا در مخالفت با او با دلسردی میپرسند «اصولاً روشنگری برای ما چه دستاوردی داشته وقتی نتوانسته حتا نسلکشی را متوقف کند؟»
خانم اوپی میگوید برای دقیقهای دچار تردید میشود و میاندیشد که آیا واقعاً باور داشتن به اینکه سیاست دستکم در سطوحی باید بهلحاظ اخلاقی مسئول باشد، تا این اندازه پوچ است؟
پاسخی که او به این پرسش بنیانبرافکن میدهد این است که امیدوار بودن، مستقل از اوضاع تباهآلودهی جهان، گونهای وظیفهی اخلاقی و درست در «نقطهمقابل پوچانگاری» است و نومید شدن نیز چیزی جز از دست دادنِ اصول نیست.
تعبیر درست حرف لئو اوپی این است که ناامید شدن تنها برای درصد اندکی از انسانهای بیدرد و ممتاز جهان امکانپذیر است امّا مردمی که در متن رنج و مبارزه زندگی میکنند، لاجرم امید، بخش ناگزیری از حیات و هستی آنهاست:
«مردمانی که از بیعدالتی رنج میکشند، کسانی که هر روز شاهد پایمال شدن عزت خویش هستند، آنانی که به حاشیه رانده میشوند، وادار به سکوتشان میکنند، استثمارشان میکنند، بهسوی مرگشان میرانند یا میکشندشان، نمیتوانند از خود بپرسند که آیا امید دارند یا نه. اینان برای زنده ماندن تقلا میکنند، میکوشند از پس زندگی برآیند و بهطور مدام مبارزه میکنند. مبارزهی مداوم آنها، به هر شکلی که باشد، تاب از دست دادن ایمان را ندارد.»
او همچنین مینویسد: «آموزه و تعالیم روشنگری به من یادآوری کرد که هر چه جهان بدتر و وخیمتر به نظر آید، محکمتر و با صلابتی بیشتر باید به اصول خویش پایبند بود.»
تردیدی در این نیست که ما در عصر تناقضهای مهلک و بهطور خاص در سرزمینمان، در عصر شکستهای پیاپی زندگی میکنیم و در هر پایان سالی، هنگامی که به روزگار و زمانهی خویش مینگریم، به نتایجی ناامیدکننده میرسیم. درست در روزهای پایانی سالی که گذشت نیز بار دیگر این تناقضهای تاریخی به صورتی نمادین و این بار در دو اسم کاظم صدیقی و صدیقه وسمقی برملا شد...
یادداشت علیرضا رجایی طولانی است و نکات دیگری هم دارد. کاملش را از طریق زودبین بخوانید.
👇
@Ellinne
Telegraph
بهار و فلسفهی شکست!
علیرضا رجایی @iranfardamag در آستانه بهار احساس شکستی همه جانبه در همهجا بهچشم میخورد و این با تحوّل نویدبخشی که ما ایرانیان از هر بهار انتظار داریم در تعارض است. درعینحال هیچ انسانی به هر میزان سادهاندیش، گماننمیکند امکان حیات طیّبهای که جای…
تیتر یک لیبراسیون فرانسه
فلسطین
"چه کسی میتواند جانشین عباس شود؟"
"در حالی که در پشت صحنه، رهبران عرب و غربیها به دنبال رهبر جدید فلسطینی هستند، محمود عباس به قدرت چسبیده"
@Ellinne
فلسطین
"چه کسی میتواند جانشین عباس شود؟"
"در حالی که در پشت صحنه، رهبران عرب و غربیها به دنبال رهبر جدید فلسطینی هستند، محمود عباس به قدرت چسبیده"
@Ellinne
Forwarded from روند نيوز
انتخاب قاب، ترکیب، نور، عمق، روایت، رنگ، احساس، جای دوربین و دستکاری همه در خدمت پیام:
رژیم جداماندهی سیاسی و دیپلماتیک، تنها و آسیب پذیر ولی باقی با حمایتهای فعلا موثر اما شکننده
@ravandnews
رژیم جداماندهی سیاسی و دیپلماتیک، تنها و آسیب پذیر ولی باقی با حمایتهای فعلا موثر اما شکننده
@ravandnews
👍1
Forwarded from بن بست خاورمیانه Middle East Dead End
هاآرتص در گزارشی با استناد به اظهارات نظامیان و نیروهای ذخیره ارتش اسرائیل مدعی شد ارتش در نبرد اخیر غزه در حال استفاده از تسلیحات ساخت ۱۹۵۳ در جریان جنگ دو کره و گلوله های آموزشی است.
@Middleeastdeadend
@Middleeastdeadend
😁2
از میان سه نگرانی اصلی ایالات متحده در منطقه - روسیه، چین و کره شمالی - چین «تنها کشوری است که توانایی، ظرفیت و اراده برهم زدن نظم بینالمللی را دارد.»
@Ellinne
https://parsi.euronews.com/2024/03/21/reaching-worldclass-by-2027-chinese-pla-preparing-military-buildup-to-attack-taiwan?utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR3QNw_7JyipAArSA665pNyQnaNCfFsOpbVANylxduBVkmqny8w3k9SddN0#Echobox=1711086007
@Ellinne
https://parsi.euronews.com/2024/03/21/reaching-worldclass-by-2027-chinese-pla-preparing-military-buildup-to-attack-taiwan?utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR3QNw_7JyipAArSA665pNyQnaNCfFsOpbVANylxduBVkmqny8w3k9SddN0#Echobox=1711086007
euronews
رسیدن به کلاس یک جهانی تا ۲۰۲۷؛ مقام نظامی آمریکا: ارتش چین در حال چینش لازم برای حمله به تایوان است
از میان سه نگرانی اصلی ایالات متحده در منطقه - روسیه، چین و کره شمالی - چین «تنها کشوری است که توانایی، ظرفیت و اراده برهم زدن نظم بینالمللی را دارد.»
سرنوشت زنانی که وارد خانههای تیمی شدند
https://www.iichs.ir/fa/news/15141/%D8%B3%D8%B1%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D8%AF%D9%86%D8%AF
@Ellinne
https://www.iichs.ir/fa/news/15141/%D8%B3%D8%B1%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D8%AF%D9%86%D8%AF
@Ellinne
تاریخ معاصر | پژوهشکده تاريخ معاصر
سرنوشت زنانی که وارد خانههای تیمی شدند | تاریخ معاصر
سازمان مجاهدین خلق در تجدیدنظر سازمانی در سال 1348 گروه زنان را تشکیل داد که منصور بازرگان مسئول آن بود. همین مسئله سبب شد زنانی به امید شرکت در مبارزه وارد این سازمان شوند، بااینحال آنها با مسائلی روبهرو شدند که با تصورات قبلیشان از مبارزه تفاوت بسیاری…
نظر وزارت امورخارجه در مورد #فائزه_هاشمی بیش از آنکه در مورد ایشان باشد نشان میدهد آمریکاییها و اروپاییها نسبت به اپوزیسیون خارج کشور کاملا قطع امید کردهاند و توجهشان به فعالان داخل معطوف شده است، مثل دادن جایزه نوبل به نرگس محمدی...
#محمد_آقازاده
@Ellinne
#محمد_آقازاده
@Ellinne
👍4
Forwarded from المسالک و الممالک
حمله روز چهارشنبه گروه BLA به مجتمع اداری بندر گوادر، چهارمین تلاش علنی این گروه برای هدف قرار دادن منافع چین از سال ۲۰۱۹ است.
اگر نزدیک شدن مواضع طالبان پاکستان به BLA، تهدید چین توسط شاخه گنداپور طالبان پاکستان و حملات گروه های منتسب به طالبان پاکستان به منافع چین را در کنار فاصله گرفتن حکومت پاکستان از گروه های اسلامگرا ببینیم، به سخت شدن شرایط چین در ادامه مسیر خود در پاکستان پی میبریم!
اگر نزدیک شدن مواضع طالبان پاکستان به BLA، تهدید چین توسط شاخه گنداپور طالبان پاکستان و حملات گروه های منتسب به طالبان پاکستان به منافع چین را در کنار فاصله گرفتن حکومت پاکستان از گروه های اسلامگرا ببینیم، به سخت شدن شرایط چین در ادامه مسیر خود در پاکستان پی میبریم!
Forwarded from اندیشکده سرآمد
✔️ اهمیت ژئواکونومیکی کریدور «ترانس افغان»
▫️به باور کارشناسان و مقامات کشورهای منطقه خط ریلی «ترمذ- مزار شریف- کابل- پیشاور» میتواند نقطه عطفی برای آینده منطقه باشد.
▫️این کریدور کشورهای آسیای مرکزی را به بنادر پاکستان وصل می کند و در نتیجه کالاها به اقیانوسها و آبهای آزاد سریعتر و ارزانتر منتقل میشود.
▫️کشورهای آسیای مرکزی نیازمند به روابط بازرگانی در مسیر جنوبی به عنوان راه تکمیلی به سایر مسیرهای شمالی، غربی و شرقی است.
▫️طی سالهای اخیر تردد محمولههای ترانزیتی از ترکمنستان با مشکلاتی روبرو بوده، از این منظر طرح کریدور ترانس افغان با محوریت ازبکستان و با همکاری برخی کشورهای آسیای جنوبی و جنوب غرب آسیا، از جمله ایران، طراحی و پیگیری شده است.
▫️ایالات متحده نیز که با طرح استراتژی اتصال آسیای مرکزی و جنوبی حمایت رسمی خود را از مسیر پاکستان و تمام مسیرهای دیگر غیر از ایران اعلام کرده، تاثیر گذار است.
▫️ باید توجه داشت که مسیر پاکستان به ویژه در خط ریلی، از فضای کوهستانی بسیار بیشتری برخوردار بوده و همین امر نیز هزینه احداث خطوط ریلی را افزایش میدهد./ اندیشکده سرآمد
🆔 @saramadthinktank
▫️به باور کارشناسان و مقامات کشورهای منطقه خط ریلی «ترمذ- مزار شریف- کابل- پیشاور» میتواند نقطه عطفی برای آینده منطقه باشد.
▫️این کریدور کشورهای آسیای مرکزی را به بنادر پاکستان وصل می کند و در نتیجه کالاها به اقیانوسها و آبهای آزاد سریعتر و ارزانتر منتقل میشود.
▫️کشورهای آسیای مرکزی نیازمند به روابط بازرگانی در مسیر جنوبی به عنوان راه تکمیلی به سایر مسیرهای شمالی، غربی و شرقی است.
▫️طی سالهای اخیر تردد محمولههای ترانزیتی از ترکمنستان با مشکلاتی روبرو بوده، از این منظر طرح کریدور ترانس افغان با محوریت ازبکستان و با همکاری برخی کشورهای آسیای جنوبی و جنوب غرب آسیا، از جمله ایران، طراحی و پیگیری شده است.
▫️ایالات متحده نیز که با طرح استراتژی اتصال آسیای مرکزی و جنوبی حمایت رسمی خود را از مسیر پاکستان و تمام مسیرهای دیگر غیر از ایران اعلام کرده، تاثیر گذار است.
▫️ باید توجه داشت که مسیر پاکستان به ویژه در خط ریلی، از فضای کوهستانی بسیار بیشتری برخوردار بوده و همین امر نیز هزینه احداث خطوط ریلی را افزایش میدهد./ اندیشکده سرآمد
🆔 @saramadthinktank
🏷️ حق داریم بترسیم؟
🖊️ شورای سردبیری " #جامعه_نو "
اخیرا دکتر #محمد_فاضلی استاد دانشگاه و از فعالان اندیشهورز امروز ایران به پرسشی درباره کسانی که خواستار حمله نظامی به ایران با هدف تغییر حکومت هستند پاسخ داده است. پاسخی اندیشیده و منطقی که در شبکهها میچرخد و اذهان را آگاه میکند و از همراهی با آوای شوم مداخله بیگانگان در تغییرات سیاسی ایران باز میدارد. او میگوید وحشتناکترین وضعیتی که بتوان برای ایرانیان تصور کرد حمله قدرتها و از بین رفتن زیربناهای اقتصادی کشور است. سخنانش به غایت سنجیده است و بدون رودربایستی، اما متاسفانه وقتی به برشماری هویت کسانی میرسد که انتظار شوم حمله خارجی به کشور را دارند دچار سکته میشود. اکانتهای ناشناس وابسته به قدرتهای خارجی که روایت اوست توضیح دقیقی بر هویت دعوتکنندگان هجوم اجانب به خاک ایران نیست. حداقل اینکه غیر از هویتهای ناشناس که اهمیتی ندارند، اشخاص هویت داری هم هستند که خواهان مداخله خارجی در امور ایران و تهاجم بیگانه به ایران و تغییر حکومت آن هستند. اما آقای فاضلی نمیتواند نام آنها را ببرد. اینکه کارش خودآگاهانه هست یادنه جواب قطعی دارد: ندادن نشانی آگاهانه است و قابل درک. مثلا اگر ایشان از اشخاص هویت داری مثل #نرگس_محمدی نام نمیبرد معنیاش این نیست که نمیداند در پس تقاضاهای مداوم این شخص برای حداکثری و همه جانبه کردن فشار به حکومت مستقر در ایران چه تقاضای شومی خفته است. جسارتا میتوان حدس زد از افکار عمومی، از عوام، میترسد. البته همه میترسند. فضای ایران به گونهای توسط هیات حاکمه مسموم و پر تنفر است که بازخورد آن نزد عوام بیخبر، موجه بودن هر کسی است که با حکومت ابراز مخالفت کند و از آن فراتر، زندانی آن شود. بازتاب این زندانی بودن هم بلااندیشه پذیرفته شدن اشخاص فارغ از انحرافات سیاسی آنها هست. این هم از جمله همان شرهایی است که آقای فاضلی فهرست کرد ولی از کنار این یکی گذشت. نکته خطر زا این است که کسی پشت سر اکانت ناشناس صف نمیکشد، اما اشخاص کماطلاع، چشم بسته پشت سر عناوینی مثل فعال حقوق بشر، زندانی سیاسی و برنده نوبل که رسانه انگلیس آنها را به قول خودشان پروموت میکند به خط میشوند.
میشد به جای تاکید روی اکانتهای ناشناس این را مطرح کرد که باید ببینیم وقتی کسی از لزوم فشار حداکثری بر حکومت ایران حرف میزند منظورش چیست؟ تقاضای تشدید تحریم میکند که خودش در فاز حداکثری است؟ تقاضای تهدید نظامی و اولتیماتوم میکند؟
"بطور هدفمند و همهجانبه تحت فشار سازمانملل" یعنی چه؟ تقاضای دوباره کشاندن ایران به زیر سایه فصل هفتم منشور سازمانملل میکند؟ برنده جایزه صلح نوبل چه فشار بیشتر از تحریمی جز تهاجم نظامی سراغ دارد که ایالات متحده و اروپا بر ایران نیاورده باشند؟
پرسشی بنیادینتر: این چه اعتماد مطلقی به بیگانه است که شخص را وادار میکند از بیگانه تقاضای مداخله در امور کشورش، به هر مقدار و حتی جزئی، به میان آورد؟ این اشخاصی که اینقدر از جانب مردم ایران به بیگانه نامه مینویسند و پیام تقاضای فشار حداکثری میدهند، از کی مجوز گرفتهاند؟ چرا تاجزاده چنین اجازهای به خودش نداده است؟ از حکومت میترسد یا باور به آویزان شدن به بیگانه ندارد؟ کی به شما وکالت داده است از جانب ایرانیان حرف بزنید؟ هدف نهایی از این آویزان شدنها جایزه گرفتن است یا چیزی دیگر؟
و پرسشهای حاشیهای: چرا سخنگویان فهیم که در جبهه مردم صدای بلند و فالوئر دارند درست در همان لحظهای که باید، از حرف زدن درباره این اشخاص واهمه دارند؟ آنها را قابل نمیدانند؟ از واکنش لشگر عوام و از دست دادن فالوئر میترسند؟
و مردم چه؟ آیا کسی پیدا شد به آن زن نروژی اعتراض کند که گفته بود به این برنده نوبل جایزه میدهیم چون رهبر انقلاب زن زندگی آزادی است؟ صدا از کسی در آمد که به چه حقی برای مردم ایران رهبر تراشی میکنید؟
مجموعه این پرسشها در برابر همه ما قرار دارد و از هر کس به سهم خودش پاسخ میطلبد. از آدمهای ظاهر بین نادان انتظار نمیرود، ولی همه کسانی که نگران آینده کشور خود هستند باید درباره آنها اندیشه کنند... اندیشه کنند و با صدای بلند حرف بزنند.
@Ellinne
🖊️ شورای سردبیری " #جامعه_نو "
اخیرا دکتر #محمد_فاضلی استاد دانشگاه و از فعالان اندیشهورز امروز ایران به پرسشی درباره کسانی که خواستار حمله نظامی به ایران با هدف تغییر حکومت هستند پاسخ داده است. پاسخی اندیشیده و منطقی که در شبکهها میچرخد و اذهان را آگاه میکند و از همراهی با آوای شوم مداخله بیگانگان در تغییرات سیاسی ایران باز میدارد. او میگوید وحشتناکترین وضعیتی که بتوان برای ایرانیان تصور کرد حمله قدرتها و از بین رفتن زیربناهای اقتصادی کشور است. سخنانش به غایت سنجیده است و بدون رودربایستی، اما متاسفانه وقتی به برشماری هویت کسانی میرسد که انتظار شوم حمله خارجی به کشور را دارند دچار سکته میشود. اکانتهای ناشناس وابسته به قدرتهای خارجی که روایت اوست توضیح دقیقی بر هویت دعوتکنندگان هجوم اجانب به خاک ایران نیست. حداقل اینکه غیر از هویتهای ناشناس که اهمیتی ندارند، اشخاص هویت داری هم هستند که خواهان مداخله خارجی در امور ایران و تهاجم بیگانه به ایران و تغییر حکومت آن هستند. اما آقای فاضلی نمیتواند نام آنها را ببرد. اینکه کارش خودآگاهانه هست یادنه جواب قطعی دارد: ندادن نشانی آگاهانه است و قابل درک. مثلا اگر ایشان از اشخاص هویت داری مثل #نرگس_محمدی نام نمیبرد معنیاش این نیست که نمیداند در پس تقاضاهای مداوم این شخص برای حداکثری و همه جانبه کردن فشار به حکومت مستقر در ایران چه تقاضای شومی خفته است. جسارتا میتوان حدس زد از افکار عمومی، از عوام، میترسد. البته همه میترسند. فضای ایران به گونهای توسط هیات حاکمه مسموم و پر تنفر است که بازخورد آن نزد عوام بیخبر، موجه بودن هر کسی است که با حکومت ابراز مخالفت کند و از آن فراتر، زندانی آن شود. بازتاب این زندانی بودن هم بلااندیشه پذیرفته شدن اشخاص فارغ از انحرافات سیاسی آنها هست. این هم از جمله همان شرهایی است که آقای فاضلی فهرست کرد ولی از کنار این یکی گذشت. نکته خطر زا این است که کسی پشت سر اکانت ناشناس صف نمیکشد، اما اشخاص کماطلاع، چشم بسته پشت سر عناوینی مثل فعال حقوق بشر، زندانی سیاسی و برنده نوبل که رسانه انگلیس آنها را به قول خودشان پروموت میکند به خط میشوند.
میشد به جای تاکید روی اکانتهای ناشناس این را مطرح کرد که باید ببینیم وقتی کسی از لزوم فشار حداکثری بر حکومت ایران حرف میزند منظورش چیست؟ تقاضای تشدید تحریم میکند که خودش در فاز حداکثری است؟ تقاضای تهدید نظامی و اولتیماتوم میکند؟
"بطور هدفمند و همهجانبه تحت فشار سازمانملل" یعنی چه؟ تقاضای دوباره کشاندن ایران به زیر سایه فصل هفتم منشور سازمانملل میکند؟ برنده جایزه صلح نوبل چه فشار بیشتر از تحریمی جز تهاجم نظامی سراغ دارد که ایالات متحده و اروپا بر ایران نیاورده باشند؟
پرسشی بنیادینتر: این چه اعتماد مطلقی به بیگانه است که شخص را وادار میکند از بیگانه تقاضای مداخله در امور کشورش، به هر مقدار و حتی جزئی، به میان آورد؟ این اشخاصی که اینقدر از جانب مردم ایران به بیگانه نامه مینویسند و پیام تقاضای فشار حداکثری میدهند، از کی مجوز گرفتهاند؟ چرا تاجزاده چنین اجازهای به خودش نداده است؟ از حکومت میترسد یا باور به آویزان شدن به بیگانه ندارد؟ کی به شما وکالت داده است از جانب ایرانیان حرف بزنید؟ هدف نهایی از این آویزان شدنها جایزه گرفتن است یا چیزی دیگر؟
و پرسشهای حاشیهای: چرا سخنگویان فهیم که در جبهه مردم صدای بلند و فالوئر دارند درست در همان لحظهای که باید، از حرف زدن درباره این اشخاص واهمه دارند؟ آنها را قابل نمیدانند؟ از واکنش لشگر عوام و از دست دادن فالوئر میترسند؟
و مردم چه؟ آیا کسی پیدا شد به آن زن نروژی اعتراض کند که گفته بود به این برنده نوبل جایزه میدهیم چون رهبر انقلاب زن زندگی آزادی است؟ صدا از کسی در آمد که به چه حقی برای مردم ایران رهبر تراشی میکنید؟
مجموعه این پرسشها در برابر همه ما قرار دارد و از هر کس به سهم خودش پاسخ میطلبد. از آدمهای ظاهر بین نادان انتظار نمیرود، ولی همه کسانی که نگران آینده کشور خود هستند باید درباره آنها اندیشه کنند... اندیشه کنند و با صدای بلند حرف بزنند.
@Ellinne
👌5👎1