.
یک رنگ،
یک چهره،
یک صدا،
یک عطر،
....
پرتاب میشوم به
فرسنگها فرسنگ آنسوتر
جایی عمیق و عجیب در خاطرات؛
آن چهره‌ها،
آن همه تلخی‌های نفس‌گیر
انگار زنده می‌شوند
انگار دوباره
همهمه‌ی بی‌وزنِ سئوال‌های تکراری،
درون سرم دور می‌زنند؛
باد می‌وزد
و سردی یخ‌بسته‌ای روی گونه‌ام،
می‌گوید، اشکی
ناخواسته فروریخته است... بهاره قادری
۲۶ بهمن ماه ۱۳۹۸

ویدیوی بسیار زیبا و خلاقانه‌ی آهنگ Whale از گروه Iday
حجم: 9 مگابایت

با موزیکخانه همراه باشید
@MusicKhaane

دیشب در رویاهایم
پرنده‌ای پرکشید
درست از کنارِ صورتم؛
پرنده‌ی زیبایی بود،
ظریف و سبک‌بال.
دور که می‌شد نگاهم کرد،
برایش دست تکان دادم،
رفت و برنگشت...
و قصه‌ی بودن به پایان رسید.
۲۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۸

صدای پایت چقدر لطیف است،
دختر زیبایِ خوش‌رویِ سال...
منتظریم،
بردار لحاف سنگین زمستان را از سر
لبخند که بزنی،
دنیا از شوقت مست می‌شود!

۲ اسفند ۱۳۹۸
بهاره قادری

آمیخته با بهار
یادت را مرور می‌کنم
من مثل بهار هر سالم
مثل بهار پارسال
مثل بهاری از هزاران سال پیش
مثل بهار هزار سال بعد،
بهار، بهار است
حتا اگر دلش خونین باشد،
لبهایش شکوفه‌ می‌کند!
نهم اسفند ماه ۱۳۹۸

رو به پنجره‌ی بسته‌ی اتاقم،
مبهوت ایستاده‌ام؛
جایی برای خنده می‌خواهم،
جایی برای گریه؛
اینجا هوا کم است.
بیا حرفی بزن،
برایم از بلوط و زاگرس و بارانش بگو...
من دلم میان این قفس گرفت!
تو کجای دنیا مشغولی که صدایم را نمی‌شنوی؟!
مگر دستهایم راه را اشتباه رفته‌اند؟!
مگر دیدگانم مسیر آسمانت را گم کرده‌اند؟!
من که با صد زبان ترا می‌خوانم
چرا "بنگر، مرا ببین" ات را نمی‌شنوم؟!
خسته‌تر از زنجیر بسته شده بر پای اسیران،
بی رمق تر از در‌های سرد و سنگین زندان،
من منتظرم با بهار؛
دنیا، با رختی نو،
عروسی چشمه و کوه را
با نوای کمرکولی‌ها تبرک کند!
من منتظرم...
منتظرم نگاهم کمی...!
۱۴ اسفند ۱۳۹۸
بهاره قادری

طریق درست عشق ورزیدن همین بود
بی هراس
بی حد و مرز
بی اندیشەی فردا
و سپس بی پشیمانی...

جولین بارنز
هیاهوی زمان

دخیل بسته‌ی درختی بی‌برگ
انتظار می‌کشم تو را
دل‌گرم گذار از سردی این روزها بودیم
در تدارک خاطره‌سازی‌های دوباره
و زمستان انگار بهمن‌وار برگشت به روزگارمان!
مهم نیست...
تو جوانه‌ی بلوطی را مانی که بی‌پرواست
که می‌روید بی ترس از خشکی خاک
تو سبزی
تو سبزِ سبزی!
۲۲اسفند ۱۳۹۸

.
سبز کردم زندگیمو
با قلم مویی بهاری
با دلی که درد داره وُ
میزنه به بی خیالی
همه جا رو گل می‌کارم
روی هر طاقچه و بالکن
یه نشونه هر جایی هست
واسه‌ لمس کردن بارون
نم نمای پر نشاطش
پر بشه تو خونه‌ی ما
جایی باشه واسه موندن
واسه خوشبختی دلها

بهاره قادری
۲۸ اسفند ۱۳۹۸

بهار آمد...
بیا جوانه‌وار بروییم
ببالیم و شروع کنیم از نو
که نوروز را معنا باشیم
نوروز۱۳۹۹ خجسته

یک روز ما هم تمام می‌شویم،
یکی می‌شود آب،
یکی هم درخت،
نمی دانم کی؟ کجا؟
حتما روزی
کسی از چشمه‌ای مینوشدمان،
زیر سایه‌مان می‌خوابد،
و ما غرق شوق می‌شویم
از جاری شدن در زندگیِ دوباره‌مان!
#بهاره_قادری
۱۱فروردین ۱۳۹۹

@Enhenayevaght

و عشق حتما
جایی میان برگهای نیلوفر
و سطح براق آب،
کنار خواب آرام ماهی‌های قرمز،
سرایی دارد،
شکننده و لطیف؛
آنقدر ظریف که یک تلنگر نابه‌جا
آوارش می‌کند به عمق آب
و ماهی‌ها حتما خوب می‌دانند
چطور باید عاشقی کرد زیر آب...
#بهاره_قادری

دیوارهای بلندی کشیده‌ایم،
میان بودن‌هایمان،
آنقدر که دیگر صدا به صدا نمی‌رسد،
که صدای احتضار دلهای غمزده‌مان
به جایی نمی‌رسد
ما عشق را میان نبایدهایمان کشتیم!
#بهاره_قادری

یک روز
یک دفعه
انگار خیلی زود
دیر شد...!
و تو و من دیگر ما نشدیم!

۱۳فروردین ۱۳۹۸

🎼قطعه‌ "سرنوشت"
🎙با صدای "همایون شجریان"
🎹کاری از انوشیروان روحانی

⚡️این قطعه امروز منتشر شده است.

🆔@MusicKhaane

دیروز،
از پس هزار لایه خاطره، ‌
یادت مثل یک شقایق سرخ،
میان جانم رویید...
دلتنگی را که نمی‌شود فرو خورد؛
می‌شود؟!
نمی‌دانی چقدر
دلتنگ سنگ به سنگ کوهت شده‌ام
نمی‌دانی چقدر
بی‌قرار برگ به برگ بلوط‌هایت شده‌ام
زاگرس قشنگم
زاگرس زیبای من...
دلتنگم...
۲۲فروردین ماه ۱۳۹۹
Nاُمین روز از روزهای قرنطینه‌ای نفس گیر

دلم اندازه جوانه‌های روییده بر تن بلوطهای سربلند،
اندازه‌ی بابونه‌های رسته بر تن دشتها،
اندازه‌ی چشمه‌های روان بر تن کوه‌ها؛
تنگ است برای زاگرس زیبایم!
۲۷ فروردین ۹۹
روزهای سخت قرنطینه
بهاره قادری

و من دلتنگ تلاقی آبیِ عاشقِ آسمان و دستهای سخاوتمند خاکم!
بیست و هفتم فروردین ۹۹
روزهای سخت قرنطینه
بهاره قادری

قبیله‌ی موج‌ها آشنایند،
می‌آیند... آرامش ساحل را به هم می‌زنند
و می‌روند.
می‌دانند هیچ موجی نمانده،
می‌دانند ماندن یعنی مرگِ موج!
اما می‌آیند...
و آشوب می‌کنند، آرامش ساحل را!
بهاره قادری
یکم اردیبهشت هزار و سیصد و نود و نه

⛰⛰
بگذار برویم
در دل سنگِ روزگار
اینجا هنوز خورشید
داغ و درخشان است
اینجا هنوز دستهای خیس باران
جاریست
اینجا هنوز امید
زنده است!
بگذار برویم... بهاره قادری
دوی اردیبهشت ۱۳۹۹