تجمع دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد برای آزادی امین پورفرهنگ

امروز، دوشنبه ۲۰ بهمن‌ماه، در پی فراخوان دانشجویان برای آزادی امین پورفرهنگ، دانشگاه فردوسی مشهد صحنه تجمعی گسترده شد.

از ساعات اولیه صبح، ورود دانشجویان مقطع کارشناسی به دانشگاه ممنوع اعلام شد، اما از حوالی ساعت ۱۲، با وجود حضور گسترده نیروهای حراست و امنیتی و تلاش برای متفرق‌کردن آنان، دانشجویان ایستادگی کردند و تجمعی منسجم شکل گرفت.

حدود ۳۰۰ دانشجو از دانشکده‌های مختلف حضور داشتند و بر شمار جمعیت به مرور افزوده می‌شد. دانشجویان با صدایی رسا خواستار آزادی فوری امین پورفرهنگ شدند و یاد و نام شهدای راه أزادی پارسا صفار و محمدمهدی سالاری را گرامی داشتند.

مسئولان دانشگاه با استناد به هماهنگی با دادستان بجنورد وعده دادند که وضعیت امین پورفرهنگ ظرف سه روز مشخص خواهد شد، اما دانشجویان بارها با وعده‌های مشابه مواجه شده‌اند و اعتمادی به حکومت و سیستم حکومتی باقی نمانده است.

دانشجویان هشدار دادند: در صورت کوچک‌ترین آسیب یا اتفاق برای امین پورفرهنگ، موج بعدی تجمعات بسیار گسترده‌تر و کوبنده‌تر خواهد بود. این تجمع نه یک درخواست بلکه یک مطالبه قاطع و غیرقابل عقب‌نشینی است.

ویدیوها و تصاویر، با افکت‌های صوتی و تصاویر محو شده، برای حفاظت از امنیت دانشجویان، صدای آنان را به مردم می‌رساند.

@Eterazebazar

برای ثبت در تاریخ

روایتی از یک پرستار

ثمین رستمی، ۴۲ ساله؛
مادرِ دو فرزند و پرستارِ بیمارستان آرامِ کرج.

۱۸ دی، مهرویلای کرج.
به روایت شاهدان، او برای تماشا نیامده بود.
وقتی دختری را زیر ضرب‌وجرح دید، جلو رفت—برای کمک، برای نجات.

می‌گویند همان‌جا، از پشت هدف گلوله قرار گرفت.

پرستاری که سال‌ها کنار تخت بیماران ایستاد تا جان نجات بدهد،
در خیابان جانش را از دست داد.

گفته می‌شود حتی خواهرانش که خود را به او رساندند نیز با خشونت روبه‌رو شدند و آسیب دیدند.

نام‌ها فقط اسم نیستند؛
هر نام، یک زندگی است—یک خانواده، دو فرزند، سال‌ها کار و امید.
پشت هر خبر کوتاه، سرگذشت یک انسان ایستاده است.
هر جان، سند جنایت.
نه پاک می‌شود، نه فراموش.
این حساب، روزی تسویه خواهد شد.

@Eterazebazar

#ارسالی
بیانیه دانشجویان دامپزشکی

@Eterazebazar

گزارش از بازداشت شماری از پرستاران در پی اعتراضات دی‌ماه

دبیرکل خانه پرستار، اعلام کرد که در جریان اعتراضات دی‌ماه تعدادی از پرستاران بازداشت شده‌اند، اما به گفته او آمار دقیقی از تعداد بازداشت‌شدگان در دست نیست.

او با اشاره به نبود پیگیری مؤثر افزود: «نهادهایی که باید در حمایت از این افراد اقدام کنند، عملاً کنار کشیده‌اند و تاکنون هیچ روند مشخص و شفافی برای بررسی وضعیت پرستاران بازداشتی ارائه نشده است.»

به گفته شریفی‌مقدم، بازداشت‌ها محدود به یک زمان یا یک شهر نبوده و پرستارانی در اصفهان، تهران و برخی شهرهای دیگر نیز بازداشت شده‌اند. او تأکید کرد که این بازداشت‌ها تنها به روزهای نخست اعتراضات محدود نمانده و در روزهای بعد نیز ادامه داشته است؛ به‌طوری‌که به گفته او، «هفته گذشته نیز یک پرستار شاغل در مرکز پرستاریِ در منزل بازداشت شده است.»

@Eterazebazar

ادامه اعتصاب کارگران پالایشگاه دهم پارس جنوبی در ششمین روز

امروز سه‌شنبه ۲۱ بهمن‌ماه، کارگران پالایشگاه دهم مجتمع گاز پارس جنوبی برای ششمین روز متوالی در اعتراض به وضعیت شغلی و معیشتی خود دست به اعتصاب زدند.

بر اساس گزارش‌ها، نامناسب بودن شرایط رفاهی، تراکم بالای خوابگاه‌ها، افزایش هزینه اجاره مسکن، پرداخت نشدن برخی مزایا از جمله حق کمپ یا خوابگاه، و همچنین نواقص جدی در محاسبه و پرداخت کامل اضافه‌کاری از مهم‌ترین دلایل این اعتراض عنوان شده است.

کارگران پیش‌تر اعلام کرده بودند که به جای رسیدگی به مطالبات، با تهدید مواجه شده‌اند. به گفته آنان، مسئولان هشدار داده‌اند در صورت ادامه اعتصاب، علاوه بر اعمال کسورات در اضافه‌کاری، محدودیت‌ها و فشارهای بیشتری نیز اعمال خواهد شد.

@Eterazebazar

دو قولوب شیرکاکائو: ۴۰ هزار تومن
نه لوکس شده، نه خاص؛ فقط گرون شده.
این گرونی اتفاق نیست؛
حاصل بی‌کفایتی، غارت و بی‌اعتنایی به مردمه.

@Eterazebazar

۲۲ بهمن؛ نمایش اجباری، نه حضور مردمی

وقتی شخصِ اول حاکمیت خودش مجبور می‌شود برای ۲۲ بهمن فراخوان بدهد،
یعنی قافیه تنگ شده؛
یعنی مردم دیگر در صحنه نیستند
و اتوبوس و حاضروغیاب جای «حمایت مردمی» را گرفته است.

در بسیاری از اداره‌ها صریح گفته‌اند:
صبح سرِ کار حاضر شوید، مدارک همراه داشته باشید،
با اتوبوس به راهپیمایی می‌روید
و با همان اتوبوس برمی‌گردید؛
تا کسی راهش را جدا نکند.

این اسمش حضور نیست؛
اجبار است.

۲۲ بهمن امسال،
مقاومت یعنی نرفتن.
یعنی حتی برای نان هم از خانه بیرون نیامدن.
یعنی خیابان خالی،
تا دروغِ «پشتیبانی مردمی» فروبریزد.

مردم دیگر شریک خون جوانان این سرزمین نمی‌شوند.
حاکمیت هر کاری بکند،
این نمایش بدون مردم است.

در ادامه‌ی قیام دی‌ماه، باید این مسیر را ادامه داد؛
خامنه‌ای و جنایت‌هایش را رسوا کرد
و به جهان نشان داد این حکومت هیچ پایگاه اجتماعی ندارد
و تنها با سرکوب به بقای خود ادامه می‌دهد.

خیابان خالی، پاسخ روشن ماست.


@Eterazebazar

وقتی قیمت خودرو از رؤیای جوان‌ها جلو می‌زند

خوش به حال سرمایه‌دارها و «از ما بهتران»…
برای آن‌ها فرقی نمی‌کند قیمت ماشین چقدر بالا برود؛ پول برایشان عددی بیش نیست.
اما برای جوانی که سال‌ها کار می‌کند تا شاید یک روز صاحب یک ماشین معمولی شود، این اعداد یعنی نابودی رؤیاها.

دناپلاس نزدیک دو میلیارد،
اطلسِ به‌اصطلاح «پیشرفته» بالای یک میلیارد،
خودروهایی که تا همین یکی‌دو ماه پیش چند میلیارد ارزان‌تر بودند، امروز با جهش‌های عجیب قیمت روبه‌رو شده‌اند.
مدل‌هایی که سه میلیارد بودند، حالا چهار و پنج میلیارد شده‌اند؛
افزایش‌هایی که با هیچ درآمدی هم‌خوانی ندارد.
سؤال مردم ساده است:
در کشوری که درآمد ثابت است،
چطور باید با این اعداد زندگی کرد؟
این فقط گرانی خودرو نیست؛
این دزدیِ امید است.
وقتی حتی یک ماشین معمولی هم دست‌نیافتنی می‌شود،
یعنی آینده را از جوان‌ها گرفته‌اند—
و حکومتی که آینده می‌دزدد، دیر یا زود با خشم مردم روبه‌رو می‌شود.

@Eterazebazar

گرانی‌ای که نفس مردم را برید

سال قبل می‌گفتیم فقط غر نزنیم، صدا بلند کنیم؛
امروز می‌بینیم قیمت‌ها نه ماه‌به‌ماه، که ساعت‌به‌ساعت عوض می‌شود و از زندگی عادی چیزی نمانده.

نوشابه از ۶۷ شد ۸۷.
پودر لباسشویی از ۵۰ رسید به ۱۲۰.
مایع ظرف و لباسشویی چهارلیتری از ۳۰۰ شد ۶۰۰.
تقریباً همه‌چیز نزدیک به دو برابر—اما حقوق‌ها همان قبلی.

این دیگر «تورم» معمولی نیست؛
فشار مستقیمی است که سفره مردم را هر روز کوچک‌تر می‌کند.

وقتی ساده‌ترین نیازهای خانه هم دست‌نیافتنی می‌شود،
یعنی مشکل فقط قیمت‌ها نیست—
مدیریتی است که هزینه‌اش را مردم با زندگی و آینده‌شان می‌پردازند.
ادامه‌ی این مسیر، یعنی عادی شدنِ فقر؛
و هیچ جامعه‌ای با فقرِ عادی‌شده دوام نمی‌آورد.

@Eterazebazar

می‌گویند بیایید برای نورافشانیِ برج میلاد جشن بگیریم…

اما هنوز زخمِ دی‌ماه تازه است.
هنوز مادرانی هستند که با عکسِ فرزندشان بیدار می‌شوند و با همان عکس می‌خوابند.
هنوز خانه‌هایی هست که صدای خنده از آن‌ها رفته و جایش سکوت نشسته.

در چنین روزهایی، شادیِ دستوری فقط یک «نمایش» است؛
نمایشی برای پنهان کردن اندوهی که در دل جامعه مانده.

همدلی یعنی یادمان نرود چه گذشته،
یعنی به جای هیاهو، کنار داغداران بایستیم.

نه
گاهی نرفتن، بلندترین صداست.
اگر اطراف برج میلاد هستید، امشب در خانه بمانیم؛
امشب نرفتن، یعنی ایستادن کنار داغداران.
بگذاریم خیابانِ خالی سند باشد که هیچ نورافشانی‌ای نمی‌تواند خونِ ریخته و دلِ داغدار را پنهان کند.


@Eterazebazar

افزایش سرسام‌آور قیمت تایر موتورسیکلت

قیمت تایرهای موتورسیکلت حتی برندهای ایرانی مثل «یاسا» در مدل سایز ۱۳۰، تنها در چند ماه از ۲ میلیون تومان به حدود ۴ میلیون تومان جهش کرده است.

تایرهای وارداتی (قاچاق از هند، تایلند و…) وضعیت بدتری دارند؛ قیمت‌ها از ۴ میلیون تا ۱۳ میلیون تومان بالا رفته‌اند، و حتی یک دقیقه هم ضمانت رسمی ندارند.

این جهش‌های بی‌رویه، فشار مستقیم روی زندگی روزمره موتورسواران وارد می‌کند و دسترسی به وسایل نقلیه شخصی را برای بسیاری غیرممکن می‌سازد.

سؤال ساده مردم: در کشوری که درآمدها ثابت است، چگونه می‌توان با این قیمت‌ها زندگی کرد؟

@Eterazebazar

وضیعت بازار شب عید

صنف ما چون عمده ست شب عید ماست برج ده و یازده است.
این بازار شب عید نگاه کن یک زمان اینجا صف بود واسه خالی کردن.

@Eterazebazar

بازار شب عید زیر فشار نوسان دلار و گرانی سرسام‌آور

💵 دلار آمریکا: 163,550 تومان
💶 یورو: 194,890 تومان
💵 دلار کانادا: 123,540 تومان
🟢 درهم امارات: 44,940 تومان
💰 تتر: 164,650 تومان

این اعداد فقط آمار نیستند؛ واقعیتی هستند که زندگی روزمره مردم و کسبه را فلج کرده است.
وقتی نرخ ارز و قیمت کالا هر ساعت بالا و پایین می‌رود، هیچ تصمیم اقتصادی مطمئنی نمی‌توان گرفت.

کاسب نمی‌داند فردا چه قیمتی باید بفروشد، مردم نمی‌دانند امروز چه بخرند، و نتیجه این می‌شود:
بازار شب عید، خالی و بی‌جان؛ رکود، تعطیلی و ضرر برای همه.
بحران اقتصادی تنها در جداول و نمودار نیست؛ روی سفره مردم نشسته است.

@Eterazebazar

۲۲ بهمن؛ نمایش اجباری، نه حضور مردمی

وقتی شخصِ اول حاکمیت خودش مجبور می‌شود برای ۲۲ بهمن فراخوان بدهد،
یعنی قافیه تنگ شده؛
یعنی مردم دیگر در صحنه نیستند
و اتوبوس و حاضروغیاب جای «حمایت مردمی» را گرفته است.

در بسیاری از اداره‌ها صریح گفته‌اند:
صبح سرِ کار حاضر شوید، مدارک همراه داشته باشید،
با اتوبوس به راهپیمایی می‌روید
و با همان اتوبوس برمی‌گردید؛
تا کسی راهش را جدا نکند.

این اسمش حضور نیست؛
اجبار است.

۲۲ بهمن امسال،
مقاومت یعنی نرفتن.
یعنی حتی برای نان هم از خانه بیرون نیامدن.
یعنی خیابان خالی،
تا دروغِ «پشتیبانی مردمی» فروبریزد.

مردم دیگر شریک خون جوانان این سرزمین نمی‌شوند.
حاکمیت هر کاری بکند،
این نمایش بدون مردم است.

در ادامه‌ی قیام دی‌ماه، باید این مسیر را ادامه داد؛
خامنه‌ای و جنایت‌هایش را رسوا کرد
و به جهان نشان داد این حکومت هیچ پایگاه اجتماعی ندارد
و تنها با سرکوب به بقای خود ادامه می‌دهد.

خیابان خالی، پاسخ روشن ماست.


@Eterazebazar

شعارهای ضدحکومتی در شب ۲۲ بهمن

شب ۲۲ بهمن ۱۴۰۴،
گلشهر کرج شاهد سر دادن شعارهای صریح ضدحکومتی از سوی شهروندان بود.

@Eterazebazar

تهران، امشب ۲۱ بهمن.
در حالی‌ که حکومت با آتش‌بازی و نورافشانی دنبال «جشن» است،
صدای شعار مرگ بر خامنه‌ای از محله‌ها شنیده می‌شود.

این شهر هنوز در سوگ دی‌ماه است.
زخم‌ها تازه‌اند.
مادرانی هستند که با عکس فرزندشان بیدار می‌شوند و با همان عکس می‌خوابند.

جشنِ تحمیلی، واقعیت خیابان را عوض نمی‌کند.
زیر آتش‌بازی، خشم و اندوه یک جامعه جریان دارد.

@Eterazebazar

ساعت ۹ شب:
می‌گفتند هم‌زمان با آتش‌بازیِ سالروز ۲۲ بهمن، از پنجره‌ها و پشت‌بام‌ها صدای شعارهای اعتراضی بلند شده.

وقتی جشن را با نور و صدا تحمیل می‌کنند،
خیابان با صداهای خودش جواب می‌دهد.

در چنین روزهایی، «شادیِ دستوری» بیشتر شبیه یک نمایش است؛
نمایشی برای پوشاندن اندوه و خشمی که هنوز در دل مردم مانده.

همدلی یعنی فراموش نکنیم چه گذشته،
یعنی به‌جای هیاهوی ساختگی، کنار داغداران بایستیم—
چون حافظه‌ی یک جامعه با آتش‌بازی پاک نمی‌شود.

@Eterazebazar

ساعت‌های شب، هم‌زمان با آتش‌بازیِ حکومتی،
پیام‌ها یکی‌یکی رسید: از محله‌های مختلف صدا بلند شده؛
مردم از پشت پنجره‌ها و بالکن‌ها شعار می‌دهند.

قرار بود «جشن» باشد،
اما پاسخ شهر چیز دیگری بود.
وقتی شادی را تحمیل می‌کنند،
اعتراض راه خودش را پیدا می‌کند.

در روزهایی که زخم‌ها هنوز تازه‌اند،
آتش‌بازی نه شادی می‌آورد، نه فراموشی.
همدلی یعنی به یاد بیاوریم چه بر سر این جامعه آمده
و به‌جای همراهی با نمایش‌ها،
کنار داغدارانی بایستیم که هنوز صدایشان شنیده نشده است.

@Eterazebazar