«پول کارت‌خوان‌ها کجاست؟؛ سؤال بی‌پاسخ کاسب‌ها »

یک کاسب بازار می‌گوید:
«۲۷ سال است کاسبم. درخصوص کشیدن کارت میخواستم مطلبی رو عرض کنم چندسالی هست که سیستمی بنام شاپرک طراحی کردن که علنادارن ازملت جیب بری میکنن درسنوات گذشته کارت که میکشیدم آنی میومدبحساب ولی الان روز بعدش میادبحساب ایام تعطیل که میره واسه روزای بعدش حالا اینهمه ازحجم پول که توسط کارت خوانها کشیده میشه تواین تایم کجامیره سودشوکی میبره؟؟؟؟اصلا چه لزومی داره شاپرک پولا نگهداره روز بعدواریزکنه. جدیداهم هرمقدارکه کارت میکشی روز بعدشاپرک درصدی رو به عنوان کارمزد برداشت میکنه خدابدونه روزانه چقدبه جیب میزنن ..........

@Eterazebazar

فریاد یک شهروند از گرانی؛ «برای خرید روغن هم باید دو روز کار کنیم»

همین روغن و رب [گوجه‌فرنگی] را به قیمت ۲ میلیون [تومان] خریدم. کدام یک از درد دل‌هایمان را بگوییم؟
از زمانی که شما، آقای پزشکیان، بر سر کار آمدید، ما بیچاره شدیم؛ دچار کمردرد و پادرد شدیم، پیر شدیم، در هم شکستیم و از فشار کار و زندگی دچار آلزایمر شده‌ایم
ما باید دو روز تلاش کنیم تا تنها هزینه خرید یک بطری روغن را به دست آوریم. شما زندگی را به کام تک‌تک مردم تلخ کرده‌اید. این حق مردم نیست؛ این حق مردم نیست
آقای پزشکیان. شما خوشبختی را برای تک‌تک ما به یک رویا تبدیل کردید و مملکت را به نابودی کشاندید.
آیا نگاهی به مردم انداخته‌اید که چه بلایی بر سرشان آمده است؟
آیا نگاهی به سفره‌های مردم کرده‌اید؟ لعنت بر شما و مسئولین؛ لعنت بر شما و مسئولین»

@Eterazebazar

بازنشستگان؛ سود سپرده‌ها کجاست؟

بازنشستگان از تأخیر یا مشکل در پرداخت سود سپرده‌های خود در بانک صادرات گلایه دارند و می‌گویند پولی که برای گذران زندگی روی آن حساب کرده‌اند، به‌موقع در اختیارشان قرار نمی‌گیرد.
یکی از بازنشستگان می‌گوید: «ما سال‌ها کار کردیم و امروز همین مبالغ اندک برای هزینه‌های زندگی‌مان اهمیت دارد. وقتی پرداخت سود هم با مشکل مواجه می‌شود، فشار بیشتری به خانواده‌ها وارد می‌شود.»

@Eterazebazar

کالابرگ یک میلیون تومانی؛ سفره‌ای که کوچک‌تر از همیشه شده است

اگر قرار باشد یک خانوار با یک میلیون تومان کالابرگ ماهانه خرید کند، سهم هر کالا به این اندازه می‌رسد:
🥛 شیر: ۱.۴ لیتر
🥩 گوشت قرمز: فقط ۱۶ گرم!
🛢 روغن مایع: ۸۰ گرم
🍚 شکر: ۲۱۰ گرم
🧀 پنیر: ۹۰ گرم
🥚 تخم‌مرغ: ۱۴۵ گرم
🍝 ماکارونی: ۴۳۵ گرم
حبوبات: ۷۰ گرم
🥬 سبزی: ۳.۷ کیلوگرم
🥣 ماست: ۴۰۰ گرم
🍗 مرغ: ۱۶۰ گرم
🍚 برنج: ۲۱۵ گرم
🍎 میوه: ۹۰۰ گرم
این اعداد فقط چند رقم روی کاغذ نیست؛ تصویر کوچک شدن سفره‌ای است که هر روز زیر فشار گرانی، کوچک‌تر می‌شود.
وقتی کالابرگ حتی توان تأمین مقدار ناچیزی از مواد غذایی یک خانواده را ندارد، سؤال این است: با این درآمد و این قیمت‌ها، مردم چگونه باید زندگی کنند؟

@Eterazebazar

فلاکت دیگر یک آمار نیست؛ واقعیت زندگی مردم است.

فلاکت در ایران دیگر یک عدد روی کاغذ یا میانگین قابل پنهان شدن در گزارش‌های رسمی نیست. در تیر ۱۴۰۵، فاصله شاخص فلاکت میان ایلام و تهران به ۳۷.۱ واحد رسیده؛ فاصله‌ای که فقط اختلاف دو استان نیست، بلکه اختلاف در کیفیت زندگی، فرصت‌های شغلی و توان معیشت مردم را نشان می‌دهد.
وقتی شاخصی که هم‌زمان تورم و بیکاری را اندازه می‌گیرد، چنین شکافی را ثبت می‌کند، یعنی رنج اقتصادی در سراسر کشور یکسان نیست و برخی استان‌ها زیر فشار بسیار سنگین‌تری قرار دارند.
فلاکت دیگر یک شاخص اقتصادی نیست؛ واقعیتی است که مردم هر روز آن را در سفره‌های کوچک‌تر، قدرت خرید کمتر و آینده‌ای نامطمئن لمس می‌کنند.

@Eterazebazar

۲۶۰۰ میلیارد تومان برای تبلیغات؛ پول فولاد مبارکه کجا هزینه شد؟

بر اساس صورت‌های مالی منتشرشده، شرکت فولاد مبارکه اصفهان در سال گذشته حدود ۲ هزار و ۶۰۰ میلیارد تومان تحت عنوان هزینه تبلیغات، آگهی و مطبوعات پرداخت کرده است.
همچنین در همین دوره، بیش از ۴۷۴ میلیارد تومان نیز با عنوان سهم اتاق بازرگانی (سه در هزار و چهار در هزار) به اتاق بازرگانی پرداخت شده است.

این ۲۶۰۰ میلیارد تومان دقیقاً به کدام رسانه‌ها، خبرگزاری‌ها، مطبوعات و شرکت‌های تبلیغاتی پرداخت شده است؟

@Eterazebazar

جاده‌های مرگ، خودروهای ناایمن؛ حاصل سال‌ها بی‌توجهی

تصادف زنجیره‌ای ۱۲ خودرو در محور یاسوج–اصفهان، دست‌کم ۱۹ مصدوم بر جای گذاشت.
هر روز خبر تصادف، هر روز کشته و مجروح؛ انگار جاده‌ها به قتلگاه تبدیل شده‌اند.
وقتی ایمنی جاده‌ها، کیفیت خودروها و مدیریت زیرساخت‌ها سال‌ها نادیده گرفته می‌شود، نتیجه چیزی جز تکرار این حوادث تلخ نیست.

@Eterazebazar

میدان تره‌بار؛ این وسط چه کسی سود می‌کند؟

کشاورز با هزینه‌های سنگین تولید دست‌وپنجه نرم می‌کند.
بارفروش، بار را بدون کمیسیون یا با سود ناچیز رد می‌کند.
خرده‌فروش هم زیر فشار گرما، اجاره، هزینه‌ها و بی‌بازاری هر روز بیشتر ضرر می‌دهد.
از آن طرف، مردم هم به خاطر کاهش قدرت خرید، کمتر از گذشته می‌خرند.
اگر کشاورز سود نمی‌کند، بارفروش سود نمی‌کند، مغازه‌دار سود نمی‌کند و مردم هم توان خرید ندارند، این همه گرانی به جیب چه کسی می‌رود؟
واقعیت این است که رکود فقط گریبان صنف تره‌بار را نگرفته؛ اما چون میوه و صیفی‌جات از اولین کالاهایی هستند که مردم در تنگنای اقتصادی از سبد خریدشان کم می‌کنند، این صنف زودتر و عمیق‌تر آثار کاهش قدرت خرید را احساس می‌کند.

@Eterazebazar

#ارسالی
گزارش از یک آرزوی ساده...

دیشب، میان یک گفت‌وگوی معمولی، جمله‌ای شنیدم که تا مدت‌ها از ذهنم پاک نخواهد شد.
جوانی بیست‌وچند ساله، از خانواده‌ای تحت پوشش کمیته امداد، برای پیدا کردن وامی کوچک تلاش می‌کرد تا مادرش بتواند بدهی‌اش را پرداخت کند.
در میان صحبت‌ها، بی‌مقدمه گفت:
«آرزو دارم فقط یک بار، دست مادرم را بگیرم و با هم برویم قصابی و گوشت بخریم. اگر گوشتی هم خورده‌ایم، نذری بوده یا کسی به ما داده است. تا امروز هیچ‌وقت برای خرید گوشت وارد قصابی نشده‌ایم.»
لحظه‌ای سکوت کردم.
در کشوری که روزگاری گوشت، غذای معمول بسیاری از خانواده‌ها بود، حالا برای بعضی‌ها، رفتن به قصابی به یک رؤیای دست‌نیافتنی تبدیل شده است.
شاید این فقط داستان یک جوان نباشد؛ شاید روایت هزاران خانواده‌ای باشد که در شهرهای کوچک و بزرگ، ماه‌ها و حتی سال‌هاست توان خرید گوشت را از دست داده‌اند.
گاهی تلخ‌ترین واقعیت‌های یک جامعه، نه در آمارهای اقتصادی، بلکه در یک جمله کوتاه پنهان است:
«آرزو دارم فقط یک بار از قصابی گوشت بخرم...»

@Eterazebazar

۶۰ روز بلاتکلیفی؛ هزینه‌ای که مردم می‌پردازند

یک طرف از «توافق ۶۰ روزه» می‌گوید، طرف دیگر از «تفاهم ۶۰ روزه»؛ اما برای اقتصاد، هر دو یک معنا دارند: بلاتکلیفی.
وقتی افق تصمیم‌گیری فقط ۶۰ روز باشد، نه سرمایه‌گذار تصمیم می‌گیرد، نه تولیدکننده برنامه‌ریزی می‌کند و نه مردم امیدی به ثبات دارند.
نتیجه چیست؟
گرانی بیشتر، نااطمینانی عمیق‌تر، از بین رفتن میلیون‌ها فرصت شغلی و مردمی که هر روز بیشتر کار می‌کنند، اما هر روز فقیرتر می‌شوند.
اقتصادی که آینده‌اش ۶۰ روزه باشد، آینده مردمش هم هر روز کوچک‌تر می‌شود.

@Eterazebazar

«بازنشستگی را هم گران کردند!

شرایط جدید بازنشستگی اعلام شد و بر اساس آن، بسیاری از کارکنان باید ماه‌ها بیشتر کار کنند تا بتوانند بازنشسته شوند.
🔹 افرادی که تا ۳ مرداد ۱۴۰۳ بیش از ۲۸ سال سابقه خدمت داشته‌اند، مشمول افزایش سنوات نمی‌شوند.
اما برای سایر کارکنان:
▪️ ۲۵ تا ۲۸ سال سابقه: به ازای هر سال باقی‌مانده تا بازنشستگی، ۲ ماه به سنوات الزامی اضافه می‌شود.
▪️ ۲۰ تا ۲۵ سال سابقه: به ازای هر سال، ۳ ماه اضافه می‌شود.
▪️ ۱۵ تا ۲۰ سال سابقه: به ازای هر سال، ۴ ماه به سنوات الزامی بازنشستگی افزوده می‌شود.
🔹 این افزایش تا رسیدن آقایان به ۶۲ سالگی و خانم‌ها به ۵۵ سالگی ادامه دارد.
🔹 ایثارگران، معلولان، شاغلان مشاغل سخت و زیان‌آور و برخی از بانوانی که پیش از اجرای قانون شرایط بازنشستگی را احراز کرده‌اند، از این قانون مستثنا هستند.
یعنی در شرایطی که بسیاری از کارگران و کارمندان از فشار معیشت، فرسودگی شغلی و مشکلات جسمی گلایه دارند، حالا باید ماه‌ها و حتی سال‌های بیشتری در محیط کار بمانند.

آیا حقوق بازنشستگان متناسب با تورم افزایش پیدا کرده که حالا نوبت به افزایش سنوات خدمت رسیده است؟
وقتی بسیاری از بازنشستگان امروز از تأمین ابتدایی‌ترین هزینه‌های زندگی ناتوان‌اند، افزایش مدت کار، بدون اصلاح معیشت، بیشتر شبیه عقب انداختن یک مطالبه است تا حل یک مشکل.

@Eterazebazar

وقتی سامانه قطع می‌شود، هزینه‌اش را بیمار می‌دهد

از صبح امروز با اختلال در سامانه‌های نسخه‌نویسی و خدمات بیمه‌ای تأمین اجتماعی، برخی بیماران مجبور شدند دارو و خدمات درمانی را به‌صورت آزاد دریافت کنند.
بسیاری از مراجعه‌کنندگان که از این اختلال خبر نداشتند، برای جلوگیری از معطلی ناچار شدند هزینه‌هایی چند برابر پرداخت کنند؛ هزینه‌هایی که گفته می‌شود ممکن است پس از رفع مشکل قابل بازگشت نباشد.
سؤال بیمه‌شدگان این است:
اگر مشکل از سامانه و زیرساخت است، چرا باید هزینه آن را بیمارِ گرفتار و کم‌توان پرداخت کند؟

@Eterazebazar

دامداری به مرز تعطیلی رسید؛ وقتی تولید دیگر صرفه ندارد

یک دامدار می‌گوید:
«هزینه تولید شیر آن‌قدر بالا رفته که دیگر هر تلاشی بی‌فایده است. دیگر گاوها را برای زایمان بعدی تلقیح نمی‌کنم؛ تا زمانی که شیر دارند می‌دوشیم، اما بعد به جای ادامه تولید، برای کشتار آماده می‌شوند.»
گاوهایی که می‌توانستند سال‌ها در چرخه تولید بمانند، حالا به دلیل فشار هزینه‌ها راهی بازار کشتار می‌شوند.

من با این شرایط امکان تولید ندارم، دامداران سنتی با این قیمت نهاده، خوراک و هزینه‌های روزافزون چگونه باید دوام بیاورند؟
وقتی گاوها حذف شوند هم شیر گرانتر میشود هم گاو !
وقتی تولیدکننده ضرر می‌کند، نتیجه فقط تعطیلی یک دامداری نیست؛ یعنی تهدید امنیت غذایی و وابستگی بیشتر به واردات.
دامدار امروز بین ادامه دادن و فروختن سرمایه چندین‌ساله‌اش گیر کرده است.

@Eterazebazar

«قرار بود زندگی کنیم؛ اما سال‌ها فقط زنده ماندیم»
یک روز گفتند جنگ...
یک روز گفتند تحریم...
یک روز گفتند کرونا...
یک روز گفتند تورم...
یک روز گفتند توافق...
و ما سال به سال، آرام‌آرام از زندگی‌مان کم کردیم.
حقوق، جای خود را به یارانه داد.
رفاه، تبدیل شد به کمک معیشتی.
دارایی، خلاصه شد در سهام عدالت.
امنیت شغلی، تبدیل شد به وام ضروری.
و زندگی... تبدیل شد به فقط زنده ماندن.
اول از سفره شروع شد...
گوشت حذف شد،
بعد ماهی،
بعد میوه،
بعد آجیل،
بعد لبنیات...
بعد نوبت چیزهایی رسید که قیمت نداشتند، اما ارزششان بیشتر از هر چیزی بود:
سفر حذف شد.
تفریح حذف شد.
کتاب حذف شد.
درمان و دندانپزشکی تبدیل به آرزو شد.
لباس نو، دیگر برای حال خوب نبود؛
شد فقط برای عید،
بعد برای مراسم،
و بعد فقط وقتی لباس قبلی دیگر قابل استفاده نبود.
مهمانی‌ها کوچک‌تر شد.
خنده‌ها کمتر شد.
رؤیاها عقب رفت.
نسلی که قرار بود خانه بخرد، هنوز مستأجر است.
نسلی که قرار بود آینده بسازد، امروز فقط دنبال تأمین هزینه‌های همین امروز است.
تلخ‌ترین بخش ماجرا فقط فقیرتر شدن نیست؛
تلخ‌تر این است که کم‌کم به نداشتن عادت کردیم...
به اینکه گوشت کالای لوکس باشد.
به اینکه درمان را عقب بیندازیم.
به اینکه سفر فقط خاطره و عکس‌های قدیمی باشد.
به اینکه برای خرید چند کیلو میوه هم حساب و کتاب کنیم.
این فقط از دست رفتن پول نبود...
سال‌های عمرمان رفت.
فرصت‌هایمان رفت.
سلامتی‌مان رفت.
و امیدمان زخمی شد.
و شاید تلخ‌ترین سؤال این باشد:
در تمام این سال‌ها واقعاً زندگی کردیم... یا فقط دوام آوردیم؟

@Eterazebazar

کاسبان در حال سقوط؛ بازار دیگر نفس نمی‌کشد

«خدا به فریاد ما کاسب‌ها برسد... به خدا جنس را با کمترین سود می‌فروشیم، اما باز هم مشتری نیست.»
این فقط درد یک مغازه‌دار نیست.
یک رستوران‌دار می‌گوید:
«اوضاع به‌شدت آشفته است. چند نفر از همکاران قدیمی و موفقم، با وجود سال‌ها سابقه، مغازه‌هایشان را تعطیل کردند. حتی رستوران‌های بزرگ با سالن‌های ۲۰۰ متری هم یکی پس از دیگری کرکره را پایین کشیدند.
بعد از آن‌ها، عده‌ای با امید وارد این شغل شدند، اما بیشترشان حتی یک سال هم دوام نیاوردند و حالا آن‌ها هم در حال جمع کردن کسب‌وکارشان هستند.
کار به جایی رسیده که برای پرداخت اجاره مغازه و خانه، طلاهای خانواده را فروخته‌ایم و باز هم از پس هزینه‌های جاری برنمی‌آییم.»
وقتی کاسب، تولیدکننده، رستوران‌دار و مغازه‌دار همگی از بی‌مشتری بودن و ناتوانی در پرداخت هزینه‌ها می‌گویند، دیگر نمی‌توان اسمش را رکود معمولی گذاشت.
بازاری که مشتری ندارد، یعنی مردم دیگر توان خرید ندارند؛ و این زنگ خطری است که صدایش هر روز بلندتر می‌شود.

@Eterazebazar

کالابرگ یا ورشکستگی کاسب؟ فروش امروز، پول یک ماه بعد؛ نسخه‌ای برای نابودی کسبه

دولت از جیب کاسب خرج می‌کند!
«آقای رئیس‌جمهور، شما می‌گویید پول کالابرگ را یک ماه بعد به حساب کسبه واریز می‌کنید و اسمش را خبر خوش گذاشته‌اید.
اما در این یک ماه، قیمت اجناس هر روز بالا می‌رود. من با چه سرمایه‌ای دوباره همان کالا را جایگزین کنم؟
شما از ما می‌خواهید کالا را امروز تحویل مردم بدهیم، اما پولش را یک ماه بعد بگیریم؛ آن هم در بازاری که قیمت‌ها هر روز تغییر می‌کند و شرکت‌های پخش دیگر مثل گذشته چک‌های بلندمدت قبول نمی‌کنند.
از یک طرف اگر کالابرگ را قبول نکنیم، با تذکر و قانون روبه‌رو می‌شویم؛ از طرف دیگر، اگر قبول کنیم، سرمایه‌مان آب می‌شود.
کسبه هم جزو همین مردم هستند. چرا باید هزینه سیاست‌های دولت را از جیب خودشان پرداخت کنند؟
اگر قرار است ما یک ماه به دولت نسیه بدهیم، چه کسی سرمایه از دست‌رفته ما را جبران می‌کند؟
در حالی که من جنس را به قیمت واقعی می‌فروشم، شرکت‌های تأمین‌کننده که پیش‌تر چک‌های سه ماهه می‌پذیرفتند، اکنون به بهانه شرایط جنگی از دریافت چک خودداری می‌کنند .
تو را به خدا با مردم چنین نکنید؛ شما مردم را به روز سیاه نشانده‌اید . شما که خود را رئیس‌جمهور می‌نامید، در واقع تنها مدیریت تخریب و ورشکستگی کسبه را بر عهده دارید

با این شیوه، نه فقط سفره مردم، بلکه چراغ سوپرمارکت‌ها و مغازه‌های محله هم یکی‌یکی خاموش خواهد شد.»

@Eterazebazar

هرمزگان؛ صف بنزین تمام نمی‌شود، صبر مردم چرا!؟

این روزها در هرمزگان، مردم با صف‌های طولانی مقابل جایگاه‌های سوخت و کمبود کارت‌های آزاد دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
یکی می‌گوید:
«تنها درآمدم مسافرکشی است؛ با این وضعیت نمی‌دانم چطور خرج زندگی‌ام را دربیاورم.»
دیگری می‌گوید:
«سه ساعت در صف ایستادم، اما وقتی نوبتم شد، بنزین جایگاه تمام شده بود.»
شخص دیگری می‌نویسد:
«چون بنزین نداشتم و سوخت جایگاه هم تمام شد، ماشینم را همان‌جا رها کردم.»
مردم می‌پرسند:
امروز که ۱۶ مرداد نیست، چرا بیشتر جایگاه‌ها کارت سوخت آزاد ندارند؟
در گرمای طاقت‌فرسای بندرعباس، مردم باید ساعت‌ها در صف بایستند تا شاید فقط ۱۵ لیتر بنزین بگیرند؛ آن هم در حالی که بخش زیادی از همان سوخت، صرف روشن نگه داشتن کولر خودرو در گرمای بالای ۴۵ درجه می‌شود.
این فقط یک صف بنزین نیست؛ صفی از وقت، اعصاب و معیشت مردمی است که هر روز هزینه بیشتری برای زندگی می‌پردازند.

@Eterazebazar

«بازار از کنترل خارج شد؛ قیمت‌ها دقیقه‌ای عوض می‌شوند»

قیمت‌ها دیگر سالانه تغییر نمی‌کنند؛ دقیقه‌ای عوض می‌شوند!
یک کاسب می‌گوید:
«فروش کالا دیگر از خودِ گرانی هم سخت‌تر شده است. قبلاً قیمت‌ها شاید سالی یک‌بار تغییر می‌کرد، اما امروز هر روز و گاهی هر چند ساعت یک‌بار عوض می‌شود.
بزرگ‌ترین مشکل ما فقط فروش نیست؛ توضیح دادن قیمت‌ها به مشتری است.
مشتری کالایی را برمی‌دارد که قیمت درج‌شده روی آن مربوط به گذشته است، اما قیمت جدید چند برابر شده. هرچه توضیح می‌دهیم که کارخانه یا شرکت پخش قیمت را تغییر داده، باورش برای مردم سخت است.
مشتری فکر می‌کند فروشنده گران‌فروشی می‌کند، در حالی که خود ما هم قربانی همین بی‌ثباتی هستیم.
در بازاری که قیمت‌ها هر لحظه تغییر می‌کند، نه فروشنده آرامش دارد، نه خریدار اعتماد!

@Eterazebazar

هرج‌ومرج و سردرگمی در فرودگاه خمینی
آشفتگی در فرودگاه خمینی؛ روایت مسافران از جمعه ۱۶ مرداد

@Eterazebazar

بنزین هم برای مردم تبدیل به بحران شد

بنزین زدن در ساعت یک بامداد؛ این روزها برای بسیاری از مردم سهند و تبریز به یک واقعیت تلخ تبدیل شده است.
رانندگان می‌گویند بیشتر جایگاه‌ها با کمبود یا نبود کارت سوخت آزاد روبه‌رو هستند و اگر شبانه برای سوخت‌گیری نروند، صبح با این پاسخ مواجه می‌شوند: «سهمیه کارت آزاد تمام شده است.»
در شهر ۱۸۰ هزار نفری سهند فقط ۳ جایگاه سوخت وجود دارد و محدودیت کارت‌های آزاد، مردم را به صف‌های طولانی نیمه‌شب کشانده است.
گزارش‌ها نشان می‌دهد تبریز نیز با مشکل مشابه کمبود کارت آزاد و ازدحام در جایگاه‌ها روبه‌روست.
در کنار این مشکلات، رانندگان از افت کیفیت بنزین نیز گلایه دارند و می‌گویند هزینه تعمیر موتور خودروها به ۵۰۰ تا ۸۰۰ میلیون تومان رسیده است.
یکی از رانندگان می‌گوید:
«دیروز ساعت ۱۱ صبح به چهار جایگاه رفتم تا بالاخره توانستم بنزین بزنم.»

@Eterazebazar