خاکسپاریِ ابراهیمِ دل‌آرام؛ قربانی حکومتِ بی‌عدالت
۲۴ مهر ۱۴۰۴
اینجا «روستای کوه‌بُرد» است، در حومه‌ی غربی دهدشت؛
جایی که فقر، بیکاری و فراموشی، سال‌هاست سایه انداخته‌اند.
اینجا جایی است که حکومت با بی‌تفاوتی و بی‌عدالتی‌اش، نسل‌ها را قربانی کرده است.

ابراهیم دل‌آرام در همین خاک به دنیا آمد، در فقر بزرگ شد، و در بی‌کاری و ناامیدی، به مسیری کشیده شد که انتهایش چوبه‌ی دار بود.
نه تبهکار بود و نه بی‌غیرت — تنها جوانی بود که سهمش از این سرزمین، فقر، گرسنگی و بی‌پناهی شد.
او را اعدام کردند؛ اما مقصر اصلی نه ابراهیم بود، نه فقرش — بلکه حاکمیتی است که با بی‌رحمی و فساد، نان را از سفره‌ی مردم ربوده است.

روستای کوه‌بُرد، تنها چهارصد متر با سدی به همین نام فاصله دارد؛
سدی که سال‌هاست ناقص رها شده، درست مثل وعده‌های این نظام.
مردم تشنه‌اند، زمین خشکیده است، و سدها پر از آب‌اند — اما سهم مردم فقط خاک ترک‌خورده و حسرت است.
در کمتر از بیست کیلومتری‌شان، دو سد عظیم مارون و کوثر برق می‌درخشند،
اما این مردم حتی برای کشاورزی قطره‌ای آب ندارند.
حکومتی که شعار «عدالت» می‌دهد، روستاهایش را تشنه گذاشته و جوانانش را بر دار آویخته است.

هر سه ساعت، یک اعدام.
و امروز، یکی از آن‌ها ابراهیم دل‌آرام بود —
جوانی از کهگیلویه، قربانی فقر، بی‌کاری و حکومتی که هیچ صدای مظلومی را نمی‌شنود.
مردمی که با دست خالی، کنار گور ایستاده‌اند و خشم‌شان را در سکوت دفن می‌کنند.

کهگیلویه سرزمینی پر از منابع و ثروت است،
اما در چنگالِ حکومتی گرفتار شده که می‌سازد تا غارت کند، وعده می‌دهد تا فراموش کند،
و می‌کشد تا بترساند.

ابراهیم دل‌آرام رفت، اما هزاران «ابراهیم» دیگر در سایه‌ی همین ظلم،
در صف فقر، ناامیدی و اعدام ایستاده‌اند.

@Eterazebazar

چهارمین روز اعتصاب ۱۵۰۰ زندانی در قزلحصار؛ فریاد «نه به اعدام» در دل مرگ

🗓 ۲۴ مهر ۱۴۰۴

چهارمین روز از اعتصاب و تحصن گسترده بیش از ۱۵۰۰ زندانی در زندان قزلحصار در حالی سپری می‌شود که صدای «نه به اعدام» از دل سلول‌ها و دیوارهای سرد این زندان، به فریادی ملی تبدیل شده است.

بیشتر این زندانیان که زیر حکم اعدام قرار دارند، با امتناع از دریافت غذا و تحصن جمعی، خواستار توقف فوری اجرای احکام مرگ و لغو کامل مجازات اعدام شده‌اند.

در حالی که این فریادها از درون زندان به گوش می‌رسد، خبرهای تکان‌دهنده‌ای از اعدام‌های پی‌درپی در سراسر کشور منتشر می‌شود.
تنها در روز پنج‌شنبه ۲۴ مهرماه ۱۴۰۴، هشت زندانی از جمله یک زن در زندان‌های دستگرد اصفهان و عادل‌آباد شیراز اعدام شدند.

به این ترتیب، تعداد اعدام‌های رسمی در مهرماه به بیش از ۲۱۰ نفر رسیده است — آماری هولناک که ایران را به یکی از پیشتازان مرگ اجباری در جهان بدل کرده است.

اما واقعیت تلخ‌تر از آمارهای رسمی است؛
زیرا در سکوت رسانه‌ای و پشت دیوارهای زندان‌های کمتر شناخته‌شده، تعداد زیادی از اعدام‌ها به‌صورت پنهانی اجرا می‌شوند، بی‌آنکه نامی از قربانیان در هیچ گزارشی بیاید.

زندانیان قزلحصار در بیانی نانوشته، اعلام کرده‌اند که تا توقف کامل اعدام‌ها به اعتصاب خود ادامه خواهند داد.
فریادشان ساده است و انسانی:
«نه به اعدام – زندگی حق همه است»

@Eterazebazar

فیلمی دیگری از چهارمین روز اعتصاب ۱۵۰۰ زندانی در قزلحصار؛ فریاد «نه به اعدام» در دل مرگ

🗓 ۲۴ مهر ۱۴۰۴

چهارمین روز از اعتصاب و تحصن گسترده بیش از ۱۵۰۰ زندانی در زندان قزلحصار در حالی سپری می‌شود که صدای «نه به اعدام» از دل سلول‌ها و دیوارهای سرد این زندان، به فریادی ملی تبدیل شده است.

بیشتر این زندانیان که زیر حکم اعدام قرار دارند، با امتناع از دریافت غذا و تحصن جمعی، خواستار توقف فوری اجرای احکام مرگ و لغو کامل مجازات اعدام شده‌اند.

در حالی که این فریادها از درون زندان به گوش می‌رسد، خبرهای تکان‌دهنده‌ای از اعدام‌های پی‌درپی در سراسر کشور منتشر می‌شود.
تنها در روز پنج‌شنبه ۲۴ مهرماه ۱۴۰۴، هشت زندانی از جمله یک زن در زندان‌های دستگرد اصفهان و عادل‌آباد شیراز اعدام شدند.

به این ترتیب، تعداد اعدام‌های رسمی در مهرماه به بیش از ۲۱۰ نفر رسیده است — آماری هولناک که ایران را به یکی از پیشتازان مرگ اجباری در جهان بدل کرده است.

اما واقعیت تلخ‌تر از آمارهای رسمی است؛
زیرا در سکوت رسانه‌ای و پشت دیوارهای زندان‌های کمتر شناخته‌شده، تعداد زیادی از اعدام‌ها به‌صورت پنهانی اجرا می‌شوند، بی‌آنکه نامی از قربانیان در هیچ گزارشی بیاید.

زندانیان قزلحصار در بیانی نانوشته، اعلام کرده‌اند که تا توقف کامل اعدام‌ها به اعتصاب خود ادامه خواهند داد.
فریادشان ساده است و انسانی:
«نه به اعدام – زندگی حق همه است»

@Eterazebazar

✊ چکیده‌ای از مهم‌ترین رخدادهای پنجشنبه ۲۴مهر۱۴۰۴


بحران معیشت و فروپاشی اقتصادی

افزایش قیمت گوشت، مرغ، تخم‌مرغ، لبنیات و برنج در سراسر کشور.

شکاف شدید بین نرخ مصوب و واقعیت بازار.

کاهش قدرت خرید مردم و رشد تورم تا مرز فروپاشی طبقه متوسط.

تحلیل‌گران از احتمال دلار ۱۱۰ تا ۱۴۰ هزار تومانی تا پایان سال خبر داده‌اند.

بحران مدیریتی و فساد ساختاری

درخواست عزل فوری وزیر جهاد کشاورزی به دلیل سوءمدیریت در بازار محصولات اساسی.

نمونه‌های متعدد از تصمیم‌گیری‌های شتاب‌زده، بی‌ثباتی در سیاست‌گذاری، و فساد در تخصیص نهاده‌های دامی.

ناکارآمدی سیستم نظارتی و پاسخ‌گویی پایین دولت در قبال گرانی‌ها.

فروپاشی در نظام سلامت و دارو

هشدار شورای عالی داروخانه‌ها درباره کاهش ذخایر استراتژیک دارو.

بحران نقدینگی برای واردات دارو و افزایش چک‌های برگشتی داروخانه‌ها.

خطر کمبود داروهای حیاتی از جمله داروهای ضدسرطان.

اعتراضات و نارضایتی اجتماعی

تجمع بازنشستگان صنعت نفت در اعتراض به وضعیت معیشتی و تبعیض.

اعتصاب ۱۵۰۰ زندانی در قزلحصار علیه اعدام‌ها؛ فریاد «نه به اعدام» در شرایطی که آمار رسمی اعدام‌ها به ۲۱۰ نفر در مهر رسیده.

افزایش نارضایتی‌های عمومی نسبت به گرانی، فساد و بی‌عدالتی.

شکاف میان دولت و مردم

سفرهای نمایشی و گزینشی رئیس‌جمهور، از جمله دوچرخه‌سواری پزشکیان در اصفهان در حالی که مردم از فرو‌نشست زمین، خشکی زاینده‌رود و آلودگی هوا رنج می‌برند.

انتقاد از مدیریت رسانه‌ای دولت و محدودیت شدید دسترسی خبرنگاران به واقعیت‌های میدانی.

نارضایتی از سرکوب و سانسور

مسدود شدن صفحه اینستاگرام خبرگزاری فارس توسط متا به دلیل ارتباط با سپاه.

ادامه حذف و سانسور رسانه‌ها و محدودیت گردش آزاد اطلاعات.

تشدید فقر و محرومیت در مناطق روستایی

گزارش از دهدشت و روستای کوه‌بُرد؛ جوانی که قربانی فقر، بیکاری و بی‌عدالتی شد و به دام اعدام افتاد.

تضاد میان منابع غنی استان کهگیلویه و فقر شدید مردم محلی.

دولت در برابر بحران‌های معیشتی، فساد و بی‌عدالتی، به جای اقدام واقعی، به نمایش و تبلیغات پوچ پناه برده است؛ از سفرهای گزینشی و دوچرخه‌سواری ساختگی تا وعده‌های بی‌پایه.
اما ملت در آستانه انفجار خشم است؛ از زندان قزلحصار تا سفره خالی مردم میناب و داروخانه‌های بی‌دارو در تهران، یک فریاد واحد شنیده می‌شود:

🔹 «ملت بیدار شده و دیگر فریب نمایش را نمی‌خورد؛ فاصله حکومت با مردم، به مرز سقوط رسیده است!»

@Eterazebazar

🟥 ۹۰ درصد مستأجران در فقر: سقف‌ها بالای سر مردم فرو می‌ریزند و دولت فقط نگاه می‌کند!

فقر مستأجران دیگر فقط آمار نیست، فریاد خاموش یک ملت زیر سقف‌های اجاره‌ای است! وقتی کارشناس اقتصاد می‌گوید شدت فقر به ۹۰ درصد رسیده، یعنی نُه نفر از هر ده مستأجر در مرز فروپاشی اقتصادی‌اند.

در حالی که دولت فقط «آمار» می‌دهد و از «راهبرد اصولی» حرف می‌زند، مردم هر روز در جنگ نابرابر با اجاره‌خانه، صاحب‌خانه و بی‌تفاوتی مسئولان تا مرز نابودی می‌روند.

آیا فقر این مردم دیده نمی‌شود؟ آیا فریادهایشان از زیر سقف‌های پوسیده نمی‌رسد؟
دولتی که به جای اقدام، تماشا می‌کند، خودش بخشی از بحران است!

@Eterazebazar

🟥 ساندیس آلوده

فیلمی منتشر شده که نشان می‌دهد همان «ساندیس معروف»ی که سال‌ها در مراسم‌های حکومتی پخش می‌شد، با مواد و آب آلوده تهیه می‌شود — چیزی که می‌تواند انواع بیماری‌ها را منتقل کند.

این تصویر فقط یک هشدار بهداشتی است برای مردم
وبرای کسانی که با وعده‌ی یک نوشیدنی یا بسته‌ی خوراکی به میدان کشانده می‌شوند!
حکومتی که مردمش را «ابزار حضور» می‌بیند،
حتی در کوچک‌ترین چیزها، احترام و ارزش انسان را فراموش کرده است.

فیلم را باید دید، نه فقط برای دانستن خطر یک نوشیدنی،
بلکه برای فهمیدن اینکه وقتی مردم ارزش نداشته باشند، هیچ چیزشان سالم نمی‌ماند

@Eterazebazar

🟥 اینترنت ایران؛ سقوط آزاد در عصر اتصال جهانی!

در دنیایی که کشورها با سرعت نور به آینده می‌تازند، ایران در تاریکی شبکه‌ای فرو رفته که حتی سومالی و مالدیو از آن پیشی گرفته‌اند.
گزارش تازه‌ی اسپیدتست فریاد می‌زند: ایران در اینترنت موبایل با شش پله سقوط به رتبه ۷۵ و در اینترنت ثابت با سرعت تأسف‌بار ۱۹ مگابیت بر ثانیه به جایگاه ۱۴۲ جهان رسیده است!

در حالی که جهان با میانگین سرعت ۱۰۰ مگابیت و بالاتر به سمت تحول دیجیتال می‌رود، مردم ایران باید با اینترنتی دست‌و‌پنجه نرم کنند که حتی برای یک تماس تصویری پایدار کافی نیست.

مسئولان اما به جای پاسخگویی، یا سکوت می‌کنند یا فیلتر می‌زنند — گویی کندی اینترنت، ابزار کنترل است نه نشانه‌ی شکست.
امارات، قطر، سنگاپور، و حتی برزیل آسمان را لمس می‌کنند،
و ما هنوز در تونل تاریک «کندی، محدودیت و سانسور» گیر کرده‌ایم.

این سقوط فقط عدد نیست؛ اعترافی تلخ به بی‌برنامگی و بی‌اعتنایی به مردم و آینده کشور است.

@Eterazebazar

🟥 وعده‌های پوسیده تأمین اجتماعی؛ بازنشستگان میان شرم و خشم!

بازنشستگان کشور، همان‌هایی که عمر و سلامت‌شان را در خدمت این خاک گذاشته‌اند، امروز باید برای گرفتن معوقات ناچیزشان، هر روز وعده تازه‌ای بشنوند!
سازمان تأمین اجتماعی با آب‌وتاب اعلام کرد که از ۲۱ مهر معوقات متناسب‌سازی و افزایش حقوق پرداخت می‌شود،
اما مثل همیشه، قول داد، شروع کرد، و ناتمام گذاشت.

بخشی از بازنشستگان هنوز ریالی از مطالبات خود ندیده‌اند، و پاسخ رسمی هم چیزی جز سکوت و وعده‌ی «به‌زودی» نیست.
این یعنی همان بازی همیشگی با امید و کرامت مردم؛
وعده‌ای برای آرام کردن اعتراض‌ها، نه برای حل مسئله.

وقتی نهادی که باید پناه سالمندان باشد، خود به منبع بی‌اعتمادی تبدیل شود،
دیگر از چه کسی می‌توان انتظار انصاف و عدالت داشت؟
این رفتار فقط تأخیر در پرداخت نیست — توهینی است به سال‌ها خدمت، کار و صبوری.

@Eterazebazar

🟥 میوه‌های طلایی در سفره‌های خالی؛ یک کیلو سیب، قیمتِ شرم حاکمان!

یک کیلو سیب، پنج عدد هلو، چهار موز — جمعاً ۱۹ عدد میوه برای دو نفر، به قیمت یک میلیون تومان!
در کشوری که خاکش طلا می‌زاید، مردمش باید برای یک بشقاب میوه حساب و کتاب کنند.

امروز دعوت یک مهمان یعنی خرج پنج میلیون فقط برای میوه؛
و کارگر با حقوق ۱۲ میلیون تومانی باید انتخاب کند:
بخورد یا نفس بکشد؟ اجاره بدهد یا درمان شود؟ میوه بخرد یا شرم؟

قدرت خرید سقوط کرده، نه از آسمان، بلکه از سیاست‌هایی که سال‌هاست جیب مردم را خالی و سفره‌شان را کوچک‌تر کرده‌اند.
وقتی دولت به جای مهار گرانی، آمار تزئینی می‌دهد،
وقتی نظارت فقط روی کاغذ است،
نتیجه همین است: میوه، کالای لوکس طبقه‌ی فراموش‌شده‌ی مردم.

این وضعیت تصادفی نیست —
محصول مستقیم بی‌تفاوتی و فساد مزمنی است که از بالا تا پایین ریشه دوانده.

@Eterazebazar

🟥 ذخایر استراتژیک ته کشید؛ کشور روی لبه بحران غذایی!

هشدار جدی: ذخایر استراتژیک کشور در مرز فاجعه قرار دارند!
ذرت تمام شده و دیگر ذخایر به کمتر از ۱۰ درصد رسیده‌اند.
مدیرعامل اتحادیه دامداران می‌گوید که ۷ ماه هشدار داده‌اند، اما وزارت جهاد کشاورزی گوش شنوایی نداشته است.

نتیجه؟

گوشت گوساله کیلویی یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان

گوشت گوسفند بیش از یک میلیون تومان

تخم‌مرغ ۳۰ عددی به ۲۰۰ هزار تومان رسیده است.

این اعداد فقط قیمت نیستند، اعلام خطر برای جان و سفره مردمند.
اگر سوءمدیریت ادامه یابد، در دو تا سه ماه آینده تولید کشاورزی به شدت آسیب خواهد دید و کشور با بحران کمبود مواد غذایی مواجه خواهد شد.

این وضعیت تنها حاصل بی‌تدبیری، چشم‌بستن روی هشدارها و مدیریت ناقص است، وگرنه هیچ کشوری با منابع موجود به چنین وضعیتی نمی‌رسد.
مردم باید بدانند که بحران غذایی نه دور از ذهن است و نه قابل انکار.

@Eterazebazar

یاد خاموش‌نشدنی نسل درد و امید
مراسم چهلم شهید راه آزادی مهران بهرامیان پنج شنبه ۲۴مهر در «باغ رضوان» سمیرم اصفهان برگزار شد.
در روزگاری که سکوت، سنگین‌تر از فریاد است، هر مراسم یادبود، فقط بزرگداشت یک انسان نیست؛
بلکه یادآور این حقیقت تلخ است که چقدر زخم بر دل این سرزمین مانده است.

جوانانی که با آرزوهای بزرگ رفتند، پدران و مادرانی که هنوز در انتظار پاسخ‌اند،
و نسلی که بین خشم و دلتنگی، دنبال روزنی از انصاف و حقیقت می‌گردد.

@Eterazebazar

پنجمین روز اعتصاب زندانیان قزلحصار؛ صدای اعتراض از دل مرگ

جمعه ۲۵ مهر، اعتصاب زندانیان زندان قزلحصار کرج وارد روز پنجم شد. صدها زندانی در اعتراض به موج فزاینده اعدام‌ها، همچنان از دریافت جیره غذایی خودداری می‌کنند.

اعتصاب از واحد ۲، سالن‌های ۱ تا ۴ آغاز شده و به سرعت در میان سایر بندها گسترش یافته است. زندانیان در بیانیه‌ای با عنوان «وصیت‌نامه زندانیان قزلحصار» نوشته‌اند:

«به نام خدا، مردم عزیز کشورم، دوستان و آشنایان؛
اکنون که این وصیت‌نامه را می‌نویسیم، هنوز زنده‌ایم، اما در انتظار مرگ.
ما نفس می‌کشیم، اما هر لحظه ممکن است ناممان در فهرست اعدام فردا باشد.
امروز به شما نیاز داریم، پیش از آن‌که دیر شود.»

این حرکت اعتراضی، پژواکی است از دل سلول‌هایی که مرگ در آن نفس می‌کشد؛ فریادی برای شنیده‌شدن پیش از خاموشی.



@Eterazebazar

خانواده بابک شهبازی فریاد «نه به اعدام» سر دادند؛ حمایت از زندانیان اعتصاب غذا در قزلحصار

روز جمعه ۲۵ مرداد ۱۴۰۴، خانواده بابک شهبازی با حضور بر سر مزار فرزندشان، شعار «نه به اعدام» و حمایت از زندانیان اعتصاب غذاکننده در زندان قزلحصار را سر دادند.

بابک شهبازی، که در مهرماه ۱۴۰۴ در زندان قزلحصار اعدام شد، حالا صدای خانواده‌اش و همدردانش به حمایت از زندانیانی بدل شده که در اعتراض به موج اعدام‌ها دست به اعتصاب غذا زده‌اند. این حرکت، نشانه‌ای آشکار از مقاومت خانواده‌ها و افکار عمومی در برابر موج سرکوب و اجرای اعدام‌های گسترده است.

@Eterazebazar

فاجعه دریاچه ارومیه؛ بودجه‌ها دود شد، نگین آذربایجان جان می‌دهد

دریاچه ارومیه، بزرگ‌ترین دریاچه شور خاورمیانه، اکنون در آستانه مرگ کامل قرار دارد. از سال ۱۳۷۴ تاکنون، سطح آب این دریاچه سالانه به‌طور میانگین ۴۰ سانتی‌متر کاهش یافته و امروز بیش از ۳۰ میلیارد مترمکعب آب نسبت به دوران پرآبی خود از دست داده است.

هشت سال از اجرای «برنامه احیای دریاچه ارومیه» گذشته، اما نتیجه چیزی جز خشکی، غبار نمک و پیکری زخمی از آذربایجان نیست. میلیاردها تومان بودجه داخلی و کمک بین‌المللی صرف طرح‌هایی شد که نه برنامه داشتند و نه اراده‌ای برای اجرا. بحران مدیریت منابع آب، از خود خشکسالی پیشی گرفته است.

تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد دریاچه روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شود، در حالی که حکومت تنها نظاره‌گر مرگ تدریجی آن است. گزارش «پیام ما» با عنوان بودجه‌های بی‌نتیجه، دریاچه خشکیده فاش می‌کند که با وجود بیش از ۳۰ هزار میلیارد تومان بودجه تا سال ۱۴۰۲، هیچ‌یک از وعده‌های احیا عملی نشد.

مسئولان محیط‌زیست و مجلس نیز تأیید کرده‌اند که بیشتر این اعتبارات در «مطالعات تکراری و بی‌ثمر» هدر رفته است. جلال محمودزاده، نایب‌رئیس هیئت تحقیق و تفحص مجلس گفته بود:

«ستاد احیای دریاچه ارومیه با وجود دریافت بیش از شش هزار میلیارد تومان اعتبار، عملاً هیچ دستاوردی نداشته است.»

امروز دریاچه ارومیه نه قربانی طبیعت، بلکه قربانی فساد، بی‌برنامگی و بی‌تفاوتی حکومت است؛ بودجه‌ها دود شدند، مردم ماندند و غبار نمکی که بر پیکر زخمی آذربایجان می‌نشیند.

@Eterazebazar

۴۳ سال فراموشی؛ کرمانشاهی که هنوز در میدان جنگ مانده است

از قصرشیرین، از دل غرب زخم‌خورده‌ی ایران می‌نویسم؛
جایی که از پایان جنگ تا امروز، نه جاده‌ای درست دارد، نه بیمارستانی سالم، نه حتی امنیتی برای قدم زدن روی خاکش.

بیمارستان سوسن در سال ۱۳۶۱ ویران شد، و هنوز همان ویرانه است — دیوارهایش فرو ریخته، سقفش پوسیده، و مردمش برای درمان باید ساعت‌ها در جاده‌های ناامن و پر از چاله، خود را به شهرهای دیگر برسانند.
چهل‌وسه سال گذشت، و هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست.

اما درد فقط این نیست.
زمین‌های اطراف قصرشیرین هنوز پر از مین‌های عمل‌نکرده‌اند؛
مین‌هایی که هر سال، پای جوانی را، دست کشاورزی را، یا جان کودکی را می‌گیرند.
سال‌هاست وعده‌ی پاک‌سازی داده‌اند، اما هنوز مردم روی مرگ قدم می‌زنند.

اینجا کرمانشاه است؛ جایی که مسئولان فقط در روزهای سالگرد جنگ یادش می‌کنند و بعد دوباره به فراموشی می‌سپارند.
جایی که زخم‌هایش هنوز تازه‌اند، چون هیچ‌کس برای درمانش قدمی برنداشته.

@Eterazebazar

پنجمین روز اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار؛ فریاد از دل دیوارهای خاموش

در پنجمین روز از اعتصاب غذای گسترده زندانیان زندان قزلحصار کرج، صدای اعتراض از میان دیوارهایی برمی‌خیزد که سال‌هاست شاهد مرگ، سکوت و بی‌عدالتی‌اند.
این زندانیان – عمدتاً محکومان به اعدام – در برابر فشارها، تهدیدها و بی‌اعتنایی مقامات، تصمیم گرفته‌اند تا بدن‌های خود را به سلاحی برای مقاومت و اعتراض بدل کنند.

در جامعه‌ای که «مرگ» به ابزاری سیاسی بدل شده، گرسنگیِ آگاهانه نه از سر ناامیدی، که نشانه‌ای از اراده برای زیستن، برای دیده شدن و برای حق حیات است.
اعتصاب آنان، پژواکی است از دردِ خاموش هزاران انسانی که سال‌هاست در سایه‌ی بی‌صدایی، جان می‌دهند بی‌آنکه شنیده شوند.

@Eterazebazar

قزلحصار؛ دیواری میان زندگی و مرگ

پنج روز از اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار گذشته است.
درون دیوارهایی که سال‌هاست صدای فریاد را در خود خفه می‌کنند، حالا سکوتی دیگر جریان دارد؛
سکوتِ گرسنگی.

زندانیانِ محکوم به اعدام، با بدن‌های نحیف خود،
در برابر سیستمی ایستاده‌اند که هر روز، نام تازه‌ای را برای مرگ صدا می‌زند.
آن‌ها نه سلاح دارند و نه پناه، تنها تنِ خسته‌شان را سپر اعتراض کرده‌اند.

در بندهای قزلحصار، هر نفس یادآور طناب و دار است،
اما این بار، گرسنگی زبان تازه‌ای شده برای فریاد عدالت.
پشت این دیوارها، انسان‌هایی ایستاده‌اند که نمی‌خواهند در سکوت بمیرند.

@Eterazebazar

پنجمین روز اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار

جمعه ۲۵ مهر ۱۴۰۴، اعتصاب غذای گسترده زندانیان زندان قزلحصار وارد پنجمین روز شد. صبح امروز ماموران امنیتی تلاش کردند چند زندانی اعتصاب‌کننده را که لب‌های خود را دوخته بودند، منتقل کنند، اما با مقاومت سایر زندانیان مواجه شدند.

زندانیان اعلام کرده‌اند که اعتصاب خود را ادامه خواهند داد و هیچ‌کس را تسلیم ماموران نمی‌کنند. هدف مقامات زندان قطع ارتباط آنها با فضای بیرون و اعمال فشار و خشونت علیه آنان است.

زندانیان از هموطنان درخواست حمایت کرده و هشدار داده‌اند که وضعیت هر لحظه بحرانی‌تر می‌شود.

@Eterazebazar