کمبود شیرخشک نوزاد؛ تعطیلی کارخانه‌ها و مشکل ارز

رئیس انجمن تولیدکنندگان شیرخشک نوزاد اعلام کرد که روند تخصیص ارز توسط بانک مرکزی همانند گذشته است و این مسئله باعث تعطیلی ۳ کارخانه تولید شیرخشک شده است؛ در حال حاضر تنها ۲ کارخانه فعال هستند.

به گفته وی، تولید ماهانه شیرخشک حدود ۴.۵ تا ۵ میلیون قوطی است، اما با توجه به نیاز کشور، ۱.۵ تا ۲ میلیون قوطی کمتر تولید می‌شود؛ این کمبود عرضه باعث شده بازار شیرخشک با مشکل مواجه شود.

وی افزود: کمبود مواد اولیه و عدم تخصیص کامل ارز ماهانه ۲۵ تا ۳۰ میلیون دلار از سوی بانک مرکزی، علت اصلی این کمبود است.

@Eterazebazar

تداوم قطعی آب در تهران؛ مردم زیر فشار اقتصادی

گزارش‌های مردمی نشان می‌دهد که قطعی آب در بسیاری از مناطق تهران همچنان ادامه دارد.
با وجود اینکه مسئولان از «سیاست افت فشار» می‌گویند، برای بسیاری از خانواده‌ها این سیاست معنایی جز قطع آب شبانه ندارد.

خانه‌هایی که پمپ و مخزن دارند، از قطعی بی‌خبرند، اما کسانی که توان خرید این تجهیزات را ندارند، شب‌ها بدون آب می‌مانند. حتی در برخی مناطق، قطعی آب در ساعات روز هم گزارش شده است.

این وضعیت فشار اقتصادی را بر مردم بیشتر کرده؛ کسانی که مجبورند چند شغل داشته باشند تا نان شب خود را تامین کنند، حالا باید هزینه خرید پمپ و مخزن را هم پرداخت کنند.

قطعی آب نه تنها محدود به کمبود فشار نیست، بلکه زندگی روزمره مردم را مختل کرده و روایت واقعی آن تنها در گفت‌وگو با کسانی مشخص می‌شود که امکان خرید تجهیزات ذخیره آب را نداشته‌اند.



@Eterazebazar

نرخ ارز امروز؛ بلاتکلیفی کامل بازار

دلار آمریکا 🔴: ۱۶۱,۰۰۰ تومان

یورو: ۱۹۰,۳۶۰ تومان

دلار کانادا: ۱۲۰,۹۷۰ تومان

درهم امارات: ۴۴,۳۷۰ تومان

تتر: ۱۶۴,۷۰۰ تومان

با این نوسان‌های لحظه‌ای، سؤال اصلی کاسبان اینه:
چی بخریم؟ چی بفروشیم؟ با چه قیمتی؟

کاسب وقتی نمی‌دونه فردا دلار چند می‌شه،
یا جنس نمی‌خره، یا اگر بخره جرأت فروش نداره.
مردم هم وقتی قیمت‌ها هر ساعت بالا و پایین می‌ره، دست نگه می‌دارن.

نتیجه‌اش واضحه:
رکود، تعطیلی بازار، ضرر کاسب و نابودی بازار شب عید.

بازاری که باید امید و جنب‌وجوش داشته باشه،
دارید با بی‌ثباتی و بی‌تصمیمی کامل خفه‌اش می‌کنید.

@Eterazebazar

حمله مسلحانه به خودروی حامل کارکنان حکومتی در خاش

امروز دوشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۴، ، یک خودروی سواری پژو در مقابل ساختمان یگان تکاوری فراجا در خیابان خمینی شهرستان خاش، توسط افراد مسلح ناشناس متوقف شد.

بر اساس اطلاعات اولیه، در این خودرو سه نفر حضور داشتند:
دو فرد لباس‌شخصی که یکی از آن‌ها از کارکنان دادگستری و دیگری نیروی نظامی معرفی شده، و یک سرباز وظیفه.

گزارش‌ها حاکی از آن است که مهاجمان پس از متوقف کردن خودرو، ابتدا سرباز وظیفه را از خودرو پیاده کرده و سپس دو سرنشین لباس‌شخصی را هدف تیراندازی مستقیم قرار داده‌اند. گفته می‌شود این دو نفر به احتمال زیاد کشته یا به‌شدت مجروح شده‌اند.

سرباز وظیفه پس از وقوع تیراندازی محل حادثه را ترک کرده است.
تاکنون جزئیات بیشتری از هویت مهاجمان یا وضعیت نهایی مجروحان منتشر نشده است.

@Eterazebazar

سقوط آزاد بازار موبایل؛

کاهش حدود ۸۰ درصدی خرید و فروش فقط یک عدد نیست؛
این یعنی مغازه‌های نیمه‌تعطیل، سرمایه‌های خواب‌کرده و کاسب‌هایی که هر روز با استرس کرکره را بالا می‌کشند.

الگوی خرید مردم به‌زورِ فقر تغییر کرده؛
نه از روی انتخاب، بلکه از سر اجبار.

@Eterazebazar

روایت یک خرید روزمره که دیگر عادی نیست

زاهدان.

بیست روز پیش یک کیسه آرد ۴۰ کیلوییِ درجه‌یک را ۱ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان خریدم.
امروز همان را برای مصرف خانه ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان گرفتم.
یعنی در کمتر از سه هفته، بیش از یک میلیون تومان افزایش.

برای بعضی‌ها شاید فقط یک «عدد» باشد،
اما برای خانواده‌ای که هر روز دخل‌وخرج را با حساب و کتاب جلو می‌برد،
یعنی حذف شدن چیزهای دیگر از سفره.

مستمری ماهانه بعضی خانواده‌ها حتی به اندازه خرید یک قلم از مایحتاج هم نمی‌رسد.
وقتی قیمت‌ها این‌طور بالا می‌رود، انتخاب‌ها دردناک می‌شود:
برنج کمتر، لبنیات کمتر، میوه کمتر.

نمونه‌ها کم نیستند:
برنجی که دو ماه پیش ۶۰۰ هزار تومان بود، حالا حدود ۲ میلیون و ۱۰۰.
روغن ۵ کیلویی از ۶۵۰ به نزدیک ۱ میلیون و ۹۰۰.
پنیر ۶۵ هزار تومانی شده ۱۴۵ هزار تومان.
مرغی که تا به سفره برسد، هر روز گران‌تر از دیروز است.

حتی خوراکی ساده مدرسه—دو کیک و یک آب‌میوه—
چیزی که باید یک دلخوشی کوچک برای بچه‌ها باشد،
از ۵۰ هزار تومان رسیده به ۱۰۰ هزار تومان.

این‌ها آمار رسمی نیست.
این‌ها خریدهای واقعی یک خانواده معمولی است.
روایت سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر می‌شوند.

سؤال ساده مردم همین است:
با درآمدهای ثابت و قیمت‌های بی‌قرار،
چطور باید زندگی را ادامه داد؟


@Eterazebazar

ضمن عرض تسلیت به خانواده‌های داغدار

با نهایت تأثر و اندوه، یاد و نام شهدای راه آزادی دی‌ماه ۱۴۰۴ همایون‌شهر را گرامی می‌داریم:

۱- نادر کریمی — فروشان
۲- عبدالرسول حاج باقری — فروشان
۳- حسام شومالی، دانش‌آموز — خوزان
۴- مهندس محمدجعفر پور — ورنوسفادران
۵- امید صفایانی — ورنوسفادران
۶- امیرحسین ندافی — ورنوسفادران
۷- میلاد کوچکی — ورنوسفادران
۸- مهران جهانبخشی — ورنوسفادران
۹- حمیدرضا شاهین — ورنوسفادران
۱۰- ماهان کارگری — خوزان
۱۲- اکبر جمشیدیان — خوزان
۱۳- شهرام صفری — فروشان
۱۴- جواد سامانی — جوی‌آباد
۱۵- محمدمهدی رضایی — آدریان
۱۶- عرفان مومنی، دانشجو — دهنو
۱۷- مسعود کریم، دانش‌آموز — دهنو
۱۸- مهدی سلیمانی — دهنو
۱۹- عباس قاسمی — خوزان
۲۰- نوراله مجیری — خوزان
۲۱- سید حسین هاشمی
۲۲- علیرضا مهدوی — قرطمان
۲۳- پدرام خالویی، دانش‌آموز — خوزان
۲۴- حسین براتی — جوی‌آباد
۲۵- عباس امین‌زاده
۲۶- مصطفی روح‌اللهی — ورنوسفادران
۲۷- کرمعلی اعلایی — ورنوسفادران
۲۸- جعفر اسحاقیان — درچه
۲۹- سید علیرضا موسوی — درچه
۳۰- آیت کدخدایی — اسفریز
۳۱- آرزو عابدی — درچه
۳۲- بهزاد مختاری — اندان
۳۳- صادق عابدی — اندان
۳۴- سیامک خوش‌اخلاق — ورنوسفادران
۳۵- رضا محمدی — جوی‌آباد
۳۶- مهدی عبدالی — قرطمان

این فهرست بخشی از شهدای راه آزادی دی‌ماه ۱۴۰۴ همایون‌شهر است.
از همه عزیزانی که اطلاعات تکمیلی درباره دیگر شهدای این ماه دارند، دعوت می‌کنیم تا در اختیار ما بگذارند تا نام و یادشان نیز ثبت و منتشر شود.

یادشان گرامی و راهشان پررهرو باد.

@Eterazebazar

تجمع دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد برای آزادی امین پورفرهنگ

امروز، دوشنبه ۲۰ بهمن‌ماه، در پی فراخوان دانشجویان برای آزادی امین پورفرهنگ، دانشگاه فردوسی مشهد صحنه تجمعی گسترده شد.

از ساعات اولیه صبح، ورود دانشجویان مقطع کارشناسی به دانشگاه ممنوع اعلام شد، اما از حوالی ساعت ۱۲، با وجود حضور گسترده نیروهای حراست و امنیتی و تلاش برای متفرق‌کردن آنان، دانشجویان ایستادگی کردند و تجمعی منسجم شکل گرفت.

حدود ۳۰۰ دانشجو از دانشکده‌های مختلف حضور داشتند و بر شمار جمعیت به مرور افزوده می‌شد. دانشجویان با صدایی رسا خواستار آزادی فوری امین پورفرهنگ شدند و یاد و نام شهدای راه أزادی پارسا صفار و محمدمهدی سالاری را گرامی داشتند.

مسئولان دانشگاه با استناد به هماهنگی با دادستان بجنورد وعده دادند که وضعیت امین پورفرهنگ ظرف سه روز مشخص خواهد شد، اما دانشجویان بارها با وعده‌های مشابه مواجه شده‌اند و اعتمادی به حکومت و سیستم حکومتی باقی نمانده است.

دانشجویان هشدار دادند: در صورت کوچک‌ترین آسیب یا اتفاق برای امین پورفرهنگ، موج بعدی تجمعات بسیار گسترده‌تر و کوبنده‌تر خواهد بود. این تجمع نه یک درخواست بلکه یک مطالبه قاطع و غیرقابل عقب‌نشینی است.

ویدیوها و تصاویر، با افکت‌های صوتی و تصاویر محو شده، برای حفاظت از امنیت دانشجویان، صدای آنان را به مردم می‌رساند.

@Eterazebazar

برای ثبت در تاریخ

روایتی از یک پرستار

ثمین رستمی، ۴۲ ساله؛
مادرِ دو فرزند و پرستارِ بیمارستان آرامِ کرج.

۱۸ دی، مهرویلای کرج.
به روایت شاهدان، او برای تماشا نیامده بود.
وقتی دختری را زیر ضرب‌وجرح دید، جلو رفت—برای کمک، برای نجات.

می‌گویند همان‌جا، از پشت هدف گلوله قرار گرفت.

پرستاری که سال‌ها کنار تخت بیماران ایستاد تا جان نجات بدهد،
در خیابان جانش را از دست داد.

گفته می‌شود حتی خواهرانش که خود را به او رساندند نیز با خشونت روبه‌رو شدند و آسیب دیدند.

نام‌ها فقط اسم نیستند؛
هر نام، یک زندگی است—یک خانواده، دو فرزند، سال‌ها کار و امید.
پشت هر خبر کوتاه، سرگذشت یک انسان ایستاده است.
هر جان، سند جنایت.
نه پاک می‌شود، نه فراموش.
این حساب، روزی تسویه خواهد شد.

@Eterazebazar

#ارسالی
بیانیه دانشجویان دامپزشکی

@Eterazebazar

گزارش از بازداشت شماری از پرستاران در پی اعتراضات دی‌ماه

دبیرکل خانه پرستار، اعلام کرد که در جریان اعتراضات دی‌ماه تعدادی از پرستاران بازداشت شده‌اند، اما به گفته او آمار دقیقی از تعداد بازداشت‌شدگان در دست نیست.

او با اشاره به نبود پیگیری مؤثر افزود: «نهادهایی که باید در حمایت از این افراد اقدام کنند، عملاً کنار کشیده‌اند و تاکنون هیچ روند مشخص و شفافی برای بررسی وضعیت پرستاران بازداشتی ارائه نشده است.»

به گفته شریفی‌مقدم، بازداشت‌ها محدود به یک زمان یا یک شهر نبوده و پرستارانی در اصفهان، تهران و برخی شهرهای دیگر نیز بازداشت شده‌اند. او تأکید کرد که این بازداشت‌ها تنها به روزهای نخست اعتراضات محدود نمانده و در روزهای بعد نیز ادامه داشته است؛ به‌طوری‌که به گفته او، «هفته گذشته نیز یک پرستار شاغل در مرکز پرستاریِ در منزل بازداشت شده است.»

@Eterazebazar

ادامه اعتصاب کارگران پالایشگاه دهم پارس جنوبی در ششمین روز

امروز سه‌شنبه ۲۱ بهمن‌ماه، کارگران پالایشگاه دهم مجتمع گاز پارس جنوبی برای ششمین روز متوالی در اعتراض به وضعیت شغلی و معیشتی خود دست به اعتصاب زدند.

بر اساس گزارش‌ها، نامناسب بودن شرایط رفاهی، تراکم بالای خوابگاه‌ها، افزایش هزینه اجاره مسکن، پرداخت نشدن برخی مزایا از جمله حق کمپ یا خوابگاه، و همچنین نواقص جدی در محاسبه و پرداخت کامل اضافه‌کاری از مهم‌ترین دلایل این اعتراض عنوان شده است.

کارگران پیش‌تر اعلام کرده بودند که به جای رسیدگی به مطالبات، با تهدید مواجه شده‌اند. به گفته آنان، مسئولان هشدار داده‌اند در صورت ادامه اعتصاب، علاوه بر اعمال کسورات در اضافه‌کاری، محدودیت‌ها و فشارهای بیشتری نیز اعمال خواهد شد.

@Eterazebazar

دو قولوب شیرکاکائو: ۴۰ هزار تومن
نه لوکس شده، نه خاص؛ فقط گرون شده.
این گرونی اتفاق نیست؛
حاصل بی‌کفایتی، غارت و بی‌اعتنایی به مردمه.

@Eterazebazar

۲۲ بهمن؛ نمایش اجباری، نه حضور مردمی

وقتی شخصِ اول حاکمیت خودش مجبور می‌شود برای ۲۲ بهمن فراخوان بدهد،
یعنی قافیه تنگ شده؛
یعنی مردم دیگر در صحنه نیستند
و اتوبوس و حاضروغیاب جای «حمایت مردمی» را گرفته است.

در بسیاری از اداره‌ها صریح گفته‌اند:
صبح سرِ کار حاضر شوید، مدارک همراه داشته باشید،
با اتوبوس به راهپیمایی می‌روید
و با همان اتوبوس برمی‌گردید؛
تا کسی راهش را جدا نکند.

این اسمش حضور نیست؛
اجبار است.

۲۲ بهمن امسال،
مقاومت یعنی نرفتن.
یعنی حتی برای نان هم از خانه بیرون نیامدن.
یعنی خیابان خالی،
تا دروغِ «پشتیبانی مردمی» فروبریزد.

مردم دیگر شریک خون جوانان این سرزمین نمی‌شوند.
حاکمیت هر کاری بکند،
این نمایش بدون مردم است.

در ادامه‌ی قیام دی‌ماه، باید این مسیر را ادامه داد؛
خامنه‌ای و جنایت‌هایش را رسوا کرد
و به جهان نشان داد این حکومت هیچ پایگاه اجتماعی ندارد
و تنها با سرکوب به بقای خود ادامه می‌دهد.

خیابان خالی، پاسخ روشن ماست.


@Eterazebazar

وقتی قیمت خودرو از رؤیای جوان‌ها جلو می‌زند

خوش به حال سرمایه‌دارها و «از ما بهتران»…
برای آن‌ها فرقی نمی‌کند قیمت ماشین چقدر بالا برود؛ پول برایشان عددی بیش نیست.
اما برای جوانی که سال‌ها کار می‌کند تا شاید یک روز صاحب یک ماشین معمولی شود، این اعداد یعنی نابودی رؤیاها.

دناپلاس نزدیک دو میلیارد،
اطلسِ به‌اصطلاح «پیشرفته» بالای یک میلیارد،
خودروهایی که تا همین یکی‌دو ماه پیش چند میلیارد ارزان‌تر بودند، امروز با جهش‌های عجیب قیمت روبه‌رو شده‌اند.
مدل‌هایی که سه میلیارد بودند، حالا چهار و پنج میلیارد شده‌اند؛
افزایش‌هایی که با هیچ درآمدی هم‌خوانی ندارد.
سؤال مردم ساده است:
در کشوری که درآمد ثابت است،
چطور باید با این اعداد زندگی کرد؟
این فقط گرانی خودرو نیست؛
این دزدیِ امید است.
وقتی حتی یک ماشین معمولی هم دست‌نیافتنی می‌شود،
یعنی آینده را از جوان‌ها گرفته‌اند—
و حکومتی که آینده می‌دزدد، دیر یا زود با خشم مردم روبه‌رو می‌شود.

@Eterazebazar

گرانی‌ای که نفس مردم را برید

سال قبل می‌گفتیم فقط غر نزنیم، صدا بلند کنیم؛
امروز می‌بینیم قیمت‌ها نه ماه‌به‌ماه، که ساعت‌به‌ساعت عوض می‌شود و از زندگی عادی چیزی نمانده.

نوشابه از ۶۷ شد ۸۷.
پودر لباسشویی از ۵۰ رسید به ۱۲۰.
مایع ظرف و لباسشویی چهارلیتری از ۳۰۰ شد ۶۰۰.
تقریباً همه‌چیز نزدیک به دو برابر—اما حقوق‌ها همان قبلی.

این دیگر «تورم» معمولی نیست؛
فشار مستقیمی است که سفره مردم را هر روز کوچک‌تر می‌کند.

وقتی ساده‌ترین نیازهای خانه هم دست‌نیافتنی می‌شود،
یعنی مشکل فقط قیمت‌ها نیست—
مدیریتی است که هزینه‌اش را مردم با زندگی و آینده‌شان می‌پردازند.
ادامه‌ی این مسیر، یعنی عادی شدنِ فقر؛
و هیچ جامعه‌ای با فقرِ عادی‌شده دوام نمی‌آورد.

@Eterazebazar

می‌گویند بیایید برای نورافشانیِ برج میلاد جشن بگیریم…

اما هنوز زخمِ دی‌ماه تازه است.
هنوز مادرانی هستند که با عکسِ فرزندشان بیدار می‌شوند و با همان عکس می‌خوابند.
هنوز خانه‌هایی هست که صدای خنده از آن‌ها رفته و جایش سکوت نشسته.

در چنین روزهایی، شادیِ دستوری فقط یک «نمایش» است؛
نمایشی برای پنهان کردن اندوهی که در دل جامعه مانده.

همدلی یعنی یادمان نرود چه گذشته،
یعنی به جای هیاهو، کنار داغداران بایستیم.

نه
گاهی نرفتن، بلندترین صداست.
اگر اطراف برج میلاد هستید، امشب در خانه بمانیم؛
امشب نرفتن، یعنی ایستادن کنار داغداران.
بگذاریم خیابانِ خالی سند باشد که هیچ نورافشانی‌ای نمی‌تواند خونِ ریخته و دلِ داغدار را پنهان کند.


@Eterazebazar