✳️چطور یک ایده خوب برای کسب وکار/ استارتاپ پیدا کنیم؟
اولین قدم برای تاسیس یک استارتاپ پیدا کردن یک نیاز کاربران است که شما بتوانید راهی بهتر از تمام روش‌های موجود برای رفع این نیاز ارائه کنید.
به صورت خلاصه شما باید به دو مساله میزان جدی بودن یک نیاز و میزان مقیاس پذیری آن، دقت کنید.
در این پست به مواردی اشاره کردیم که به شما در انتخاب یک نیاز واقعی کمک کنند:
1⃣ به دنبال نیازهایی باشید که در دنیا برای آن راه حلی پیدا کرده‌اند
احتمالش کم است که ایده ای در ایران پیاده شود و در هیچ کجای دنیا قبل از این اثری از آن نبوده باشد. البته روش پاسخ گویی به نیاز، ممکن است در ایران کاملا متفاوت باشد و یا اینکه هنوز آن نیاز در ایران جدی نباشد. استثناهای اندکی که ممکن است وجود داشته باشد، به رفتارهای انحصاری و مقیاس‌پذیر مردم ایران بر می‌‌گردد ولی من تاکنون مشاهده نکرده‌ام که یک نیاز جدی در مردم ایران وجود داشته باشد که مشابه آن را در هیچ کجای دنیا نتوان دید.
2⃣ حوزه‌های پاسخ گویی به نیاز را در جهان از نظر میزان رشد بررسی کنید.
استارتاپ‌های یک حوزه چقدر سرمایه جذب کرده‌اند، تعداد کارکنان آن استارتاپ‌ها به چه تعداد است، مشخص کنید که آن حوزه چقدر پتانسیل رشد دارد. اینکه حجم سرمایه‌گذاری و رشد استارتاپ‌ها در یک حوزه میزان اندکی است، یک نشانه جدی است و حتما دلیلی داشته است. سایت‌هایی مانند Crunchbase و CBInsight داده‌های بسیار جالبی در این زمینه دارند و می‌‌توانند کمک زیادی انجام دهند.
3⃣نیازهایی که کاربران بابت آن پول میدهند
نیازهایی که کاربران بابت آن پول میدهند در مقابل نیازهایی که فقط زمان خودشان را اختصاص میدهند، نیازهای جدی‌تری هستند. جاهایی که قرار است از طریق تبلیغات یک مدل کسب و کار را بهینه کنید، باید خیلی به داشتن پارتنرهای مرتبط و سرمایه‌گذارانی که در بازار تبلیغات حضور دارند، بیاندیشید
4⃣ بازار آن استارتاپ‌ها را پیدا کنید
آیا بازار مشتری دارند یا بازار کسب و کار؟ مشتریان کسب وکار آنها چه کسانی هستند؟ حیطه‌های نیاز مشتری معمولا نیازهای جدی‌تر و مقیاس پذیرتری هستند ولی ممکن است نیازهای کسب وکاری هم پیدا شود که بتوان با یک راه‌حل مقیاس‌پذیر به آن پاسخ داد
5⃣ مشتریان استارتاپ‌های آن حوزه را بشناسید
رفتاری که در مشتریان، آن نیاز را در دنیا تحریک کرده است، شناسایی کنید، آیا آن مشتری و رفتار به تعداد کافی در ایران هم وجود دارند؟ شاید آن رفتار به دلایل خاصی در دنیا به وجود آمده باشد و نتوان در ایران مشابهی برای آن پیدا نمود.
6⃣ همیشه نمی‌توان انتظار داشت که شما نیاز به دیجی‌کالا یا اسنپ را کشف کنید
وقتی درباره مقیاس‌پذیر بودن یک نیاز صحبت می‌کنیم ممکن است نیازهای با مقیاس‌پذیری خیلی بالا توسط کسانی پاسخ داده شده باشند. شما باید به اولویت‌های بعدی بسنده کنید ولی در لیست این اولویت‌ها آنقدر پایین نیایید که برای بزرگ شدن بازار، مجبور شوید چند سال صبر کنید.
اولین قدم برای تاسیس یک استارتاپ پیدا کردن یک نیاز کاربران است که شما بتوانید راهی بهتر از تمام روش‌های موجود برای رفع این نیاز ارائه کنید.
به صورت خلاصه شما باید به دو مساله میزان جدی بودن یک نیاز و میزان مقیاس پذیری آن، دقت کنید.
در این پست به مواردی اشاره کردیم که به شما در انتخاب یک نیاز واقعی کمک کنند:
1⃣ به دنبال نیازهایی باشید که در دنیا برای آن راه حلی پیدا کرده‌اند
احتمالش کم است که ایده ای در ایران پیاده شود و در هیچ کجای دنیا قبل از این اثری از آن نبوده باشد. البته روش پاسخ گویی به نیاز، ممکن است در ایران کاملا متفاوت باشد و یا اینکه هنوز آن نیاز در ایران جدی نباشد. استثناهای اندکی که ممکن است وجود داشته باشد، به رفتارهای انحصاری و مقیاس‌پذیر مردم ایران بر می‌‌گردد ولی من تاکنون مشاهده نکرده‌ام که یک نیاز جدی در مردم ایران وجود داشته باشد که مشابه آن را در هیچ کجای دنیا نتوان دید.
2⃣ حوزه‌های پاسخ گویی به نیاز را در جهان از نظر میزان رشد بررسی کنید.
استارتاپ‌های یک حوزه چقدر سرمایه جذب کرده‌اند، تعداد کارکنان آن استارتاپ‌ها به چه تعداد است، مشخص کنید که آن حوزه چقدر پتانسیل رشد دارد. اینکه حجم سرمایه‌گذاری و رشد استارتاپ‌ها در یک حوزه میزان اندکی است، یک نشانه جدی است و حتما دلیلی داشته است. سایت‌هایی مانند Crunchbase و CBInsight داده‌های بسیار جالبی در این زمینه دارند و می‌‌توانند کمک زیادی انجام دهند.
3⃣نیازهایی که کاربران بابت آن پول میدهند
نیازهایی که کاربران بابت آن پول میدهند در مقابل نیازهایی که فقط زمان خودشان را اختصاص میدهند، نیازهای جدی‌تری هستند. جاهایی که قرار است از طریق تبلیغات یک مدل کسب و کار را بهینه کنید، باید خیلی به داشتن پارتنرهای مرتبط و سرمایه‌گذارانی که در بازار تبلیغات حضور دارند، بیاندیشید
4⃣ بازار آن استارتاپ‌ها را پیدا کنید
آیا بازار مشتری دارند یا بازار کسب و کار؟ مشتریان کسب وکار آنها چه کسانی هستند؟ حیطه‌های نیاز مشتری معمولا نیازهای جدی‌تر و مقیاس پذیرتری هستند ولی ممکن است نیازهای کسب وکاری هم پیدا شود که بتوان با یک راه‌حل مقیاس‌پذیر به آن پاسخ داد
5⃣ مشتریان استارتاپ‌های آن حوزه را بشناسید
رفتاری که در مشتریان، آن نیاز را در دنیا تحریک کرده است، شناسایی کنید، آیا آن مشتری و رفتار به تعداد کافی در ایران هم وجود دارند؟ شاید آن رفتار به دلایل خاصی در دنیا به وجود آمده باشد و نتوان در ایران مشابهی برای آن پیدا نمود.
6⃣ همیشه نمی‌توان انتظار داشت که شما نیاز به دیجی‌کالا یا اسنپ را کشف کنید
وقتی درباره مقیاس‌پذیر بودن یک نیاز صحبت می‌کنیم ممکن است نیازهای با مقیاس‌پذیری خیلی بالا توسط کسانی پاسخ داده شده باشند. شما باید به اولویت‌های بعدی بسنده کنید ولی در لیست این اولویت‌ها آنقدر پایین نیایید که برای بزرگ شدن بازار، مجبور شوید چند سال صبر کنید.
👍1
Forwarded from اكونوميست فارسی
🔴🔵تلاش چین برای مصون ماندن از تحریم‌های غرب
🔹یک ارزیابی بسیار سختگیرانه از نبرد تکنولوژیکی فعلی بین چین و آمریکا در 30 ژانویه در وب سایت یک اندیشکده معتبر مستقر در پکن قرار گرفت. این مقاله که توسط موسسه مطالعات بین‌المللی و استراتژیک (IISS) در دانشگاه پکن منتشر شده است، نشان داد که چین احتمالاً بازنده بزرگ‌تری در میان جدایی فناوری و اقتصادی بین دو قدرت جهانی است.
🔹چهاردهمین برنامه پنج ساله چین، طرحی استراتژیک که در سال 2021 منتشر شد و تا سال 2025 را پوشش می‌دهد، خودکفایی در علم و فناوری را به سنگ بنای سیاست اقتصادی تبدیل می‌کند.
🔹دولت میلیاردها دلار برای این تلاش سرمایه گذاری و شرکت های چینی را به انجام همین کار وادار می کند. مخارج تحقیق و توسعه دولتی و خصوصی در سال 2021 به رکورد 2.8 تریلیون یوان (440 میلیارد دلار) افزایش یافت تا بتواند با رقبای خارجی رقابت کند. این معادل 2.5 درصد از تولید ناخالص داخلی است، که هنوز با 3 درصد یا بیشتر توسط آمریکا فاصله دارد، اما نسبت به 2 درصد پنج سال پیش بیشتر است...
🔵متن کامل را در #شماره_بیست_و_سوم اکونومیست فارسی بخوانید
@economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی
🔹یک ارزیابی بسیار سختگیرانه از نبرد تکنولوژیکی فعلی بین چین و آمریکا در 30 ژانویه در وب سایت یک اندیشکده معتبر مستقر در پکن قرار گرفت. این مقاله که توسط موسسه مطالعات بین‌المللی و استراتژیک (IISS) در دانشگاه پکن منتشر شده است، نشان داد که چین احتمالاً بازنده بزرگ‌تری در میان جدایی فناوری و اقتصادی بین دو قدرت جهانی است.
🔹چهاردهمین برنامه پنج ساله چین، طرحی استراتژیک که در سال 2021 منتشر شد و تا سال 2025 را پوشش می‌دهد، خودکفایی در علم و فناوری را به سنگ بنای سیاست اقتصادی تبدیل می‌کند.
🔹دولت میلیاردها دلار برای این تلاش سرمایه گذاری و شرکت های چینی را به انجام همین کار وادار می کند. مخارج تحقیق و توسعه دولتی و خصوصی در سال 2021 به رکورد 2.8 تریلیون یوان (440 میلیارد دلار) افزایش یافت تا بتواند با رقبای خارجی رقابت کند. این معادل 2.5 درصد از تولید ناخالص داخلی است، که هنوز با 3 درصد یا بیشتر توسط آمریکا فاصله دارد، اما نسبت به 2 درصد پنج سال پیش بیشتر است...
🔵متن کامل را در #شماره_بیست_و_سوم اکونومیست فارسی بخوانید
@economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی
⭕️ *اثر ایکیا*
🔹وقتی کیک های آماده در دهه ۱۹۵۰ به بازار آمد، مشتریان استقبال چندانی نکردند؛ این محصول کار را بیش از حد ساده کرده بود! بعد از مدتی تولیدکنندگان یک تغییر کوچک در آن ایجاد کردند؛ در واقع به میزان جزئی، از سادگی کار کم کردند و خریدار می‌بایست یک تخم‌مرغ به مخلوط پودر آماده اضافه می کرد. با این ترفند فروش کیک‌ها افزایش یافت!
با این تغییر به مشتری این احساس دست می‌داد که خودش کیک را پخته است و همین، رضایت آنها از محصول را افزایش می‌داد.
🔸در یک آزمایش برای بررسی بیشتر، *"دن اریلی"* و دو تن دیگر آزمایشی طراحی کردند که در آن از شرکت کنندگان خواسته می‌شد که دست به کار شوند و یک وسیله خانگی متعلق به شرکت ایکیا (شرکت سوئدی که اسباب منزل را می فروشد، وسایلی که افراد خودشان باید آن را سر هم کنند)، یک کاردستی ژاپنی (اوریگامی)، و یک مدل ساده با آجرک‌های لگو بسازند.
🔸مشخص شد که *افراد ارزش بیشتری برای چیزهایی که خودشان در ساختن آنها نقش دارند، قائل می‌شوند؛* چه چیزی مفید مانند اسباب منزل ایکیا باشد و چه ماکتی تفننی مانند کاردستی ژاپنی و مدل لگو.
استدلال هایی هم در توضیح آن بیان شده است:
وقتی کسی چیزی می سازد، نوعی احساس قدرت و توانمندی به او دست می‌دهد که مطلوبیت محصول را بالا می‌برد؛
همچنین این امکان فراهم می‌آید که مشتری روی بخش‌های مثبت محصول تمرکز کند. این پدیده را *اثر "ایکیا"* می نامند.
🔸نمونه های استفاده آن هم کم نیست؛
یک شرکت تولید خرس عروسکی به کودکان اجازه می‌دهد که خودشان عروسک‌شان را بسازند و همین، دلبستگی کودکان به اسباب‌بازی جدیدشان را افزایش می‌دهد.
یک نمونه رایج دیگر، پروفایل‌های شما در شبکه‌های اجتماعی است؛ فیس‌بوک و لینکدین شما را وا می‌دارند که برای تکمیل اطلاعات خود وقت بگذارید و همین باعث خواهد شد که نسبت به آن خدمات احساس ارزش بیشتری کنید.
شاید علت اینکه کسانی در ایران رستوران‌های سلف‌سرویس و نوع اخیر آن فلافل را می‌پسندند، همین باشد!
*"اثر ایکیا"* را در آموزش با مشارکت دادن گام به گام فراگیران در تبیین مطالب قبل از ارائه و تفسیر کامل آنها می توان بکار برد.
🔹وقتی کیک های آماده در دهه ۱۹۵۰ به بازار آمد، مشتریان استقبال چندانی نکردند؛ این محصول کار را بیش از حد ساده کرده بود! بعد از مدتی تولیدکنندگان یک تغییر کوچک در آن ایجاد کردند؛ در واقع به میزان جزئی، از سادگی کار کم کردند و خریدار می‌بایست یک تخم‌مرغ به مخلوط پودر آماده اضافه می کرد. با این ترفند فروش کیک‌ها افزایش یافت!
با این تغییر به مشتری این احساس دست می‌داد که خودش کیک را پخته است و همین، رضایت آنها از محصول را افزایش می‌داد.
🔸در یک آزمایش برای بررسی بیشتر، *"دن اریلی"* و دو تن دیگر آزمایشی طراحی کردند که در آن از شرکت کنندگان خواسته می‌شد که دست به کار شوند و یک وسیله خانگی متعلق به شرکت ایکیا (شرکت سوئدی که اسباب منزل را می فروشد، وسایلی که افراد خودشان باید آن را سر هم کنند)، یک کاردستی ژاپنی (اوریگامی)، و یک مدل ساده با آجرک‌های لگو بسازند.
🔸مشخص شد که *افراد ارزش بیشتری برای چیزهایی که خودشان در ساختن آنها نقش دارند، قائل می‌شوند؛* چه چیزی مفید مانند اسباب منزل ایکیا باشد و چه ماکتی تفننی مانند کاردستی ژاپنی و مدل لگو.
استدلال هایی هم در توضیح آن بیان شده است:
وقتی کسی چیزی می سازد، نوعی احساس قدرت و توانمندی به او دست می‌دهد که مطلوبیت محصول را بالا می‌برد؛
همچنین این امکان فراهم می‌آید که مشتری روی بخش‌های مثبت محصول تمرکز کند. این پدیده را *اثر "ایکیا"* می نامند.
🔸نمونه های استفاده آن هم کم نیست؛
یک شرکت تولید خرس عروسکی به کودکان اجازه می‌دهد که خودشان عروسک‌شان را بسازند و همین، دلبستگی کودکان به اسباب‌بازی جدیدشان را افزایش می‌دهد.
یک نمونه رایج دیگر، پروفایل‌های شما در شبکه‌های اجتماعی است؛ فیس‌بوک و لینکدین شما را وا می‌دارند که برای تکمیل اطلاعات خود وقت بگذارید و همین باعث خواهد شد که نسبت به آن خدمات احساس ارزش بیشتری کنید.
شاید علت اینکه کسانی در ایران رستوران‌های سلف‌سرویس و نوع اخیر آن فلافل را می‌پسندند، همین باشد!
*"اثر ایکیا"* را در آموزش با مشارکت دادن گام به گام فراگیران در تبیین مطالب قبل از ارائه و تفسیر کامل آنها می توان بکار برد.
Forwarded from مجتبی لشکربلوکی
🔲⭕️چرا مغز بعضی ها سولفاته می شود؟
دکتر مجتبی لشکربلوکی
دکتر سریع القلم در نوشته ای سی ویژگی کسانی که کتاب نمی خوانند را آورده است. از جمله:
حکومت ها را خوشحال می کنند؛
خیلی راحت تحت تأثیر تبلیغات و پروپاگاندا قرار می گیرند؛
حرف های تکراری می زنند؛
دایره واژگان آنها بسیار محدود است؛
بخش استدلالی ذهن آنها تقریباً تعطیل است؛
استعداد پوپولیست شدن را پیدا می کنند؛
مستعد پذیرش شایعات هستند؛ [مستعد حماقتند!]
مغز، حالت سولفاته پیدا می کند؛
زمینه های تداوم اقتدارگرایی را فراهم می آورند؛
از حقوق شهروندی خود و دیگران ناآگاه هستند؛
در همه زمینه ها، اظهار نظر می کنند؛
تعریفشان در خصوص زندگی، از غرایز انسانی فراتر نمی رود؛
یکی از نکات جالبی که ایشان اشاره کرده اینست که مغز سولفاته می شود. اما آیا امکان دارد کسانی که کتاب هم می خوانند هم مغزشان سولفاته شود؟ به نظر من بله. در ادامه توضیح می دهم.
در نوشته قبلی ۵ نکته مهم در مورد تکنیک ها و نکات مطالعه و خواندن کتاب را گفتم، ۵ نکته دیگر را هم تقدیم می کنم:
☑️⭕️تجویز راهبردی
۱. بین بیست تا سی دقیقه بکوب بروید جلو! یکی از مهم ترین قاتلان وقت، پرش و تغییر مداوم کاری است که داریم انجام می دهیم. هم تجربه و هم مطالعه نشان داده است که وقتی به کاری می پردازیم ابتدا ذهن ما خیلی متمرکز نیست و سپس به ماکزیمم تمرکز حواس و انرژی می رسیم. اما زمانی که به هر دلیلی کار متوقف می شود و به کار دیگری می پردازیم. آهنگ آن کار را از دست می دهیم و مسیر انجام کار را گم می کنیم و وقتی دوباره سراغ آن می رویم، دوباره باید مسیری را برای اوج گیری طی کنیم. بیشترین انرژی ما در رفت و برگشت بین کارهای مختلف صرف می کنیم. به بیان ساده، تک کاری می تواند زمان لازم را برای انجام کارهای مهم تا ۸۰ درصد کاهش داده و کیفیت کار نهایی را به شدت افزایش دهد.
۲.لازم نیست با برنامه کتاب بخوانید! همیشه به ما گفته اند که با برنامه کتاب بخوانید. بیایید با خود صادق باشیم خود کتاب خواندن کار آسانی نیست. با برنامه بودن هم آسان نیست. حالا اگر بخواهیم این دو را ترکیب کنیم معلوم نیست که چه می شود. راه حل؟ هم با برنامه و هم بی برنامه کتاب بخوانیم. با برنامه یعنی اینکه در ابتدای هر دوره زمانی مثلا فصل بگوییم که من می خواهم تا پایان این فصل یا سال به سوالات جواب بدهم. و احتمالا برای پاسخ دادن به این سوالات باید حدود ۵۰۰صفحه کتاب بخوانم. و تعهد می کنیم که تا آخر فصل به سوالات پاسخ دهم. حالا بی برنامه یعنی چه؟ یعنی اینکه همیشه کتاب همراه مان باشد. ما در طول روز به دلایل مختلف علاف می شویم! به جای وقت تلف کردن و دید زدن مردم و ور رفتن با گوشی سریع می رویم سراغ کتاب. حالا اگر شد کتاب کاغذی نشد، کتاب الکترونیکی و صوتی. من بسیاری از مطالعه هایم را در وقت های تلف شده انجام داده ام و خیلی هم چسبیده.
۳. مغزتان را خاموش نکنید. مطالعه عصب شناسان نشان می‌دهد که وقتی ما به حرف کارشناسان و خبرگان گوش می کنیم، بخش هایی از مغز ما کم فعالیت می شود و یا به عبارتی خاموش می شود. این نشان می دهد ما به خاطر اعتماد بیش از حد به کارشناسان، دکترها، متخصصان، نخبگان و .. حرف آن ها را دربست قبول می کنیم. حواستان باشد یک نویسنده غیرمعصوم هر چقدر بزرگ و کار درست و خفن باشد باز هم یک انسان است. پس باید همیشه تفکر انتقادی (تفکر موشکافانه) در ما فعال باشد. تفکر انتقادی جزو اولین کتاب هایی باشد که بخوانید. ولی عجالتا تا آن موقع سه سوال به شما یاد بدهم؟
الف) این حرفی که در این کتاب زده است بر چه مبنایی است؟ آیا شواهد، مدارک، عدد و رقم آن را تایید می کند؟
ب) آیا استدلال ارایه شده برای اثبات آن چیزی که نویسنده می گوید کافی است؟
ج) آیا نمی شود شواهد نقض کننده برای این موضوع پیدا کرد؟
اگر از مغزتان فقط برای انباشت و حافظه استفاده کنید و بخش انتقادی مغزتان را بکار نگیرید، مغزتان سولفاته خواهد شد.
۴. از قاعده بیست-هشتاد پیروی کنید. به صورت شهودی می‌توان گفت ۲۰ درصد از مطالب کتاب واجد ۸۰ درصد اهمیت هستند و باید ۸۰٪ انرژی روی همان ها گذاشته شود. همه مطالب یک کتاب یک ارزش را ندارند! به مرور که کتاب‌خوانی را بیشتر و بیشتر تجربه کنید، می توانید بو بکشید که کدام بخش های یک کتاب آن ۲۰٪ طلایی است.
۵. رونویسی نکنید. خلاصه نویسی نکنید. شخصی نویسی کنید! باز یکی از چیزهایی که به ما آموخته اند این است که مطالب را خلاصه کنید. تکنیک بهتری وجود دارد: هر وقت یک فصل از کتاب را به پایان بردید، مهم ترین نکات کلیدی آن فصل را با زبان خودتان و برای خودتان بازنویسی کنید. اینگونه ذهنتان بیشتر درگیرِ کتاب خواهد شد و احتمال به خاطرسپاری مفاهیمِ آن هم بیشتر است.
کانال شخصی مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Instagram | Website | Linkedin |
دکتر مجتبی لشکربلوکی
دکتر سریع القلم در نوشته ای سی ویژگی کسانی که کتاب نمی خوانند را آورده است. از جمله:
حکومت ها را خوشحال می کنند؛
خیلی راحت تحت تأثیر تبلیغات و پروپاگاندا قرار می گیرند؛
حرف های تکراری می زنند؛
دایره واژگان آنها بسیار محدود است؛
بخش استدلالی ذهن آنها تقریباً تعطیل است؛
استعداد پوپولیست شدن را پیدا می کنند؛
مستعد پذیرش شایعات هستند؛ [مستعد حماقتند!]
مغز، حالت سولفاته پیدا می کند؛
زمینه های تداوم اقتدارگرایی را فراهم می آورند؛
از حقوق شهروندی خود و دیگران ناآگاه هستند؛
در همه زمینه ها، اظهار نظر می کنند؛
تعریفشان در خصوص زندگی، از غرایز انسانی فراتر نمی رود؛
یکی از نکات جالبی که ایشان اشاره کرده اینست که مغز سولفاته می شود. اما آیا امکان دارد کسانی که کتاب هم می خوانند هم مغزشان سولفاته شود؟ به نظر من بله. در ادامه توضیح می دهم.
در نوشته قبلی ۵ نکته مهم در مورد تکنیک ها و نکات مطالعه و خواندن کتاب را گفتم، ۵ نکته دیگر را هم تقدیم می کنم:
☑️⭕️تجویز راهبردی
۱. بین بیست تا سی دقیقه بکوب بروید جلو! یکی از مهم ترین قاتلان وقت، پرش و تغییر مداوم کاری است که داریم انجام می دهیم. هم تجربه و هم مطالعه نشان داده است که وقتی به کاری می پردازیم ابتدا ذهن ما خیلی متمرکز نیست و سپس به ماکزیمم تمرکز حواس و انرژی می رسیم. اما زمانی که به هر دلیلی کار متوقف می شود و به کار دیگری می پردازیم. آهنگ آن کار را از دست می دهیم و مسیر انجام کار را گم می کنیم و وقتی دوباره سراغ آن می رویم، دوباره باید مسیری را برای اوج گیری طی کنیم. بیشترین انرژی ما در رفت و برگشت بین کارهای مختلف صرف می کنیم. به بیان ساده، تک کاری می تواند زمان لازم را برای انجام کارهای مهم تا ۸۰ درصد کاهش داده و کیفیت کار نهایی را به شدت افزایش دهد.
۲.لازم نیست با برنامه کتاب بخوانید! همیشه به ما گفته اند که با برنامه کتاب بخوانید. بیایید با خود صادق باشیم خود کتاب خواندن کار آسانی نیست. با برنامه بودن هم آسان نیست. حالا اگر بخواهیم این دو را ترکیب کنیم معلوم نیست که چه می شود. راه حل؟ هم با برنامه و هم بی برنامه کتاب بخوانیم. با برنامه یعنی اینکه در ابتدای هر دوره زمانی مثلا فصل بگوییم که من می خواهم تا پایان این فصل یا سال به سوالات جواب بدهم. و احتمالا برای پاسخ دادن به این سوالات باید حدود ۵۰۰صفحه کتاب بخوانم. و تعهد می کنیم که تا آخر فصل به سوالات پاسخ دهم. حالا بی برنامه یعنی چه؟ یعنی اینکه همیشه کتاب همراه مان باشد. ما در طول روز به دلایل مختلف علاف می شویم! به جای وقت تلف کردن و دید زدن مردم و ور رفتن با گوشی سریع می رویم سراغ کتاب. حالا اگر شد کتاب کاغذی نشد، کتاب الکترونیکی و صوتی. من بسیاری از مطالعه هایم را در وقت های تلف شده انجام داده ام و خیلی هم چسبیده.
۳. مغزتان را خاموش نکنید. مطالعه عصب شناسان نشان می‌دهد که وقتی ما به حرف کارشناسان و خبرگان گوش می کنیم، بخش هایی از مغز ما کم فعالیت می شود و یا به عبارتی خاموش می شود. این نشان می دهد ما به خاطر اعتماد بیش از حد به کارشناسان، دکترها، متخصصان، نخبگان و .. حرف آن ها را دربست قبول می کنیم. حواستان باشد یک نویسنده غیرمعصوم هر چقدر بزرگ و کار درست و خفن باشد باز هم یک انسان است. پس باید همیشه تفکر انتقادی (تفکر موشکافانه) در ما فعال باشد. تفکر انتقادی جزو اولین کتاب هایی باشد که بخوانید. ولی عجالتا تا آن موقع سه سوال به شما یاد بدهم؟
الف) این حرفی که در این کتاب زده است بر چه مبنایی است؟ آیا شواهد، مدارک، عدد و رقم آن را تایید می کند؟
ب) آیا استدلال ارایه شده برای اثبات آن چیزی که نویسنده می گوید کافی است؟
ج) آیا نمی شود شواهد نقض کننده برای این موضوع پیدا کرد؟
اگر از مغزتان فقط برای انباشت و حافظه استفاده کنید و بخش انتقادی مغزتان را بکار نگیرید، مغزتان سولفاته خواهد شد.
۴. از قاعده بیست-هشتاد پیروی کنید. به صورت شهودی می‌توان گفت ۲۰ درصد از مطالب کتاب واجد ۸۰ درصد اهمیت هستند و باید ۸۰٪ انرژی روی همان ها گذاشته شود. همه مطالب یک کتاب یک ارزش را ندارند! به مرور که کتاب‌خوانی را بیشتر و بیشتر تجربه کنید، می توانید بو بکشید که کدام بخش های یک کتاب آن ۲۰٪ طلایی است.
۵. رونویسی نکنید. خلاصه نویسی نکنید. شخصی نویسی کنید! باز یکی از چیزهایی که به ما آموخته اند این است که مطالب را خلاصه کنید. تکنیک بهتری وجود دارد: هر وقت یک فصل از کتاب را به پایان بردید، مهم ترین نکات کلیدی آن فصل را با زبان خودتان و برای خودتان بازنویسی کنید. اینگونه ذهنتان بیشتر درگیرِ کتاب خواهد شد و احتمال به خاطرسپاری مفاهیمِ آن هم بیشتر است.
کانال شخصی مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Instagram | Website | Linkedin |
کتاب پیام آخر.pdf
15.1 MB
کتاب پیام آخر،برای مدیران ورهبران در حرکت به سمت بهره وری.pdf
✳️ یادش به خیر «تِنِسی تاکسیدو و چاملی»
✅ کارتون «تنسی تاکسیدو و چاملی» خاطره‌ای برای کودکان دهه شصت است. تنسی (پنگوئن) و چاملی (گراز دریایی) در باغ وحش زندگی کسالت‌باری دارند و تلاش می‌کنند کارهایی انجام دهند که برای‌شان مفرح یا حلّال مشکلات باشد. این دو هر بار ایده‌ای به ذهن‌شان می‌رسد و برای عملی کردن آن از باغ وحش می‌گریزند و پیش پروفسوری می‌روند به نام «آقای ووپی». ووپی پروفسوری است که همه چیز می‌داند، کمدی دارد که انواع وسایل علمی در آن است و تخته سیاه سه بعدی را از میان کمدش بیرون می‌کشد و شروع می‌کند درباره ایده «تنسی تاکسیدو و چاملی» توضیح می‌دهد.
❇️آقای ووپی روی تخته سیاهش شیوه ساخت دستگاه‌ها، پرواز، یا هر کار پیچیده دیگری را توضیح می‌دهد. تنسی و چاملی به محض آن‌که ایده اولیه را می‌بینند فکر می‌کنند راه‌حل را یافته‌اند و جمله «تنسی تاکسیدو هرگز شکست نمی‌خورد» را به زبان آورده و دست به کار اجرای ایده می‌شوند. بیچاره آقای ووپی هرگز فرصت پیدا نمی‌کند توضیح دهد داستان به همان سادگی نیست که شما روی تخته سیاه سه‌بعدی می‌بینید؛ اما تنسی و چاملی رفته‌اند تا عمل کنند. تنسی و چاملی هر بار شکست می‌خورند و دست از پا درازتر بازمی‌گردند.
نمی‌دانم تولیدکننده این مجموعه انیمیشن با چه هدفی آن‌را عرضه کرده بود (سال‌های 1963 تا 1966)؛ اما منطق «تنسی تاکسیدو و چاملی» به سیاست‌گذاری و اجرا در سرزمین ما بسیار شباهت دارد. ایران ما شاهد و قربانی انبوه ایده‌هایی است که در ابتدا بسیار زیبا، عملی و زودبازده به نظر رسیده‌اند؛ یک آقای ووپی پیدا شده که آن‌را روی تخته سیاه ترسیم کند؛ جمعی بگویند «اوه! یافتیم» و دست به‌کار شوند. دست به‌کار شده‌اند و در میانه راه، آن‌چه خلق شده کمتر به هدف مد نظر سیاست‌گذار و ایده‌‌پرداز شباهت داشته است.
بگذارید شماری سر از این ایده‌ها را مرور کنیم: تولید انبوه مسکن که ایده‌ای عدالت‌طلبانه آغاز شد و از مسکن مهر درآورد؛ مقاله نوشتن در مجلات نمایه‌شده آی‌اس‌آی که برای تشویق بخش پژوهشی در دانشگاه‌ها آغاز شد و به فروش مقاله و پایان‌نامه رسید؛ ساخت سازه‌ها و تأمین آب برای توسعه کشاورزی که نهایتاً به ناپایداری محیط‌زیستی، خشکی تالاب‌ها و شکست بازار محصولات کشاورزی رسیده است؛ ایجاد بانک‌های خصوصی که به عنوان بخشی از میدان دادن به بخش خصوصی آغاز شد و از یک بحران بانکی تمام‌عیار سر درآورد؛ خصوصی‌سازی که از ایده‌ای برای کاهش سهم دولت در اقتصاد آغاز شد و به شکل‌گیری انحصارهای شبه‌دولتی انجامید؛ توسعه مناطق آزاد اقتصادی که با الگوبرداری از مناطق آزاد اقتصادی در کشورهایی نظیر چین آغاز شد تا شتاب‌دهنده صادرات باشد و به دروازه واردات بدل شد؛ و هدفمندی یارانه‌ها که برای ارتقای بهره‌وری انرژی، افزایش عدالت اجتماعی و اهدافی دیگر طرح شد و نهایتاً به بحران مالی برای دولت، رکود و ناکارآمدی فزاینده انجامید.
✅ منطق تنسی تاکسیدو و چاملی در سیاست‌گذاری و اجرا، ویژگی سیاست‌گذاران و مجریانی است که: می‌خواهند کاری بکنند، زیاد وقت ندارند، زیاد حرف می‌زنند، کم می‌خوانند و از جیب خودشان هم خرج نمی‌کنند؛ پول مردم است. این‌ها استاد ساده دیدن امور پیچیده‌اند. فرق میلیون مترمکعب و میلیارد مترمکعب، میلیون دلار و میلیارد دلار، هزار و ده هزار و صدهزار برای‌شان زیاد معلوم نیست؛ برای‌شان هر چه بزرگ‌تر بهتر؛ رکوردش ماندنی‌تر؛ چیزی که رکورد بشکند حتماً خوب هم هست.
⭕️سیاست‌گذار در سبک «تنسی تاکسیدو و چاملی» بی‌حوصله است، وقت و حال ندارد بپرسد «چقدر، برای چه کاری، توسط چه کسی، با چه تضمینی، دارای چه اثری، در چه بازه زمانی، بر اساس چه الگویی، به اعتبار کدام آزمون، مقایسه‌شده با کدام کشور، تأییدشده توسط کدام مطالعه، پشتیبانی‌شده با کدام سند سیاستی، اجرای آزمایشی در کدام مقیاس، تأمین‌کننده کدام منافع، و ...؟»
این‌جا به تدریج به سرزمین ایده‌ها، سیاست‌ها، برنامه‌ها و اقدامات نیمه‌کاره یا نافرجامی بدل می‌شود که هر کدام منابع بسیاری بلعیده‌اند و دست آخر «تنسی تاکسیدوها و چاملی‌ها» بازگشته‌اند از آقای ووپی بپرسند چرا آن‌چه فکر می‌کردیم نشد؟ گران‌بارتر آن‌که شماری پیدا می‌شوند که خود را آقای ووپی جا می‌زنند، تخته سیاه سه‌بعدی‌شان (لپ‌تاپ یا تبلت) را همواره با خود همراه دارند، ایده‌های بزرگ طرح می‌کنند، حرف‌های گنده می‌زنند و تنسی تاکسیدوها را راهی میدان می‌کنند. برخی نیز دوره‌ای تقسیم کار می‌کنند: هر کدام به نوبت آقای ووپی می‌شوند و بقیه تنسی و چاملی؛ و همین‌طور الی آخر. این سیاست‌گذاری «تنسی تاکسیدو»یی محصول ساختار نهادی بیماری است که در آن شفافیت و پاسخ‌گویی، متاع ارزشمندی نیست.
✍️ محمد فاضلی
✅ کارتون «تنسی تاکسیدو و چاملی» خاطره‌ای برای کودکان دهه شصت است. تنسی (پنگوئن) و چاملی (گراز دریایی) در باغ وحش زندگی کسالت‌باری دارند و تلاش می‌کنند کارهایی انجام دهند که برای‌شان مفرح یا حلّال مشکلات باشد. این دو هر بار ایده‌ای به ذهن‌شان می‌رسد و برای عملی کردن آن از باغ وحش می‌گریزند و پیش پروفسوری می‌روند به نام «آقای ووپی». ووپی پروفسوری است که همه چیز می‌داند، کمدی دارد که انواع وسایل علمی در آن است و تخته سیاه سه بعدی را از میان کمدش بیرون می‌کشد و شروع می‌کند درباره ایده «تنسی تاکسیدو و چاملی» توضیح می‌دهد.
❇️آقای ووپی روی تخته سیاهش شیوه ساخت دستگاه‌ها، پرواز، یا هر کار پیچیده دیگری را توضیح می‌دهد. تنسی و چاملی به محض آن‌که ایده اولیه را می‌بینند فکر می‌کنند راه‌حل را یافته‌اند و جمله «تنسی تاکسیدو هرگز شکست نمی‌خورد» را به زبان آورده و دست به کار اجرای ایده می‌شوند. بیچاره آقای ووپی هرگز فرصت پیدا نمی‌کند توضیح دهد داستان به همان سادگی نیست که شما روی تخته سیاه سه‌بعدی می‌بینید؛ اما تنسی و چاملی رفته‌اند تا عمل کنند. تنسی و چاملی هر بار شکست می‌خورند و دست از پا درازتر بازمی‌گردند.
نمی‌دانم تولیدکننده این مجموعه انیمیشن با چه هدفی آن‌را عرضه کرده بود (سال‌های 1963 تا 1966)؛ اما منطق «تنسی تاکسیدو و چاملی» به سیاست‌گذاری و اجرا در سرزمین ما بسیار شباهت دارد. ایران ما شاهد و قربانی انبوه ایده‌هایی است که در ابتدا بسیار زیبا، عملی و زودبازده به نظر رسیده‌اند؛ یک آقای ووپی پیدا شده که آن‌را روی تخته سیاه ترسیم کند؛ جمعی بگویند «اوه! یافتیم» و دست به‌کار شوند. دست به‌کار شده‌اند و در میانه راه، آن‌چه خلق شده کمتر به هدف مد نظر سیاست‌گذار و ایده‌‌پرداز شباهت داشته است.
بگذارید شماری سر از این ایده‌ها را مرور کنیم: تولید انبوه مسکن که ایده‌ای عدالت‌طلبانه آغاز شد و از مسکن مهر درآورد؛ مقاله نوشتن در مجلات نمایه‌شده آی‌اس‌آی که برای تشویق بخش پژوهشی در دانشگاه‌ها آغاز شد و به فروش مقاله و پایان‌نامه رسید؛ ساخت سازه‌ها و تأمین آب برای توسعه کشاورزی که نهایتاً به ناپایداری محیط‌زیستی، خشکی تالاب‌ها و شکست بازار محصولات کشاورزی رسیده است؛ ایجاد بانک‌های خصوصی که به عنوان بخشی از میدان دادن به بخش خصوصی آغاز شد و از یک بحران بانکی تمام‌عیار سر درآورد؛ خصوصی‌سازی که از ایده‌ای برای کاهش سهم دولت در اقتصاد آغاز شد و به شکل‌گیری انحصارهای شبه‌دولتی انجامید؛ توسعه مناطق آزاد اقتصادی که با الگوبرداری از مناطق آزاد اقتصادی در کشورهایی نظیر چین آغاز شد تا شتاب‌دهنده صادرات باشد و به دروازه واردات بدل شد؛ و هدفمندی یارانه‌ها که برای ارتقای بهره‌وری انرژی، افزایش عدالت اجتماعی و اهدافی دیگر طرح شد و نهایتاً به بحران مالی برای دولت، رکود و ناکارآمدی فزاینده انجامید.
✅ منطق تنسی تاکسیدو و چاملی در سیاست‌گذاری و اجرا، ویژگی سیاست‌گذاران و مجریانی است که: می‌خواهند کاری بکنند، زیاد وقت ندارند، زیاد حرف می‌زنند، کم می‌خوانند و از جیب خودشان هم خرج نمی‌کنند؛ پول مردم است. این‌ها استاد ساده دیدن امور پیچیده‌اند. فرق میلیون مترمکعب و میلیارد مترمکعب، میلیون دلار و میلیارد دلار، هزار و ده هزار و صدهزار برای‌شان زیاد معلوم نیست؛ برای‌شان هر چه بزرگ‌تر بهتر؛ رکوردش ماندنی‌تر؛ چیزی که رکورد بشکند حتماً خوب هم هست.
⭕️سیاست‌گذار در سبک «تنسی تاکسیدو و چاملی» بی‌حوصله است، وقت و حال ندارد بپرسد «چقدر، برای چه کاری، توسط چه کسی، با چه تضمینی، دارای چه اثری، در چه بازه زمانی، بر اساس چه الگویی، به اعتبار کدام آزمون، مقایسه‌شده با کدام کشور، تأییدشده توسط کدام مطالعه، پشتیبانی‌شده با کدام سند سیاستی، اجرای آزمایشی در کدام مقیاس، تأمین‌کننده کدام منافع، و ...؟»
این‌جا به تدریج به سرزمین ایده‌ها، سیاست‌ها، برنامه‌ها و اقدامات نیمه‌کاره یا نافرجامی بدل می‌شود که هر کدام منابع بسیاری بلعیده‌اند و دست آخر «تنسی تاکسیدوها و چاملی‌ها» بازگشته‌اند از آقای ووپی بپرسند چرا آن‌چه فکر می‌کردیم نشد؟ گران‌بارتر آن‌که شماری پیدا می‌شوند که خود را آقای ووپی جا می‌زنند، تخته سیاه سه‌بعدی‌شان (لپ‌تاپ یا تبلت) را همواره با خود همراه دارند، ایده‌های بزرگ طرح می‌کنند، حرف‌های گنده می‌زنند و تنسی تاکسیدوها را راهی میدان می‌کنند. برخی نیز دوره‌ای تقسیم کار می‌کنند: هر کدام به نوبت آقای ووپی می‌شوند و بقیه تنسی و چاملی؛ و همین‌طور الی آخر. این سیاست‌گذاری «تنسی تاکسیدو»یی محصول ساختار نهادی بیماری است که در آن شفافیت و پاسخ‌گویی، متاع ارزشمندی نیست.
✍️ محمد فاضلی
Forwarded from روزنامه دنیای اقتصاد
⭕️ ۳ سناریوی جنگی در اقتصاد جهان
👈 باخت اقتصادی روسیه در اوکراین؛
🟠 تیم تحلیلی بلومبرگ در سه سناریوی خوش‌بینانه، میانه و بدبینانه اثر جنگ اوکراین را بر سه اقتصاد روسیه، آمریکا و اروپا برآورد کرد. در این سناریو‌ها اثر این جنگ بر فاکتورهای رشد اقتصادی، تورم و سیاست پولی تحلیل شده است. نتایج این سناریو‌ها نشان می‌دهد تاثیر افزایش قیمت کالاهایی مانند گندم و انرژی به همراه خروج سرمایه در اکثر کشورها به‌ویژه بازارهای نوظهور ضربه بزرگی است و خطر بحران بدهی پس از کرونا را تشدید می‌کند. اما در هر سه سناریو، اقتصاد روسیه بیشترین آسیب را از این جنگ متحمل می‌شود...
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3847926
👈 باخت اقتصادی روسیه در اوکراین؛
🟠 تیم تحلیلی بلومبرگ در سه سناریوی خوش‌بینانه، میانه و بدبینانه اثر جنگ اوکراین را بر سه اقتصاد روسیه، آمریکا و اروپا برآورد کرد. در این سناریو‌ها اثر این جنگ بر فاکتورهای رشد اقتصادی، تورم و سیاست پولی تحلیل شده است. نتایج این سناریو‌ها نشان می‌دهد تاثیر افزایش قیمت کالاهایی مانند گندم و انرژی به همراه خروج سرمایه در اکثر کشورها به‌ویژه بازارهای نوظهور ضربه بزرگی است و خطر بحران بدهی پس از کرونا را تشدید می‌کند. اما در هر سه سناریو، اقتصاد روسیه بیشترین آسیب را از این جنگ متحمل می‌شود...
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3847926