🔴 چرا اقتصاد ژاپن موفق است؟

🔺مجمع جهانی اقتصاد به همین بهانه  به این مسأله پرداخته است که چرا ژاپن اقتصاد موفقی است؟ این سازمان بین‌المللی اولین عامل را «مردم و زیرساخت‌های سالم» دانسته است.

🔺 مجمع در تشریح آن می‌نویسد: «ژاپن سلامت‌ترین کشور در گروه جی20 است. در شاخص رقابت پذیری، این کشور رتبه 100 را در بخش سلامت دارد. امید زندگی ژاپنی‌ها 72.3 سال است. همچنین نمره ژاپن در هر دو حوزه زیرساخت‌های فیزیکی و دیجیتالی بالاست.

🔺 در بین کل جهان، خدمات ریلی ژاپن رتبه دوم را دارد. پیش از آن، سوئیس در رتبه اول است. در کل در سال 2018، ژاپن در جایگاه پنجم جهان از نظر رقابت پذیری بوده و این کشور نسبت به سال 2017، سه پله رشد کرده است.» در صحبت‌های مقامات ژاپنی، امید به آینده موج می‌زند.

🔺شینزوآبه، نخست‌وزیر این کشور در سخنرانی خوشامدگویی به امپراتور جدید گفت: «در شرایطی که موقعیت جهانی بشدت تغییر می‌کند، ما مصمم هستیم عصری بسازیم که در آن ژاپن آینده‌ای روشن داشته باشد. ژاپنی که در صلح است، پر از امید است و به آن افتخار می‌کنیم. جایی که مردم فرهنگ را در آن می‌سازند.»/ ایران

http://www.ion.ir/News/468161

@Irannewspaper

📸 روایت و توصیه آذری جهرمی برای مدیریت قبض‌های موبایل:
🔹همین الان #۸۰۰* را بگیرید

@Irannewspaper

برای پیروزی در رقابت‌ پرمخاطره، از تصمیم‌گیری سریع اجتناب کنید

#مدیریت ‌
t.me/zoomit

داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط گوگل و فیسبوک را مشاهده و دریافت کنید

#اینترنت‌و‌شبکه ‌
t.me/zoomit

✳️ تصویر شخصی که نقاط ضعف شخصیت خویش را از بین برده است:
@executivemanagement
١- همه چیز زندگی را دوست دارند، وقت خود را با شِکوه و شکایت نمی گذرانند و از انجام هیچ کاری ناراحت نمی شوند. گردش، سینما، مزارع، حیوانات، کوه ها، …. و تقریبا همه چیز را دوست دارند.
٢- تظاهر به لذت بردن نمی کنند بلکه هر آنچه را که هست خردمندانه می پذیرند و توانایی غریبی در لذت بردن از واقعیت ها دارند هست خردمندانه می پذیرند و توانایی غریبی در لذت بردن از واقعیت ها دارند.
@executivemanagement
٣- هرگز از کسی عصبانی نمی شوند بلکه به سادگی او را نادیده می گیرند؛ از پیش او می روند یا موضوع را عوض می کنند.
٤- نگرانی جزو برنامه زندگی شان نیست. تسلیم نگرانی نمی شوند و خود را از نگرانی دور نگه می دارند.
٥- به جای زیستن در گذشته و آینده، گرایش زیادی به زیستن در حال دارند؛ توانایی غریبی در لذت بردن از زندگی روزانه ی خود دارند.
٦- به نحو شگفت آوری مستقل هستند و در همه ی روابط استقلال را برتر از وابستگی می دانند.
٧- بر خلاف اکثر مردم درصدد کسب افتخارات نیستند. تلاش نمی کنند تا دیگران را به حیرت اندازند یا نظر تأییدآمیز آنها را جلب کنند.
٨- کاملا صداقت دارند. پاسخ های طفره آمیز نمی دهند، تظاهر نمی کنند و دروغ نمی گویند. در صداقت خویش صریح و بی پرده اند. اگر نظرشان درباره چیزی بخواهید آن را به صراحت خواهند گفت.
@executivemanagement
٩- دوست دارند دیگران را به خنده وا دارند و به آسانی می توانند محیطی سرشار از خنده بیافرینند. اما هرگز کسی را تمسخر نمی کنند. انها نه به مردم بلکه با مردم می خندند. به زندگی می خندند. درعین حال که درکارهای خود دقیق هستند، کل زندگی را سرگرمی و تفریح می دانند...
١٠- خودشان را دوست دارند و همانگونه که هستند می پذیرند. به بدن خودخوب می رسند. خوب غذا می خورند و مرتب ورزش می کنند.
١١- پیگیرانه کنجکاو هستند. دانستنی هایشان کافی نیست و می خواهند در هر لحظه از زندگی خود، بیاموزند.
١٢- ارزش های آنان منطقه ای نیست و در خانواده، گروه، شهر، یا کشور محدود نمی شود؛ خود را متعلق به کل بشریت می دانند.
١٣- آنان بت و قهرمان ندارند. همه را به دیده ی برابر می نگرند و هیچکس را بالاتر و مهمتر از خود نمی دانند.
@executivemanagement

مطالعه مقاله کاربردی زیر👇را جهت تمامی عزبزانی که دغدغه مسایل مدیریتی ورهبری سازمان رادارند موکداً توصیه می نمایم.حداکثرحدود 10 دقیقه زمان می برد.

✳️ تغییر ماهیت انسان در قرن ۲۱

✅ ماهیت انسان در قرن ۲۱ دگرگون خواهد شد، زیرا هوش در حال جداشدن از شعور است. ما به‌این‌زودی‌ها قصد نداریم ماشین‌هایی بسازیم که احساساتی شبیه به احساسات ما داشته باشند:

📌 این یعنی شعور.

🔸ربات‌ها عاشق یکدیگر نمی‌شوند(که البته بدین معنی نیست که ما هم عاشق ربات‌ها نمی‌شویم). ولی پیش‌ازاین ماشین‌‌‌هایی چون شبکه‌های وسیع پردازش اطلاعات ساخته‌ایم که قادرند احساسات ما را بهتر از خودمان بشناسند: این یعنی هوش. موتور جست‌وجوگر گوگل (و نه شرکت گوگل)، احساسات و امیال ندارد. برای گوگل اهمیتی ندارد که ما چه چیزی را جست‌وجو می‌کنیم. گوگل از رفتار ما آزرده نمی‌شود، اما می‌تواند رفتار ما را پردازش کرده و پیش از اینکه خودمان بدانیم چه می‌خواهیم، خواسته‌های ما را شناسایی کند. این واقعیت ممکن است معنای انسان‌بودن را تغییر دهد.

🔸 انسان‌بودن متضمن هیچ ویژگی ضروری یا خاصی نیست. مایک اتفاق هستیم.انسان هوشمند تنها یکی از راه‌های ممکن انسان‌بودن است، احتمالی تکاملی مانند هر موجود دیگری بر روی سیاره «انسان هوشمند ممکن است به پایان خود نزدیک باشد». ما اکنون در اوج قدرت خود هستیم، اما ممکن است به مرز آن نیز رسیده باشیم. تواناییِ بی‌بدیلِ ما در کنترل جهانِ اطرافْ در حال تبدیل‌کردن ما به چیزی تازه است.
✍️کانال دکتر سعید خزائی

✳️ ویژگی های مورد انتظار از مدیر منتخب دهه هفتادی ها

۱-به آنها شخصیت بدهد.
۲- پیشنهادهای آنها را قبول کند.
۳- نباید در جملاتش از حالت دستوری استفاده کند.
۴-رابطه " همکارانه " برقرار کند.
۵-انعطاف در برخورد و انعطاف در زمان حضور و غیاب
۶-با آنها مدارا کند. سعی در تغییر آنها و همسان سازی آنها نداشته باشد.
۷'محدود نکردن به اصول و چارچوب ها
میدان دادن به آنها
۸-تحت هیچ شرایطی تلاش نکند تا آنها را در چارچوب های ذهنی و سنتی خود قرار دهد واز این طریق بر آنها مدیریت و کنترل داشته باشد.
۹-کار را تفویض کند و موجبات رشد آنها را فراهم کند.
۱۰-آزاد بگذاردشان
۱۱-اعتماد کند. فرصت آزمون و خطا بدهد.
۱۲-علائق آنها را تشخیص بدهد.
۱۳-اگر حس اعتماد بدون مچ گیری و خصومت شخصی به آنها منتقل شود رابطه بهتری با کارفرما برقرار می کنند.
۱۴-ایجاد جو غیر رسمی و اکو سیستم سازمانی مبتنی بر مشارکت
۱۵- نباید در جمع از آنها انتقاد کرد.
۱۶- فضای کاری بسته و ساعات دقیق ورود و خروج آنها را فراری می دهد.
۱۷-فضای کار را تبدیل به فضای شبه پارک کند.
۱۸-حرفشان را بشنود و دلائل را توضیح بدهد.
۱۹-باید مقداری در ارتباطات سخت نگیرند و بوروکراسی زیادی نداشته باشند.
۲۰- باید بهشون این حس رو بده که سازمان به تو و توانائی هات نیاز داره و فقط تو نیستی که به این کار نیاز داری.
۲۱- مافوق باید رفیق باشد تا آنها احساس کنند می توانند نظراتشان را آزادانه اعلام کنند.
✍دکترابوالعلایی

✳️ خوشبختی گم شده
تراژدی این روزها
@executivemanagement

✅ وقتی جوان هستیم (بیست و پنج سال اول زندگی) دنیایی از گزینه ها پیش روی ما وجود دارد. می خواهیم فضا نورد شویم. پول دار شویم. همسری فوق العاده داشته باشیم، هلی کوپتر شخصی، دان ده کاراته، به چهار زبان زنده دنیا مسلط باشیم و شخصی معروف و جهانی. صاحب یک کسب وکار چند هزار نفری و چند میلیاردی. و هزاران گزینه دیگر. وقتی به منو (فهرست انتخاب های) زندگی نگاه می کنیم انبوهی از انتخاب های رویایی، و این حسی از خوشبختی در ما ایجاد می کند. همین داشتن هدف باعث می شود که شور و شوق داشته باشیم، تلاش کنیم و پیشرفت. این، حس خوب خوشبختی را به ما می دهد. در بیست و پنج سال اول زندگی ممکن است ما چیزی نداشته باشیم که به واسطه آن خوشبخت باشیم اما دنیایی از گزینه ها، رویاها، اهداف و برنامه ها داریم که حس خوب فردای بهتر را برای ما ایجاد می کنند. ما نه به خاطر وضعیت امروزمان بلکه به خاطر تصوری که از فردایمان داریم خوشبختیم.
✅ اما در یک سوم بعدی زندگی (از حدود بیست و پنج سالگی تا حدود پنجاه سالگی) اتفاق دیگری می افتد. برخی از اهداف ما، دانه دانه محقق می‌شوند. ازدواج می کنیم، سر کار می رویم، کسب وکاری راه اندازی می‌کنیم از دانشگاه فارغ التحصیل می شویم، رنگ کمربندهایمان در کاراته از زرد و نارنجی به سمت قهوه ای و مشکی می رود اما حس خوشبختی ما کمرنگ و کمرنگ تر و در نهایت ناپدید می شود. چرا؟ به سه دلیل:
@executivemanagement
👈دلیل اول؛ به این خاطر که همین طور که برخی از اهداف مان محقق می شوند، منوی (فهرست گزینه های) زندگی ما نیز غیرجذاب تر می شود. فرآیند بزرگ‌شدن برابر است با کوچک شدن منوی زندگی. اگر به اهدافم دست پیدا کنم، در این صورت آن اهداف از زندگی من خارج می‌شوند و شور و نشاط دستیابی به آن اهداف نیز با آن از بین می رود. طوری که وقتی به چهل پنجاه سالگی می رسیم، تا حد زیادی شکل زندگی مان دیگر تعیین شده ، مگر اندک فرصت‌هایی برای ایجاد تغییرات کوچک.
👈دلیل دوم) به اهداف مان که می رسیم، دیگر برای مان خیلی جذاب نیست. وقتی می خواستیم فوق لیسانس مهندسی از یک دانشگاه صنعتی معروف بشویم فکر می کردیم که اگر این مدرک را بگیریم دنیامان عوض می شود. اما وقتی نمره آخرین درس دانشکده را هم که می گیریم می بینیم نه آنقدرها هم که فکر می کنیم این هدف نه مهم بود و نه جذاب و نه دگرگون کننده.
@executivemanagement
👈دلیل سوم) می فهمیم بخشی از اهداف مان دست نیافتنی است. برخی هدف هایی که تا 25 سالگی برای خودمان تصور کرده بودیم، نشدنی است. قرار نیست همه آدم ها بیل گیتس شوند یا مایکل شوماخر یا گری کاسپاروف یا نلسون ماندلا.
✅ در یک سوم میانی زندگی آن چیزهایی که داری آنقدر مایه خوشبختی نیست و آن چیزهایی که نداری هم آنقدر انگیزاننده نیست که بخواهی خود را وقف آن کنی. خوشبختی ما گم می شود!
@executivemanagement
✅ چه باید کرد؟

👈 تکنیک ستاره قطبی: اگر همه اهداف زندگی ما از جنس پروژه با خط پایان مشخص باشد ما دچار دردسر خواهیم شد. در کنار اهداف با خط پایان مشخص (مانند کسب مدرک دکتری یا رسیدن به دان ده کاراته) باید اهدافی داشت به سبک ستاره قطبی؛ شما همیشه به سوی اهداف حرکت می کنید اما هیچگاه (تاکید می کنم هیچگاه) به آن نمی رسید. مثلا شرکت تری ام گفته هدف من حل مسائل حل نشده است. یا یک فرد برای خودش گفته پایان کارتن خوابی. می دانیم این اهداف همیشه محقق نمی شوند اما همیشه برای ما انرژی و انگیزه ایجاد می کنند که صبح ساعت شش از خواب برخیزیم و یک گام به سمت ستاره قطبی حرکت کنیم.

...بادود فراوان، باعث افتخاراست وهمچنین بسیار خرسند خواهیم شد خدمت فرهیختگان عزیز در یک رویداد آموزشی تعاملی باشیم.

✳️ گذری ونظری

✅ ...اندر باب روزوروزگار کوتاه

اواسط دهه هفتاد پای کامپیوتر باز شد به زندگی من. بعداز چند ماهی نرم افرارتغییر عکس نصب کردم روی کامپیوتر. یک ماه باهاش ور رفتم و بالاخره خم و چمش دستم آمد. یک بار یک منظره ابری با درخت‌های کم‌رمق را انتخاب کردم تا جلایی بدهم .قشنگی کامپیوتر ونرم افزارهای این تیپی این است که آدم می‌تواند هر المانی که دلش بخواهد را مثل یک طلق بی‌رنگ اضافه کند به عکس. اول افتادم به جان آسمان. یک لایه آسمان آبی اضافه کردم بهش. بعد هم یک لایه برف اضافه کردم به تپه‌ها. بعد یک لایه چمن اضافه کردم و خوشگلیزاسیمن راادامه دادم...!!
فقط این وسط یادم رفت که دکمه‌ی سیو را بزنم. نفهمیدم چی شد که برق‌ خانه سکته‌ی خفیفی زد و چراغ‌ها و مانیتور خاموش و روشن شدند. خود کامیپیوتر ، یک لحظه نفسش رفت و ری‌بوت شد..‌.
عکس پرید،مبهوت شدم. کامپیوتر که روشن شد، درست مثل کسی که دنبال عزیزش بگردد، با عجله نرم افزار را راه انداختم و عکس را باز کردم. یک منظره بی‌رمق ابری، نه آسمان آبی، نه چمن نه هیچ چیز دیگر. همه‌ی لایه‌ها با هم پاک شده بودند. آمدم دوباره مراحل را تکرار کنم. نشد. اصلا به خوبی بار اول درنیامد.
من سال ها بعد از آن هم بانرم افزارهای این مدلی کار کردم. اول از همه یاد گرفتم که با هر دم و بازدم یک بار عکس را سیو کنم. دوم فهمیدم که چقدر این نرم افزارها شبیه به بودن آدم‌ها در زندگی‌ام است.بعد هم درست مثل برق آن شب ، به یکباره می روند.
نرم افزار تغییر عکس به من یاد داد که آدم‌ها با آمدن‌شان و هر ثانیه بودن‌شان یک لایه اضافه می‌کنند به زندگی و این کار را تا روزی که هستند ادامه ‌می‌دهند. تا این‌که بالاخره یک روز بروند. همه‌ی لایه‌ها تبدیل می‌شوند به خاطره. همه چیز می‌شود آن منظره ابری.
رفتن، کریه‌ترین فعل زبان فارسی است قدر بودن ها را بدانیم...