🔲⭕️ *آفتابه لگن* ؛ *هفت دست!* *استراتژی* ؛ *هیچی* !
دکتر مجتبی لشکربلوکی
یک *واقعیت غم انگیز* ؛ *ایران* جزو با سابقه ترین کشورهای دنیا در زمینه تدوین *برنامه توسعه* است.
شاید هیچ کشوری به اندازه ایران برنامه توسعه ننوشته است.
ما *از سال ۱۳۲۸* تا کنون ۱۱ برنامه توسعه (پیش و پس از انقلاب) نوشته ایم و داریم می رویم برای دوازدهمینش.
در شرکت ها هم وضعیت همین است.
میلیاردها تومان و هزاران ساعت صرف *برنامه ریزی استراتژیک* می شود اما وقتی با خودمان خلوت می کنیم احساس می کنیم *بی فایده* بوده است. چرا؟
امروزه همه سازمان ها بیانیه های زیبا دارند و *اسناد راهبردی* .
فرآیندهای عریض و طویل و جلسات طولانی اما ته قضيه چیزی در نمی آید.
میان این همه سند و نوشته و گزارش، *یک چیز مفقود است* : *استراتژی* .
مفهوم استراتژی *زاييده رقابت و محدوديت* است.
ما (انسان ها و کسب و کارها و ملت ها) در *جهانی پر از رقابت* و *محـدوديت* زنـدگی می‌کنیم.
*زمان محدودی داریم* .
*توان محدودی* داریم.
*پول محدودی* هم داریم.
*اعتبارمان* هم *محدود* است.
نمی‌توانیم در همه حوزه‌ها ورود کنیم.
نمی‌توانیم در همه عرصه ها عالی باشیم.
نمی توانیم به همه موضوعات توجه کنیم.
*صرف منابع محدود* در انبوهی از موضوعات (مهم و غيرمهم) جریمه‌اش *واگذاری بازی* به کسانی است كه *منابع محدود خـود را بر موضوعات مهم و درست متمركز كرده اند* .
مثلا در کسب و کار: شرکت بهار روی مشتریان هدف (مناطق شهری، طبقه متوسط دارای تحصیلات دانشگاهی و کارمند) تمرکز می کند ولی شرکت پاییز مشتری هدف خود را مشخص نمی کند و توان محدود خود را به صورت پراکنده و تصادفی به هر مشتری ای که در سازمان را بکوبد تخصیص می دهد. کدام موفق خواهند بود؟
یا مثلا احمد در شبانه روز زمانش را به یادگیری زبان فرانسه، بیگ دیتا و هوش مصنوعی تخصیص می دهد چون تشخیص داده است جهان آینده، دنیای دیتا، رباتیک، ماشین های هوشمند و روابط بین الملل است.
محمود همان زمان را دارد اما وقتش را به هر چه پیش آید تخصیص می دهد. چون *نقطه تمرکزی ندارد* .
چون *مساله ای ندارد* !
ماهیت استراتژی، *تشخیص مسایل و موضوعات اصلی* و *تمركز منابع* (زمان و توان و سرمایه و ارتباطات) در جهت تحقـق *منـافع نهفتـه* در آنهاسـت.
*فلسـفه استراتژی* ساده است:
*مهم ترین مسایل‌ات را بشناس* ،
روی آن ها *تمرکز* کن.
برای آن ها *جواب* پیدا کن و دو دستی بچسب به عملی کردن آن پاسخ ها
و *منابع محدودت* را به آن ها تخصیص بده تا دستيابی به موفقیت تمرکزت را از دست نده.
بـدون شناخت و شکار سوالات استراتژیک و تمرکز توان و زمان و تخصیص منابع به آن سوالات، به موفقیت استراتژیك نمی‌رسیم.
فرمول خلاصه استراتژی:
*تشخیص* + *تدبیر* + *تخصیص* .
افراد و کسب وکارها و ملت ها نه‌تنها باید هوشمندانه برای مسائل چاره‌جویی کنند بلکه مهم‌تر از آن، باید *هوشمندانه مسائل را انتخاب کنند* .
یکی از عوامل مهم موفقیت کشورها و سازمان‌های موفق، دقت فراوان آنها در انتخاب صورت‌مساله‌ای است که باید برای آن‌وقت بگذارند.
بسیارند سازمان‌هایی که وقت و توان زیادی را صرف موضوعات و مسائلی می‌کنند که به فرض حل شدن، کمک چندانی به تحقق هدف نهایی آنها نمی‌کند.
*حکمرانانی که نتوانند مسایل اصلی عصر و زمان خود را بشناسند* و جواب های درست برای آن مسایل طراحی و اجرا کنند. زندگی شهروندان هم نسل خود و احتمالا نسل بعدی را تباه می کنند.
⭕️☑️تجویز راهبردی:
بگذارید با سه سوال این مطلب را به پایان ببریم:
• *مهم ترین مساله‌ای* که من در زندگی شخصی ام یا در کسب‌وکارم یا در کشور در سه سال آینده (یا تا ده سال آینده) باید به آن توجه کنم چیست؟
( *تشخیص* یا مساله یابی استراتژیک)
• پاسخ من، *انتخاب من* ، جواب من، اقدامات من، *طراحی من* در قبال سوالات استراتژیکی که تشخیص داده ام چیست؟
آیا جواب من یک پاسخ و انتخاب مشخص است یا *کلی گویی* ؟
از کجا می توانم از درستی پاسخ خودم اطمینان حاصل کنم؟ ( *تدبیر* یا پاسخ یابی استراتژیک)
• آیا زمان و توانی که روی مسایل و پاسخ های استراتژیک می گذارم با بقیه مسایل و موضوعات زندگی یا کسب کارم یا کشورم یکی است؟
آیا به عوامل و منابع لازم برای پاسخدهی به سوالات استراتژیک دستیابی دارم؟ ( *تخصیص* و/یا دستیابی استراتژیک)
این سوالات ارزش آن را دارند که بارها و بارها به آن فکر کنیم.
*استراتژی*، *انشاء نویسی نیست* .
مشتی جملات زیبا و باکلاس نیست.
*استراتژی، آرزو نیست* .
استراتژی یعنی چند *انتخاب دردناک سرنوشت ساز* .
تفاوت آدم ها، کسب‌وکارها و کشورهای موفق در فکر کردن به همین *سه سوال* نهفته است.
این *فرمول ساده* را بخاطر بسپارید:
*تشخیص* ، *تدبیر* ، *تخصیص* !
دکتر مجتبی لشکربلوکی
یک *واقعیت غم انگیز* ؛ *ایران* جزو با سابقه ترین کشورهای دنیا در زمینه تدوین *برنامه توسعه* است.
شاید هیچ کشوری به اندازه ایران برنامه توسعه ننوشته است.
ما *از سال ۱۳۲۸* تا کنون ۱۱ برنامه توسعه (پیش و پس از انقلاب) نوشته ایم و داریم می رویم برای دوازدهمینش.
در شرکت ها هم وضعیت همین است.
میلیاردها تومان و هزاران ساعت صرف *برنامه ریزی استراتژیک* می شود اما وقتی با خودمان خلوت می کنیم احساس می کنیم *بی فایده* بوده است. چرا؟
امروزه همه سازمان ها بیانیه های زیبا دارند و *اسناد راهبردی* .
فرآیندهای عریض و طویل و جلسات طولانی اما ته قضيه چیزی در نمی آید.
میان این همه سند و نوشته و گزارش، *یک چیز مفقود است* : *استراتژی* .
مفهوم استراتژی *زاييده رقابت و محدوديت* است.
ما (انسان ها و کسب و کارها و ملت ها) در *جهانی پر از رقابت* و *محـدوديت* زنـدگی می‌کنیم.
*زمان محدودی داریم* .
*توان محدودی* داریم.
*پول محدودی* هم داریم.
*اعتبارمان* هم *محدود* است.
نمی‌توانیم در همه حوزه‌ها ورود کنیم.
نمی‌توانیم در همه عرصه ها عالی باشیم.
نمی توانیم به همه موضوعات توجه کنیم.
*صرف منابع محدود* در انبوهی از موضوعات (مهم و غيرمهم) جریمه‌اش *واگذاری بازی* به کسانی است كه *منابع محدود خـود را بر موضوعات مهم و درست متمركز كرده اند* .
مثلا در کسب و کار: شرکت بهار روی مشتریان هدف (مناطق شهری، طبقه متوسط دارای تحصیلات دانشگاهی و کارمند) تمرکز می کند ولی شرکت پاییز مشتری هدف خود را مشخص نمی کند و توان محدود خود را به صورت پراکنده و تصادفی به هر مشتری ای که در سازمان را بکوبد تخصیص می دهد. کدام موفق خواهند بود؟
یا مثلا احمد در شبانه روز زمانش را به یادگیری زبان فرانسه، بیگ دیتا و هوش مصنوعی تخصیص می دهد چون تشخیص داده است جهان آینده، دنیای دیتا، رباتیک، ماشین های هوشمند و روابط بین الملل است.
محمود همان زمان را دارد اما وقتش را به هر چه پیش آید تخصیص می دهد. چون *نقطه تمرکزی ندارد* .
چون *مساله ای ندارد* !
ماهیت استراتژی، *تشخیص مسایل و موضوعات اصلی* و *تمركز منابع* (زمان و توان و سرمایه و ارتباطات) در جهت تحقـق *منـافع نهفتـه* در آنهاسـت.
*فلسـفه استراتژی* ساده است:
*مهم ترین مسایل‌ات را بشناس* ،
روی آن ها *تمرکز* کن.
برای آن ها *جواب* پیدا کن و دو دستی بچسب به عملی کردن آن پاسخ ها
و *منابع محدودت* را به آن ها تخصیص بده تا دستيابی به موفقیت تمرکزت را از دست نده.
بـدون شناخت و شکار سوالات استراتژیک و تمرکز توان و زمان و تخصیص منابع به آن سوالات، به موفقیت استراتژیك نمی‌رسیم.
فرمول خلاصه استراتژی:
*تشخیص* + *تدبیر* + *تخصیص* .
افراد و کسب وکارها و ملت ها نه‌تنها باید هوشمندانه برای مسائل چاره‌جویی کنند بلکه مهم‌تر از آن، باید *هوشمندانه مسائل را انتخاب کنند* .
یکی از عوامل مهم موفقیت کشورها و سازمان‌های موفق، دقت فراوان آنها در انتخاب صورت‌مساله‌ای است که باید برای آن‌وقت بگذارند.
بسیارند سازمان‌هایی که وقت و توان زیادی را صرف موضوعات و مسائلی می‌کنند که به فرض حل شدن، کمک چندانی به تحقق هدف نهایی آنها نمی‌کند.
*حکمرانانی که نتوانند مسایل اصلی عصر و زمان خود را بشناسند* و جواب های درست برای آن مسایل طراحی و اجرا کنند. زندگی شهروندان هم نسل خود و احتمالا نسل بعدی را تباه می کنند.
⭕️☑️تجویز راهبردی:
بگذارید با سه سوال این مطلب را به پایان ببریم:
• *مهم ترین مساله‌ای* که من در زندگی شخصی ام یا در کسب‌وکارم یا در کشور در سه سال آینده (یا تا ده سال آینده) باید به آن توجه کنم چیست؟
( *تشخیص* یا مساله یابی استراتژیک)
• پاسخ من، *انتخاب من* ، جواب من، اقدامات من، *طراحی من* در قبال سوالات استراتژیکی که تشخیص داده ام چیست؟
آیا جواب من یک پاسخ و انتخاب مشخص است یا *کلی گویی* ؟
از کجا می توانم از درستی پاسخ خودم اطمینان حاصل کنم؟ ( *تدبیر* یا پاسخ یابی استراتژیک)
• آیا زمان و توانی که روی مسایل و پاسخ های استراتژیک می گذارم با بقیه مسایل و موضوعات زندگی یا کسب کارم یا کشورم یکی است؟
آیا به عوامل و منابع لازم برای پاسخدهی به سوالات استراتژیک دستیابی دارم؟ ( *تخصیص* و/یا دستیابی استراتژیک)
این سوالات ارزش آن را دارند که بارها و بارها به آن فکر کنیم.
*استراتژی*، *انشاء نویسی نیست* .
مشتی جملات زیبا و باکلاس نیست.
*استراتژی، آرزو نیست* .
استراتژی یعنی چند *انتخاب دردناک سرنوشت ساز* .
تفاوت آدم ها، کسب‌وکارها و کشورهای موفق در فکر کردن به همین *سه سوال* نهفته است.
این *فرمول ساده* را بخاطر بسپارید:
*تشخیص* ، *تدبیر* ، *تخصیص* !
💎💎💎💎
🔲⭕️گول این جمله زیبا را نخورید
شاید شما هم این جمله را شنیده یا خوانده باشید: بزرگ فکر کن، کوچک آغاز کن، سریع رشد کن.
یا مشابه آن را که می گویند: جهانی فکر کن، محلی (کوچک) عمل کن شتابان توسعه بده.
راستش را بخواهید من تا مدت ها فکر می کردم که این جمله درست است و در جستجوی یک ایده بزرگ بودم. اما الان که تجربه خودم بیشتر شده و در ضمن با مجموعه ای از آدم های باتجربه و موفق هم صحبت و همکار و همراه شده ام. به این جمع بندی رسیده ام که این جمله اشتباه است. چرا؟
این اندیشه دو ایراد اساسی دارد و یک نکته مثبت:
اشتباه اساسی اول: منوط کردن امور به داشتن ایده بزرگ. این جمله اینگونه تداعی می کند که باید برای انجام امور ایده های بزرگ داشت. ایده ای به بزرگی مایکروسافت یا جهان گستریِ گوگل یا عظمت سونی. ولی واقعیت چیز دیگری است.
دو تن از استادان دانشگاه استنفورد شش سال روی «یک سوال» کار کردند. سوال آن ها این بود که چه تفاوتی بین شرکت های ماندگار و موفق با شرکت های مشابه شان وجود دارد. آنها هجده شرکت بزرگ را که از دیدگاه آنها موفق محسوب می‌شدند انتخاب کردند. شرکت‌هایی که می‌دانستند به کجا میروند و مسیر موفقیت آمیزی هم طی کرده بودند و ماندگار نیز بودند. به نتایج جالبی رسیدند یکی از آن نتایج این بود: اینکه شروع کار و راه اندازی هر شرکت باید با یک ایده بزرگ فکری نادرست است. از مجموع شرکتهای موفق و ماندگاری که آن ها بررسی کرده اند فقط شمار اندکی کار خود را با یک فکر بزرگ آغاز کرده اند.
اشتباه اساسی دوم: جنون موفقیت! وقتی می گوید که سریع رشد کن، باز این ممکن است منتقل شود که هیچ چیزی در این دنیا وجود ندارد به جز ایده شما که باید محقق شود. این جاست که همه چیز را باید فدای رشد سریع و بی مهابا کرد. ارزش ها، اصول، خانواده، زندگی، آرامش و ....
نکته مثبت: اینکه می گوید زود و عملگرایانه دست به کار شو.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
به نظر می رسد که اگر بخواهیم اشتباهات جمله فوق را برطرف کنیم و یا اینکه جلوی تفسیر اشتباه را از آن بگیریم جمله باید اینگونه گفته شود: یک ایده داشته باش. دست به اقدام بزن و هر چند وقت یک بار بزن کنار و کمی فکر کن.
1- لازم نیست یک ایده بزرگ، یک ایده عالی و یا یک ایده کامل داشته باشی. کافیست ایده‌ای نسبتا خوب و انجام شدنی داشته باشی. ایده های بزرگ، عالی و کامل در آینده و در طول زمان به ذهن شما خواهد رسید.
2- نباید منتظر ماند که ایده‌ها کامل شوند و همه آن ایده را بپذیرند. بسیاری از ایده ها به راحتی توسط دیگران انکار می شوند. بهتر است که به جای گفتگوهای بی پایان، آن را در عمل تست کنی. بنابراین باید آن را عملی کرد. کوچک زیباست، کوچک مهم است و کوچک سرنوشت ساز است اگر همین کوچک ها عملی شوند.
3- همه زندگی دستیابی به هدف یا عملی کردن یک ایده نیست. ما انسانیم و قرار است که زندگی کنیم به تمام معنا. نباید زندگی خود را فقط و فقط به یک ایده گره بزنیم. به همین جهت باید هر از گاهی در جاده موفقیت بزنیم کنار، ماشین را خاموش کنیم و از خودمان بپرسیم زندگی یعنی این؟ می دانم! می دانم این سخت ترین سوالی است که می شود از خود پرسید آن هم زمانی که در جاده موفقیت با بالاترین سرعت به پیش می روی ولی باید پرسید اگر می خواهی زندگی کنی!
دکتر مجتبی لشکربلوکی
🔲⭕️گول این جمله زیبا را نخورید
شاید شما هم این جمله را شنیده یا خوانده باشید: بزرگ فکر کن، کوچک آغاز کن، سریع رشد کن.
یا مشابه آن را که می گویند: جهانی فکر کن، محلی (کوچک) عمل کن شتابان توسعه بده.
راستش را بخواهید من تا مدت ها فکر می کردم که این جمله درست است و در جستجوی یک ایده بزرگ بودم. اما الان که تجربه خودم بیشتر شده و در ضمن با مجموعه ای از آدم های باتجربه و موفق هم صحبت و همکار و همراه شده ام. به این جمع بندی رسیده ام که این جمله اشتباه است. چرا؟
این اندیشه دو ایراد اساسی دارد و یک نکته مثبت:
اشتباه اساسی اول: منوط کردن امور به داشتن ایده بزرگ. این جمله اینگونه تداعی می کند که باید برای انجام امور ایده های بزرگ داشت. ایده ای به بزرگی مایکروسافت یا جهان گستریِ گوگل یا عظمت سونی. ولی واقعیت چیز دیگری است.
دو تن از استادان دانشگاه استنفورد شش سال روی «یک سوال» کار کردند. سوال آن ها این بود که چه تفاوتی بین شرکت های ماندگار و موفق با شرکت های مشابه شان وجود دارد. آنها هجده شرکت بزرگ را که از دیدگاه آنها موفق محسوب می‌شدند انتخاب کردند. شرکت‌هایی که می‌دانستند به کجا میروند و مسیر موفقیت آمیزی هم طی کرده بودند و ماندگار نیز بودند. به نتایج جالبی رسیدند یکی از آن نتایج این بود: اینکه شروع کار و راه اندازی هر شرکت باید با یک ایده بزرگ فکری نادرست است. از مجموع شرکتهای موفق و ماندگاری که آن ها بررسی کرده اند فقط شمار اندکی کار خود را با یک فکر بزرگ آغاز کرده اند.
اشتباه اساسی دوم: جنون موفقیت! وقتی می گوید که سریع رشد کن، باز این ممکن است منتقل شود که هیچ چیزی در این دنیا وجود ندارد به جز ایده شما که باید محقق شود. این جاست که همه چیز را باید فدای رشد سریع و بی مهابا کرد. ارزش ها، اصول، خانواده، زندگی، آرامش و ....
نکته مثبت: اینکه می گوید زود و عملگرایانه دست به کار شو.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
به نظر می رسد که اگر بخواهیم اشتباهات جمله فوق را برطرف کنیم و یا اینکه جلوی تفسیر اشتباه را از آن بگیریم جمله باید اینگونه گفته شود: یک ایده داشته باش. دست به اقدام بزن و هر چند وقت یک بار بزن کنار و کمی فکر کن.
1- لازم نیست یک ایده بزرگ، یک ایده عالی و یا یک ایده کامل داشته باشی. کافیست ایده‌ای نسبتا خوب و انجام شدنی داشته باشی. ایده های بزرگ، عالی و کامل در آینده و در طول زمان به ذهن شما خواهد رسید.
2- نباید منتظر ماند که ایده‌ها کامل شوند و همه آن ایده را بپذیرند. بسیاری از ایده ها به راحتی توسط دیگران انکار می شوند. بهتر است که به جای گفتگوهای بی پایان، آن را در عمل تست کنی. بنابراین باید آن را عملی کرد. کوچک زیباست، کوچک مهم است و کوچک سرنوشت ساز است اگر همین کوچک ها عملی شوند.
3- همه زندگی دستیابی به هدف یا عملی کردن یک ایده نیست. ما انسانیم و قرار است که زندگی کنیم به تمام معنا. نباید زندگی خود را فقط و فقط به یک ایده گره بزنیم. به همین جهت باید هر از گاهی در جاده موفقیت بزنیم کنار، ماشین را خاموش کنیم و از خودمان بپرسیم زندگی یعنی این؟ می دانم! می دانم این سخت ترین سوالی است که می شود از خود پرسید آن هم زمانی که در جاده موفقیت با بالاترین سرعت به پیش می روی ولی باید پرسید اگر می خواهی زندگی کنی!
دکتر مجتبی لشکربلوکی
ebook7435[www.takbook.com].pdf
4.6 MB
📙کتاب آشنایی با آزمون شخصیت شناسی انیاگرامEnneagram
آزمون تشخیص شخصیت انیاگرام به همراه تفسیر کامل; Enneagram | تست انیاگرام
https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://tarhvareh.com/test/enneagram/&ved=2ahUKEwixoemmwdvzAhXxxoUKHaw-AIUQFnoECAYQAQ&usg=AOvVaw2We_j2s12w1kUHsXimcIyw
https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://tarhvareh.com/test/enneagram/&ved=2ahUKEwixoemmwdvzAhXxxoUKHaw-AIUQFnoECAYQAQ&usg=AOvVaw2We_j2s12w1kUHsXimcIyw
Forwarded from دکتر محمود سریع القلم
Telegraph
آیا آمریکا از خاورمیانه خارج می‌شود؟
در اوایل روی کار آمدن دولت بایدن، دولت آمریکا و اردن، یک قرارداد پانزده ساله نظامی منعقد کردند. در بند سوم این قرارداد، دولت اردن موافقت می کند که نیروهای نظامی آمریکا و عموم افراد و نهادهایی که طرف ِقرارداد وزارت دفاع آمریکا هستند به تمام امکانات نظامی و…