بوم_تفکر_طراحی_فارسی_کانون_تفکر_طراحی.pdf
410.7 KB
Emailing بوم تفکر طراحی فارسی [کانون تفکر طراحی].pdf
Forwarded from هفته‌نامه تجارت‌فردا
سه نسخه پساتحریم
سیاستگذاری اقتصادی پس از تحریم چگونه است؟
✍️ رامین فروزنده / تحلیلگر اقتصاد
در پی قوت گرفتن برآوردها درباره دستیابی به توافق هسته‌ای (اعم از بازگشت به برجام یا هر تصمیم دیگری) این سوال مطرح می‌شود که سیاستگذاری اقتصادی پساتحریم باید چگونه باشد؟ این سوال را می‌توان توسعه داد و پرسید که اساساً بهبود مبادلات تجاری و مالی بسترساز چه تصمیم‌های کلانی است؟ خاصه آنکه تجربه ناموفق پسابرجام پیشین در جذب سرمایه‌گذاری خارجی و انجام اصلاحات اقتصادی پیش‌روی فعالان اقتصادی و عموم شهروندان قرار دارد. طی دوران مذکور اگرچه در نتیجه ثبات نرخ ارز و کاهش نرخ تورم شاهد بهبود نسبی قدرت خرید شهروندان بودیم، و گره‌گشایی‌های عملیاتی و مالی (در حوزه‌های مختلف از صادرات نفتی تا واردات کالاهای واسطه‌ای و سرمایه‌ای) توفیقی شکننده را در عملکرد بخش واقعی اقتصاد رقم زد، انتظارات درباره سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی، بهبود محیط کسب‌وکار، توجه به چالش‌ها و ناترازی‌های اساسی و بلندمدت اقتصاد کشور (از قبیل کسری بودجه، تامین انرژی و...) و به‌طور کلی اقداماتی که رفع تحریم‌ها بعضاً شرط لازم آنها به‌شمار می‌رفت، به واقعیت نپیوست.
برخی از ضرورت‌ها در فضای خوش‌بینی به حاشیه رفتند و برخی دیگر قربانی سیاست شدند. نتیجه آنکه تقریباً همه مسائلی که در سال 1394 روی میز سیاستگذار بودند، امروز نیز مطرح هستند؛ البته با این تفاوت که ابعاد گسترده‌تری یافته‌اند و با مسائل جدید درآمیخته‌اند.
طی دوران پساتحریم تدریج انتظار می‌رود شاهد بهبود در شاخص‌های نمایانگر ریسک کشور باشیم و همزمان بخش واقعی اقتصاد نیز از رشدی کوتاه‌مدت بهره برد. اگرچه این بستر به لحاظ زمانی پنجره‌ای مناسب برای اتخاذ برخی تصمیم‌ها با اتکا به امید ایجادشده در جامعه و بهبود شاخص‌های اقتصادی به شمار می‌رود، ممکن است باعث شود تفسیری اشتباه از این تقارن به دست آید؛ تفسیری که در آن رفع تحریم مساوی با قرار گرفتن کشور روی ریل توسعه است. دلیل اصلی این تفسیر هم تاثیر قابل توجه و انکارناشدنی تحریم بر اقتصاد کشور بوده که پرداختن به مباحث توسعه را بدون رفع تحریم ناممکن می‌کند. البته اساساً هم تجربه‌ای جهانی درباره چنین الگویی از توسعه در دسترس نیست و بدیهی به نظر می‌آید که توسعه در این قرن نیازمند اتصالی بی‌لکنت و مستمر به شبکه اطلاعاتی، مالی و تجاری است. متاسفانه برداشت کم‌عمق و آمیخته با اغراقی ایدئولوژیک از مفاهیمی همچون مبادلات دوجانبه مبتنی بر ارزهایی جز دلار یا استفاده از بستر رمزارزها برای معاملات باعث شده در سال‌های اخیر شاهراه‌های توسعه انکار و میان‌برهای امیدبخش (و منتهی به بیراهه) مورد تاکید قرار گیرند که عبور از تحریم می‌تواند باعث شود تاکید بر چنان بیراهه‌هایی کمرنگ شود و جای خود را به واقع‌بینی علمی دهد.
سه نسخه فوری، کوتاه‌مدت تا میان‌مدت و میان‌مدت تا بلندمدت برای دوران پساتحریم می‌تواند زمینه‌ای را برای عبور از تفسیر اشتباه فوق‌الاشاره به دست دهد و چارچوبی برای نگاه به سیاستگذاری اقتصادی در دوران پیش‌رو به شمار آید. نسخه فوری، بیشتر از جنس «نباید» بوده و با هدف توقف اختلالات واردشده بر سیستم اقتصادی کشور در دوران تحریم ارائه می‌شود و شتاب حداقلی را برای این سیستم فراهم می‌آورد. نسخه کوتاه‌مدت، با قطب‌نمای «جذب سرمایه‌گذاری خارجی» می‌تواند اصلاحاتی را در برخی صنایع و حوزه‌ها رقم زند که انتظار می‌رود سرمایه‌گذار داخلی نیز از آن منتفع شود. از آنجا که تحقق سرمایه‌گذاری خارجی می‌تواند به خوبی پایش شود، و از سوی دیگر انجام آن تقریباً منوط به رفع تحریم‌هاست، می‌تواند یک شاخص برای سنجش کیفیت اصلاحات در محیط کسب‌وکار در پساتحریم باشد؛ هرچند الزاماً بهترین شاخص نیست. در میان‌مدت تا بلندمدت اما هیچ نسخه آسان و کم‌دردی جز تغییر پارادایم وجود ندارد؛ تغییری که هرچند ضروری و مهم بوده، در گذشته روی نداده ولی امید داریم در آینده شاهد آن باشیم.
متن کامل این تحلیل را در شماره 444 هفته نامه تجارت فردا مطالعه کنید
#تجارت_فردا
@tejaratefarda
سیاستگذاری اقتصادی پس از تحریم چگونه است؟
✍️ رامین فروزنده / تحلیلگر اقتصاد
در پی قوت گرفتن برآوردها درباره دستیابی به توافق هسته‌ای (اعم از بازگشت به برجام یا هر تصمیم دیگری) این سوال مطرح می‌شود که سیاستگذاری اقتصادی پساتحریم باید چگونه باشد؟ این سوال را می‌توان توسعه داد و پرسید که اساساً بهبود مبادلات تجاری و مالی بسترساز چه تصمیم‌های کلانی است؟ خاصه آنکه تجربه ناموفق پسابرجام پیشین در جذب سرمایه‌گذاری خارجی و انجام اصلاحات اقتصادی پیش‌روی فعالان اقتصادی و عموم شهروندان قرار دارد. طی دوران مذکور اگرچه در نتیجه ثبات نرخ ارز و کاهش نرخ تورم شاهد بهبود نسبی قدرت خرید شهروندان بودیم، و گره‌گشایی‌های عملیاتی و مالی (در حوزه‌های مختلف از صادرات نفتی تا واردات کالاهای واسطه‌ای و سرمایه‌ای) توفیقی شکننده را در عملکرد بخش واقعی اقتصاد رقم زد، انتظارات درباره سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی، بهبود محیط کسب‌وکار، توجه به چالش‌ها و ناترازی‌های اساسی و بلندمدت اقتصاد کشور (از قبیل کسری بودجه، تامین انرژی و...) و به‌طور کلی اقداماتی که رفع تحریم‌ها بعضاً شرط لازم آنها به‌شمار می‌رفت، به واقعیت نپیوست.
برخی از ضرورت‌ها در فضای خوش‌بینی به حاشیه رفتند و برخی دیگر قربانی سیاست شدند. نتیجه آنکه تقریباً همه مسائلی که در سال 1394 روی میز سیاستگذار بودند، امروز نیز مطرح هستند؛ البته با این تفاوت که ابعاد گسترده‌تری یافته‌اند و با مسائل جدید درآمیخته‌اند.
طی دوران پساتحریم تدریج انتظار می‌رود شاهد بهبود در شاخص‌های نمایانگر ریسک کشور باشیم و همزمان بخش واقعی اقتصاد نیز از رشدی کوتاه‌مدت بهره برد. اگرچه این بستر به لحاظ زمانی پنجره‌ای مناسب برای اتخاذ برخی تصمیم‌ها با اتکا به امید ایجادشده در جامعه و بهبود شاخص‌های اقتصادی به شمار می‌رود، ممکن است باعث شود تفسیری اشتباه از این تقارن به دست آید؛ تفسیری که در آن رفع تحریم مساوی با قرار گرفتن کشور روی ریل توسعه است. دلیل اصلی این تفسیر هم تاثیر قابل توجه و انکارناشدنی تحریم بر اقتصاد کشور بوده که پرداختن به مباحث توسعه را بدون رفع تحریم ناممکن می‌کند. البته اساساً هم تجربه‌ای جهانی درباره چنین الگویی از توسعه در دسترس نیست و بدیهی به نظر می‌آید که توسعه در این قرن نیازمند اتصالی بی‌لکنت و مستمر به شبکه اطلاعاتی، مالی و تجاری است. متاسفانه برداشت کم‌عمق و آمیخته با اغراقی ایدئولوژیک از مفاهیمی همچون مبادلات دوجانبه مبتنی بر ارزهایی جز دلار یا استفاده از بستر رمزارزها برای معاملات باعث شده در سال‌های اخیر شاهراه‌های توسعه انکار و میان‌برهای امیدبخش (و منتهی به بیراهه) مورد تاکید قرار گیرند که عبور از تحریم می‌تواند باعث شود تاکید بر چنان بیراهه‌هایی کمرنگ شود و جای خود را به واقع‌بینی علمی دهد.
سه نسخه فوری، کوتاه‌مدت تا میان‌مدت و میان‌مدت تا بلندمدت برای دوران پساتحریم می‌تواند زمینه‌ای را برای عبور از تفسیر اشتباه فوق‌الاشاره به دست دهد و چارچوبی برای نگاه به سیاستگذاری اقتصادی در دوران پیش‌رو به شمار آید. نسخه فوری، بیشتر از جنس «نباید» بوده و با هدف توقف اختلالات واردشده بر سیستم اقتصادی کشور در دوران تحریم ارائه می‌شود و شتاب حداقلی را برای این سیستم فراهم می‌آورد. نسخه کوتاه‌مدت، با قطب‌نمای «جذب سرمایه‌گذاری خارجی» می‌تواند اصلاحاتی را در برخی صنایع و حوزه‌ها رقم زند که انتظار می‌رود سرمایه‌گذار داخلی نیز از آن منتفع شود. از آنجا که تحقق سرمایه‌گذاری خارجی می‌تواند به خوبی پایش شود، و از سوی دیگر انجام آن تقریباً منوط به رفع تحریم‌هاست، می‌تواند یک شاخص برای سنجش کیفیت اصلاحات در محیط کسب‌وکار در پساتحریم باشد؛ هرچند الزاماً بهترین شاخص نیست. در میان‌مدت تا بلندمدت اما هیچ نسخه آسان و کم‌دردی جز تغییر پارادایم وجود ندارد؛ تغییری که هرچند ضروری و مهم بوده، در گذشته روی نداده ولی امید داریم در آینده شاهد آن باشیم.
متن کامل این تحلیل را در شماره 444 هفته نامه تجارت فردا مطالعه کنید
#تجارت_فردا
@tejaratefarda
Forwarded from روزنامه دنیای اقتصاد
تحریف بزرگ در اقتصاد ایران
🔴 موتور اصلی تخریب تولید و رفاه خانوار در ایران چیست؟ اگرچه کارشناسان پاسخ‌های گوناگونی برای این پرسش ارائه کرده و روی میز سیاستگذاری قرار داده‌اند، اما دو اقتصاددان برجسته معتقدند که یک «تحریف بزرگ» موتور اصلی تخریب منابع، فعالیت‌های مولد و رفاه خانوار در اقتصاد ایران است.
🔴 پروفسور هاشم پسران و دکتر موسی غنی‌نژاد، مهم‌ترین مشکل اقتصاد ایران را تحریف قیمت‌های نسبی می‌دانند. از نگاه این اقتصاددانان برجسته، در نیم‌دهه گذشته، تحریف قیمت‌های نسبی با فرمول «قیمت‌گذاری» یا «اعمال یارانه‌ها» باعث شده هم تولیدکنندگان و هم مصرف‌کنندگان دچار سوءبرداشت شوند. در این شرایط هم رفاه خانوار تخریب شده و هم جریان سرمایه‌گذاری در تولید به سمت سوداگری در دارایی‌ها منحرف شده است.
.
🔴 در شرایطی که قیمت‌های نسبی با تحریف روبه‌رو می‌شوند، میزان مصرف خانوارها از کالاهای مفید و ضروری کاهش می‌یابد، اما مصرف کالاهای غیرمفید در سبد خانوار رشد می‌کند. همچنین اختلال در قیمت‌های نسبی، تخریب منابع و سوداگری را نسبت به سرمایه‌گذاری مولد توجیه‌پذیر می‌کند..👇
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3842009
🔴 موتور اصلی تخریب تولید و رفاه خانوار در ایران چیست؟ اگرچه کارشناسان پاسخ‌های گوناگونی برای این پرسش ارائه کرده و روی میز سیاستگذاری قرار داده‌اند، اما دو اقتصاددان برجسته معتقدند که یک «تحریف بزرگ» موتور اصلی تخریب منابع، فعالیت‌های مولد و رفاه خانوار در اقتصاد ایران است.
🔴 پروفسور هاشم پسران و دکتر موسی غنی‌نژاد، مهم‌ترین مشکل اقتصاد ایران را تحریف قیمت‌های نسبی می‌دانند. از نگاه این اقتصاددانان برجسته، در نیم‌دهه گذشته، تحریف قیمت‌های نسبی با فرمول «قیمت‌گذاری» یا «اعمال یارانه‌ها» باعث شده هم تولیدکنندگان و هم مصرف‌کنندگان دچار سوءبرداشت شوند. در این شرایط هم رفاه خانوار تخریب شده و هم جریان سرمایه‌گذاری در تولید به سمت سوداگری در دارایی‌ها منحرف شده است.
.
🔴 در شرایطی که قیمت‌های نسبی با تحریف روبه‌رو می‌شوند، میزان مصرف خانوارها از کالاهای مفید و ضروری کاهش می‌یابد، اما مصرف کالاهای غیرمفید در سبد خانوار رشد می‌کند. همچنین اختلال در قیمت‌های نسبی، تخریب منابع و سوداگری را نسبت به سرمایه‌گذاری مولد توجیه‌پذیر می‌کند..👇
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3842009
روزنامه دنیای اقتصاد
تحریف بزرگ در اقتصاد ایران
موتور اصلی تخریب تولید و رفاه خانوار در ایران چیست؟ اگرچه کارشناسان پاسخ‌های گوناگونی برای این پرسش ارائه کرده و روی میز سیاستگذاری قرار داده‌اند، اما دو اقتصاددان برجسته معتقدند که یک «تحریف بزرگ» موتور اصلی تخریب منابع، فعالیت‌های مولد و رفاه خانوار در…
برنامه_چرخه_دوگانه_چین_و_آثار_آن_برای_ایران.pdf
1.5 MB
Emailing برنامه چرخه دوگانه چین و آثار آن برای ایران.pdf
Forwarded from مجتبی لشکربلوکی
🔲⭕️پدر بودن در ایران کار سختی است!
دکتر مجتبی لشکربلوکی
پدر بودن کار سختی است. در ایران و این برهه زمانی به مراتب سخت تر.
از یک طرف دیگر شوهرسالاری کم رنگ شده و مردان باید به درستی بیشتر از گذشته یاد بگیرند که حق و حرمت و احترام زنان را بیشتر از پیش نگاه دارند نه از سر اجبار که از سر شعور و شرافت. هر چند کار درستی است اما در هر صورت تمرین می خواهد و پوست اندازی.
از طرف دیگر پدرسالاری دیگر در بخش های بزرگی از این سرزمین رنگ باخته است و پدران این سرزمین که خود در روزگار پدرسالاری بزرگ شده اند اکنون در زمان فرزندسالاری به پدری رسیده اند. قضیه این جا سخت تر می شود که آینده این سرزمین هم با عدم قطعیت سرشته شده و حتی اگر پدر امروز نگران خودش و همسرش نباشد اما بی شک نگران آینده فرزندش است. خودش تحت فشار اقتصادی است. خبری از تامین آتیه مطمئن (بازنشستگی مکفی و اطمینان بخش) نیست. احتمالا در میانه راه زندگی نه می تواند برود و نه می تواند بماند.
احتمالا پدران این سرزمین، خود پدر و مادر پیری هم دارند که باید مراقب آن ها نیز باشند.
پدر امروز باید حواسش باشد که پسرش چه چیزی را دانلود می کند و دخترش چه چیزی را آپلود. در حالی که شاید به اندازه فرزندش تسلط به فضای مجازی ندارد و همین باعث می شود که از نظر ذهنی فرسوده و خسته شود.
و ده ها گرفتاری دیگر.
و بدتر از همه اینکه هیچ کدام از مهارت های لازم را به صورت رسمی نیاموخته اند. نه مهارت مدیریت استرس بلدند. نه آموزش سواد رسانه ای و دیجیتالی دیده اند. نه سواد مالی آموخته اند. باید بپذیریم که پدران امروز برای شرایط این زمانه تربیت نشده اند و یادگیری و پوست اندازی آنان مانند این است که یک قطار در حال حرکت را تعمیر کنیم.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
با توجه به آنچه من از آینده درک می کنم و آنچه در مورد مهارت های قرن 21 خوانده ام، پدران این سرزمین دست کم نیازمند دو سواد و دو مهارت کلیدی هستند:
▫️سواد دیجیتالی-رسانه ای
▫️سواد مالی (درک و حل مسایل بانکی، بیمه ای، سرمایه گذاری و بازنشستگی)
▫️مهارت گفتگو (که پدران دیروز کمتر به این مساله نیاز داشتند اما هر چه می گذرد پدران امروز بیشتر نیاز دارند).
▫️مهارت حل مسایل پیچیده.
این چیز عجیبی نیست. ظاهرا سال های پیش رو، سرعت تغییرات به شدت بالاتر خواهد رفت و تمام مجامع فکری جهانی معتقدند که ما برای زندگی در سال های پیش رو نیازمند سواد و مهارت های جدید هستیم و اینجا یک ابرمهارت (مادر مهارت ها) اهمیت دو چندان پیدا می کند: مهارت یادگیری. و جالب تر اینکه ما در گذشته فکر می کردیم یادگیری فقط یعنی فراگیری (افزودن دانش و مهارت و سواد جدید) ولی یادگیری مساوی است فراگیری فعال (Learning) + فراموشی فعال (Unlearning). و به همین خاطر است که مفهوم یادگیری تمام عمر (Life Long Learning) مطرح شده است.
و آخرین نکته: پدر و مادر بودن کار سختی است علی الخصوص در ایران امروز. در مورد قدر و جایگاه زنان و مادران جای دیگری نوشته ام. اما این بار می خواهم در مورد پدران بنویسم. با پدران مان مهربان تر باشیم. فراموش نکنیم که آن ها در حال گذار به مردانی هستند نسبت به پدران خود به زنان احترام بیشتری می گذارند، نسبت به پدران خود بیشتر مواظب فرزندان خود هستند و در عین حال عدم قطعیت های بزرگ اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را تحمل می کنند. با مهربانی می توان این پوست اندازی (همان فراموشی فعال) و نوسازی (همان فراگیری فعال) را سریع تر طی کرد. بیشتر حواسمان به هم باشد به ویژه زنان سرپرست خانوار که باید نقش پدری را نیز ایفا کنند. این روزها شانه ها خسته تر از گذشته اند. حواسمان به شانه ها بیشتر باشد.
کانال شخصی مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
دکتر مجتبی لشکربلوکی
پدر بودن کار سختی است. در ایران و این برهه زمانی به مراتب سخت تر.
از یک طرف دیگر شوهرسالاری کم رنگ شده و مردان باید به درستی بیشتر از گذشته یاد بگیرند که حق و حرمت و احترام زنان را بیشتر از پیش نگاه دارند نه از سر اجبار که از سر شعور و شرافت. هر چند کار درستی است اما در هر صورت تمرین می خواهد و پوست اندازی.
از طرف دیگر پدرسالاری دیگر در بخش های بزرگی از این سرزمین رنگ باخته است و پدران این سرزمین که خود در روزگار پدرسالاری بزرگ شده اند اکنون در زمان فرزندسالاری به پدری رسیده اند. قضیه این جا سخت تر می شود که آینده این سرزمین هم با عدم قطعیت سرشته شده و حتی اگر پدر امروز نگران خودش و همسرش نباشد اما بی شک نگران آینده فرزندش است. خودش تحت فشار اقتصادی است. خبری از تامین آتیه مطمئن (بازنشستگی مکفی و اطمینان بخش) نیست. احتمالا در میانه راه زندگی نه می تواند برود و نه می تواند بماند.
احتمالا پدران این سرزمین، خود پدر و مادر پیری هم دارند که باید مراقب آن ها نیز باشند.
پدر امروز باید حواسش باشد که پسرش چه چیزی را دانلود می کند و دخترش چه چیزی را آپلود. در حالی که شاید به اندازه فرزندش تسلط به فضای مجازی ندارد و همین باعث می شود که از نظر ذهنی فرسوده و خسته شود.
و ده ها گرفتاری دیگر.
و بدتر از همه اینکه هیچ کدام از مهارت های لازم را به صورت رسمی نیاموخته اند. نه مهارت مدیریت استرس بلدند. نه آموزش سواد رسانه ای و دیجیتالی دیده اند. نه سواد مالی آموخته اند. باید بپذیریم که پدران امروز برای شرایط این زمانه تربیت نشده اند و یادگیری و پوست اندازی آنان مانند این است که یک قطار در حال حرکت را تعمیر کنیم.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
با توجه به آنچه من از آینده درک می کنم و آنچه در مورد مهارت های قرن 21 خوانده ام، پدران این سرزمین دست کم نیازمند دو سواد و دو مهارت کلیدی هستند:
▫️سواد دیجیتالی-رسانه ای
▫️سواد مالی (درک و حل مسایل بانکی، بیمه ای، سرمایه گذاری و بازنشستگی)
▫️مهارت گفتگو (که پدران دیروز کمتر به این مساله نیاز داشتند اما هر چه می گذرد پدران امروز بیشتر نیاز دارند).
▫️مهارت حل مسایل پیچیده.
این چیز عجیبی نیست. ظاهرا سال های پیش رو، سرعت تغییرات به شدت بالاتر خواهد رفت و تمام مجامع فکری جهانی معتقدند که ما برای زندگی در سال های پیش رو نیازمند سواد و مهارت های جدید هستیم و اینجا یک ابرمهارت (مادر مهارت ها) اهمیت دو چندان پیدا می کند: مهارت یادگیری. و جالب تر اینکه ما در گذشته فکر می کردیم یادگیری فقط یعنی فراگیری (افزودن دانش و مهارت و سواد جدید) ولی یادگیری مساوی است فراگیری فعال (Learning) + فراموشی فعال (Unlearning). و به همین خاطر است که مفهوم یادگیری تمام عمر (Life Long Learning) مطرح شده است.
و آخرین نکته: پدر و مادر بودن کار سختی است علی الخصوص در ایران امروز. در مورد قدر و جایگاه زنان و مادران جای دیگری نوشته ام. اما این بار می خواهم در مورد پدران بنویسم. با پدران مان مهربان تر باشیم. فراموش نکنیم که آن ها در حال گذار به مردانی هستند نسبت به پدران خود به زنان احترام بیشتری می گذارند، نسبت به پدران خود بیشتر مواظب فرزندان خود هستند و در عین حال عدم قطعیت های بزرگ اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را تحمل می کنند. با مهربانی می توان این پوست اندازی (همان فراموشی فعال) و نوسازی (همان فراگیری فعال) را سریع تر طی کرد. بیشتر حواسمان به هم باشد به ویژه زنان سرپرست خانوار که باید نقش پدری را نیز ایفا کنند. این روزها شانه ها خسته تر از گذشته اند. حواسمان به شانه ها بیشتر باشد.
کانال شخصی مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki