Forwarded from مجتبی لشکربلوکی
🔲⭕️تکنیک عمه هفتاد ساله یا بچه ۷ ساله
دکتر مجتبی لشکربلوکی
همه ما تا به حال کلی کتاب خریده ایم و خوانده ایم (آن هایی که نخوانده ایم را کاری ندارم). کلی سخنرانی گوش داده ایم، کلی کلاس رفته ایم. کلی مطلب شنیده ایم و کلی کتاب صوتی گوش کرده ایم. اما بسیاری از آن ها را فراموش کرده ایم. یعنی ظاهرا رابطه ای بین وقت گذاشتن برای مطالعه و ذخیره دانش وجود ندارد. در یادداشت های قبلی (وقتی سگ پاولوف درون ما کتاب می خواند و همچنین چرا مغز بعضی ها سولفاته می شود؟) ۱۰ تکنیک مطالعه را پیشنهاد کردم. این بار می خواهم ۵ تکنیک در مورد یادگیری عمیق معرفی کنم.
☑️⭕️تجویز راهبردی
۱. اگر خاطرتان باشد یکی از موسسات کنکوری این را تبلیغ می کرد: به جای اینکه چند کتاب بخوانید، یک کتاب را چندین بار بخوانید. این حرف کاملا درست است. اگر کتابی خوب است، اصلا به هیچ وجه فکر نکنید که آن را با یک بار خواندن فهمیده اید. پس به جای اینکه تعداد زیادی کتاب بخوانید که هیچ کدامشان را یادتان نیست یک کتاب که آن را خوب و ارزشمند یافته اید را چندین بار بخوانید. فقط یک نکته مهم: کتاب هایی که می گذارید برای مطالعه مجدد را بلافاصله نخوانید، بلکه با فاصله بخوانید.
۲. از تکنیک عمه ۷۰ ساله یا بچه ۷ ساله استفاده کنید! میخواهید مطمئن شوید که کتاب را فهمیده اید؟ باشد یک تست پیش روی شما می گذارم و آن اینکه آیا می توانید آن را به زبانی ساده برای عمه ۷۰ ساله تان یا بچه ۷ ساله تان بیان کنید؟ من این تکنیک را سر کارگاه های آموزشی ام استفاده می کنم و بسیار چالش برانگیز است.
۳. ما فکر می کنیم کتاب را خوانده ایم و فهمیده ایم و بخاطر داریم تا اینکه .... ما معمولا فکر می کنیم که اگر کتابی را خواندیم و همان موقع هم فهمیدیم یعنی دیگر کار تمام است. اما زمان هایی پیش می آید که می خواهیم کتاب را برای فرد دیگری تعریف کنیم. جمله سوم به بعد دیگر به تته و پته می افتیم و از این جمله رهایی بخش و جادویی استفاده می کنیم: خیلی کتاب خوبیه خودت باید بخونی! و سپس نفس راحتی می کشیم و به خودمان می گوییم واقعا چرا هیچی یادم نیست! خودتان را تست کنید: آیا می توانید جانمایه کتاب را در عرض یک ربع برای خودتان یا دیگران تعریف کنید؟
۴. کتاب را زندگی کنید. اهمیت کتاب خواندن در اینست که به بهبود کیفیت زندگی یا تغییر رفتار ما منجر شود. پس سعی کنید، مفاهیمی را که فرا گرفته اید، در زندگی خودتان هم بکار بگیرید. تا میتوانید به مفاهیم فکر کنید و دنبال مصادیق آن در زندگی تان باشید. بگذارید مثالی بزنم کتابی خوانده اید در مورد مهارت های مذاکره، از همان اول صبح چک کنید ببینید چه تکنیکی از تکنیک های مذاکره را می توانید برای فرزندتان به کار بگیرید که حتما صبحانه بخورد یا کتابی خوانده اید در زمینه سواد رسانه ای، در طول روز رادیو که گوش می کنید یا یک کانال تلگرامی مطلبی می شنوید یا می خوانید که با این جمله شروع می شود: دانشمندان کشف کرده اند خوردن کره در ساعت ۱۲ ظهر باعث.... سریع از خودتان بپرسید آیا این همان جملات خبری علمی‌طور اما مبهم نیست؟ سریع بپرسید کدام دانشمندان؟ کدام پژوهش؟ چه سالی؟ نتایج آن در کدام نشریه علمی کجا منتشر شده؟ نمونه آماری چند نفر بوده است؟ (رجوع کنید به نوشته چگونه احمق نباشیم). آنچه می خوانید را رها نکنید. ذهن تان را ورزش دهید.
۵. فکر می کنم بیش از ۹۵٪ جامعه ما هنوز به یک چیز معتقد است؛ نان حرام سر سفره مان نبریم. از این جهت فرقی نمی کند که ما مذهبی باشیم یا غیرمذهبی. مطالعه باید برکت داشته باشد. خوشبختانه از سویی و متاسفانه از سویی دیگر، دسترسی ما به محتوا زیاد شده است و انبوهی از کتاب ها به صورت پی.دی.اف و فایل صوتی در دسترس ماست. مال حرام، حرام است فرقی نمی کند که نانی باشد که سر سفره می بریم یا پاراگرافی است که به حافظه مان می سپاریم. ورودی حرام، تاثیر منفی دارد، مواظب باشیم و مالکیت معنوی را رعایت کنیم. همانگونه که مال حرام برکت ندارد، آگاهی حرام هم نیز بی برکت است. این نکته آخر را به تجربه دریافتم کسی هم نبود به ما تذکر بدهد و خیلی دیر فهمیدم. آنهایی که از من جوانترند جدی بگیرند. همین جا فرصت را غنیمت می شمارم و با اینکه معمول نیست در نوشته های آزاد و کوتاه تلگرامی رفرنس بدهیم بگویم در تنظیم این یادداشت ها از سایت جعبه ابزار ذهنی (+) سایت متمم (+) سایت محمدرضا شعبانعلی و امین آرامش سود جسته ام یا الهام گرفته ام.
سخن پایانی: تا حالا به این فکر کرده اید که مطالعه و طلوع هم خانواده اند! و یک ریشه دارند؟ ما یک قرائت داریم یک مطالعت (مطالعه). بین این دو تفاوتی است که به آن فکر کنید!
کانال شخصی مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Instagram | Website | Linkedin |
دکتر مجتبی لشکربلوکی
همه ما تا به حال کلی کتاب خریده ایم و خوانده ایم (آن هایی که نخوانده ایم را کاری ندارم). کلی سخنرانی گوش داده ایم، کلی کلاس رفته ایم. کلی مطلب شنیده ایم و کلی کتاب صوتی گوش کرده ایم. اما بسیاری از آن ها را فراموش کرده ایم. یعنی ظاهرا رابطه ای بین وقت گذاشتن برای مطالعه و ذخیره دانش وجود ندارد. در یادداشت های قبلی (وقتی سگ پاولوف درون ما کتاب می خواند و همچنین چرا مغز بعضی ها سولفاته می شود؟) ۱۰ تکنیک مطالعه را پیشنهاد کردم. این بار می خواهم ۵ تکنیک در مورد یادگیری عمیق معرفی کنم.
☑️⭕️تجویز راهبردی
۱. اگر خاطرتان باشد یکی از موسسات کنکوری این را تبلیغ می کرد: به جای اینکه چند کتاب بخوانید، یک کتاب را چندین بار بخوانید. این حرف کاملا درست است. اگر کتابی خوب است، اصلا به هیچ وجه فکر نکنید که آن را با یک بار خواندن فهمیده اید. پس به جای اینکه تعداد زیادی کتاب بخوانید که هیچ کدامشان را یادتان نیست یک کتاب که آن را خوب و ارزشمند یافته اید را چندین بار بخوانید. فقط یک نکته مهم: کتاب هایی که می گذارید برای مطالعه مجدد را بلافاصله نخوانید، بلکه با فاصله بخوانید.
۲. از تکنیک عمه ۷۰ ساله یا بچه ۷ ساله استفاده کنید! میخواهید مطمئن شوید که کتاب را فهمیده اید؟ باشد یک تست پیش روی شما می گذارم و آن اینکه آیا می توانید آن را به زبانی ساده برای عمه ۷۰ ساله تان یا بچه ۷ ساله تان بیان کنید؟ من این تکنیک را سر کارگاه های آموزشی ام استفاده می کنم و بسیار چالش برانگیز است.
۳. ما فکر می کنیم کتاب را خوانده ایم و فهمیده ایم و بخاطر داریم تا اینکه .... ما معمولا فکر می کنیم که اگر کتابی را خواندیم و همان موقع هم فهمیدیم یعنی دیگر کار تمام است. اما زمان هایی پیش می آید که می خواهیم کتاب را برای فرد دیگری تعریف کنیم. جمله سوم به بعد دیگر به تته و پته می افتیم و از این جمله رهایی بخش و جادویی استفاده می کنیم: خیلی کتاب خوبیه خودت باید بخونی! و سپس نفس راحتی می کشیم و به خودمان می گوییم واقعا چرا هیچی یادم نیست! خودتان را تست کنید: آیا می توانید جانمایه کتاب را در عرض یک ربع برای خودتان یا دیگران تعریف کنید؟
۴. کتاب را زندگی کنید. اهمیت کتاب خواندن در اینست که به بهبود کیفیت زندگی یا تغییر رفتار ما منجر شود. پس سعی کنید، مفاهیمی را که فرا گرفته اید، در زندگی خودتان هم بکار بگیرید. تا میتوانید به مفاهیم فکر کنید و دنبال مصادیق آن در زندگی تان باشید. بگذارید مثالی بزنم کتابی خوانده اید در مورد مهارت های مذاکره، از همان اول صبح چک کنید ببینید چه تکنیکی از تکنیک های مذاکره را می توانید برای فرزندتان به کار بگیرید که حتما صبحانه بخورد یا کتابی خوانده اید در زمینه سواد رسانه ای، در طول روز رادیو که گوش می کنید یا یک کانال تلگرامی مطلبی می شنوید یا می خوانید که با این جمله شروع می شود: دانشمندان کشف کرده اند خوردن کره در ساعت ۱۲ ظهر باعث.... سریع از خودتان بپرسید آیا این همان جملات خبری علمی‌طور اما مبهم نیست؟ سریع بپرسید کدام دانشمندان؟ کدام پژوهش؟ چه سالی؟ نتایج آن در کدام نشریه علمی کجا منتشر شده؟ نمونه آماری چند نفر بوده است؟ (رجوع کنید به نوشته چگونه احمق نباشیم). آنچه می خوانید را رها نکنید. ذهن تان را ورزش دهید.
۵. فکر می کنم بیش از ۹۵٪ جامعه ما هنوز به یک چیز معتقد است؛ نان حرام سر سفره مان نبریم. از این جهت فرقی نمی کند که ما مذهبی باشیم یا غیرمذهبی. مطالعه باید برکت داشته باشد. خوشبختانه از سویی و متاسفانه از سویی دیگر، دسترسی ما به محتوا زیاد شده است و انبوهی از کتاب ها به صورت پی.دی.اف و فایل صوتی در دسترس ماست. مال حرام، حرام است فرقی نمی کند که نانی باشد که سر سفره می بریم یا پاراگرافی است که به حافظه مان می سپاریم. ورودی حرام، تاثیر منفی دارد، مواظب باشیم و مالکیت معنوی را رعایت کنیم. همانگونه که مال حرام برکت ندارد، آگاهی حرام هم نیز بی برکت است. این نکته آخر را به تجربه دریافتم کسی هم نبود به ما تذکر بدهد و خیلی دیر فهمیدم. آنهایی که از من جوانترند جدی بگیرند. همین جا فرصت را غنیمت می شمارم و با اینکه معمول نیست در نوشته های آزاد و کوتاه تلگرامی رفرنس بدهیم بگویم در تنظیم این یادداشت ها از سایت جعبه ابزار ذهنی (+) سایت متمم (+) سایت محمدرضا شعبانعلی و امین آرامش سود جسته ام یا الهام گرفته ام.
سخن پایانی: تا حالا به این فکر کرده اید که مطالعه و طلوع هم خانواده اند! و یک ریشه دارند؟ ما یک قرائت داریم یک مطالعت (مطالعه). بین این دو تفاوتی است که به آن فکر کنید!
کانال شخصی مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Instagram | Website | Linkedin |
✳️ آیا بایداهداف را فراموش کنیم
*جیمز کلییر* در *کتاب* ارزشمند خود به نام *«عادت‌های اتمی»* می‌نویسد:
همیشه به ما یاد داده‌اند «اگر می‌خواهی در زندگی و کسب و کارت موفق شوی، باید اهدافی واقعی، مشخص و قابل اجرا برای خودت تعیین کنی
من هم مثل شما این کار را می‌کردم اما بعد از مدتی متوجه شدم که تمرکز صرف بر اهداف، من را تنها به برخی از آنها می‌رساند و در راه رسیدن به بسیاری از اهدافم ناکام می‌مانم
*بعد از بررسی‌های گسترده متوجه شدم اشکال کارم اینجاست که «روی اهدافم متمرکز هستم» ولی «سیستم کاری‌ام را فراموش کرده‌ام»*
سپس این سوال برایم پیش آمد که «اهداف چه تفاوتی با سیستم کاری دارند؟».
*اهداف*،
نتایجی که می‌خواهیم به آنها برسیم را تعریف می‌کنند
ولی
*سیستم کاری*، فرایندها و وظایفی را به ما یادآوری می‌کنند که برای رسیدن به آن نتایج باید انجام بدهیم.
با این تعریف، بهتر است روی سیستم‌های کاری‌مان متمرکز شویم و اهداف‌مان را فراموش کنیم.
منظور من از فراموش کردن اهداف، این است که نباید زمان زیادی را صرف اهداف‌مان کنیم، بلکه باید بیشتر وقت‌مان را به طراحی، بهبود و ارتقاء سیستم‌های کاری‌مان اختصاص بدهیم
💡 وقتی بیش از حد روی تعیین اهداف‌مان وقت می‌گذاریم، این چهار مساله برای‌مان پیش می‌آید:
1️⃣ *برندگان و بازندگان، اهداف مشابهی دارند*
وقتی به زندگی افراد موفق نگاه میکنیم، نباید تصور کنیم چون اهداف بلندپروازانه‌ای داشته‌اند، موفق شده‌اند، بلکه به این دلیل موفق شده‌اند که سیستم کاری دقیقی داشته‌اند.
پس نباید اشتباه کنیم که صرفا با داشتن اهداف بزرگ و بلندپروازانه می‌توانیم موفق شویم
2️⃣ *دستیابی به هدف، فقط یک تغییر موقت است.*
فرض کنید میخواهید اتاق‌تان را تمیز کنید و برای این کار ساعت‌ها وقت و انرژی می‌گذارید و اتاق‌تان را تمیز و مرتب می‌کنید.
اگر روش زندگی‌تان درست نباشد و مثلا هر چیزی را بعد از استفاده از آن، سر جایش نگذارید، بعد از یکی دو روز باز هم اتاق‌تان شلوغ می‌شود.
در این حالت، یا باز هم باید وقت و انرژی بگذارید و اتاق‌تان را تمیز کنید یا کلا انگیزه‌تان را برای تمیز کردن اتاق از دست می‌دهید.
پس به جای تمیز کردن اتاق، بهتر است روی تغییر روش زندگی‌تان تمرکز کنید.
3️⃣ *اهداف، شادی ما را محدود می‌کنند*
طبیعی است که وقتی به هدف‌مان می‌رسیم، خوشحال می‌شویم. در این حالت، خوشحالی‌مان را تا رسیدن به هدف بعدی‌مان، به تعویق می‌اندازیم.
اما اگر عاشق فرایندهای کاری‌مان باشیم و از انجام آنها لذت ببریم، همیشه و هر روز از انجام کارهایی که میکنیم، خوشحال می‌شویم و خوشحالی‌مان را به آینده‌ای دور موکول نمی‌کنیم
4️⃣ *اهداف با پیشرفت بلندمدت در تعارض‌اند.*
همه ما احتمالا این حالت را تجربه کرده‌ایم: «روی یک هدف خاص متمرکز می‌شویم و حواس‌مان از اطراف‌مان و سایر اهداف‌مان پرت می‌شود»
مثلا تمام حواس‌مان را روی «افزایش فروش» شرکت‌مان متمرکز میکنیم و حواس‌مان از «تغییر تکنولوژی» پرت می‌شود. در این حالت، تمرکز روی اهداف ما را از پیشرفت بلندمدت غافل می‌کند.
در صورتی که اگر روی ارتقاء و بهبود سیستم‌های کاری‌مان تمرکز کنیم، می‌توانیم به هر دو هدف «افزایش فروش» و «ارتقاء تکنولوژی» برسیم.
*جیمز کلییر* در *کتاب* ارزشمند خود به نام *«عادت‌های اتمی»* می‌نویسد:
همیشه به ما یاد داده‌اند «اگر می‌خواهی در زندگی و کسب و کارت موفق شوی، باید اهدافی واقعی، مشخص و قابل اجرا برای خودت تعیین کنی
من هم مثل شما این کار را می‌کردم اما بعد از مدتی متوجه شدم که تمرکز صرف بر اهداف، من را تنها به برخی از آنها می‌رساند و در راه رسیدن به بسیاری از اهدافم ناکام می‌مانم
*بعد از بررسی‌های گسترده متوجه شدم اشکال کارم اینجاست که «روی اهدافم متمرکز هستم» ولی «سیستم کاری‌ام را فراموش کرده‌ام»*
سپس این سوال برایم پیش آمد که «اهداف چه تفاوتی با سیستم کاری دارند؟».
*اهداف*،
نتایجی که می‌خواهیم به آنها برسیم را تعریف می‌کنند
ولی
*سیستم کاری*، فرایندها و وظایفی را به ما یادآوری می‌کنند که برای رسیدن به آن نتایج باید انجام بدهیم.
با این تعریف، بهتر است روی سیستم‌های کاری‌مان متمرکز شویم و اهداف‌مان را فراموش کنیم.
منظور من از فراموش کردن اهداف، این است که نباید زمان زیادی را صرف اهداف‌مان کنیم، بلکه باید بیشتر وقت‌مان را به طراحی، بهبود و ارتقاء سیستم‌های کاری‌مان اختصاص بدهیم
💡 وقتی بیش از حد روی تعیین اهداف‌مان وقت می‌گذاریم، این چهار مساله برای‌مان پیش می‌آید:
1️⃣ *برندگان و بازندگان، اهداف مشابهی دارند*
وقتی به زندگی افراد موفق نگاه میکنیم، نباید تصور کنیم چون اهداف بلندپروازانه‌ای داشته‌اند، موفق شده‌اند، بلکه به این دلیل موفق شده‌اند که سیستم کاری دقیقی داشته‌اند.
پس نباید اشتباه کنیم که صرفا با داشتن اهداف بزرگ و بلندپروازانه می‌توانیم موفق شویم
2️⃣ *دستیابی به هدف، فقط یک تغییر موقت است.*
فرض کنید میخواهید اتاق‌تان را تمیز کنید و برای این کار ساعت‌ها وقت و انرژی می‌گذارید و اتاق‌تان را تمیز و مرتب می‌کنید.
اگر روش زندگی‌تان درست نباشد و مثلا هر چیزی را بعد از استفاده از آن، سر جایش نگذارید، بعد از یکی دو روز باز هم اتاق‌تان شلوغ می‌شود.
در این حالت، یا باز هم باید وقت و انرژی بگذارید و اتاق‌تان را تمیز کنید یا کلا انگیزه‌تان را برای تمیز کردن اتاق از دست می‌دهید.
پس به جای تمیز کردن اتاق، بهتر است روی تغییر روش زندگی‌تان تمرکز کنید.
3️⃣ *اهداف، شادی ما را محدود می‌کنند*
طبیعی است که وقتی به هدف‌مان می‌رسیم، خوشحال می‌شویم. در این حالت، خوشحالی‌مان را تا رسیدن به هدف بعدی‌مان، به تعویق می‌اندازیم.
اما اگر عاشق فرایندهای کاری‌مان باشیم و از انجام آنها لذت ببریم، همیشه و هر روز از انجام کارهایی که میکنیم، خوشحال می‌شویم و خوشحالی‌مان را به آینده‌ای دور موکول نمی‌کنیم
4️⃣ *اهداف با پیشرفت بلندمدت در تعارض‌اند.*
همه ما احتمالا این حالت را تجربه کرده‌ایم: «روی یک هدف خاص متمرکز می‌شویم و حواس‌مان از اطراف‌مان و سایر اهداف‌مان پرت می‌شود»
مثلا تمام حواس‌مان را روی «افزایش فروش» شرکت‌مان متمرکز میکنیم و حواس‌مان از «تغییر تکنولوژی» پرت می‌شود. در این حالت، تمرکز روی اهداف ما را از پیشرفت بلندمدت غافل می‌کند.
در صورتی که اگر روی ارتقاء و بهبود سیستم‌های کاری‌مان تمرکز کنیم، می‌توانیم به هر دو هدف «افزایش فروش» و «ارتقاء تکنولوژی» برسیم.
زیباترین هدیه قرن-تقویم پویا هنر.pdf
18.1 MB
تقویم زیبای رنگی ۱۴۰۲.pdf
✳️ چرا یا چگونه؟!
فعالیت یا فرآیندگرایی
(کوتاه،خواندنی وماندنی)
■ درس آموخته هایم می گوید "بسیاری از مشکلات بشر از نوع سوال پرسیدن او شروع می شود".
● یک سخنرانی از استیوجابزدیدم،وی سئوالاتی پرسید که هیچکدام با "چرا" شروع نشد(؟!) خیلی برام جالب شد و چند کلیپ و مطلب دیگه از استیو جابز دیدم و جالب بود که هیچکدام از سوال های جابز با "چرا" شروع نمی شد همه با "چگونه و چطور" شروع می شد.
○شروع به مطالعه کردم و آثار دیوید برنز و کیوساکی و رابینز و دارن هاردی و چند نفر دیگه که در زمینه رفتار درمانی فعال هستند را مطالعه کردم و نتیجه برام شگفت‌انگیز بود که در ادامه توضیح می دهم.
■بشر موجودی تجربه‌گراست و هنگامی که پدیده‌ای جدید را تجربه می کند در مغز او نتایج ثبت می شوند و از آن نتایج در برخورد با پدیده‌های جدید استفاده می کند.
□در واقع، وقتی ما یک سوال را با "چرا" شروع می کنیم مغز دنبال جواب در تجربیات گذشته می گردد. به عنوان نمونه:
▪︎چرا فلان اتفاق افتاد؟
▪︎چرا در فلان آزمون قبول نشدم؟
▪︎چرا من آدم موفقی نیستم؟
▪︎چرا اینقدر فقیرم؟ و...
جواب تمام این سوالات در گذشته است.
● نکته‌ای که متوجه شدم این است که آدم‌های تاثیرگذار و موفق تاریخ مثل "ولتر، نلسون ماندلا، گاندی، لوترکینگ، جابز، ایلان ماسک و ..." سئوالهایشان را با "چرا" نپرسیدن که توانستند دنیای ما را تغییر بدهند.
○آنها سوال‌هایشان را با "چگونه یا چطور" پرسیدند.
▪︎چگونه می توانم کمپین حقوق بشری موفقی تشکیل بدهیم؟
▪︎چگونه می توانیم امپراطوری استعماری انگلیس را شکست دهیم؟
▪︎چگونه سیاه‌پوستان به حق و حقوق برابر خواهند رسید؟
▪︎چگونه دنیای بهتری خواهیم داشت؟ و....
■حالا سئوالی که مطرح می شود این است که "تفاوت سوال‌هایی که با چرا شروع می شوند با سوال‌هایی که با چگونه شروع می شوند در چیست؟" در ادامه به این سوال پاسخ میدهم:
□همانگونه که در بالا اشاره کردم جواب سوال‌هایی که با "چرا" شروع می شوند در گذشته هستند و دلیل و چرایی یک اتفاق و پدیده را بیان می‌کنند. به عنوان مثال، جواب سوال
"چرا من اینقدر آدم فقیر و بدبختی هستم؟" از این دست دلایل است:
▪︎چون "پدر و مادر من فقیر بودند، خانواده ما پر جمعیت بود، هیچوقت سرمایه کافی برای شروع کار خوبی نداشتم، از بچگی آدم بدشانسی بودم و ....".
●این جواب ها در بهترین حالت دلایل درستی برای این فقر ارائه می کنند و در نتیجه من می پذیرم که تا ابد فقیر باشم و به این سرنوشت گردن نهم.
○ولی جواب سوال‌هایی که با "چگونه یا چطور" شروع می شوند علاوه بر پاسخ چرایی مساله، راهکار عملی برای برون‌رفت یا حقیقت‌بخشی به چیزی را بیان می کنند و تمام جواب هم در گذشته نیست. مثلاً:
▪︎چگونه می توانم فقیر نباشم؟
▪︎چگونه می توانم فلان کار را با موفقیت انجام دهم؟ و ..."
■پاسخ دادن به این سئوال‌ها راحت نیست و نیاز به تحقیق و تفکر دارند و نتیجه هر چه باشد یک راهکار عملی است که ممکن است درست یا غلط باشد ولی به هر حال یک راهکار است.
□متاسفانه ما هرگز یاد نگرفتیم که درست سوال بپرسیم و تقریبا تمام سئوالات خودمون را با "چرا" شروع می کنیم.
●چند وقت پیش معلم برادرزاده‌م یه سوال ازشون پرسیده بود و گفته بود درباره‌ش تحقیق کنید:
▪︎چرا محیط پارک‌های ما پر از آشغال است؟
○برادرزاده‌م کلی جواب در مورد بی‌فرهنگی مردم نوشته بود و از من خواست که جواب ها را ببینم درسته یا نه؟
■مسلماً اون معلم قصدش فرهنگسازی بوده ولی آیا اگر سوال را اینجوری می‌پرسید بهتر نبود: "چگونه محیط پارک های ما می تواند همیشه تمیز باشد؟" تا طرز درست فکر کردن را از همان کودکی به بچه‌ها یاد دهیم.
□خوشبختانه اون معلم از پیشنهاد من استقبال کرد و خیلی هم خوشحال شد. مسلماً پاسخی که به سوال "چرا نمی توانیم.....؟" داده میشه با سوال "چگونه می توانیم...؟" خیلی متفاوت است.
▪︎پاسخ اولی در بهترین حالت دلایل ناتوانی و دومی راه‌های توانستن است.
▪︎پاسخ اولی باعث نا امیدی و یاس و دومی پر از انرژی مثبت است.
●به بچه هایتان نگویید چرا اینجارو کثیف کردی؟ بگویید چطور میتونی خودت الان اینجارو تمیز کنی؟
به کارکنان نگوییم چرا گزارش آماده نشد،بگوییم چگونه در فرصت بعدی اقدام نی کنی تا گزارش راس زمان مقرر آماده می شود و...
تلخیص شده،امیرصادقی،اسفند۱۴۰۰
فعالیت یا فرآیندگرایی
(کوتاه،خواندنی وماندنی)
■ درس آموخته هایم می گوید "بسیاری از مشکلات بشر از نوع سوال پرسیدن او شروع می شود".
● یک سخنرانی از استیوجابزدیدم،وی سئوالاتی پرسید که هیچکدام با "چرا" شروع نشد(؟!) خیلی برام جالب شد و چند کلیپ و مطلب دیگه از استیو جابز دیدم و جالب بود که هیچکدام از سوال های جابز با "چرا" شروع نمی شد همه با "چگونه و چطور" شروع می شد.
○شروع به مطالعه کردم و آثار دیوید برنز و کیوساکی و رابینز و دارن هاردی و چند نفر دیگه که در زمینه رفتار درمانی فعال هستند را مطالعه کردم و نتیجه برام شگفت‌انگیز بود که در ادامه توضیح می دهم.
■بشر موجودی تجربه‌گراست و هنگامی که پدیده‌ای جدید را تجربه می کند در مغز او نتایج ثبت می شوند و از آن نتایج در برخورد با پدیده‌های جدید استفاده می کند.
□در واقع، وقتی ما یک سوال را با "چرا" شروع می کنیم مغز دنبال جواب در تجربیات گذشته می گردد. به عنوان نمونه:
▪︎چرا فلان اتفاق افتاد؟
▪︎چرا در فلان آزمون قبول نشدم؟
▪︎چرا من آدم موفقی نیستم؟
▪︎چرا اینقدر فقیرم؟ و...
جواب تمام این سوالات در گذشته است.
● نکته‌ای که متوجه شدم این است که آدم‌های تاثیرگذار و موفق تاریخ مثل "ولتر، نلسون ماندلا، گاندی، لوترکینگ، جابز، ایلان ماسک و ..." سئوالهایشان را با "چرا" نپرسیدن که توانستند دنیای ما را تغییر بدهند.
○آنها سوال‌هایشان را با "چگونه یا چطور" پرسیدند.
▪︎چگونه می توانم کمپین حقوق بشری موفقی تشکیل بدهیم؟
▪︎چگونه می توانیم امپراطوری استعماری انگلیس را شکست دهیم؟
▪︎چگونه سیاه‌پوستان به حق و حقوق برابر خواهند رسید؟
▪︎چگونه دنیای بهتری خواهیم داشت؟ و....
■حالا سئوالی که مطرح می شود این است که "تفاوت سوال‌هایی که با چرا شروع می شوند با سوال‌هایی که با چگونه شروع می شوند در چیست؟" در ادامه به این سوال پاسخ میدهم:
□همانگونه که در بالا اشاره کردم جواب سوال‌هایی که با "چرا" شروع می شوند در گذشته هستند و دلیل و چرایی یک اتفاق و پدیده را بیان می‌کنند. به عنوان مثال، جواب سوال
"چرا من اینقدر آدم فقیر و بدبختی هستم؟" از این دست دلایل است:
▪︎چون "پدر و مادر من فقیر بودند، خانواده ما پر جمعیت بود، هیچوقت سرمایه کافی برای شروع کار خوبی نداشتم، از بچگی آدم بدشانسی بودم و ....".
●این جواب ها در بهترین حالت دلایل درستی برای این فقر ارائه می کنند و در نتیجه من می پذیرم که تا ابد فقیر باشم و به این سرنوشت گردن نهم.
○ولی جواب سوال‌هایی که با "چگونه یا چطور" شروع می شوند علاوه بر پاسخ چرایی مساله، راهکار عملی برای برون‌رفت یا حقیقت‌بخشی به چیزی را بیان می کنند و تمام جواب هم در گذشته نیست. مثلاً:
▪︎چگونه می توانم فقیر نباشم؟
▪︎چگونه می توانم فلان کار را با موفقیت انجام دهم؟ و ..."
■پاسخ دادن به این سئوال‌ها راحت نیست و نیاز به تحقیق و تفکر دارند و نتیجه هر چه باشد یک راهکار عملی است که ممکن است درست یا غلط باشد ولی به هر حال یک راهکار است.
□متاسفانه ما هرگز یاد نگرفتیم که درست سوال بپرسیم و تقریبا تمام سئوالات خودمون را با "چرا" شروع می کنیم.
●چند وقت پیش معلم برادرزاده‌م یه سوال ازشون پرسیده بود و گفته بود درباره‌ش تحقیق کنید:
▪︎چرا محیط پارک‌های ما پر از آشغال است؟
○برادرزاده‌م کلی جواب در مورد بی‌فرهنگی مردم نوشته بود و از من خواست که جواب ها را ببینم درسته یا نه؟
■مسلماً اون معلم قصدش فرهنگسازی بوده ولی آیا اگر سوال را اینجوری می‌پرسید بهتر نبود: "چگونه محیط پارک های ما می تواند همیشه تمیز باشد؟" تا طرز درست فکر کردن را از همان کودکی به بچه‌ها یاد دهیم.
□خوشبختانه اون معلم از پیشنهاد من استقبال کرد و خیلی هم خوشحال شد. مسلماً پاسخی که به سوال "چرا نمی توانیم.....؟" داده میشه با سوال "چگونه می توانیم...؟" خیلی متفاوت است.
▪︎پاسخ اولی در بهترین حالت دلایل ناتوانی و دومی راه‌های توانستن است.
▪︎پاسخ اولی باعث نا امیدی و یاس و دومی پر از انرژی مثبت است.
●به بچه هایتان نگویید چرا اینجارو کثیف کردی؟ بگویید چطور میتونی خودت الان اینجارو تمیز کنی؟
به کارکنان نگوییم چرا گزارش آماده نشد،بگوییم چگونه در فرصت بعدی اقدام نی کنی تا گزارش راس زمان مقرر آماده می شود و...
تلخیص شده،امیرصادقی،اسفند۱۴۰۰
🔸احتمالاً برای خیلی از ما پیش اومده که از یه موضوعی که برامون دشوار یا مشکله دوری کنیم؛ اما ممکنه همچنان اضطراب اون کار رو داشته باشیم و مدام بهش فکر کنیم. تو این حالت، ما تو «چرخه اجتناب از انجام کار» افتادیم و در عین اینکه کاری انجام نمی‌دیم؛ اما نگران هستیم.
🔹اگه بخوایم یه مثال ساده بزنیم می‌تونیم به این اشاره کنیم که خیلی وقت‌ها انجام یه وظیفه کاری رو به عقب می‌ندازیم. مثلاً قراره که یه ایمیل کاری رو تا دو روز آینده برای همکارمون ارسال کنیم. دو حالت وجود داره: یا اینکه سریع‌تر این کار رو انجام بدیم و بعد با خیال راحت به بقیه کارامون برسیم یا اینکه تا دو روز بعد، ارسال این ایمیل رو به تعویق بندازیم و روز موعد همه کارهاش رو انجام بدیم. اما به احتمال زیاد تو این دو روز مدام به خودمون یادآوری میکنیم که یه کاری رو هنوز انجام ندادیم و ممکنه اضطراب داشته باشیم.
🔸آگاهی از این چرخه بهمون کمک می‌کنه تا بدونیم که شاید روبه‌رو شدن با اون مشکل یا کار دشواری که تو ذهنمون داریم، بهتر از اضطراب داشتن و مدام فکر کردن بهش باشه.
🔹اگه بخوایم یه مثال ساده بزنیم می‌تونیم به این اشاره کنیم که خیلی وقت‌ها انجام یه وظیفه کاری رو به عقب می‌ندازیم. مثلاً قراره که یه ایمیل کاری رو تا دو روز آینده برای همکارمون ارسال کنیم. دو حالت وجود داره: یا اینکه سریع‌تر این کار رو انجام بدیم و بعد با خیال راحت به بقیه کارامون برسیم یا اینکه تا دو روز بعد، ارسال این ایمیل رو به تعویق بندازیم و روز موعد همه کارهاش رو انجام بدیم. اما به احتمال زیاد تو این دو روز مدام به خودمون یادآوری میکنیم که یه کاری رو هنوز انجام ندادیم و ممکنه اضطراب داشته باشیم.
🔸آگاهی از این چرخه بهمون کمک می‌کنه تا بدونیم که شاید روبه‌رو شدن با اون مشکل یا کار دشواری که تو ذهنمون داریم، بهتر از اضطراب داشتن و مدام فکر کردن بهش باشه.