✳️ پروفسور بالتازار دروغ بود!

✅ کارتون شیرین و در عین حال احمقانه پروفسور بالتازار را یادتان می‌آید؟ مشکلی که پیش می‌آمد، مسئولین یا مردم شهر به سراغ دانشمند ریزه و محبوب شهر، پروفسور بالتازار می‌رفتند. جناب پروفسور، شروع می کرد به راه رفتن و با فکر کردن و فکر کردن و فکر کردن، یکباره یک فکر بدیع به سرش می‌زد و می‌رفت چهار تا دکمه را می‌زد و یک ماشین بزرگ شروع می‌کرد به کار، و آخرش یک ماده شیمیایی یا یک ماشین دیگری بیرون می‌داد که مسئله را، هرچه که بود، حل می‌کرد. نگاه خیلی از مردم و مسئولین ما به مقوله علم و تکنولوژی نگاهی پروفسور بالتازارانه است! (برداشت از کانال جناب گاو)


☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
جوان تر که بودم فکر می کردم که همه چیز «یک» جواب علمی مشخص دارد که باید آن را کشف کرد. دانشمندان، دکترها و متخصصان، برای من مانند یک بت بزرگ بودند که جواب درست را در آستین شان دارند.
این روزها، هرچند همچنان به علم به عنوان ابزاری برای اداره عاقلانه جوامع معتقدم، اما این بت های قبلی برای من فرو ریختند به چندین دلیل که سه دلیلش را اینجا می نویسم:
۱. اگر علم واقعا دقیق و قطعی است. چرا متخصصان یک رشته یک حرف واحد نمی زنند. خاطرم هست روزی یکی از وزرای اقتصاد می گفت که اگر دو اقتصاددان در یک اتاق باشند معمولا دو نظریه از آن بیرون می آید و گاهی هم سه نظریه!! فقط اقتصاد هم نیست، فیزیوتراپ ها، متخصصین علوم اعصاب، جامعه شناس ها و موزیسین ها هم نظرات و نظریات متفاوتی دارند. بنابراین آن قدرها که ما فکر می کنیم علم (یا دست کم نمادهای علم) قطعی و دقیق نیست.

۲. فهمیدم علوم انسانی و اجتماعی که بیشتر مرتبط با کشورداری و توسعه هستند اصلا به میزان علوم پایه و مهندسی دقیق نیستند. محاسبات نیوتونی، استاتیک و مقاومت مصالح در ساختن یک پل در سان فرانسیسکو و سبزوار یکی است. اما مدیریت دو شرکت همسایه در یک شهر چه سان فرانسسیسکو باشد چه سبزوار متفاوت است و غیرقابل تقلید.

۳. فهمیدم در کشورداری و اداره سازمان، اصلا ما با مسایل شسته رفته سروکار نداریم. مسایلی هستند که چندبعدی اند (مثلا هم جنبه اقتصادی دارد هم جنبه اجتماعی) و هم ساختارنایافته (هیچ کس به درستی نمی تواند تمام ابعاد مساله را ببیند و درک کند) و هم مانند یک موجود زنده عمل می کنند (وقتی راه حلی را اجرا می کنی مساله به شکل دیگری در می آید).

به پیش بینی های غلط و تجویزهای اشتباه همان بت های سابق دیگر اشاره نمی کنم.

چه باید کرد؟

تا اطلاع ثانوی به این جمع بندی رسیده ام که برای اداره کشور و سازمان باید از فرمول زیر پیروی کنم.

۱. بالتازاری به دنیا نگاه نکنم. فکر نکنم که با صرف تفکر آن هم به صورت فردی می شود به راه حل رسید. بلکه اولا بخشی از راه حل احتمالا حاصل آزمایش، سعی و خطا، پایلوت کردن (اول اجرا بعد تفکر) است و دوم اینکه هیچ کس از ما عقل کل نیست! بنابراین باید با کوششی جمعی به حقیقت رسید.

۲. بپذیرم که چون موضوعات بین رشته ای هستند، همه اطلاعات نزد یک فرد نیست و همه راه حل ها به ذهن یک فرد نمی رسد. بنابراین مهم ترین تکنولوژی/متدولوژی حل مساله، «گفتگو» است. هنر رهبران کشورها و سازمان ها ایجاد فضایی برای گفتگوی آزاد فراگیر است. کسانی که با من مخالفت می کنند بزرگ ترین خدمت را می کنند چون سوراخ های احتمالی راه حل را بدون هزینه به من نشان می دهند. مخالفان را به سکوت نکشانم.

۳. تا آنجا که می توانم باید حساب و کتاب کنم. تحلیل هزینه-منفعت کنم. عدد و رقم و تحلیل باید مبنای کار من باشد اما چون ما نمی توانیم مطمئن باشیم که به جواب قطعی و بهینه رسیده ایم، بسیاری از تصمیمات توافقی است و نه انتخاب بهینه. بنابراین اقناع و اجماع بین ذینفعان کلیدی برای حل مسایل جمعی بسیار مهم است. ترکیبی از عقلانیت ابزاری و عقلانیت تفاهمی (به تعبیر هابرماس فیلسوف معاصر).

حل مساله در کشور و سازمان یعنی ترکیبی از اقدام، تست، آزمایش، تحلیل، ایده یابی، بحث، نقد و گفتگو و نه فقط فکر کردن و پژوهش علمی. حل کردن مساله ملی یعنی بررسی بین رشته ای، اجماع و توافق جمعی روی معقول ترین و حساب شده ترین گزینه ها نه فقط اینکه یک فرد یک مساله را معجزه وار حل کند. باور کنیم پروفسور بالتازاری وجود ندارد. کشورداری بالتازاری و مدیریت بالتازاری یک توهم است. اگر در جستجوی توسعه هستیم نگاهمان را در مورد علم، دانشمندان، حل مسائل ملی، اهمیت گفتگو و اجماع روزآمد کنیم.
✍ مجتبی لشکربلوکی

تفاوت دونوع حکمرانی درآلمان شرقی وغربی!

گزارش جدید پیش‌بینی اقتصاد جهان
منتشره توسط صندوق بین‌المللی پول

🤗 شادترین کشورهای دنیا کدامند؟


■تلفات جانی ویرانگر و عدم اطمینان روزافزون دنیا را به شدت در معرض خطر قرار داده اما یک خبر خوب هم در این میان وجود دارد: خیرخواهی و نوع‌دوستی در سطح جهان در حال افزایش است.

□این از کلیدی‌ترین یافته‌های گزارش رضایت جهانی است که از انتشارات سالانه شبکه راهکارهای توسعه پایدار سازمان ملل، از داده‌های نظرسنجی جهانی از مردم نزدیک به ۱۵۰ کشور به دست آمده است.

●بر اساس رتبه‌بندی گزارش رضایت جهانی که عمدتا بنا به ارزیابی‌های زندگی نظرسنجی جهانی گالوپ به دست می‌آید، فنلاند برای پنجمین سال متوالی به عنوان شادترین کشور جهان شناخته شد.

○این کشور منطقه نوردیک و همسایگانش یعنی دانمارک، نروژ، سوئد و ایسلند، همگی در معیارهایی که این گزارش برای توضیح یافته‌های خود استفاده می‌کند امتیاز بسیار خوبی کسب کرده‌اند: امید به زندگی سالم، سرانه تولید ناخالص داخلی (برابری قدرت خرید)، حمایت اجتماعی در زمان مشکل، فساد کم و اعتماد اجتماعی بالا، سخاوت در جامعه‌ای که در آن مردم از یکدیگر مراقبت می‌کنند و آزادی در تصمیم‌گیری‌های کلیدی زندگی.

■دانمارک در جایگاه دوم رتبه‌بندی امسال قرار دارد و پس از آن ایسلند در رتبه سوم جای گرفته است. سوئد و نروژ نیز به ترتیب هفتم و هشتم هستند. سوئیس، هلند و لوکزامبورگ رتبه‌های چهار تا شش را به خود اختصاص داده‌اند؛ نیوزیلندی ها هم در جایگاه دهم شادترین مردم جهان قرار دارند. کانادا با رتبه ۱۵، ایالات متحده با رتبه ۱۶ و بریتانیا با رتبه ۱۷ نیز در جمع ۲۰ کشور برتر سال گذشته قرار دارند. ایران در رتبه ۱۱۰ قرار گرفته است.

□شادترین و غمگین ترین کشورهای پنج قاره دنیا کدامند؟

▪︎آسیا؛
شادترین: تایوان، غمگین ترین: افغانستان
▪︎اروپا؛
شادترین: فنلاند، غمگین ترین: اوکراین
▪︎افریقا؛
شادترین: موریس، غمگین ترین: زیمباوه
▪︎آمریکای شمالی؛
شادترین: ایالات متحده، کانادا، غمگین ترین: دومینیکن
▪︎آمریکای جنوبی؛
شادترین: اروگوئه، غمگین ترین: ونزوئلا

●در «گزارش جهانی شادی ۲۰۲۲» حمایت اجتماعی، ‎امید به زندگی، ‎آزادی در انتخاب زندگی، ‎سخاوتمندی، ‎تولید ناخالص داخلی سرانه و ‎تصورات از فساد، به عنوان مؤلفه‌های موثر بر شادی در نظر گرفته شده است.

○چرا کشورهای اسکاندیناویایی شادترین آدم های دنیا هستند؟

▪︎علاوه بر موارد فوق، شادابی ریشه در فرهنگ نیز دارد. در کشورهای شمال اروپا قانونی وجود دارد به نام “The Law of Jante” که مجموعه ای از اصول اخلاقی و رفتاری است. برخی از این اصول عبارتند از:

- نباید فکر کنید آدم خاصی هستید.
- نباید فکر کنید به خوبی دیگران هستید.
- نباید فکر کنید از دیگران باهوش تر هستید.
- نباید خودتان را متقاعد کنید که از دیگران بهتر هستید.
- نباید فکر کنید بیشتر از دیگران می فهمید.
- نباید فکر کنید مهم تر از دیگران هستید.
- نباید فکر کنید در هر چیزی بهترین هستید.
- نباید به کسی بخندید.
- نباید فکر کنید که هیچکس به شما اهمیت نمی دهد.
- نباید فکر کنید که می توانید هر چیزی را به دیگران یاد بدهید.
- تعادل بین کار و خانواده

▪︎اسکاندیناویایی ها می دانند که وقت گذاشتن برای خانواده چقدر اهمیت دارد. بیشتر شرکت ها در دانمارک ساعت ۵ عصر تعطیل می شوند. دانمارکی ها هرگز تمام وقت کار نمی کنند.
▪︎در سوئد، ساعت کاری بیشتر کمپانی ها ۶ ساعت در روز است. خانواده ها اغلب با هم پارک می روند، ورزش می کنند یا مسافرت می روند.
▪︎در دانمارک واژه ای وجود دارد به نام “هوگه” یعنی ایجاد جو آرامش بخش و لذت بردن از لحظات خوب زندگی در کنار خانواده و بستگان.
مثل روشن کردن آتش، پوشیدن لباس گرم و چای خوردن کنار خانواده. هوگه چیزی است که هر کسی می تواند آن را تجربه کند و از فواید آن بهره مند شود.
▪︎هوگه یعنی همبستگی، آرامش، حمایت و توجه گرفتن از عزیزان.
▪︎قانون مهم و اصلی این کشورها این است: با مقایسه کردن خودتان با دیگران هرگز شاد نخواهید شد.
گردآوری: گاهنامه مدیر