✳️تصوير ذهني سازماني (OSI) چیست؟
تصوير ذهني سازماني (Organizational Self Image) موضوعي است كه تمامي سازمانها با آن معنا پيدا ميكنند و در واقع عبارت است از برآيند تفكّرات كاركنان و تمامي افراد مرتبط با سازمان؛ چه در داخل و چه در خارج از آن.
امروزه تمامي سازمانها سعي دارند تصوير ذهني مثبتي داشته باشند؛ به اين دليل كه سازمانهاي با كاركنان داراي تصاوير ذهني مناسب نسبت به سازمان، داراي مشتريان و ارباب رجوعي هستند كه با ديد مثبتي به سازمان مي نگرند.
همچنين تصوير ذهني سازماني منفي در كاركنان باعث ميشود عملكرد و فعاليتشان تحت تأثير اين رويكرد منفي قرار گرفته و نتوانند به خوبي وظايف خود را انجام دهند؛ كه در نتيجهي اين حالت مخاطبان و ذي نفعان سازمان تحت تاثير تصوير ذهني اين دسته از كاركنان قرار گرفته و برداشت مناسبي از سازمان نخواهند داشت. در واقع تصوير سازماني از كاركنان به مخاطبان انتقال مييابد.
يكي از مهمترين نگرانيهاي مديران ارشد هر سازماني اين است كه چگونه عموم مردمي كه با سازمان مرتبط ميباشند، به آن نگاه ميكنند. بر اساس همين تصوير است كه افراد، سازمان خاصّي را براي برطرف كردن هركدام از نيازهاي خود انتخاب ميكنند و يا تصميم ميگيرند كه با سازمان مبادلات تجاري داشته باشند و يا نداشته باشند.
به علاوه تحقيقات نشان ميدهد بسياري از كاركنان براي پيوستن به سازمانهايي كه وجههی بهتري داشتند، سازمان خود را ترك كرده بودند. تصوير سازماني از طريق اطّلاعاتي كه افراد از سازمان درك ميكنند، شكل ميگيرد و در حقيقت همان مدل ذهنياي است كه عموم مردم زماني که به سازمان فكر ميكنند، با آن سر و كار دارند. ابتدا افراد اطّلاعات مربوط به سازمان را درك و شناسايي كرده و سپس در يك وضعيت خاص ذخيره ميكنند، به گونهاي كه برخي بخشهاي اطّلاعات مناسبتر از بقيه هستند، برخي بخشها به هم نزديكاند و برخي با هم تفاوت دارند.
تصوير ذهني سازماني (Organizational Self Image) موضوعي است كه تمامي سازمانها با آن معنا پيدا ميكنند و در واقع عبارت است از برآيند تفكّرات كاركنان و تمامي افراد مرتبط با سازمان؛ چه در داخل و چه در خارج از آن.
امروزه تمامي سازمانها سعي دارند تصوير ذهني مثبتي داشته باشند؛ به اين دليل كه سازمانهاي با كاركنان داراي تصاوير ذهني مناسب نسبت به سازمان، داراي مشتريان و ارباب رجوعي هستند كه با ديد مثبتي به سازمان مي نگرند.
همچنين تصوير ذهني سازماني منفي در كاركنان باعث ميشود عملكرد و فعاليتشان تحت تأثير اين رويكرد منفي قرار گرفته و نتوانند به خوبي وظايف خود را انجام دهند؛ كه در نتيجهي اين حالت مخاطبان و ذي نفعان سازمان تحت تاثير تصوير ذهني اين دسته از كاركنان قرار گرفته و برداشت مناسبي از سازمان نخواهند داشت. در واقع تصوير سازماني از كاركنان به مخاطبان انتقال مييابد.
يكي از مهمترين نگرانيهاي مديران ارشد هر سازماني اين است كه چگونه عموم مردمي كه با سازمان مرتبط ميباشند، به آن نگاه ميكنند. بر اساس همين تصوير است كه افراد، سازمان خاصّي را براي برطرف كردن هركدام از نيازهاي خود انتخاب ميكنند و يا تصميم ميگيرند كه با سازمان مبادلات تجاري داشته باشند و يا نداشته باشند.
به علاوه تحقيقات نشان ميدهد بسياري از كاركنان براي پيوستن به سازمانهايي كه وجههی بهتري داشتند، سازمان خود را ترك كرده بودند. تصوير سازماني از طريق اطّلاعاتي كه افراد از سازمان درك ميكنند، شكل ميگيرد و در حقيقت همان مدل ذهنياي است كه عموم مردم زماني که به سازمان فكر ميكنند، با آن سر و كار دارند. ابتدا افراد اطّلاعات مربوط به سازمان را درك و شناسايي كرده و سپس در يك وضعيت خاص ذخيره ميكنند، به گونهاي كه برخي بخشهاي اطّلاعات مناسبتر از بقيه هستند، برخي بخشها به هم نزديكاند و برخي با هم تفاوت دارند.
✳️رویکرد جدید برای ورود به عصر جدید استراتژیها
اگر کلمه «استراتژی» را در اينترنت جستوجو کنید، میلیونها مطلب درباره این موضوع پیدا میکنید که بخش زیادی از ﺁنها نقل قولهای مبهم درباره لزوم ﺁن در موفقیت کسبوکار است. طبق گفتههای مایکل پورتر، اصل استراتژی این است که «انتخاب کنیم چه کاری انجام ندهیم». البته پورتر اذعان میکند که یک استراتژی کامل «با تعیین یک هدف صحیح ﺁغاز میشود.» از همه مهمتر، بدون داشتن هدف صحیح، استراتژی یک سازمان در واقع استراتژی نمیشود و همانطور که پیتر دراکر به زیبایی بیان کرده است: «هیچ کاری بیفایدهتر از این نیست که کاری را به طرز عالی انجام دهیم که اصلا نباید انجام میشده است.» با وجود اینکه استراتژی یکی از ﺁموختهشدهترین جنبههای کسبوکار است، پس چرا من قصد دارم درباره ﺁن به شما اطلاعات بدهم؟ پاسخ ساده است. اکثر سازمانها بحثهای مدیریتی گستردهای درباره این موضوع دارند، اما این کار اصلا کافی نیست. جهان کسبوکار تغییر کرده است و ما در حال ورود به عصر جدیدی از استراتژیها هستیم. در واقع، ما از برنامهریزی استراتژیک محور به سوی مدیریت استراتژی پیش رفتهایم و اکنون در حال گذر از مدیریت استراتژی به نمونه سازی استراتژی هستیم.
درعصر جدید، استراتژی چیزی نیست که فقط زمانی درباره ﺁن فکر شود که مدیران اجرایی ارشد برای بحث درباره ﺁن دور هم گرد ﺁمدهاند، استراتژی باید همواره در ذهن همه افراد درگیر حضور داشته باشد و بسیار خوب است که همه افراد در همه سطوح سازمان دیدگاه یکسانی درباره معنای واقعی استراتژی داشته باشند. اما متاسفانه چنین امری همیشه صدق نمیکند. در حقیقت امروزه چیزهای زیادی برچسب استراتژی بودن را خوردهاند. در نتیجه، این اصطلاح در اذهان مردم معنایی مبهم پیدا کرده است و در جلسات، زمان و انرژی تلف شده سازمان را بیشتر میکند. سان تزو میگوید: «استراتژی بدون تاکتیک، دورترین راه از پیروزی است.» اما اشتباه گرفتن این دو اصطلاح با هم نیز تاثیرات مخربی دارد. خبر خوب این است که برای اجتناب از غیراستراتژی شدن استراتژی، تمام کاری که باید انجام دهید این است که یک درک مشترک را ایجاد کنید.
به بیان ساده، استراتژی درباره این نیست که چگونه به حد اعلای عملیاتی برسید یا چگونه طرح بازاریابی را بهبود دهید. استراتژی به شما دیکته میکند که چگونه با تعریف اهداف کسبوکار خود، همه امور درون سازمان را به حرکت در ﺁورید، درحالیکه تاکتیکها ابزارهایی هستند که برای دستیابی به اهداف تعیین شده در استراتژی، از ﺁنها استفاده میکنید. به عبارت دیگر، استراتژی یعنی انتخاب کردن و تعیین حدود، هم برای طرف تقاضا و هم طرف عرضه کسبوکار و در نتیجه بتوانید منابع محدود را روی ارائه محصولات یا خدمات ارزشمند در یک بازار مشخص متمرکز کنید.
برای انجام کارها در مسیر صحیح، به پرسشهای زیر فکر کنید:
موفقیت از نظر ما چگونه است و این موفقیت را چگونه میتوان به اهداف مشخص تبدیل کرد؟
ما درگیر چه کسبوکارهایی هستیم و چه کسبوکارهایی را نمیخواهیم انجام دهیم؟
کدام ارزشها ما را از رقیبانمان جدا میکند ؟ کدام فعالیتها را درون سازمان و کدام فعالیتها را برون سپاری میکنیم تا رقیبان را شکست دهیم و چگونه میتوانیم این فعالیتها را به شیوهای متفاوت انجام دهیم؟ البته کار شما با پاسخ دادن به این پرسشها تمام نمیشود. در واقع با توجه به اینکه ماهیت استراتژی هر روز بیشتر از قبل ناپایدار میشود، استراتژی سازی یک فرآیند پایان نیافتنی است؛ فرآیندی که باید همزمان با تغییرات بازار و عرصه رقابت، مدیریت و تنظیم شود(بهدلیل نوآوریهای فنی، ابزارهای جدید، محصولات جایگزین و..
به خاطر داشته باشید که نمیتوانید با ابزارهای سنتی و تفکر خطی، یک استراتژی انعطاف پذیر و به سرعت در حال تکامل را مدیریت کنید. بنابراین هنگامی که راه حلهای لازم برای بقا در ﺁینده را نمیتوان به حد کافی و به سرعت بهدست ﺁورد، مدیران باید رویکرد عمل- یادگیری- اتخاذ را در پیش بگیرند. همچنین برای تغییر استراتژی باید یک جایگزین بهتر برای ساختار فعلی سازمان پیدا کنید.
اگر کلمه «استراتژی» را در اينترنت جستوجو کنید، میلیونها مطلب درباره این موضوع پیدا میکنید که بخش زیادی از ﺁنها نقل قولهای مبهم درباره لزوم ﺁن در موفقیت کسبوکار است. طبق گفتههای مایکل پورتر، اصل استراتژی این است که «انتخاب کنیم چه کاری انجام ندهیم». البته پورتر اذعان میکند که یک استراتژی کامل «با تعیین یک هدف صحیح ﺁغاز میشود.» از همه مهمتر، بدون داشتن هدف صحیح، استراتژی یک سازمان در واقع استراتژی نمیشود و همانطور که پیتر دراکر به زیبایی بیان کرده است: «هیچ کاری بیفایدهتر از این نیست که کاری را به طرز عالی انجام دهیم که اصلا نباید انجام میشده است.» با وجود اینکه استراتژی یکی از ﺁموختهشدهترین جنبههای کسبوکار است، پس چرا من قصد دارم درباره ﺁن به شما اطلاعات بدهم؟ پاسخ ساده است. اکثر سازمانها بحثهای مدیریتی گستردهای درباره این موضوع دارند، اما این کار اصلا کافی نیست. جهان کسبوکار تغییر کرده است و ما در حال ورود به عصر جدیدی از استراتژیها هستیم. در واقع، ما از برنامهریزی استراتژیک محور به سوی مدیریت استراتژی پیش رفتهایم و اکنون در حال گذر از مدیریت استراتژی به نمونه سازی استراتژی هستیم.
درعصر جدید، استراتژی چیزی نیست که فقط زمانی درباره ﺁن فکر شود که مدیران اجرایی ارشد برای بحث درباره ﺁن دور هم گرد ﺁمدهاند، استراتژی باید همواره در ذهن همه افراد درگیر حضور داشته باشد و بسیار خوب است که همه افراد در همه سطوح سازمان دیدگاه یکسانی درباره معنای واقعی استراتژی داشته باشند. اما متاسفانه چنین امری همیشه صدق نمیکند. در حقیقت امروزه چیزهای زیادی برچسب استراتژی بودن را خوردهاند. در نتیجه، این اصطلاح در اذهان مردم معنایی مبهم پیدا کرده است و در جلسات، زمان و انرژی تلف شده سازمان را بیشتر میکند. سان تزو میگوید: «استراتژی بدون تاکتیک، دورترین راه از پیروزی است.» اما اشتباه گرفتن این دو اصطلاح با هم نیز تاثیرات مخربی دارد. خبر خوب این است که برای اجتناب از غیراستراتژی شدن استراتژی، تمام کاری که باید انجام دهید این است که یک درک مشترک را ایجاد کنید.
به بیان ساده، استراتژی درباره این نیست که چگونه به حد اعلای عملیاتی برسید یا چگونه طرح بازاریابی را بهبود دهید. استراتژی به شما دیکته میکند که چگونه با تعریف اهداف کسبوکار خود، همه امور درون سازمان را به حرکت در ﺁورید، درحالیکه تاکتیکها ابزارهایی هستند که برای دستیابی به اهداف تعیین شده در استراتژی، از ﺁنها استفاده میکنید. به عبارت دیگر، استراتژی یعنی انتخاب کردن و تعیین حدود، هم برای طرف تقاضا و هم طرف عرضه کسبوکار و در نتیجه بتوانید منابع محدود را روی ارائه محصولات یا خدمات ارزشمند در یک بازار مشخص متمرکز کنید.
برای انجام کارها در مسیر صحیح، به پرسشهای زیر فکر کنید:
موفقیت از نظر ما چگونه است و این موفقیت را چگونه میتوان به اهداف مشخص تبدیل کرد؟
ما درگیر چه کسبوکارهایی هستیم و چه کسبوکارهایی را نمیخواهیم انجام دهیم؟
کدام ارزشها ما را از رقیبانمان جدا میکند ؟ کدام فعالیتها را درون سازمان و کدام فعالیتها را برون سپاری میکنیم تا رقیبان را شکست دهیم و چگونه میتوانیم این فعالیتها را به شیوهای متفاوت انجام دهیم؟ البته کار شما با پاسخ دادن به این پرسشها تمام نمیشود. در واقع با توجه به اینکه ماهیت استراتژی هر روز بیشتر از قبل ناپایدار میشود، استراتژی سازی یک فرآیند پایان نیافتنی است؛ فرآیندی که باید همزمان با تغییرات بازار و عرصه رقابت، مدیریت و تنظیم شود(بهدلیل نوآوریهای فنی، ابزارهای جدید، محصولات جایگزین و..
به خاطر داشته باشید که نمیتوانید با ابزارهای سنتی و تفکر خطی، یک استراتژی انعطاف پذیر و به سرعت در حال تکامل را مدیریت کنید. بنابراین هنگامی که راه حلهای لازم برای بقا در ﺁینده را نمیتوان به حد کافی و به سرعت بهدست ﺁورد، مدیران باید رویکرد عمل- یادگیری- اتخاذ را در پیش بگیرند. همچنین برای تغییر استراتژی باید یک جایگزین بهتر برای ساختار فعلی سازمان پیدا کنید.
✳️ادامه مطلب ...
همچنین، هنگام تجدید استراتژی، مدیریت ارشد نباید به واسطه اعتماد به نفس و خرسندی از خود که غالبا ریشه در عملکرد قوی دارد، غافلگیر شود. در واقع، هرچه محیط پیرامون ﺁشفتهتر میشود (ناامنی، فجایع طبیعی، ظهور رقیبهای بیشتر در بازارهای جدید و...) برتری رقابتی بیشتر از پیش متکی به توانایی برای سرعت بخشیدن به ایجاد یا ﺁزمایش و تایید ایدههای جدید و وارد کردن ﺁنها در بازار میشود. بنابراین، تجدید استراتژی ارتباط مستقیمی به توانایی سازمان برای ادغام موفق فعالیتهای پروژهای در فعالیتهای عملیاتی دارد و در عین حال باید نظارت شود که کانال ارتباطی فعالیت پروژهای تا چه حد خالی یا پر است.
در نهایت، در عین حال که مدیریت مسوول ایجاد استراتژی است، باید این موضوع درک شود که مدیران سازمان مالک استراتژی نیستند – حداقل تنها مالک ﺁن نیستند. برای اینکه یک استراتژی موثر واقع شود، باید در همه تصمیمات و عملکردهای روزانه همه کارمندان در همه سطوح سازمان، پشتیبانی شده و «تحت تملک» همه باشد. در نتیجه، مدیران و ناظران باید این موضوع را درک کنند که همه عملکردها و تصمیمات ﺁنها روی توانایی سازمان برای اجرای استراتژی تاثیر میگذارد و باید اطمینان حاصل کنند که همه اعضای تیم ﺁنها نیز این موضوع را درک میکند. این تکلیف نیز یک تکلیف تمام نشدنی است. از همه مهمتر، هنگامی که استراتژی شما تغییر میکند، درک ﺁن در کل سازمان نیز باید تغییر کند، در غیر این صورت شانس شما برای دستیابی به اهداف جدید کمتر میشود. پیروی از مطالب فوق یک استراتژی نیست، اما تاکتیک خوبی است که به شما کمک میکند وارد عصر جدید استراتژیها شوید.
همچنین، هنگام تجدید استراتژی، مدیریت ارشد نباید به واسطه اعتماد به نفس و خرسندی از خود که غالبا ریشه در عملکرد قوی دارد، غافلگیر شود. در واقع، هرچه محیط پیرامون ﺁشفتهتر میشود (ناامنی، فجایع طبیعی، ظهور رقیبهای بیشتر در بازارهای جدید و...) برتری رقابتی بیشتر از پیش متکی به توانایی برای سرعت بخشیدن به ایجاد یا ﺁزمایش و تایید ایدههای جدید و وارد کردن ﺁنها در بازار میشود. بنابراین، تجدید استراتژی ارتباط مستقیمی به توانایی سازمان برای ادغام موفق فعالیتهای پروژهای در فعالیتهای عملیاتی دارد و در عین حال باید نظارت شود که کانال ارتباطی فعالیت پروژهای تا چه حد خالی یا پر است.
در نهایت، در عین حال که مدیریت مسوول ایجاد استراتژی است، باید این موضوع درک شود که مدیران سازمان مالک استراتژی نیستند – حداقل تنها مالک ﺁن نیستند. برای اینکه یک استراتژی موثر واقع شود، باید در همه تصمیمات و عملکردهای روزانه همه کارمندان در همه سطوح سازمان، پشتیبانی شده و «تحت تملک» همه باشد. در نتیجه، مدیران و ناظران باید این موضوع را درک کنند که همه عملکردها و تصمیمات ﺁنها روی توانایی سازمان برای اجرای استراتژی تاثیر میگذارد و باید اطمینان حاصل کنند که همه اعضای تیم ﺁنها نیز این موضوع را درک میکند. این تکلیف نیز یک تکلیف تمام نشدنی است. از همه مهمتر، هنگامی که استراتژی شما تغییر میکند، درک ﺁن در کل سازمان نیز باید تغییر کند، در غیر این صورت شانس شما برای دستیابی به اهداف جدید کمتر میشود. پیروی از مطالب فوق یک استراتژی نیست، اما تاکتیک خوبی است که به شما کمک میکند وارد عصر جدید استراتژیها شوید.
✅تعیین #حداقل_دستمزد کارگران در سال 95
⭕️برطبق مصوبه بامداد روز چهارشنبه جلسه شورای عالی کارحداقل دستمزد سال 95 کارگران 14درصد افزایش یافت که با احتساب پایه سنوانی، مزایای مسکن، بن اقلام مصرفی وحق اولاد به ازای دو فرزند، دریافتی کارگران درسال آینده تا مبلغ یک میلیون و134 هزار و599 تومان افزایش می یابد.
⭕️حداقل مزد درسال 95 روزانه 270722 ریال تعیین شد بطوریکه از ابتدای سال 95 رقم حقوق کارگران ازمبلغ 7 میلیون و 124هزار و 250 ریال در سال 94 به رقم 8 میلیون و121 هزارو660 ریال در سال 95 افزایش می یابد.
با اعمال افزایش این بند مزد شغل کارگران مشمول طرح های طبقه بندی مشاغل مصوب وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و نیز مزد ثابت سایر کارگران نباید از مبلغ روزانه 270722 ریال کمتر باشد.
⭕️نرخ پایه سنوات در سال 95 در مورد کارگران دارای قرارداد دائم و موقت مشمول قانون کار که دارای یکسال سابقه کار شده و یا یکسال از دریافت آخرین پایه (سنوات) آنان در همان کارگاه گذشته باشد اعم از اینکه حق سنوات یا مزایای پایان کار خود را تسویه حساب کرده باشند یا خیر، روزانه 10هزار ریال تعیین می شود.
⭕️همچنین بابت مزایای مسکن 200 هزار ریال، بن اقلام مصرفی یک میلیون ویکصد هزار ریال و حق اولاد به ازای دو فرزند یک میلیون و 624 هزار 332 ریال پرداخت می شود.
⭕️برطبق مصوبه بامداد روز چهارشنبه جلسه شورای عالی کارحداقل دستمزد سال 95 کارگران 14درصد افزایش یافت که با احتساب پایه سنوانی، مزایای مسکن، بن اقلام مصرفی وحق اولاد به ازای دو فرزند، دریافتی کارگران درسال آینده تا مبلغ یک میلیون و134 هزار و599 تومان افزایش می یابد.
⭕️حداقل مزد درسال 95 روزانه 270722 ریال تعیین شد بطوریکه از ابتدای سال 95 رقم حقوق کارگران ازمبلغ 7 میلیون و 124هزار و 250 ریال در سال 94 به رقم 8 میلیون و121 هزارو660 ریال در سال 95 افزایش می یابد.
با اعمال افزایش این بند مزد شغل کارگران مشمول طرح های طبقه بندی مشاغل مصوب وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و نیز مزد ثابت سایر کارگران نباید از مبلغ روزانه 270722 ریال کمتر باشد.
⭕️نرخ پایه سنوات در سال 95 در مورد کارگران دارای قرارداد دائم و موقت مشمول قانون کار که دارای یکسال سابقه کار شده و یا یکسال از دریافت آخرین پایه (سنوات) آنان در همان کارگاه گذشته باشد اعم از اینکه حق سنوات یا مزایای پایان کار خود را تسویه حساب کرده باشند یا خیر، روزانه 10هزار ریال تعیین می شود.
⭕️همچنین بابت مزایای مسکن 200 هزار ریال، بن اقلام مصرفی یک میلیون ویکصد هزار ریال و حق اولاد به ازای دو فرزند یک میلیون و 624 هزار 332 ریال پرداخت می شود.
✳️ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
این یکدم عمر را غنیمت شمریم
فردا که از این دیــــر فنـا درگذریم
با هفت هزار سالگان سر به سریم
این قافله عـُــــمر عجب می گذرد
دریاب دمی که با طرب مــی گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری
پیش آر پیاله را که شــــــــب میگذرد
ای دل غم این جهان فرسوده مخور
بیهوده نئی غمان بیهـــــــوده مخور
چون بوده گذشت ونیست نابوده پدید
خوش باش غـــــم بوده و نابوده مخور
ای دل تو به اســـــرار معما نرسی
در نکته ی زیرکان دانـــــــــا نرسی
اینجـــــــا بــــــــــه می لعل بهشتی میساز
که آنجا که بهشت است رسی یا نرسی
عمرت تا به کی به خود پرستی گذرد
یا در پــــــــی نیستی و هستی گذرد
می نوش که عمری که اجـــل در پی اوســـــــت
آن به کــــــه به خـــــــواب یا به مسـتی گــــــذرد.
این یکدم عمر را غنیمت شمریم
فردا که از این دیــــر فنـا درگذریم
با هفت هزار سالگان سر به سریم
این قافله عـُــــمر عجب می گذرد
دریاب دمی که با طرب مــی گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری
پیش آر پیاله را که شــــــــب میگذرد
ای دل غم این جهان فرسوده مخور
بیهوده نئی غمان بیهـــــــوده مخور
چون بوده گذشت ونیست نابوده پدید
خوش باش غـــــم بوده و نابوده مخور
ای دل تو به اســـــرار معما نرسی
در نکته ی زیرکان دانـــــــــا نرسی
اینجـــــــا بــــــــــه می لعل بهشتی میساز
که آنجا که بهشت است رسی یا نرسی
عمرت تا به کی به خود پرستی گذرد
یا در پــــــــی نیستی و هستی گذرد
می نوش که عمری که اجـــل در پی اوســـــــت
آن به کــــــه به خـــــــواب یا به مسـتی گــــــذرد.
✳️"ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﮑﺮ"
ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ( ﻣﺘﺸﮑﺮﻡ )
ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻼﻣﺘﯽ؛ ﺷﺎﺩﯼ؛ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩﻫﺎﯼ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯿﺪﻫﺪ . ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭ ﺷﺎﺩﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﺭﯾﺘﻢ ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺱ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯾﺪ؛
ﺟﺴﻢ ﺗﺎﻥ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺸﻮﺩ؛ ﻣﻐﺰ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺗﺮﺷﺢ ﻫﻮﺭﻣﻮﻥ ﺍﻧﺪﺭﻭﻓﯿﻦ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻮﺭﻣﻮﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺱ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ ﻣﺜﻞ ﻣﺎﻫﯿﭽﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﭼﻪﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ ﻗﻮﯼ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ.
ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ۴ ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺮﯾﻦﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ :
۱ - ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯿﺪ؛ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ
ﻫﺴﺘﯿﺪ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯾﺪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻭﺭﯾﺪ ﭘﺎﻫﺎ؛
ﺩﺳﺘﻬﺎ؛ ﭼﺸﻤﻬﺎ؛ ﻗﻠﺐ ؛ ﻣﻐﺰ؛ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ؛ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﻭ ...... ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ
ﺭﺍﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺜﺒﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
۲ - ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻏﺬﺍﺧﻮﺭﺩﻥ ﺷﮑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﯿﺪ؛ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ .
۳ -ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ؛ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﻫﺎﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ؛ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﺎﺭ ﺍﺳﺘﺮﺱ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ
۴ - ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ ﻣﺘﺸﮑﺮﻡ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﺪ ؛ ﺑﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺑﺪﻫﯿﺪ .
ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ( ﻣﺘﺸﮑﺮﻡ )
ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻼﻣﺘﯽ؛ ﺷﺎﺩﯼ؛ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩﻫﺎﯼ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯿﺪﻫﺪ . ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭ ﺷﺎﺩﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﺭﯾﺘﻢ ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺱ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯾﺪ؛
ﺟﺴﻢ ﺗﺎﻥ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺸﻮﺩ؛ ﻣﻐﺰ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺗﺮﺷﺢ ﻫﻮﺭﻣﻮﻥ ﺍﻧﺪﺭﻭﻓﯿﻦ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻮﺭﻣﻮﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺱ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ ﻣﺜﻞ ﻣﺎﻫﯿﭽﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﭼﻪﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ ﻗﻮﯼ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ.
ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ۴ ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺮﯾﻦﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ :
۱ - ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯿﺪ؛ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ
ﻫﺴﺘﯿﺪ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯾﺪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻭﺭﯾﺪ ﭘﺎﻫﺎ؛
ﺩﺳﺘﻬﺎ؛ ﭼﺸﻤﻬﺎ؛ ﻗﻠﺐ ؛ ﻣﻐﺰ؛ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ؛ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﻭ ...... ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ
ﺭﺍﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺜﺒﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
۲ - ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻏﺬﺍﺧﻮﺭﺩﻥ ﺷﮑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﯿﺪ؛ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ .
۳ -ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ؛ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﻫﺎﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ؛ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﺎﺭ ﺍﺳﺘﺮﺱ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ
۴ - ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ ﻣﺘﺸﮑﺮﻡ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﺪ ؛ ﺑﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺑﺪﻫﯿﺪ .
✳️موانع خلاقیت
با این یازده عمل به سادگی میتوانید خلاقیت را در سازمان خود بُکُشید؟😐
1- تاکيد بيش از حد بر ديوانسالاري و کاغذبازي
2- تاکيد بر اينکه هر تصميمي بايد از طريق مجاري مرسوم و معمول درون سازمان گرفته شود
3- تاکيد مداوم براهميت انجام همه کارها در يک چارچوب استاندارد و مشخص
4- تحت فشار قرار دادن افرادي که سعي مي کنند خلاق باشند
5- ضعف سيستم هاي ارتباطي درون سازماني و در نتيجه ممانعت از جريان يافتن ايده هاي نو
5- سيستماي نظارتي سفت و سخت که محيط را براي خلاقيت نامساعد مي کنند
6- مجازات هاي سنگين براي عدم موفقيت طرحها
7- حذف جوايز براي ايده هاي موفق
8- ايجاد فضايي که در آن قدرت ريسک وانتقاد افراد کاهش يابد
9- نظارت دقيق و موشکافانه بر فعاليتهاي خلاقانه
10- ايجاد خط قرمزهاي فراوان
11- ايجاد استرس مدام بر مديران رده پايين تر
با این یازده عمل به سادگی میتوانید خلاقیت را در سازمان خود بُکُشید؟😐
1- تاکيد بيش از حد بر ديوانسالاري و کاغذبازي
2- تاکيد بر اينکه هر تصميمي بايد از طريق مجاري مرسوم و معمول درون سازمان گرفته شود
3- تاکيد مداوم براهميت انجام همه کارها در يک چارچوب استاندارد و مشخص
4- تحت فشار قرار دادن افرادي که سعي مي کنند خلاق باشند
5- ضعف سيستم هاي ارتباطي درون سازماني و در نتيجه ممانعت از جريان يافتن ايده هاي نو
5- سيستماي نظارتي سفت و سخت که محيط را براي خلاقيت نامساعد مي کنند
6- مجازات هاي سنگين براي عدم موفقيت طرحها
7- حذف جوايز براي ايده هاي موفق
8- ايجاد فضايي که در آن قدرت ريسک وانتقاد افراد کاهش يابد
9- نظارت دقيق و موشکافانه بر فعاليتهاي خلاقانه
10- ايجاد خط قرمزهاي فراوان
11- ايجاد استرس مدام بر مديران رده پايين تر
✳️شرکتهابه کمک تاثیرات اجتماعی میتوانند نوآوری را به صورت کارآ ترویج کنند
🔷🔶🔶 چرا پول نمیتواند به تنهایی انگیزه ایجاد کند؟
آیا میتوانید برای ایجاد نوآوری به افراد پول پرداخت کنید؟ شرکتها نگاه ویژهای به دانش کارگران برای پیشروی در استراتژیها، تولیدات، خدمات و فرآیند آنها دارند؛ اما این امر نیاز به مهارت بسیار بالایی دارد. در حقیقت پاداشهای مالی نامحدود میتواند یک سیاست ضدتولیدی باشد. تحقیقات رفتاری نشان میدهد که بهصورت کارآ میتوان انگیزه را تبدیل به نوآوری کرد.
هر garage band (گاراژبند) (یک نرمافزار کاربردی برای سیستمعامل ios است که کاربر به کمک آن میتواند موسیقی یا پادکست تولید کند.) که در کار خود مهارت دارد، میداند که از این طریق احتمال تبدیل شدن به ستارگان موسیقی راک بسیار ضعیف است. زمانی انتشار آلبومها همانند چاپ پول نقد بود، اما رسانههای مجازی این امر را تضعیف کردند و چشمه درآمدهای سنتی خشک شد. این روزها یک گروه سه نفری که خواهان به دست آوردن دستمزد حداقلی 1.260 دلار از طریق ارائه خدمات اینترنتی در ماه هستند، دچار مشکل خواهند شد. موسیقی آنها نیازمند نواخته شدن بیشتری در فضای مجازی است، بهعنوان مثال بیش از 700هزار بار. در اغلب موارد بررسی حق امتیاز از خدمات استریمینگ از هزینه پست کردن آن کمتر میشود.اما افراد همچنان نواختن سازها، نوشتن آهنگ و حتی ضبط آنها را میآموزند. خوشبختانه، موسیقیدانان به بازگشت مالی آهنگها توجهی نمیکنند. در مقابل، ارزش ذاتی خروجی آنها تمام چیزی است که نیاز دارند. تفوق بسیاری از سازمانها به جوهره خلاق افراد آن وابسته است. این امر خصوصا برای اقتصادهای پیشرفته و دارای رشد سریع نیروی کار، کارگران دانشمحور همانند مهندسی نرمافزار، مشاوران و تحلیلگران داده صادق است. اینها افرادی با مجموعهای از تواناییهای خاص هستند که تخصصی در یک زمینه بهخصوص دارند. در یک اقتصاد دانشمحور و دیجیتال که در آن چرخههای نوآوری در حال کوچک شدن هستند، سازمانها بهصورت ویژهای به افراد وابستهاند تا فعالیتهای نوآورانهای بهکارگیرند که استراتژیهای جدید، تولیدات، خدمات و فرآیندها را بهبود بخشند. بسیاری از صنایع، مانند خدمات مالی و خردهفروشی، غالبا دارای بخش تحقیق و توسعه ثابتی نیستند. در مقابل، آنها مجبورند بر دانش کارگران خود تکیه کنند
بنابراین، سازمانها چگونه میتوانند نوآوری را بهصورت کارآ ترویج کنند؟ پاداش مالی به افرادی که رفتار نوآورانه دارند شاید واکنشی سریع و بدون فکر باشد؛ اما بسیاری از کسبوکارها نمیتوانند از این روش بهمنظور تقویت رشد حرفهای و جایگاه خود استفاده نکنند. در حقیقت، پرداخت اولیه به افراد بهمنظور مشارکت در فعالیتهای نوآورانه ممکن است تبعات منفی به همراه داشته باشد. در مقابل، نوآوری یک خروجی خلاقانه به همراه مجموعهای از پاداشهای ذاتی است. به همین دلیل است که نوآوری فی نفسه در افراد انگیزه ایجاد میکند.این به آن معناست که حتی اگر پول به تنهایی نتواند انگیزشی نوآورانه ایجاد کند، همچنان کسبوکارها دلیلی برای خوشبینی خواهند داشت. سازمانها میتوانند با مطالعه روشهای اقتصاد رفتاری (اقتصاد و روانشناسی) تصمیمات غیرعقلانی افراد درباره پاداش پولی را بهتر درک کنند. با مطالعه این روشها در مییابیم که چرا همواره انگیزههای مالی موثرترین روش برای برانگیختن نوآوریهای سازمانی نیست. در پاسخ به این سوال که چه چیزی عامل برانگیختن افراد خواهد بود، باید مطالب مشابه زیادی را در کنار مباحث مدیریت سازمانی و رفتاری مطالعه کرد؛ تاثیرات اجتماعی یک عامل بسیار مهم در ایجاد جرقههای اولیه رفتارهای نوآورانه است. در این مقاله، به انگیزههای نوآوری خواهیم پرداخت. ابتدا، به تشریح اینکه چرا رفتارهای برانگیختهشدهای همچون نوآوری، تنها با استفاده از پول و انگیزههای مالی قابل هدایت و رهبری نیستند، میپردازیم. سپس به این سوال که چه چیزی باعث انگیزش ذاتی و تحریک افراد در جهت فعالیتهای نوآورانه میشود خواهیم پرداخت و سه جنبه را مورد بحث و بررسی قرار میدهیم؛ توانایی و قدرت شناخت اجتماعی در تورنمنت نوآوری، پاداشهای غیرمالی که بهصورت مثبتی نوآوری را تحت تاثیر قرار میدهد و رفتار افراد سازمانی.
🔷🔶🔶 چرا پول نمیتواند به تنهایی انگیزه ایجاد کند؟
آیا میتوانید برای ایجاد نوآوری به افراد پول پرداخت کنید؟ شرکتها نگاه ویژهای به دانش کارگران برای پیشروی در استراتژیها، تولیدات، خدمات و فرآیند آنها دارند؛ اما این امر نیاز به مهارت بسیار بالایی دارد. در حقیقت پاداشهای مالی نامحدود میتواند یک سیاست ضدتولیدی باشد. تحقیقات رفتاری نشان میدهد که بهصورت کارآ میتوان انگیزه را تبدیل به نوآوری کرد.
هر garage band (گاراژبند) (یک نرمافزار کاربردی برای سیستمعامل ios است که کاربر به کمک آن میتواند موسیقی یا پادکست تولید کند.) که در کار خود مهارت دارد، میداند که از این طریق احتمال تبدیل شدن به ستارگان موسیقی راک بسیار ضعیف است. زمانی انتشار آلبومها همانند چاپ پول نقد بود، اما رسانههای مجازی این امر را تضعیف کردند و چشمه درآمدهای سنتی خشک شد. این روزها یک گروه سه نفری که خواهان به دست آوردن دستمزد حداقلی 1.260 دلار از طریق ارائه خدمات اینترنتی در ماه هستند، دچار مشکل خواهند شد. موسیقی آنها نیازمند نواخته شدن بیشتری در فضای مجازی است، بهعنوان مثال بیش از 700هزار بار. در اغلب موارد بررسی حق امتیاز از خدمات استریمینگ از هزینه پست کردن آن کمتر میشود.اما افراد همچنان نواختن سازها، نوشتن آهنگ و حتی ضبط آنها را میآموزند. خوشبختانه، موسیقیدانان به بازگشت مالی آهنگها توجهی نمیکنند. در مقابل، ارزش ذاتی خروجی آنها تمام چیزی است که نیاز دارند. تفوق بسیاری از سازمانها به جوهره خلاق افراد آن وابسته است. این امر خصوصا برای اقتصادهای پیشرفته و دارای رشد سریع نیروی کار، کارگران دانشمحور همانند مهندسی نرمافزار، مشاوران و تحلیلگران داده صادق است. اینها افرادی با مجموعهای از تواناییهای خاص هستند که تخصصی در یک زمینه بهخصوص دارند. در یک اقتصاد دانشمحور و دیجیتال که در آن چرخههای نوآوری در حال کوچک شدن هستند، سازمانها بهصورت ویژهای به افراد وابستهاند تا فعالیتهای نوآورانهای بهکارگیرند که استراتژیهای جدید، تولیدات، خدمات و فرآیندها را بهبود بخشند. بسیاری از صنایع، مانند خدمات مالی و خردهفروشی، غالبا دارای بخش تحقیق و توسعه ثابتی نیستند. در مقابل، آنها مجبورند بر دانش کارگران خود تکیه کنند
بنابراین، سازمانها چگونه میتوانند نوآوری را بهصورت کارآ ترویج کنند؟ پاداش مالی به افرادی که رفتار نوآورانه دارند شاید واکنشی سریع و بدون فکر باشد؛ اما بسیاری از کسبوکارها نمیتوانند از این روش بهمنظور تقویت رشد حرفهای و جایگاه خود استفاده نکنند. در حقیقت، پرداخت اولیه به افراد بهمنظور مشارکت در فعالیتهای نوآورانه ممکن است تبعات منفی به همراه داشته باشد. در مقابل، نوآوری یک خروجی خلاقانه به همراه مجموعهای از پاداشهای ذاتی است. به همین دلیل است که نوآوری فی نفسه در افراد انگیزه ایجاد میکند.این به آن معناست که حتی اگر پول به تنهایی نتواند انگیزشی نوآورانه ایجاد کند، همچنان کسبوکارها دلیلی برای خوشبینی خواهند داشت. سازمانها میتوانند با مطالعه روشهای اقتصاد رفتاری (اقتصاد و روانشناسی) تصمیمات غیرعقلانی افراد درباره پاداش پولی را بهتر درک کنند. با مطالعه این روشها در مییابیم که چرا همواره انگیزههای مالی موثرترین روش برای برانگیختن نوآوریهای سازمانی نیست. در پاسخ به این سوال که چه چیزی عامل برانگیختن افراد خواهد بود، باید مطالب مشابه زیادی را در کنار مباحث مدیریت سازمانی و رفتاری مطالعه کرد؛ تاثیرات اجتماعی یک عامل بسیار مهم در ایجاد جرقههای اولیه رفتارهای نوآورانه است. در این مقاله، به انگیزههای نوآوری خواهیم پرداخت. ابتدا، به تشریح اینکه چرا رفتارهای برانگیختهشدهای همچون نوآوری، تنها با استفاده از پول و انگیزههای مالی قابل هدایت و رهبری نیستند، میپردازیم. سپس به این سوال که چه چیزی باعث انگیزش ذاتی و تحریک افراد در جهت فعالیتهای نوآورانه میشود خواهیم پرداخت و سه جنبه را مورد بحث و بررسی قرار میدهیم؛ توانایی و قدرت شناخت اجتماعی در تورنمنت نوآوری، پاداشهای غیرمالی که بهصورت مثبتی نوآوری را تحت تاثیر قرار میدهد و رفتار افراد سازمانی.
...ادامه
✳️نوآوری؛ انبوهی از مصائب
پیروی از قوانین اقتصاد سنتی، کارمندان را مجاب کرده است که نوآوری امری نسبتا ساده است. پرداخت بیشتر به افراد، توانایی کسب درآمد بیشتر و رهبری سازمان که تواناییها را در جهت فعالیتهای نوآورانه تقویت میکند. در بسیاری از موارد، این فروض کلاسیک و انگیزههای متناظر آن تاثیر بسیار کارآیی بر رفتار مدیریتی داشته است. صندوق تشویق مبتنی بر فروش (SPIF) مثالی مشهور از اقتصاد سنتی در مقام عمل است. این صندوق برای فروشندههایی که موارد خاصی را به فروش میرسانند، انعام خاصی در نظر گرفته است. بدون تعجب، سازمانها انتظار فروش واحدهای بیشتری را در مواردی که از طرف این صندوق مشخص شده بود، داشتند.اما چرخ همواره بر این منوال نخواهد چرخید. افزایش قیمتها همواره منجر به افزایش عرضه نخواهد شد. گاه، انگیزهها قدری پیچیده میشوند و تاثیر تغییرات قیمت لزوما به نتایج دلخواه ختم نمیشوند. همانگونه که در HR «برای انسانها» تشریح شد، تمام افراد قربانی سود شخصی محدود هستند. این امر برخلاف جریان برانگیخته شدن از سوی منافع اقتصادی است. در بسیاری از مواقع افراد دغدغهها و نگرانیهای دیگری نیز دارند، هرچند گاهی این نگرانیها مانع سود اقتصادی خالص میشوند. در نتیجه تاثیرات پولی همواره کارساز نیست. در مقابل، باید توجه داشت که افراد نیز بسیار خبرهتر شده و بنابراین دارای اندیشههای پیچیدهتری هستند. همچنین، افراد مراقب غرور حرفهای، اصل بیطرفی و مزیت بیشتری برای یک جامعه هستند. به همین دلایل، گاهی وارد کردن پول در یک فعالیت منجر به نتایج ناخواستهای خواهد شد. یک مانع بزرگ در وارد کردن انگیزههای مالی در فعالیتهایی که فینفسه برانگیخته هستند، تعریف مفهوم جانشینی است و زمانی رخ میدهد که انگیزههای مالی بهصورت بالفعل رفتارهای مطلوب را کاهش میدهد. یک آزمایش مشهور این مفهوم را روشنتر خواهد کرد. به دو گروه این اختیار داده شد که بین حل یک معما و خواندن مجله یکی را انتخاب کنند. در جلسه اول، هیچیک از این دو گروه حل معما را انتخاب نکردند. در جلسه دوم، رفتار یک گروه تحتتاثیر جایزه مالی یک دلاری برای حل هر معما قرار گرفت، درحالیکه گروه دیگر همچنان بدون جایزه بهکار خود ادامه میداد. در جلسه سوم و آخر، بار دیگر انگیزه مالی حذف شد و در نتیجه گروهی که در جلسه دوم از طریق انگیزههای مالی تحریک شده بود، بهصورت معناداری تلاش خود بهمنظور حل معما را در مقایسه با گروه دیگر کاهش داد. این امر بیانکننده آن است که انگیزههای مالی به طرز موثری جانشین انگیزش ذاتی امور شده و منافع آتی فعالیتها را کاهش میدهد. پیش از این، این فعالیت به واسطه ارضای حس درونی افراد انجام میشد و بخشی از لذت فرد به حساب میآمد. اما با وارد کردن پول، تمامی این پاداشهای ذاتی جای خود را به پاداش فرعی دریافت جایزه مالی داد.
✳️نوآوری؛ انبوهی از مصائب
پیروی از قوانین اقتصاد سنتی، کارمندان را مجاب کرده است که نوآوری امری نسبتا ساده است. پرداخت بیشتر به افراد، توانایی کسب درآمد بیشتر و رهبری سازمان که تواناییها را در جهت فعالیتهای نوآورانه تقویت میکند. در بسیاری از موارد، این فروض کلاسیک و انگیزههای متناظر آن تاثیر بسیار کارآیی بر رفتار مدیریتی داشته است. صندوق تشویق مبتنی بر فروش (SPIF) مثالی مشهور از اقتصاد سنتی در مقام عمل است. این صندوق برای فروشندههایی که موارد خاصی را به فروش میرسانند، انعام خاصی در نظر گرفته است. بدون تعجب، سازمانها انتظار فروش واحدهای بیشتری را در مواردی که از طرف این صندوق مشخص شده بود، داشتند.اما چرخ همواره بر این منوال نخواهد چرخید. افزایش قیمتها همواره منجر به افزایش عرضه نخواهد شد. گاه، انگیزهها قدری پیچیده میشوند و تاثیر تغییرات قیمت لزوما به نتایج دلخواه ختم نمیشوند. همانگونه که در HR «برای انسانها» تشریح شد، تمام افراد قربانی سود شخصی محدود هستند. این امر برخلاف جریان برانگیخته شدن از سوی منافع اقتصادی است. در بسیاری از مواقع افراد دغدغهها و نگرانیهای دیگری نیز دارند، هرچند گاهی این نگرانیها مانع سود اقتصادی خالص میشوند. در نتیجه تاثیرات پولی همواره کارساز نیست. در مقابل، باید توجه داشت که افراد نیز بسیار خبرهتر شده و بنابراین دارای اندیشههای پیچیدهتری هستند. همچنین، افراد مراقب غرور حرفهای، اصل بیطرفی و مزیت بیشتری برای یک جامعه هستند. به همین دلایل، گاهی وارد کردن پول در یک فعالیت منجر به نتایج ناخواستهای خواهد شد. یک مانع بزرگ در وارد کردن انگیزههای مالی در فعالیتهایی که فینفسه برانگیخته هستند، تعریف مفهوم جانشینی است و زمانی رخ میدهد که انگیزههای مالی بهصورت بالفعل رفتارهای مطلوب را کاهش میدهد. یک آزمایش مشهور این مفهوم را روشنتر خواهد کرد. به دو گروه این اختیار داده شد که بین حل یک معما و خواندن مجله یکی را انتخاب کنند. در جلسه اول، هیچیک از این دو گروه حل معما را انتخاب نکردند. در جلسه دوم، رفتار یک گروه تحتتاثیر جایزه مالی یک دلاری برای حل هر معما قرار گرفت، درحالیکه گروه دیگر همچنان بدون جایزه بهکار خود ادامه میداد. در جلسه سوم و آخر، بار دیگر انگیزه مالی حذف شد و در نتیجه گروهی که در جلسه دوم از طریق انگیزههای مالی تحریک شده بود، بهصورت معناداری تلاش خود بهمنظور حل معما را در مقایسه با گروه دیگر کاهش داد. این امر بیانکننده آن است که انگیزههای مالی به طرز موثری جانشین انگیزش ذاتی امور شده و منافع آتی فعالیتها را کاهش میدهد. پیش از این، این فعالیت به واسطه ارضای حس درونی افراد انجام میشد و بخشی از لذت فرد به حساب میآمد. اما با وارد کردن پول، تمامی این پاداشهای ذاتی جای خود را به پاداش فرعی دریافت جایزه مالی داد.
...ادامه
✳️متاسفانه، اثر جانشینی دارای قابلیت انتقالپذیری نیز است. هنگامی که برای یک فعالیت (که مسوولیت نرمال و معمول فرد است) پول پرداخت میکنیم، فعالیتهای فرعی هم چون نوآوری را نامطلوب جلوه میدهیم. برونو فری این امر را با استفاده مفهوم سیاستهای محیطی تشریح میکند. انگیزه مالی بهمنظور مشارکت در فعالیتهای آگاهانه محیطی ممکن است برای یکسری رفتارهای ایزوله شده موثر باشد، اما در سایر فعالیتهای محیطی بهعنوان یک ضدانگیزه ظاهر خواهد شد، جایی که پاداش مالی حضور ندارد و از این طریق جانشین یک رفتار مطلوب فراگیر میشود، بنابراین اگر افرادی را برانگیخته و راغب به بازیافت قوطیهای آلومینیومی میکنیم و برای آن پاداشی در نظر میگیریم، تمایل آنها را نسبت به بازیافت بطریهای شیشهای کاهش میدهیم. وجود پاداشهای غیرذاتی میتواند بسیاری از معادلات را برهم بزند. پاداشهای مالی میتواند همچون انگیزهای کوتاهمدت عمل کند؛ یا بدتر، بهعنوان نشانهای باشد که انگیزه ذاتی و طبیعی فعالیت را جبرانپذیر جلوه دهد و فرد در ازای آن فعالیت انتظار جبران و پاداشی را داشته باشد. در مقیاس وسیع، نوآوری برای گروههایی مانند بخش R&D، تنها یک مسوولیت ابتدایی برای افراد نیست، بلکه امری معمول نسبت به جایگاه و نقششان است. از آنجایی که نوآوری امری معمول و مهم در موقعیت و مقام فرد به شمار میرود، تاثیرات رفتاری سنتی ممکن است نقش کمرنگتری داشته باشند و بنابراین ممکن است افراد راحتتر از طریق انگیزههای خارجی و غیرذاتی برانگیخته شوند. اما این امر اغلب برای کارگران آگاه و با بصیرت صادق نیست. این افراد غالبا تواناییهای مبتنی بر نوآوری خود را به گونهای هدایت میکنند که محدودتر شود تا آنها را از مسوولیت روزانه خود دورتر نکند. همچنین، آنها پا به پای بخش تحقیق و توسعه یا موسسات تحقیقی بهکار خود ادامه میدهند. به همین دلیل، این افراد نوآوری را بهعنوان یک شغل روزانه در نظر نمیگیرند. در مقابل، مشارکت در این فعالیتها خود را از طریق اعمال دارای انگیزه ذاتی بیشتر نشان میدهد. این تلاشهای نوآورانه لزوما و صریحا تعریف شده نیستند و همواره با مقدار زیادی نااطمینانی همراه هستند. در مواردی از این دست، محرکهای خارجی مانند پول به راحتی قابل مدیریت نیستند. بادوری سارادیندو و کومار همانت، دو محققی که در این زمینه در حال مطالعه هستند این نوع مشارکت را نوآوری «مبدا» مینامند و اضافه میکنند که انگیزههای مالی محرک اولیه برای برانگیختن رفتارهای ارادی نیست.
برخلاف محیطهای R&D که در آنها نوآوری فرآیندی طولانی و پرخرج محسوب میشود، نوآوریهای مبدا غالبا کوچک هستند و توسعهدهنده چیزهایی است که در حال حاضر وجود دارند. این گونه از نوآوریها بهصورت کامل در درون سازمان اجرا میشوند. تلاش در جهت تجاریسازی، این نوآوران را پیگیر رفع کوچکترین مشکلات سازمانی در اصول روزانه میکند. نوآوریهای مبدا جز اعمال خلاق و مبتکرانه کارگران آگاه است. آنها مشکلات را میبینند، تجربه کسب میکنند و در نهایت راه حل را کشف میکنند. در مقام مقایسه تاثیرات ناگهانی پاداشهای مالی و ضرورت نوآوریهای مبدا در سازمانها، جای تعجب نیست که چگونه افراد را به طریقی برانگیخته و تشویق کنیم که منحصرا سیستم تشویق درونی آنها را تحت تاثیر قرار دهیم. اثر جانشینی، وارد کردن محرکهای خارجی را پیچیدهتر میکند. این به آن معنا نیست که پول بهصورت کلی بیتاثیر است، بلکه پول تنها محرک اولیه نیست. با توجه به اینکه برخی پاداشها جانشین نوآوری میشوند، سازمانها میتوانند از اقتصاد رفتاری برای افزایش مشارکت افراد استفاده کنند که در حقیقت به آن اثر مکمل میگویند.انگیزههای معنادار هم در حالت تاثیرات محیطی و هم در حالت پاداش پیشنهاد شده به کسانی که میخواهند نوآور باشند، اغلب شکلدهنده نوعی پویایی اجتماعی است که بخشی از یک سیستم پاداش به حساب میآید. از آنجا که تصمیم برای سهیم بودن در رفتار نوآورانه شامل فرآیند روانی پیچیدهای است، لازم است تا این رفتار را به طریقی چند مرحلهای هدایت کرد. به این منظور، توجه به سه جنبه اجتماعی میتواند به ترویج نوآوری در محیط مبدا کمک کند. ابتدا، چالش نوآوری و پاداشهای اجتماعی که میل به تملک شرکتکنندگان برای ابزار بسیار قدرتمند است. دوم، سازمانها میتوانند سیستم پاداشهای اجتماعی را اجرا کنند؛ حتی اگر نوآوری همواره ممکن و کارساز نباشد. در نهایت، تحریک و برانگیختن افراد سازمانی میتواند افراد را با میل خود وادار به نوآوری کند.
✳️متاسفانه، اثر جانشینی دارای قابلیت انتقالپذیری نیز است. هنگامی که برای یک فعالیت (که مسوولیت نرمال و معمول فرد است) پول پرداخت میکنیم، فعالیتهای فرعی هم چون نوآوری را نامطلوب جلوه میدهیم. برونو فری این امر را با استفاده مفهوم سیاستهای محیطی تشریح میکند. انگیزه مالی بهمنظور مشارکت در فعالیتهای آگاهانه محیطی ممکن است برای یکسری رفتارهای ایزوله شده موثر باشد، اما در سایر فعالیتهای محیطی بهعنوان یک ضدانگیزه ظاهر خواهد شد، جایی که پاداش مالی حضور ندارد و از این طریق جانشین یک رفتار مطلوب فراگیر میشود، بنابراین اگر افرادی را برانگیخته و راغب به بازیافت قوطیهای آلومینیومی میکنیم و برای آن پاداشی در نظر میگیریم، تمایل آنها را نسبت به بازیافت بطریهای شیشهای کاهش میدهیم. وجود پاداشهای غیرذاتی میتواند بسیاری از معادلات را برهم بزند. پاداشهای مالی میتواند همچون انگیزهای کوتاهمدت عمل کند؛ یا بدتر، بهعنوان نشانهای باشد که انگیزه ذاتی و طبیعی فعالیت را جبرانپذیر جلوه دهد و فرد در ازای آن فعالیت انتظار جبران و پاداشی را داشته باشد. در مقیاس وسیع، نوآوری برای گروههایی مانند بخش R&D، تنها یک مسوولیت ابتدایی برای افراد نیست، بلکه امری معمول نسبت به جایگاه و نقششان است. از آنجایی که نوآوری امری معمول و مهم در موقعیت و مقام فرد به شمار میرود، تاثیرات رفتاری سنتی ممکن است نقش کمرنگتری داشته باشند و بنابراین ممکن است افراد راحتتر از طریق انگیزههای خارجی و غیرذاتی برانگیخته شوند. اما این امر اغلب برای کارگران آگاه و با بصیرت صادق نیست. این افراد غالبا تواناییهای مبتنی بر نوآوری خود را به گونهای هدایت میکنند که محدودتر شود تا آنها را از مسوولیت روزانه خود دورتر نکند. همچنین، آنها پا به پای بخش تحقیق و توسعه یا موسسات تحقیقی بهکار خود ادامه میدهند. به همین دلیل، این افراد نوآوری را بهعنوان یک شغل روزانه در نظر نمیگیرند. در مقابل، مشارکت در این فعالیتها خود را از طریق اعمال دارای انگیزه ذاتی بیشتر نشان میدهد. این تلاشهای نوآورانه لزوما و صریحا تعریف شده نیستند و همواره با مقدار زیادی نااطمینانی همراه هستند. در مواردی از این دست، محرکهای خارجی مانند پول به راحتی قابل مدیریت نیستند. بادوری سارادیندو و کومار همانت، دو محققی که در این زمینه در حال مطالعه هستند این نوع مشارکت را نوآوری «مبدا» مینامند و اضافه میکنند که انگیزههای مالی محرک اولیه برای برانگیختن رفتارهای ارادی نیست.
برخلاف محیطهای R&D که در آنها نوآوری فرآیندی طولانی و پرخرج محسوب میشود، نوآوریهای مبدا غالبا کوچک هستند و توسعهدهنده چیزهایی است که در حال حاضر وجود دارند. این گونه از نوآوریها بهصورت کامل در درون سازمان اجرا میشوند. تلاش در جهت تجاریسازی، این نوآوران را پیگیر رفع کوچکترین مشکلات سازمانی در اصول روزانه میکند. نوآوریهای مبدا جز اعمال خلاق و مبتکرانه کارگران آگاه است. آنها مشکلات را میبینند، تجربه کسب میکنند و در نهایت راه حل را کشف میکنند. در مقام مقایسه تاثیرات ناگهانی پاداشهای مالی و ضرورت نوآوریهای مبدا در سازمانها، جای تعجب نیست که چگونه افراد را به طریقی برانگیخته و تشویق کنیم که منحصرا سیستم تشویق درونی آنها را تحت تاثیر قرار دهیم. اثر جانشینی، وارد کردن محرکهای خارجی را پیچیدهتر میکند. این به آن معنا نیست که پول بهصورت کلی بیتاثیر است، بلکه پول تنها محرک اولیه نیست. با توجه به اینکه برخی پاداشها جانشین نوآوری میشوند، سازمانها میتوانند از اقتصاد رفتاری برای افزایش مشارکت افراد استفاده کنند که در حقیقت به آن اثر مکمل میگویند.انگیزههای معنادار هم در حالت تاثیرات محیطی و هم در حالت پاداش پیشنهاد شده به کسانی که میخواهند نوآور باشند، اغلب شکلدهنده نوعی پویایی اجتماعی است که بخشی از یک سیستم پاداش به حساب میآید. از آنجا که تصمیم برای سهیم بودن در رفتار نوآورانه شامل فرآیند روانی پیچیدهای است، لازم است تا این رفتار را به طریقی چند مرحلهای هدایت کرد. به این منظور، توجه به سه جنبه اجتماعی میتواند به ترویج نوآوری در محیط مبدا کمک کند. ابتدا، چالش نوآوری و پاداشهای اجتماعی که میل به تملک شرکتکنندگان برای ابزار بسیار قدرتمند است. دوم، سازمانها میتوانند سیستم پاداشهای اجتماعی را اجرا کنند؛ حتی اگر نوآوری همواره ممکن و کارساز نباشد. در نهایت، تحریک و برانگیختن افراد سازمانی میتواند افراد را با میل خود وادار به نوآوری کند.
...ادامه
✳️برافروختن روحیه رقابتی
هر سازمانی با مشکلات خاص بسیاری روبهرو میشود که نیازمند هدایت و رهبری هریک از این مشکلات است. مسائلی همچون تکمیل فرآیندهای ناقص، رسیدن به نقطه تعادل در بازار تقاضا، یا ایجاد راهحلهای تکنیکی بدون تیمی که متصدی توسعه راهحل باشد، از این دست مشکلات هستند. در مقابل، اگر کسی برای تدارک راهحل نوآورانه برانگیخته نشود، ممکن است آن مشکل رها شود و هیچگاه توجه کافی به آن نشود. یا در حالتی بدتر، هیچیک از افراد تیم مجهز به تجهیزات کافی نباشند و در نتیجه نتوانند راه حلی عملی ارائه دهند. در چنین مواردی، یک تورنمنت نوآوری شایسته توجه است. تورنمنت نوآوری مشکلات را به گوش شنونده خارجی و داخلی میرساند و با استفاده از تجمیع منابع به بهترین راهحل دست مییابد و این دقیقا در برابر ارائه پاداشهای مالی و غیرمالی است. ظاهرا، به نظر میرسد سیستم ترغیب از طریق پاداش رابطه تنگاتنگی با پاداشهای نقدی دارد. اگرچه به نظر میرسد برخلاف منطق بحث شده در این مقاله باشد اما محققان بر این باورند که پاداشهای ذاتی همواره برای شرکتکنندگان وجود دارد.
پاداشهای ناپیدای شرکتکنندگان
اقتصاد رفتاری به دیگر عوامل ترغیبکنندهای نیز اشاره میکند که به ترقی کارمندان شرکتکننده در این فرآیند کمک میکند و اثر جانشینی را در بلندمدت کاهش میدهد. مخصوصا، اگر تعداد شرکتکنندگان در یک رقابت زیاد باشد، بسیاری از شرکتکنندگان میدانند که به احتمال زیاد در ازای نوآوری چیزی عاید آنها نخواهد شد. یک منفعت برجسته تورنمنت نوآوری، انگیزه شهرت و اعتبار است که بهصورت ذاتی به برنده این تورنمنت خواهد رسید. صرفنظر از اندازه کسبوکار، منفعت به دست آمده از طریق شهرت و اعتبار منجر به تشویق دیگر شرکتکنندگان در تورنمنت میشود. این امر بیانکننده یک نیاز ذاتی برای کسب اعتبار اجتماعی از سایر گروهها است که به آن برهان اجتماعی نیز میگویند.شواهد حاکی از آن است که حتی آنهایی که در جریان رقابت پیروز نمیشوند نیز از منافع سایر شرکتکنندگان منتفع میشوند. این امر خصوصا در مواقعی نمود پیدا میکند که تیمهای شرکتکننده در رقابت دارای وظایف متداخلی باشند. کار کردن روی چنین مشکلاتی در تیم منجر به، بهوجود آمدن حس اجتماع در درون گروه میشود. اعضای این اجتماع که در حل مساله مشارکت دارند، انگیزهای ذاتی را جهت تقویت آگاهی و دانش گروه توسعه میدهند. استفاده از یک تورنمنت طراحیشده دقیق، سطح رضایت جدیدی را در قالب مشارکت جهت حل مشکل فارغ از هرگونه تلاشی بهمنظور برنده شدن برای افراد به ارمغان میآورد. همچنین، ممکن است بهدلیل رقابت درونی و به سبب این احتمال که مشارکت در حل مشکل بهصورت مستقیم افراد دخیل در امور را منتفع سازد، شاهد اثرات قویتری نیز باشیم.
✳️برافروختن روحیه رقابتی
هر سازمانی با مشکلات خاص بسیاری روبهرو میشود که نیازمند هدایت و رهبری هریک از این مشکلات است. مسائلی همچون تکمیل فرآیندهای ناقص، رسیدن به نقطه تعادل در بازار تقاضا، یا ایجاد راهحلهای تکنیکی بدون تیمی که متصدی توسعه راهحل باشد، از این دست مشکلات هستند. در مقابل، اگر کسی برای تدارک راهحل نوآورانه برانگیخته نشود، ممکن است آن مشکل رها شود و هیچگاه توجه کافی به آن نشود. یا در حالتی بدتر، هیچیک از افراد تیم مجهز به تجهیزات کافی نباشند و در نتیجه نتوانند راه حلی عملی ارائه دهند. در چنین مواردی، یک تورنمنت نوآوری شایسته توجه است. تورنمنت نوآوری مشکلات را به گوش شنونده خارجی و داخلی میرساند و با استفاده از تجمیع منابع به بهترین راهحل دست مییابد و این دقیقا در برابر ارائه پاداشهای مالی و غیرمالی است. ظاهرا، به نظر میرسد سیستم ترغیب از طریق پاداش رابطه تنگاتنگی با پاداشهای نقدی دارد. اگرچه به نظر میرسد برخلاف منطق بحث شده در این مقاله باشد اما محققان بر این باورند که پاداشهای ذاتی همواره برای شرکتکنندگان وجود دارد.
پاداشهای ناپیدای شرکتکنندگان
اقتصاد رفتاری به دیگر عوامل ترغیبکنندهای نیز اشاره میکند که به ترقی کارمندان شرکتکننده در این فرآیند کمک میکند و اثر جانشینی را در بلندمدت کاهش میدهد. مخصوصا، اگر تعداد شرکتکنندگان در یک رقابت زیاد باشد، بسیاری از شرکتکنندگان میدانند که به احتمال زیاد در ازای نوآوری چیزی عاید آنها نخواهد شد. یک منفعت برجسته تورنمنت نوآوری، انگیزه شهرت و اعتبار است که بهصورت ذاتی به برنده این تورنمنت خواهد رسید. صرفنظر از اندازه کسبوکار، منفعت به دست آمده از طریق شهرت و اعتبار منجر به تشویق دیگر شرکتکنندگان در تورنمنت میشود. این امر بیانکننده یک نیاز ذاتی برای کسب اعتبار اجتماعی از سایر گروهها است که به آن برهان اجتماعی نیز میگویند.شواهد حاکی از آن است که حتی آنهایی که در جریان رقابت پیروز نمیشوند نیز از منافع سایر شرکتکنندگان منتفع میشوند. این امر خصوصا در مواقعی نمود پیدا میکند که تیمهای شرکتکننده در رقابت دارای وظایف متداخلی باشند. کار کردن روی چنین مشکلاتی در تیم منجر به، بهوجود آمدن حس اجتماع در درون گروه میشود. اعضای این اجتماع که در حل مساله مشارکت دارند، انگیزهای ذاتی را جهت تقویت آگاهی و دانش گروه توسعه میدهند. استفاده از یک تورنمنت طراحیشده دقیق، سطح رضایت جدیدی را در قالب مشارکت جهت حل مشکل فارغ از هرگونه تلاشی بهمنظور برنده شدن برای افراد به ارمغان میآورد. همچنین، ممکن است بهدلیل رقابت درونی و به سبب این احتمال که مشارکت در حل مشکل بهصورت مستقیم افراد دخیل در امور را منتفع سازد، شاهد اثرات قویتری نیز باشیم.
✳️ نقش تعهد در نگرش سازمانی ابعاد و چارچوبها
نگرش، ارزیابی یا برآوردی است که بهصورت مطلوب یا نامطلوب، درباره شیء، فرد یا رویداد صورت میگیرد. نگرش، بازتابی از شیوه احساس فرد نسبت به یک چیز یا موضوع است. زمانی که میگوییم کاری را دوست داریم، در واقع نگرشمان را نسبت به آن کار بیان کردهایم. یک شخص میتواند هزاران نگرش داشته داشته باشد؛ ولی در رشته بهبود سازمانی به آن دسته از نگرشها که مربوط به شغل و سازمان است، توجه میشود. مدیران به نگرشهای مهم کارکنان توجه کرده و عملکرد ضعیف آنان را به نگرش منفیشان نسبت بهکار نسبت میدهند.
🔶 نگرش از سه جزء متمایز ولی مرتبط به هم تشکیل شده است:
• جزء شناختی1: ادراک فرد از ویژگیهای متمایز شیء
• جزء عاطفی2: احساس تمایل یا عدم تمایل فرد به شیء
• قصد رفتاری3: رفتار فرد نسبت به شیء و اینکه فرد درباره آن شیء چه میگوید.
🔷 شکلگیری نگرش
باورها و میزان و نوع اطلاعات فرد درباره شیء نقش مهمی در شکلگیری نگرش ایفا میکند. باورهای افراد به چندین طریق شکل میگیرد: تربیت خانوادگی، گروههای اجتماعی مثل گروه همتایان و گروههای کاری.اگر باورهای مثبت درباره شیء داشته باشیم نگرش ما نسبت به آن شیء مثبت خواهد بود. اطلاعات در مورد یک شیء، از منابع عمدهای همچون مشاهده یا از منابع دست دوم همچون رادیو، تلویزیون، روزنامه و مجلات بهدست میآید. اگر اطلاعات بهدست آمده، باورهای مثبتی را در مورد شیء شکل دهد، ممکن است نگرش مثبتی را در رابطه با آن شیء پیدا کنیم.
🔶 انواع نگرشهای شغلی
نگرشهای سازمانی را میتوان در این موارد طبقهبندی کرد:
1- رضایت شغلی: نگرش کلی فرد درباره کارش. کسی که رضایت شغلی او بالاست، نسبت به شغل خود نگرش مثبتی دارد.
2- وابستگی شغلی: درجه و میزانی که شخص کار یا شغل خود را میشناسد و به صورت فعال در آن مشارکت میکند.
3- تعهد سازمانی: باور قاطع فرد در پذیرش ارزشها و اهداف سازمان و تمایل به تلاش بیشتر و حفظ عضویت در سازمان.
در این بین نقش تعهد سازمانی با توجه به ابعاد پیچیده آن و نیز میزان تاثیرگذاری ویژه آن میتواند بسیار تاثیرگذار باشد.
بنا بر تعریف وایت white تعهد شامل سه عرصه مهم از احساس یا رفتار فردی است که در سازمان مشغول بهکار است: اعتقاد به سازمان و پذیرش اهداف و ارزشهایش، تمایل به سعی و تلاش برای سازمان ورای آنچه در قراردادش با سازمان درج شده است و تمایل به عضویت و ماندن در سازمان. سالانسیک، salaneik تعهد را حالتی میداند که در آن فرد با اعمال خویش و از طریق این اعمال اعتقاد مییابد که به فعالیتهایش تداوم بخشد و مشارکت خود را در انجام دادن آنها حفظ کند، به بیان دیگر تعهد زمانی واقعیت مییابد که فرد نسبت به رفتار و اقدامات خود احساس مسوولیت و وابستگی کند. پورتر و همکاران، تعهد سازمانی را حمایت از اهداف سازمان، تلاش برای تحقق اهداف آن و تمایل به عضویت در آن تعریف کردهاند (به نقل از براون).
🔷 روانشناسان صنعتی و سازمانی دو نوع تعهد را مطرح کردهاند:
1- تعهد عاطفی یا نگرشی
2- تعهد رفتاری یا متناوب
در تعهد عاطفی، کارکنان با سازمان همانند میشوند و ارزشها و نگرشهای سازمان را درونی میکنند و خواستههایشان در سازمان اجابت میشود. در تعهد رفتاری، کارکنان با عوامل محیطی مثل حقوق و ارشدیت به سازمان متکیاند که در صورت فقدان آنها این نوع تعهد از بین خواهد رفت. دسته بندی دیگر از تعهد سازمانی شامل، تعهد حرفهای و تعهد سازمانی است. برخی از پژوهشگران معتقدند: تعهد حرفهای و سازمانی با هم در تعارض است و رابطه ناسازگاری با یکدیگر دارند. در مقابل، برخی پژوهشگران از جمله محققان اخیر، معتقدند که تعهد حرفهای و سازمانی الزاما سازههای متعارض و ناسازگاری نیستند، بلکه میتوانند همبستگی معنیداری با یکدیگر داشته باشند؛ بهگونهایکه در سازمانها میتوان شاهد سطح بالای هر دو نوع تعهد بود.
نگرش، ارزیابی یا برآوردی است که بهصورت مطلوب یا نامطلوب، درباره شیء، فرد یا رویداد صورت میگیرد. نگرش، بازتابی از شیوه احساس فرد نسبت به یک چیز یا موضوع است. زمانی که میگوییم کاری را دوست داریم، در واقع نگرشمان را نسبت به آن کار بیان کردهایم. یک شخص میتواند هزاران نگرش داشته داشته باشد؛ ولی در رشته بهبود سازمانی به آن دسته از نگرشها که مربوط به شغل و سازمان است، توجه میشود. مدیران به نگرشهای مهم کارکنان توجه کرده و عملکرد ضعیف آنان را به نگرش منفیشان نسبت بهکار نسبت میدهند.
🔶 نگرش از سه جزء متمایز ولی مرتبط به هم تشکیل شده است:
• جزء شناختی1: ادراک فرد از ویژگیهای متمایز شیء
• جزء عاطفی2: احساس تمایل یا عدم تمایل فرد به شیء
• قصد رفتاری3: رفتار فرد نسبت به شیء و اینکه فرد درباره آن شیء چه میگوید.
🔷 شکلگیری نگرش
باورها و میزان و نوع اطلاعات فرد درباره شیء نقش مهمی در شکلگیری نگرش ایفا میکند. باورهای افراد به چندین طریق شکل میگیرد: تربیت خانوادگی، گروههای اجتماعی مثل گروه همتایان و گروههای کاری.اگر باورهای مثبت درباره شیء داشته باشیم نگرش ما نسبت به آن شیء مثبت خواهد بود. اطلاعات در مورد یک شیء، از منابع عمدهای همچون مشاهده یا از منابع دست دوم همچون رادیو، تلویزیون، روزنامه و مجلات بهدست میآید. اگر اطلاعات بهدست آمده، باورهای مثبتی را در مورد شیء شکل دهد، ممکن است نگرش مثبتی را در رابطه با آن شیء پیدا کنیم.
🔶 انواع نگرشهای شغلی
نگرشهای سازمانی را میتوان در این موارد طبقهبندی کرد:
1- رضایت شغلی: نگرش کلی فرد درباره کارش. کسی که رضایت شغلی او بالاست، نسبت به شغل خود نگرش مثبتی دارد.
2- وابستگی شغلی: درجه و میزانی که شخص کار یا شغل خود را میشناسد و به صورت فعال در آن مشارکت میکند.
3- تعهد سازمانی: باور قاطع فرد در پذیرش ارزشها و اهداف سازمان و تمایل به تلاش بیشتر و حفظ عضویت در سازمان.
در این بین نقش تعهد سازمانی با توجه به ابعاد پیچیده آن و نیز میزان تاثیرگذاری ویژه آن میتواند بسیار تاثیرگذار باشد.
بنا بر تعریف وایت white تعهد شامل سه عرصه مهم از احساس یا رفتار فردی است که در سازمان مشغول بهکار است: اعتقاد به سازمان و پذیرش اهداف و ارزشهایش، تمایل به سعی و تلاش برای سازمان ورای آنچه در قراردادش با سازمان درج شده است و تمایل به عضویت و ماندن در سازمان. سالانسیک، salaneik تعهد را حالتی میداند که در آن فرد با اعمال خویش و از طریق این اعمال اعتقاد مییابد که به فعالیتهایش تداوم بخشد و مشارکت خود را در انجام دادن آنها حفظ کند، به بیان دیگر تعهد زمانی واقعیت مییابد که فرد نسبت به رفتار و اقدامات خود احساس مسوولیت و وابستگی کند. پورتر و همکاران، تعهد سازمانی را حمایت از اهداف سازمان، تلاش برای تحقق اهداف آن و تمایل به عضویت در آن تعریف کردهاند (به نقل از براون).
🔷 روانشناسان صنعتی و سازمانی دو نوع تعهد را مطرح کردهاند:
1- تعهد عاطفی یا نگرشی
2- تعهد رفتاری یا متناوب
در تعهد عاطفی، کارکنان با سازمان همانند میشوند و ارزشها و نگرشهای سازمان را درونی میکنند و خواستههایشان در سازمان اجابت میشود. در تعهد رفتاری، کارکنان با عوامل محیطی مثل حقوق و ارشدیت به سازمان متکیاند که در صورت فقدان آنها این نوع تعهد از بین خواهد رفت. دسته بندی دیگر از تعهد سازمانی شامل، تعهد حرفهای و تعهد سازمانی است. برخی از پژوهشگران معتقدند: تعهد حرفهای و سازمانی با هم در تعارض است و رابطه ناسازگاری با یکدیگر دارند. در مقابل، برخی پژوهشگران از جمله محققان اخیر، معتقدند که تعهد حرفهای و سازمانی الزاما سازههای متعارض و ناسازگاری نیستند، بلکه میتوانند همبستگی معنیداری با یکدیگر داشته باشند؛ بهگونهایکه در سازمانها میتوان شاهد سطح بالای هر دو نوع تعهد بود.
✳️کار تیمی را تمرین کنیم
خوشبختانه این فرهنگ در ساختار سنتی ایران وجود داشته اما جای تاسف اینجاست که ما این سرمایه گرانبها را به تبعیت بریدن از ساختار سنتی به فراموشی سپردهایم یا به اصطلاح صحیحتر از آن دل کندهایم و قاعدتا فرزندانمان نیز از این ساختار بریده و با آن بیگانهاند.
این بریدن حاصل تفکر اشتباهی است که معتقد بود تخصصی شدن یعنی جدا شدن! در صورتی که معنای واقعی تخصصی شدن، تخصص یافتن در یک جزء از کار در کنار دیگران است. یکی دیگر از اشتباهات ما در این زمینه، کوتاهی در آموزش مهارت کار تیمی به فرزندانمان بوده، البته با همه این تفاسیر راهحل پیشروی ما این است که یک دوره جدی توانمندسازی برای جوانان برگزار کنیم، البته برای اینکه در آینده با این مشکل دوباره روبهرو نشویم باید به کودکانمان از همان دوران دبستان شیوه زندگی کردن، با هم کار کردن و ... را آموزش بدهیم تا این خلأیی که طی ۴-۵ دهه پیش آمده از بین برود. نکته اساسی که نباید از آن غافل شد این است که کار تیمی یکی از ضرورتهای جامعه است. دلیل این ضرورت این است که هر فرد در جامعه زندگی و کار میکند. در دنیای امروزی هیچ کاری را نمیتوان یافت که یک نفر به تنهایی بتواند آن را به سرانجام برساند؛ با استناد به همین اصل زمانی که فردی کاری را شروع میکند فرد یا افرادی به او اضافه میشوند در این حالت یک تیم تشکیل شده است. مرحله بعدی این است که اعضای تشکیلدهنده تیم با مقوله «با هم کار کردن» آشنا باشند؛ افرادی که در یک گروه وظایفی دارند و با هم کار می کنند از خلقیات متفاوتی برخوردارند و هنر آنها در این است که با تمام این تفاوتها بتوانند در کنار هم اهدافشان را دنبال کنند. نبود یا کاستی کار تیمی بازتابهایی در جامعه دارد که یکی از مهمترین آنها عدم توسعه در ابعاد مختلف آن است. درواقع جوامعی که در پی توسعه هستند باید به کار تیمی و زیرساختهای اولیه آن که همان فرهنگسازی است، بها بدهند. در جوامعی که در این حوزه در آنها کاستیهایی به چشم میخورد، افراد، انباشت یا ارزشافزودهای در زندگیشان ندارند. شاید برخی کمرنگ بودن فرهنگ کار تیمی در میان جوانان را به عدم پشتکار این قشر ارتباط دهند اما مساله این نیست. درواقع جوان امروزی، نیاموخته به صورت تیمی کار کند؛ کسانی هم که شاغل هستند با تجربه و آموزش و خطا آموختهاند که چطور با دیگران در یک گروه کار کنند. جوان امروزی کار گروهی را تمرین نکرده و با ضرورتها و منافع آن آشنا نیست و شاید برای همین ،گرایشی به کار تیمی ندارد. به نظر میرسد نظام آموزشی میتواند با شفافسازی ضرورتها و منافع کار گروهی، این مقوله را به جامعه بیاموزد، البته در دوره جوانی که زمان ورود به جامعه و برعهده گرفتن مسئولیت است این مهارت باید نهادینه شده باشد اما اگر در این زمینه کوتاهی شده، وظیفه نظام اجتماعی، سازمان فنیو حرفهای، سازمانهای اجتماعی،سازمان بهزیستی،کمیته امداد و دانشگاههاست که این کاستی را پوشش دهند تا جوان توانمند شود. به اعتقاد من فارغالتحصیلان دانشگاهی باید طی دو ترم کار و حرفهای را بیاموزند. نبود این دوره آموزشی آسیبهای زیادی را در ابعاد مختلف در پی دارد. یکی از موانع بزرگی که سر راه کارهای تیمی در ایران وجود دارد این است که افراد منافع کار تیمی را نمیبینند، البته بزرگ بودن دولت نیز یکی دیگر از موانع است؛ دولت تلاش دارد تمام کارها را خود به تنهایی انجام دهد مانند مادری که سعی دارد تمام کارها و مسئولیتهای خانواده را به تنهایی بر دوش بکشد و در این راه، هم خود را آزار میدهد و هم بقیه را تنبل بار میآورد. راهحل از بین رفتن این مانع ،کوچک شدن دولت و واگذاری کارها به خود مردم است.
خوشبختانه این فرهنگ در ساختار سنتی ایران وجود داشته اما جای تاسف اینجاست که ما این سرمایه گرانبها را به تبعیت بریدن از ساختار سنتی به فراموشی سپردهایم یا به اصطلاح صحیحتر از آن دل کندهایم و قاعدتا فرزندانمان نیز از این ساختار بریده و با آن بیگانهاند.
این بریدن حاصل تفکر اشتباهی است که معتقد بود تخصصی شدن یعنی جدا شدن! در صورتی که معنای واقعی تخصصی شدن، تخصص یافتن در یک جزء از کار در کنار دیگران است. یکی دیگر از اشتباهات ما در این زمینه، کوتاهی در آموزش مهارت کار تیمی به فرزندانمان بوده، البته با همه این تفاسیر راهحل پیشروی ما این است که یک دوره جدی توانمندسازی برای جوانان برگزار کنیم، البته برای اینکه در آینده با این مشکل دوباره روبهرو نشویم باید به کودکانمان از همان دوران دبستان شیوه زندگی کردن، با هم کار کردن و ... را آموزش بدهیم تا این خلأیی که طی ۴-۵ دهه پیش آمده از بین برود. نکته اساسی که نباید از آن غافل شد این است که کار تیمی یکی از ضرورتهای جامعه است. دلیل این ضرورت این است که هر فرد در جامعه زندگی و کار میکند. در دنیای امروزی هیچ کاری را نمیتوان یافت که یک نفر به تنهایی بتواند آن را به سرانجام برساند؛ با استناد به همین اصل زمانی که فردی کاری را شروع میکند فرد یا افرادی به او اضافه میشوند در این حالت یک تیم تشکیل شده است. مرحله بعدی این است که اعضای تشکیلدهنده تیم با مقوله «با هم کار کردن» آشنا باشند؛ افرادی که در یک گروه وظایفی دارند و با هم کار می کنند از خلقیات متفاوتی برخوردارند و هنر آنها در این است که با تمام این تفاوتها بتوانند در کنار هم اهدافشان را دنبال کنند. نبود یا کاستی کار تیمی بازتابهایی در جامعه دارد که یکی از مهمترین آنها عدم توسعه در ابعاد مختلف آن است. درواقع جوامعی که در پی توسعه هستند باید به کار تیمی و زیرساختهای اولیه آن که همان فرهنگسازی است، بها بدهند. در جوامعی که در این حوزه در آنها کاستیهایی به چشم میخورد، افراد، انباشت یا ارزشافزودهای در زندگیشان ندارند. شاید برخی کمرنگ بودن فرهنگ کار تیمی در میان جوانان را به عدم پشتکار این قشر ارتباط دهند اما مساله این نیست. درواقع جوان امروزی، نیاموخته به صورت تیمی کار کند؛ کسانی هم که شاغل هستند با تجربه و آموزش و خطا آموختهاند که چطور با دیگران در یک گروه کار کنند. جوان امروزی کار گروهی را تمرین نکرده و با ضرورتها و منافع آن آشنا نیست و شاید برای همین ،گرایشی به کار تیمی ندارد. به نظر میرسد نظام آموزشی میتواند با شفافسازی ضرورتها و منافع کار گروهی، این مقوله را به جامعه بیاموزد، البته در دوره جوانی که زمان ورود به جامعه و برعهده گرفتن مسئولیت است این مهارت باید نهادینه شده باشد اما اگر در این زمینه کوتاهی شده، وظیفه نظام اجتماعی، سازمان فنیو حرفهای، سازمانهای اجتماعی،سازمان بهزیستی،کمیته امداد و دانشگاههاست که این کاستی را پوشش دهند تا جوان توانمند شود. به اعتقاد من فارغالتحصیلان دانشگاهی باید طی دو ترم کار و حرفهای را بیاموزند. نبود این دوره آموزشی آسیبهای زیادی را در ابعاد مختلف در پی دارد. یکی از موانع بزرگی که سر راه کارهای تیمی در ایران وجود دارد این است که افراد منافع کار تیمی را نمیبینند، البته بزرگ بودن دولت نیز یکی دیگر از موانع است؛ دولت تلاش دارد تمام کارها را خود به تنهایی انجام دهد مانند مادری که سعی دارد تمام کارها و مسئولیتهای خانواده را به تنهایی بر دوش بکشد و در این راه، هم خود را آزار میدهد و هم بقیه را تنبل بار میآورد. راهحل از بین رفتن این مانع ،کوچک شدن دولت و واگذاری کارها به خود مردم است.
✳️ممکن است از نظر شما بین مدیر بودن یا رهبری کردن در سازمان تفاوت زیادی وجود نداشته باشد اما برای پرسنل شما تفاوت این دو واژه بسیار زیاد است و این تفاوت در عملکرد و کارآیی آنها بیاندازه نقش دارد و تاثیرگذاری هر یک از این نقشها بسیار متفاوت است.
مدیر بودن الزاما به معنی رهبری کردن نیست. فهرست 10 تفاوت شاخص بین این دو مفهوم را در زیر میتوانید مشاهده کنید:
1. مدیر همه چیز را میداند، رهبر تیم دائما در حال یادگیری است.
2. مدیر جواب میدهد، رهبر سازمان دنبال راهحل میگردد.
3. مدیر بیشتر از آنچه میشنود حرف میزند، رهبر سازمان بیشتر از آنچه حرف میزند میشنود.
4. مدیر هدایت میکند، رهبر تربیت میکند.
5. مدیر انتقاد میکند، رهبر تشویق میکند.
6. مدیر نقاط ضعف را شناسایی میکند، رهبر تیم استعدادها را شناسایی میکند.
7. مدیر میگوید «من »، رهبر میگوید «ما».
8. مدیر دیگران را سرزنش میکند، رهبر سازمانی به دیگران اعتماد میکند.
9. مدیر از شخصیت خودش محافظت میکند، رهبر نقاط آسیب پذیرش را افشا میکند.
10. مدیر نتیجه را میخواهد؛ رهبر سازمان به عملکرد اهمیت میدهد.
هر گروه به یک مدیر احتیاج دارد اما در واقع وجود رهبر برای آنها ضروری است. بنابراین اگر به دنبال حداکثر بهرهوری و اثرگذاری در کسبوکار خود هستید، سعی کنید برای تیمتان یک رهبر باشید.
مدیر بودن الزاما به معنی رهبری کردن نیست. فهرست 10 تفاوت شاخص بین این دو مفهوم را در زیر میتوانید مشاهده کنید:
1. مدیر همه چیز را میداند، رهبر تیم دائما در حال یادگیری است.
2. مدیر جواب میدهد، رهبر سازمان دنبال راهحل میگردد.
3. مدیر بیشتر از آنچه میشنود حرف میزند، رهبر سازمان بیشتر از آنچه حرف میزند میشنود.
4. مدیر هدایت میکند، رهبر تربیت میکند.
5. مدیر انتقاد میکند، رهبر تشویق میکند.
6. مدیر نقاط ضعف را شناسایی میکند، رهبر تیم استعدادها را شناسایی میکند.
7. مدیر میگوید «من »، رهبر میگوید «ما».
8. مدیر دیگران را سرزنش میکند، رهبر سازمانی به دیگران اعتماد میکند.
9. مدیر از شخصیت خودش محافظت میکند، رهبر نقاط آسیب پذیرش را افشا میکند.
10. مدیر نتیجه را میخواهد؛ رهبر سازمان به عملکرد اهمیت میدهد.
هر گروه به یک مدیر احتیاج دارد اما در واقع وجود رهبر برای آنها ضروری است. بنابراین اگر به دنبال حداکثر بهرهوری و اثرگذاری در کسبوکار خود هستید، سعی کنید برای تیمتان یک رهبر باشید.
✳️استاندارد 34000 منابع انسانی چیست؟
استاندارد 34000 منابع انسانی ابزار ارزیابی و آسیب شناسی فرایندها و نتایج منابع انسانی است. در این استاندارد، مدل فیلیپس (مدل ارزیابی منابع انسانی فیلیپس (EFQM))، مدل بلوغ قابلیت های منابع انسانی (PCMM) و مدل سرمایه گذاری انسانی گنجانده شده است. استاندارد 34000 از جمله استانداردهایی است که اخیرا و از سال 2001 به منظور ارزیابی و ارتقای سیستم منابع انسانی مورد استفاده قرار گرفته است.
این استاندارد دارای 5 سطح بلوغ است. هر سطح بلوغ یک مرحله تکاملی است که سطحی از قابلیت ها را برای بهبود منابع انسانی ایجاد کرده و نهادینه می کند. هر مرحله بلوغ از چندین فرایند و هر فرایند دارای چندین هدف است که اگر برآورده شوند به توانایی آن فرایند برای اثرگذاری بر منابع انسانی منجر می شود. وقتی اهداف همه فرایندها در یک سطح بلوغ برآورده شود، سازمان آن سطح بلوغ را کسب کرده و وارد سطح جدیدی از قابلیت های منابع انسانی می شود. استاندارد 34000، 20 فرایند منابع انسانی و 12 متغیر نتیجه ای و نگرشی منابع انسانی را در قالب 34000 امتیاز (20000 فرایندها و 14000 نتایج و نگرش ها)، ارزیابی می کند.
سطوح استاندارد 34000 منابع انسانی
سطح 1، صفر: در سطح صفر سازمان یک راه مستمر برای انجام کار ندارد و متناسب با مشکلات سازمان، راه حلی ارائه می شود و مشکل حل می شود. در این سطح هیچ فرایند مدونی وجود ندارد و اقدامات منابع انسانی در این مرحله پراکنده، بی ثبات، غیرمستمر و غیر مرتبط است. سازمان هایی که در سطح بلوغ هستند، مشکلات بسیار زیادی در حفظ منابع انسانی دارند. یکی از اصلی ترین مشکلات این سازمان ها، کمبود استعدادهاست. حتی برای برخی از حوزه های منابع انسانی فرایندهای تعریف شده ای وجود ندارد.
سطح 2، مقدماتی: در سطح مقدماتی سازمان مبنایی برای فرایندهای منابع انسانی ایجاد می کند. در اینجا اقدامات منابع انسانی در سطح واحد صورت می پذیرد. در سطح دوم تلاش می شود تا مشکلات واحد حل شود و مدیران قابلیت لازم را برای این کار کسب کنند.
سطح3، میانی: در سطح میانی سازمان در صدد شناسایی اقدامات عالی و یکپارچه سازی آنها در فرایندهای سازمانی است. وقتی اقدامات منابع انسانی در سطح واحد انجام شد، در مرحله سوم باید اقدامات منابع انسانی در سطح سازمان مدنظر قرار گیرد. در این سطح سازمان چارچوب کلی برای شایستگی های منابع انسانی ایجاد می کند که معماری منابع انسانی سازمان را شکل می دهد.
سطح 4، پیشرفته: در سطح پیشرفته سازمان درصدد همراستاسازی فرایندها با عملکرد کل سازمان است. در اینجا سازمان از قابلیت های ایجاد شده در سطوح قبلی استفاده می کند. حال سازمان می تواند قابلیت و عملکرد را به طور کمی اندازه گیری و مدیریت کند. از آنجا که تواسته است شایستگی های منابع انسانی را ایجاد کند و آنها را به طور کمی اندازه بگیرد، می تواند نتایج را پیش بینی کند.
سطح 5، بهینه: در پنجمین سطح بلوغ که بهینه است، سازمان در پی بهبود همه فرایندها است. در سطح پنجم کل سازمان به نوآوری و بهبود مستمر تاکید دارد. این بهبود مستمر، نتیجه قابلیت های افراد و تیم ها است. در اینجا بهبودهای مستمر در سطوح فردی، گروهی و سازمانی انجام می پذیرد. در این سطح همراستاسازی و همسوسازی اقدامات منابع انسانی بسیار حساس است.
استاندارد 34000 منابع انسانی ابزار ارزیابی و آسیب شناسی فرایندها و نتایج منابع انسانی است. در این استاندارد، مدل فیلیپس (مدل ارزیابی منابع انسانی فیلیپس (EFQM))، مدل بلوغ قابلیت های منابع انسانی (PCMM) و مدل سرمایه گذاری انسانی گنجانده شده است. استاندارد 34000 از جمله استانداردهایی است که اخیرا و از سال 2001 به منظور ارزیابی و ارتقای سیستم منابع انسانی مورد استفاده قرار گرفته است.
این استاندارد دارای 5 سطح بلوغ است. هر سطح بلوغ یک مرحله تکاملی است که سطحی از قابلیت ها را برای بهبود منابع انسانی ایجاد کرده و نهادینه می کند. هر مرحله بلوغ از چندین فرایند و هر فرایند دارای چندین هدف است که اگر برآورده شوند به توانایی آن فرایند برای اثرگذاری بر منابع انسانی منجر می شود. وقتی اهداف همه فرایندها در یک سطح بلوغ برآورده شود، سازمان آن سطح بلوغ را کسب کرده و وارد سطح جدیدی از قابلیت های منابع انسانی می شود. استاندارد 34000، 20 فرایند منابع انسانی و 12 متغیر نتیجه ای و نگرشی منابع انسانی را در قالب 34000 امتیاز (20000 فرایندها و 14000 نتایج و نگرش ها)، ارزیابی می کند.
سطوح استاندارد 34000 منابع انسانی
سطح 1، صفر: در سطح صفر سازمان یک راه مستمر برای انجام کار ندارد و متناسب با مشکلات سازمان، راه حلی ارائه می شود و مشکل حل می شود. در این سطح هیچ فرایند مدونی وجود ندارد و اقدامات منابع انسانی در این مرحله پراکنده، بی ثبات، غیرمستمر و غیر مرتبط است. سازمان هایی که در سطح بلوغ هستند، مشکلات بسیار زیادی در حفظ منابع انسانی دارند. یکی از اصلی ترین مشکلات این سازمان ها، کمبود استعدادهاست. حتی برای برخی از حوزه های منابع انسانی فرایندهای تعریف شده ای وجود ندارد.
سطح 2، مقدماتی: در سطح مقدماتی سازمان مبنایی برای فرایندهای منابع انسانی ایجاد می کند. در اینجا اقدامات منابع انسانی در سطح واحد صورت می پذیرد. در سطح دوم تلاش می شود تا مشکلات واحد حل شود و مدیران قابلیت لازم را برای این کار کسب کنند.
سطح3، میانی: در سطح میانی سازمان در صدد شناسایی اقدامات عالی و یکپارچه سازی آنها در فرایندهای سازمانی است. وقتی اقدامات منابع انسانی در سطح واحد انجام شد، در مرحله سوم باید اقدامات منابع انسانی در سطح سازمان مدنظر قرار گیرد. در این سطح سازمان چارچوب کلی برای شایستگی های منابع انسانی ایجاد می کند که معماری منابع انسانی سازمان را شکل می دهد.
سطح 4، پیشرفته: در سطح پیشرفته سازمان درصدد همراستاسازی فرایندها با عملکرد کل سازمان است. در اینجا سازمان از قابلیت های ایجاد شده در سطوح قبلی استفاده می کند. حال سازمان می تواند قابلیت و عملکرد را به طور کمی اندازه گیری و مدیریت کند. از آنجا که تواسته است شایستگی های منابع انسانی را ایجاد کند و آنها را به طور کمی اندازه بگیرد، می تواند نتایج را پیش بینی کند.
سطح 5، بهینه: در پنجمین سطح بلوغ که بهینه است، سازمان در پی بهبود همه فرایندها است. در سطح پنجم کل سازمان به نوآوری و بهبود مستمر تاکید دارد. این بهبود مستمر، نتیجه قابلیت های افراد و تیم ها است. در اینجا بهبودهای مستمر در سطوح فردی، گروهی و سازمانی انجام می پذیرد. در این سطح همراستاسازی و همسوسازی اقدامات منابع انسانی بسیار حساس است.