✳️ امارات برای صد سالگی خود چه چشم‌اندازی ترسیم کرده است؟
✅ بر اساس اطلاعات مندرج در وب‌سایت رسمی دولت امارات متحده عربی، طرح صدسالگی امارات ۲۰۷۱ یک برنامه بلندمدت با دیدگاه جامع است که پنج دهه پس از سال ۲۰۲۱ را پوشش می‌دهد. این طرح نقشه‌ای واضح برای کارهای بلندمدت دولت فراهم می‌آورد تا شهرت کشور و قدرت نرم آن را تقویت کند.
🔹هدف این طرح سرمایه‌گذاری در نسل‌های آینده است، به‌طوری‌که آنها با مهارت‌ها و دانش موردنیاز برای مقابله با تغییرات سریع آماده شوند و امارات را تا صدسالگی در سال ۲۰۷۱ به بهترین کشور جهان تبدیل کنند.
🔹طرح صدسالگی امارات ۲۰۷۱ بر چهار رکن اساسی دولت آینده‌نگر،آموزش عالی، اقتصاد دانش‌بنیان و متنوع و جامعه‌ای شاد و یکپارچه بنا شده است.
🔹متن کامل گزارش را در لینک زیر بخوانید:
https://otaghiranonline.ir/news/72735
https://t.me/ExecutiveManagement
✅ بر اساس اطلاعات مندرج در وب‌سایت رسمی دولت امارات متحده عربی، طرح صدسالگی امارات ۲۰۷۱ یک برنامه بلندمدت با دیدگاه جامع است که پنج دهه پس از سال ۲۰۲۱ را پوشش می‌دهد. این طرح نقشه‌ای واضح برای کارهای بلندمدت دولت فراهم می‌آورد تا شهرت کشور و قدرت نرم آن را تقویت کند.
🔹هدف این طرح سرمایه‌گذاری در نسل‌های آینده است، به‌طوری‌که آنها با مهارت‌ها و دانش موردنیاز برای مقابله با تغییرات سریع آماده شوند و امارات را تا صدسالگی در سال ۲۰۷۱ به بهترین کشور جهان تبدیل کنند.
🔹طرح صدسالگی امارات ۲۰۷۱ بر چهار رکن اساسی دولت آینده‌نگر،آموزش عالی، اقتصاد دانش‌بنیان و متنوع و جامعه‌ای شاد و یکپارچه بنا شده است.
🔹متن کامل گزارش را در لینک زیر بخوانید:
https://otaghiranonline.ir/news/72735
https://t.me/ExecutiveManagement
👍1
✳️ رضایت‌بخش‌ترین و مطمئن‌ترین خودروها در سال میلادی که گذشت؟!
✅ در سال 2024، سه برند برتر از منظر رضایت‌بخشی «ریویان آمریکایی، بی‌ام‌و آلمانی و تسلای آمریکایی» بودند و سه برند برتر از منظر قابلیت اطمینان «سوبارو، لکسوس و تویوتا بودند که هر سه محصول ژاپن است
🔹هوندا، آکورا و مزدا نیز ژاپنی هستند و در رتبه‌های چهارم تا ششم بیشترین قابلیت اطمینان خودروهای سال 2024، جای گرفتند.
انجمن حمایت ازتولید
https://t.me/ExecutiveManagement
✅ در سال 2024، سه برند برتر از منظر رضایت‌بخشی «ریویان آمریکایی، بی‌ام‌و آلمانی و تسلای آمریکایی» بودند و سه برند برتر از منظر قابلیت اطمینان «سوبارو، لکسوس و تویوتا بودند که هر سه محصول ژاپن است
🔹هوندا، آکورا و مزدا نیز ژاپنی هستند و در رتبه‌های چهارم تا ششم بیشترین قابلیت اطمینان خودروهای سال 2024، جای گرفتند.
انجمن حمایت ازتولید
https://t.me/ExecutiveManagement
✳️ سودای رشد اقتصاد بسته
آیا می‌توان در فضای بسته و بدون سرمایه به رشد و رفاه اقتصادی رسید؟ پاسخ هرچند شفاف است، اما هنوز افراد موثر در تصمیم‌گیری‌ها به دنبال رشد بدون سرمایه خارجی و در فضای تحریمی و بسته هستند. در واقع کیفیت ارتباط اقتصادی ملت‌ها نقش بی‌بدیلی در رشد یا افول آنها ایفا می‌‌‌کند. آمارها نشان می‌دهد که میان ثروتمند بودن یک اقتصاد و باز بودن آن همبستگی وجود دارد. یک مطالعه اقتصادی حاکی از آن است که اگرچه کشورهای ثروتمند اقتصاد باز دارند
ادامه مطلب را اینجا بخوانید
👇
🔗 https://eqtesaddan.ir/?p=182268
آیا می‌توان در فضای بسته و بدون سرمایه به رشد و رفاه اقتصادی رسید؟ پاسخ هرچند شفاف است، اما هنوز افراد موثر در تصمیم‌گیری‌ها به دنبال رشد بدون سرمایه خارجی و در فضای تحریمی و بسته هستند. در واقع کیفیت ارتباط اقتصادی ملت‌ها نقش بی‌بدیلی در رشد یا افول آنها ایفا می‌‌‌کند. آمارها نشان می‌دهد که میان ثروتمند بودن یک اقتصاد و باز بودن آن همبستگی وجود دارد. یک مطالعه اقتصادی حاکی از آن است که اگرچه کشورهای ثروتمند اقتصاد باز دارند
ادامه مطلب را اینجا بخوانید
👇
🔗 https://eqtesaddan.ir/?p=182268
✳️ همکاری بین‌المللی نه تنها ممکن بلکه ضروری است
✅ امروز به هر سو که بنگریم دلایلی برای بدبینی درباره‌ی دورنمای نظم جهانیِ پایدار و صلح‌آمیز می‌یابیم.
از حمله‌ی روسیه به اوکراین و تدارکات نظامیِ چین تا منازعاتِ پیچیده در خاورمیانه و روابط پرتنش در سطح بین‌المللی، همه‌چیز مایه‌ی نگرانی است.
در بیرون از حوزه‌ی «سیاست اعلی» هم می‌بینیم که شهروندانِ عادی در سراسر دنیا از مشکلاتِ گوناگونی نظیر تغییرات اقلیمی، تروریسم، مهاجرت انبوه، دیکتاتوری‌های بی‌رحم، پاکسازیِ قومی و بیماری‌های همه‌گیرِ جهانی رنج می‌برند.
حتی در بخش‌های توسعه‌یافته‌تر دنیا، از جمله آمریکای شمالی و اروپا، هم دلایل محکمی وجود دارد که از خود بپرسیم آیا دموکراسی واقعاً آن‌قدر که تصور می‌شد بادوام است، آیا رفاه اقتصادی هرگز نصیب بیش از «یک درصد» از جمعیت دنیا خواهد شد، و آیا واقعاً می‌توان جلوی افراط‌گراییِ ناسیونالیستی را گرفت.
بسیاری از کارشناسان و تحلیل‌گرانِ سیاستِ خارجی به این نتیجه رسیده‌اند که احتمالاً نظم جهانیِ لیبرال در آستانه‌ی زوال است.
حتی اگر این رویدادها را نادیده بگیریم باز هم باید گفت که بدبینی نسبت به تواناییِ انسان برای رقم زدن آینده‌ای بهتر روی کره‌ی زمین امری تصادفی نیست.
نظریه‌پردازانِ روابط بین‌الملل، که نظریه‌ها و توصیه‌هایشان معمولاً ــ از طرق گوناگونی مثل سخنان تحلیل‌گران رسانه‌ها و اقدامات رهبران دنیا ــ به گفتمان عمومی راه می‌یابد عمدتاً بر این تمرکز کرده‌اند که چرا نمی‌توانیم به یکدیگر اعتماد کنیم، چطور نفع شخصی بر نظام کشورها حاکم است، و چرا محاسباتِ نادرستِ رهبران معمولاً آنها را به مخاطره‌جویی می‌کشاند، روندی که اغلب تشدید میشود و ما را در آستانه‌ی جنگ قرار می‌دهد.
یکی از بنیادی‌ترین مفروضات در روابط بین‌الملل، هم در فضای دانشگاهی و هم در حوزه‌ی سیاست‌گذاری، این است که نظام بین‌الملل ذاتاً آکنده از هرج و مرج و خشونت است زیرا اولویت‌ها، اقدامات و رفتار انسان‌ها مبتنی بر به حداکثر رساندن نفع شخصیِ مادی است.
به قول هانس مورگنتا، «همه‌ی کشورها یا دارند برای جنگ آماده می‌شوند، یا دارند پس از جنگ کمر راست می‌کنند، یا درگیر جنگ هستند.»
این بدبینیِ شایع مبتنی بر عقیده‌ی کاملاً نادرستی درباره‌ی انگیزه‌های بشری است. در واقع، گونه‌ی انسان ذاتاً به دنبال نفع شخصی و به حداکثر رساندن قدرتِ خود «نیست».
انبوهی از یافته‌های جدید در حوزه‌های گوناگون ــ از جمله عصب‌پژوهی، انسان‌شناسی، زیست‌شناسی تکاملی، روان‌شناسی و بوم‌شناسی ــ به روشنی نشان می‌دهد که ما قادر، ناگزیر و مستعدیم که همدلی نشان دهیم، همکاری کنیم و جامعه‌محور باشیم. به قول جرمی ریفکین، در علوم شناختی و زیست‌شناختی دیدگاه کاملاً جدیدی درباره‌ی طبیعتِ انسان پدید آمده که به جر و بحث در محافل روشنفکری، جامعه‌ی تجّار و دولت انجامیده است.
اکتشافاتِ اخیر در عصب‌پژوهی و رشد کودک، ما را به تجدیدنظر در این عقیده‌ی قدیمی واداشته است که بنا به آن انسان‌ها ذاتاً پرخاشگر، مال‌‌پرست، فایده‌باور و خودخواه‌اند.
پی بردن به این واقعیت که همدلی یکی از قابلیت‌های بنیادینِ ما انسان‌ها است پیامدهای مهم و گسترده‌ای برای جامعه دارد.
ادامه مطلب؛
https://www.aasoo.org/fa/articles/4969
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
✅ امروز به هر سو که بنگریم دلایلی برای بدبینی درباره‌ی دورنمای نظم جهانیِ پایدار و صلح‌آمیز می‌یابیم.
از حمله‌ی روسیه به اوکراین و تدارکات نظامیِ چین تا منازعاتِ پیچیده در خاورمیانه و روابط پرتنش در سطح بین‌المللی، همه‌چیز مایه‌ی نگرانی است.
در بیرون از حوزه‌ی «سیاست اعلی» هم می‌بینیم که شهروندانِ عادی در سراسر دنیا از مشکلاتِ گوناگونی نظیر تغییرات اقلیمی، تروریسم، مهاجرت انبوه، دیکتاتوری‌های بی‌رحم، پاکسازیِ قومی و بیماری‌های همه‌گیرِ جهانی رنج می‌برند.
حتی در بخش‌های توسعه‌یافته‌تر دنیا، از جمله آمریکای شمالی و اروپا، هم دلایل محکمی وجود دارد که از خود بپرسیم آیا دموکراسی واقعاً آن‌قدر که تصور می‌شد بادوام است، آیا رفاه اقتصادی هرگز نصیب بیش از «یک درصد» از جمعیت دنیا خواهد شد، و آیا واقعاً می‌توان جلوی افراط‌گراییِ ناسیونالیستی را گرفت.
بسیاری از کارشناسان و تحلیل‌گرانِ سیاستِ خارجی به این نتیجه رسیده‌اند که احتمالاً نظم جهانیِ لیبرال در آستانه‌ی زوال است.
حتی اگر این رویدادها را نادیده بگیریم باز هم باید گفت که بدبینی نسبت به تواناییِ انسان برای رقم زدن آینده‌ای بهتر روی کره‌ی زمین امری تصادفی نیست.
نظریه‌پردازانِ روابط بین‌الملل، که نظریه‌ها و توصیه‌هایشان معمولاً ــ از طرق گوناگونی مثل سخنان تحلیل‌گران رسانه‌ها و اقدامات رهبران دنیا ــ به گفتمان عمومی راه می‌یابد عمدتاً بر این تمرکز کرده‌اند که چرا نمی‌توانیم به یکدیگر اعتماد کنیم، چطور نفع شخصی بر نظام کشورها حاکم است، و چرا محاسباتِ نادرستِ رهبران معمولاً آنها را به مخاطره‌جویی می‌کشاند، روندی که اغلب تشدید میشود و ما را در آستانه‌ی جنگ قرار می‌دهد.
یکی از بنیادی‌ترین مفروضات در روابط بین‌الملل، هم در فضای دانشگاهی و هم در حوزه‌ی سیاست‌گذاری، این است که نظام بین‌الملل ذاتاً آکنده از هرج و مرج و خشونت است زیرا اولویت‌ها، اقدامات و رفتار انسان‌ها مبتنی بر به حداکثر رساندن نفع شخصیِ مادی است.
به قول هانس مورگنتا، «همه‌ی کشورها یا دارند برای جنگ آماده می‌شوند، یا دارند پس از جنگ کمر راست می‌کنند، یا درگیر جنگ هستند.»
این بدبینیِ شایع مبتنی بر عقیده‌ی کاملاً نادرستی درباره‌ی انگیزه‌های بشری است. در واقع، گونه‌ی انسان ذاتاً به دنبال نفع شخصی و به حداکثر رساندن قدرتِ خود «نیست».
انبوهی از یافته‌های جدید در حوزه‌های گوناگون ــ از جمله عصب‌پژوهی، انسان‌شناسی، زیست‌شناسی تکاملی، روان‌شناسی و بوم‌شناسی ــ به روشنی نشان می‌دهد که ما قادر، ناگزیر و مستعدیم که همدلی نشان دهیم، همکاری کنیم و جامعه‌محور باشیم. به قول جرمی ریفکین، در علوم شناختی و زیست‌شناختی دیدگاه کاملاً جدیدی درباره‌ی طبیعتِ انسان پدید آمده که به جر و بحث در محافل روشنفکری، جامعه‌ی تجّار و دولت انجامیده است.
اکتشافاتِ اخیر در عصب‌پژوهی و رشد کودک، ما را به تجدیدنظر در این عقیده‌ی قدیمی واداشته است که بنا به آن انسان‌ها ذاتاً پرخاشگر، مال‌‌پرست، فایده‌باور و خودخواه‌اند.
پی بردن به این واقعیت که همدلی یکی از قابلیت‌های بنیادینِ ما انسان‌ها است پیامدهای مهم و گسترده‌ای برای جامعه دارد.
ادامه مطلب؛
https://www.aasoo.org/fa/articles/4969
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
آسو
همکاریِ بین‌المللی نه تنها ممکن بلکه ضروری است
در ژانویه‌ی ۲۰۲۴، دانشمندانِ هسته‌ای در اطلاعیه‌ی سالانه‌ی خود ساعتِ نمادینِ آخرالزمان را روی نود ثانیه تا نیمه‌شب قرار دادند و به این ترتیب اعلام کردند که هیچ‌وقت این‌قدر به پایان دنیا نزدیک نبوده‌ایم.
👍1
شرکت‌های یونیکورن جهانی که ارزش آنها بالای یک میلیارد دلار است، در سال 2024 رشد چشمگیری داشته‌اند. شرکت‌هایی مانند ByteDance با ارزش 220 میلیارد دلار، SpaceX با 180 میلیارد دلار و OpenAI با 100 میلیارد دلار در صدر قرار دارند. این شرکت‌ها از حوزه‌های مختلفی مانند فناوری و فضا به‌طور چشمگیری در حال تغییر صنعت‌های جهانی هستند.