✳️ سوگیری روال اندیشی چیست؟

✅ کریشنا مورتی حرف جالبی می‌زنه:اگه کنار یه رودخونه زندگی کنی، چند روز اول صدای آب رو واضح می‌شنوی… ولی بعد از یه مدت دیگه اصلاً به گوشت نمیاد. یا اگه یه تابلو روی دیوار اتاقت باشه که هر روز ببینیش، بعد از یه هفته دیگه انگار اصلاً وجود نداره. حالا این فقط درباره رودخونه و تابلو نیست. درباره کوه‌ها، درخت‌ها، شهرمون، خودمون، روابط‌هامون… حتی آدم‌های نزدیکِ زندگیمون هم صدق می‌کنه. وقتی چیزی همیشه جلوی چشممونه، کم‌کم دیگه نمی‌بینیمش.
■ داستان سازمان‌ها هم دقیقاً همینه. خیلی از سازمان‌ها وسط روزمرگی‌هاشون گیر می‌کنن. اون‌قدر درگیر کارهای تکراری و روال‌های همیشگی می‌شن که تغییرات مهم اطرافشون رو نمی‌بینن. تهدیدها یواشکی میاد، فرصت‌ها هم بی‌صدا رد می‌شن… و سازمان هنوز فکر می‌کنه همه چیز مثل قبل داره پیش میره. به این می‌گن سوگیری روال‌اندیشی. یعنی مغز ما به چیزهایی که همیشه هستن عادت می‌کنه و دیگه حساسیتش رو از دست می‌ده. برای همین هم هست که خیلی وقت‌ها یه آدم بیرون از سازمان یا فرد —یه مشاور، روانشناس یا تحلیلگر—می‌تونه چیزهایی رو ببینه که خود اعضای سازمان سال‌هاست از کنارش رد شدن و اصلاً متوجهش نشدن.

■ راهش چیه؟ یه کم باید آشنازدایی کنیم. یعنی چیزهایی که فکر می‌کنیم کاملاً می‌شناسیم رو دوباره، با چشم تازه نگاه کنیم. گاهی آینده جلوی چشم ماست … فقط چون هر روز داریم می‌بینیمش، دیگه متوجهش نمی‌شیم. پس قصه فقط درباره سازمان‌ها نیست، درباره خود ما آدم‌ها هم هست.

■ خیلی‌ها سال‌ها توی یک روال ثابت زندگی می‌کنن. همون فکرها، همون کارها، همون آدم‌ها، همون تصمیم‌ها. اونقدر همه چیز تکراری می‌شه که دیگه نه تغییری رو می‌بینند، نه فرصتی رو، نه حتی اشتباه‌های خودشون رو. روزمرگی دقیقاً همین‌جاست که خطرناک می‌شه. آدم رو آروم‌آروم بی‌حس می‌کنه مثل همون صدای رودخونه که دیگه شنیده نمی‌شه.

■برای همین بعضی‌ها سال‌ها کار می‌کنند ولی رشد نمی‌کنند. سال‌ها در یک موقعیت می‌مونند ولی جلو نمی‌روند. چون فکر می‌کنند همه چیز رو می‌دونند و همه چیز همون هست که همیشه بوده. در حالی که رشد دقیقاً از جایی شروع می‌شه که آدم جرأت کنه از عادت‌های ذهنی خودش فاصله بگیره، دوباره نگاه کنه، سؤال بپرسه و چیزهای آشنا رو انگار برای اولین بار ببینه. گاهی مشکل این نیست که فرصت وجود نداره، مشکل اینه که چشم ما به دیدنش عادت کرده و دیگه اون رو نمی‌بینه.
اگاهنامه مدیر

✳️ ناسازگاری زمانی در توافق

✍امیر کرمانی؛ استاد مالی دانشگاه برکلی
سیمون جانسون؛ استاد اقتصاد دانشگاه MIT

✅ مذاکرات هسته‌ای ایران و آمریکا سال‌ها گرفتار دو مشکل بوده است: «ناسازگاری زمانی»؛ یعنی امکان بازگشت دوباره تحریم‌ها پس از عقب‌نشینی هسته‌ای ایران و «اضافه‌بار بدهی سیاسی»؛ یعنی انباشت تعهدات سیاسی که هر توافق محدود را ناکافی جلوه می‌دهد.

🔹خروج آمریکا از توافق ۲۰۱۵ و بازگشت تحریم‌ها نمونه این وضعیت است.

🔹جنگ ۴۰ روزه و محاصره‌های دوگانه تنگه هرمز موازنه جدیدی ایجاد کرده است. ایران با توان تهدید بستن تنگه هرمز، قدرت چانه‌زنی بیشتری پیدا کرده و اختلال در تنگه می‌تواند به هر دو طرف و اقتصاد جهانی آسیب بزند.

🔹بر این اساس، توافقی که مساله هسته‌ای، کاهش تحریم‌ها و جریان آزاد کشتیرانی را به هم پیوند دهد، می‌تواند هزینه نقض توافق را برای دو طرف افزایش دهد.

🔹توافق کوچک کارساز نخواهد بود و باید با سرمایه‌گذاری گسترده در زیرساخت‌ها و صنعت نفت و گاز همراه شود تا منافع اقتصادی ملموسی ایجاد کند.

🔹چین نیز به‌دلیل نقش اقتصادی و وابستگی به نفت منطقه، گزینه‌ای مهم برای میانجی‌گری است.

🔗متن کامل؛
https://donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-68/4269987-%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%81%D9%82)

🔻شاخص فلاکت ایران به قله ۵ ساله رسید

🔻رکورد تاریخی شاخص فلاکت؛ کردستان در صدر، تهران در بهترین وضعیت

🔹بر اساس داده‌های منتشرشده از سوی مرکز آمار ایران، شاخص فلاکت در کشور به رکورد ۶۱.۳ درصد رسیده است؛ سطحی که نشان‌دهنده هم‌زمانی فشار شدید تورمی و بیکاری بر معیشت خانوارهاست.

🔹طبق این گزارش، استان کردستان با ثبت شاخص فلاکت ۷۷ درصدی در بدترین وضعیت قرار دارد. پس از آن، استان‌های کرمانشاه با ۷۵ درصد و لرستان با ۷۴.۴ درصد در رتبه‌های بعدی قرار گرفته‌اند؛ مناطقی که همواره با ترکیبی از بیکاری ساختاری و تورم بالا مواجه بوده‌اند.

🔹در مقابل، تهران با شاخص ۵۱.۳ درصد کمترین میزان فلاکت را در میان استان‌ها ثبت کرده و از نظر نسبی در وضعیت بهتری قرار دارد؛ هرچند همین عدد نیز همچنان بیانگر فشار قابل توجه اقتصادی بر شهروندان است.

🔹شاخص فلاکت که از جمع نرخ تورم ۱۲ماهه و نرخ بیکاری محاسبه می‌شود، یکی از مهم‌ترین نماگرهای سنجش رفاه اقتصادی است. افزایش آن معمولاً به معنای کاهش قدرت خرید، افزایش نااطمینانی اقتصادی و تشدید شکاف‌های منطقه‌ای در کشور است.

تئوری قهوه تلخ ؟!