مدیریت اجرایی
3.04K subscribers
12.9K photos
788 videos
1.32K files
4.6K links
ارایه به روز ترین اطلاعات ، دانش، مهارت وتوانایی در خصوص مدیریت ،سازمان واقتصاد زیر نظر دکتر امیرصادقی(پژوهشگر،مشاور و مدرس درزمینه کسب وکار) تاسیس کانال ۲۰۱۵
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
Download Telegram
✳️گام های اجرای آموزش بر اساس شایستگی (CBT)

گام اول: تعیین کنید که آیا آموزش همان اقدام مناسبی است که برای حل مشکل لازم دارید؟ از خودتان بپرسید که حل مسأله عملکردی آیا با آموزش قابل حل است یا اینکه اقدامات مدیریتی دیگری نیاز دارد؟
گام دوم: نیازمندی های شغل را به صورت قابل اندازه گیری تعیین کرده و میزان دستیابی کارمند به این نیازمندی ها را اندازه گیری کنید.
گام سوم: شرایط مختلفی که در آن کارکنان آموخته هایشان در دوره آموزشی را به کار خواهند بست را بیازمایید.
گام چهارم: با پیشینه کارمندانی که در دوره شرکت خواهند کرد آشنا شده و آنچه که در حال حاضر می دانند را مشخص کنید.
گام پنجم: افراد با عملکرد برجسته سازمان را مجزا کرده و تعیین کنید که به طور معمول چه شایستگی هایی دارند. همینکه این موارد را مشخص کردید، مطمئن شوید که این شایستگی ها در مشاغل منتخب برای آموزش دیدن نیز کاربردی هستند.
گام ششم: افراد با عملکرد برجسته را با افراد با عملکرد متوسط مقایسه کرده و مشخص کنید که چه شایستگی هایی این دو دسته را از یکدیگر متفاوت کرده است.
گام هفتم: سرلوحه های اندازه گیری برای ارزیابی شایستگی را مشخص کنید. اینجاست که باید فکر خود را به کار انداخته و در خصوص انتخاب سرلوحه های رفتاری و یا تستهای مهارتی و گواهینامه ها تصمیم گیری کنید. ضمن اینکه باید توجه کنید که آیا سنجش میزان خروجی مهمتر است و یا کیفیت انجام کار.
گام هشتم: شایستگی های هدف که کارآموز باید بتواند پس از طی دوره از خود نشان دهد را تعریف کنید.
گام نهم: مشخص کنید که نتایج آموزش به چه ترتیبی اندازه گیری خواهد شد.
گام دهم: محتوایی که بایستی برای اهداف ارتقای شایستگی آموزش داده شوند را ایجاد کرده یا فراهم نمایید.
گام یازدهم: در خصوص اینکه چگونه می توان محتوای قابل ارائه را به طور مؤثری اجرا کرد، فکرکنید. کلاسهای معمولی، منتورینگ، آموزش مجازی یا حین انجام کار و ... کدام مناسبترند؟
گام دوازدهم: مشخص کنید که پس از اتمام دوره آموزش و حضور کارمند در محل واقعی کار، نتایج آموزش را چگونه اندازه خواهید گرفت؟
✳️آیا شما سوزن بانِ خوبی برای قطار سازمان خود می باشید؟

گروهی از بچه ها در نزدیکی دو ریل راه آهن مشغول بازی بودند. یکی از این دو ریل قابل استفاده بود، ولی آن دیگری غیر قابل استفاده. یکی از بچه ها روی ریل خراب شروع به بازی کرد و پس از مدتی روی همان ریل غیر قابل استفاده خوابش برد. سه بچه دیگر هم پس از کمی بازی روی ریل سالم، همانجا خوابشان برد.

قطار در حال آمدن بود. سوزن بان تنها می بایست تصمیمی صحیح و سریع بگیرد. سوزن بان می تواند مسیر قطار را تغییر داده و آن را به سمت ریل غیرقابل استفاده هدایت کند و از این طریق جان سه بچه را نجات دهد و یک کودک قربانی این تصمیم گردد و یا می تواند مسیر قطار را تغییر نداده و اجازه دهد که قطار به راه خود ادامه دهد.

👌اگر شما جای سوزن بان بودید، در این زمان کوتاه و حساس چه نوع تصمیمی می گرفتید؟
بیشتر مردم ممکن است منحرف کردن مسیر قطار را برای نجات سه کودک انتخاب کنند و یک کودک را قربانی ماجرا بدانند که البته از نظر اخلاقی و عاطفی شاید تصمیمی صحیح به نظر برسد؛ اما از دیدگاه مدیریتی چطور؟
در این تصمیم، آن یک کودک عاقل به خاطر دوستان نادان خود که تصمیم گرفته بودند در آن مسیر اشتباه و خطرناک بازی کنند، قربانی می شود.

متاسفانه این نوع معضل هر روز در اطراف ما، در اداره، و در زندگی شخصی اتفاق می افتد؛ اقلیت، قربانی اکثریت احمق و یا نادان می شوند. اگرچه هر چهار کودک مکانی نا مناسب را برای بازی انتخاب کرده بودند، ولی آن کودک تنها قربانی تصمیم اشتباه آن سه کودک دیگر شد؛ و از طرفی با تصمیم عجولانه سوزن بان، نه تنها آن کودک بیگناه و عاقل جانش را از دست داد، بلکه در حقیقت زندگی همه مسافران را نیز به خطر انداخت؛ زیرا ریل از کار افتاده منجر به واژگون شدن قطار گردید و در نهایت، نتیجه این تصمیم چیزی جز زنده ماندن سه کودک احمق نبود.

نکات مدیریتی

👌مسافران قطار را می توان به عنوان تمامی کارمندان سازمان فرض کرد و گروه مدیران را همان کودکانی در نظر گرفت که می توانند سرنوشت سازمان (قطار) را تعیین کنند؛ و صد البته از نقش سوزان بان به عنوان مدیریت ارشد نمی توان صرفنظر کرد.

👌گاهی در نظر گرفتن منافع چند تن از مدیران که به اشتباه تصمیمی گرفته اند، منجر به از دست رفتن منافع کل سازمان خواهد شد و این همان قربانی کردن صدها نفر برای نجات چند نفر است!

👌زندگی کاریِ همه مدیران پر است از تصمیم گیری های دشوار؛ پس مراقب باشید با عدم اتخاذ تصمیمات صحیح به سازمان آسیب های جبران ناپذیر و جدی وارد نکنیم.
✳️ انواع قرارداد پروژه -

فرق EPC و EPCM چیه؟ فرق Lump Sum و Turnkey چیه؟
برای پاسخ به سوالات فوق توجه به دو مورد زیر بسیار مهم است:
🔹 اصطلاح‌های قراردادی تعریف خیلی دقیقی ندارن و خیلی وقت‌ها تو متن‌های مختلف با معنی‌های کمابیش متفاوتی به کار می‌رن. از طرف دیگه، تصورهای نادرستی هم در مورد بعضی از اون‌ها هست و بعضی از متن‌ها اون‌ها رو اشتباه توضیح می‌دن.
🔹 قراردادها رو از چند جهت می‌شه دسته‌بندی کرد و هر نوع دسته‌بندی هم اصطلاح‌های خودش رو داره، در نتیجه این دو گروه اصطلاح رو نمی‌شه با هم مقایسه کرد. مثلا Lump Sum و EPC رو نباید با هم مقایسه کنیم،‌ چون یکی درباره قیمت قرارداده و اون یکی درباره ارتباط ارکان پروژه.
دسته‌بندی قراردادها بر اساس مبلغ قرارداد:

🔹 قیمت ثابت (Fixed-Price): تو این نوع قرارداد گستره (Scope) پروژه یا الزامات و مشخصاتی که منجر به تدوین گستره می‌شه رو به دقت تعیین می‌کنن و بعد قراردادی برای انجام کل اون کار با قیمتی ثابت می‌بندن. مشخصه که تو این حالت پیمانکار باید کار رو به دقت بررسی کنه و حتی اگه پروژه طراحی نشده، اون رو به طور کلان طراحی هم بکنه و بعد وارد مناقصه بشه. ممکنه این مبلغ ثابت تبصره‌هایی هم داشته باشه، مثلا تعدیل داشته باشه (یعنی افت ارزش پول هم تو هر پرداخت محاسبه می‌شه و به اون اضافه می‌شه)، پاداش داشته باشه (پاداش معمولا وابسته به معیارهاییه، مثلا تسریع تو تکمیل پروژه یا این‌که محصول کار پروژه بیشتر از مشخصات اولیه باشه) و امثال اون‌ها

🔹بازپرداخت هزینه (Cost Reimbursable): این همون چیزیه که تو ایران پیمان مدیریت گفته می‌شه. تو این حالت پیمانکار برای پروژه هزینه می‌کنه، صورت حساب هزینه‌ها رو می‌ده به کارفرما و پولش رو می‌گیره.

🔹دستمزدی (Time and Material) یا فهرست بهایی (Unit Price): تو حالت دستمزدی پیمانکار دستمزد کارهایی که کرده رو می‌گیره. مثلا 200 نفر ساعت برای کارفرما کار کرده، تو قرارداد اومده که هر نفرساعت چقدر پولشه، اون پول حساب می‌شه و به پیمانکار پرداخت می‌شه. ممکنه مصالح هم به عهده پیمانکار باشه و برای اون‌ها هم از اول حق الزحمه‌ای مشخص شده باشه.

توضیح مهم اینکه هرکدوم از این نوع قراردادها ممکنه تو دلشون نوع دیگه‌ای رو هم داشته باشن.



⭕️حالا یه ماجرای مهم دیگه ارتباط بین ارکان پروژه است. این دسته‌بندی رو نمی‌شود مثل قبلی جامع و مانع کرد و واقعیت اینه که به نظر میاد حالت‌هاش نامحدود باشند ولی میشود برخی از موارد رایج آن را معرفی کرد:

🔹 حالت Design-Bid-Build: تو این حالت یه شرکت کار طراحی رو انجام می‌دهد، بعد از این‌که طراحی تموم شد یه مناقصه برگزار می‌کنند و پیمانکاری برای ساخت اون پروژه‌ای که طراحی شده انتخاب میشود. این همون حالتی است که تو ایران برای پروژه‌های معمولی دولتی به کار می‌رود. یه مشاور هست که طراحی می‌کند و یه پیمانکار هست که ساخت رو انجام می‌دهد.

🔹 حالت Design-Build یا Design-Construct: تو این حالت طراحی و اجرا رو یه شرکت انجام می‌دهد. دوتا اسمی که گفت شد معمولا زمانی به کار می‌روند که پروژه ساختمانی، عمرانی، راه‌سازی و امثال اون‌ها باشد. اگه پروژه ساخت کارخانه یا نفت و گازی باشه معمولا به آن EPC گفته میشود، که مخفف Engineering, Procurement, Construction هست؛ معنی ساده‌ش اینه: همه کارها رو یه شرکت انجام خواهد داد. خیلی وقت‌ها اون شرکت خودش از پیمانکارهای دست دوم کمک می‌گیره، ولی در هر حال کل کار متعلق به اونه و در قبالش مسئولیت کامل دارد.

🔹 حالت Management Contracting یا EPCM: تو این حالت هم کارفرما با یه شرکت قرارداد می‌بندد. اون شرکت تمام پیمانکارهای دست دوم رو انتخاب کرده و بعد از عقد قرارداد هم اون‌ها رو مدیریت خواهد کرد، ولی قرارداد بین کارفرما و اون شرکت‌ها بسته می‌شود، نه بین EPCM/MC و اون شرکت‌ها. مشخصه که پول اون پیمانکارها رو هم خود کارفرما می‌دهد و EPCM/MC خیالش راحت است. EPCM مخفف Engineering, Procurement, Construction Management هست، ولی به این معنی نیست که اون شرکت کار طراحی، تدارکات، اجرا و مدیریت رو انجام می‌دهد، بلکه به این معنیه که کار مدیریت طراحی، تدارکات و اجرا رو انجام خواهد داد. بعضی وقت‌ها کار طراحی هم مستقیما به عهده EPCM هست.

🔹حالت Build-Operate-Transfer: تو این حالت تمام کارهای پروژه رو پیمانکار انجام می‌دهد و حتی هزینه‌ش رو هم خودش پرداخت می‌کند. در عوض محصول پروژه (مثلا کارخانه) تا یه مدتی متعلق به پیمانکاره و هزینه‌ها و سودش رو از محصول اون برداشته و بعد از اون مدت (که در قرارداد مشخص شده) کارخانه رو به کارفرما تحویل می‌دهد
✳️رابطه لمس صفحه تلفن همراه هوشمند و فاش شدن شخصیت

پنج روش متفاوت برای قفل کردن وجود دارد که فاش‌کننده شخصیت است. به موارد زیر توجه کنید.

🔸کشیدن انگشت روی صفحه از سمت راست:
🔹کشیدن انگشت به سمت راست بیانگر احساس قدرت است. شما شخصی خلاق و اجتماعی هستید. در برابر انتخاب خود فکر می‌کنید و می دانید هر چیزی بر زندگی شما بازتاب دارد.

🔸کشیدن انگشت روی صفحه به سمت پایین:
🔹شما شخصی معتدل، لایق و باهوش هستید. شما به موفقیت‌های شغلی و شخصی تمایل دارید. خلاق و بلند پرواز هستید و برای رسیدن به موفقیت گام‌های بلند برمی‌دارید.

🔸کشیدن انگشت روی صفحه از سمت چپ:
🔹شما در تجارت موفق خواهید بود. شخصی کاری، لایق و پرطاقت هستید.

🔸کشیدن انگشت روی صفحه به سمت بالا:
🔹شما شخص مثبت‌اندیشی هستید و نمی‌توانید ناراحتی دیگران را ببینید. تمام انرژی خود را برای برطرف کردن نیاز دیگران گذاشته و به آنچه فکر می‌کنید می‌رسید. همیشه در عرصه حاضر هستید.

🔸استفاده از هر دو انگشت در یک زمان:
🔹برای شما اتمام هر کاری مهم است. شما همیشه در مورد توانایی و زمان غلو می‌کنید. خود را مسئول می‌دانید و به همین دلیل همیشه زیر فشار و مشغول هستید.
✳️ طوفان فكري
طوفان فكري 60 سال پيش توسط الكس اسبورن طراحي شد. اين روش یکی از تکنیکهای کاربردی حل مسأله است بدین ترتیب که اعضاي گروه درباره مسئله فكر كرده و راه حل هاي گوناگون را به صورت في البداهه و شفاهی بدون هیچگونه محدودیتی مطرح می كنند. هر چه ايده ها خلاقانه و بيشتر باشند بهتر است.
فرايند طوفان فكري بهتر است با يك گروه 6 تا 12 نفره و يك سرپرست يا هماهنگ كننده و يك منشي انجام پذیرد.
بهتر است که تعداد اعضای گروه از 13 نفر تجاوز نكند زيرا تعداد ايده ها زياد شده و جذب آنها مشكل مي شود و ممكن است جريان انديشه ها به طور بالقوه محدود و كند شود.
ترجيحا قبل از جلسه، سرپرست موضوع مورد بحث را به اطلاع گروه برساند. مسئله روي وايت برد نوشته و سپس از اعضاء خواسته می شود براي مسئله راه حل بيابند. در طی این فرآيند بايد از اظهار نظر درباره ارزش ايده ها و تحميل عقايد و تفكرات خودداري گردد.
منشي جلسه ديدگاهها و نظرات هر يك از اعضاء را ثبت مي نمايد.

فرايند طوفان فكري داراي 3 قانون اصلي به شرح ذيل است:

1- هيچ گونه قضاوت يا انتقادي درباره ايده ها نبايد صورت گيرد.
2- از كليه ايده ها مي بايست استقبال شود، حتي اگر ايده ها پيش پا افتاده و غير عملي باشند.
3- هدف اصلي كميت ايده ها است نه كيفيت آنها.
رعايت قوانین فوق الزامي است.

بعد از 25 الي 30 دقيقه استراحت، گروه مجددا ايده ها را نقد وارزيابي مي نمايد.

ايده ها بايد دسته بندي و بر اساس اولويت رتبه بندي شوند.
كيفيت هر ايده در جلسه ارزيابي مورد تحليل و بررسي قرار مي گيرد. رهبر نبايد به دليل كمبود بودجه يا ديگر منابع لازم پيشنهادها را كنار بگذارد. اگر ايده اي خوب بود، بايد راه هاي پياده سازي آن نيز جستجو شود.
طوفان فكري را مي توان در مسائل گوناگون به كار برد، از جمله: مسائل مربوط به بازاريابي، افزايش كيفيت محصول، تعيين خط مشي سازمان، تامين نيروي انساني، ايجاد انگيزه در كاركنان و ...
با این وجود در مورد مسائل گسترده و پیچیده و همچنین موقعیت هایی که نیاز به آزمایش و خطا دارند چندان سودمند نیست.
✳️تجزیه_تحلیل_شغل
وقتی تجزیه و تحلیل شغل ، سخت و پرچالش می شود !

همان طور که مستحضرید، تجزیه و تحلیل شغل از نظر بسیاری از صاحبنظران منابع انسانی ، پایه و اساس اقدامات منابع انسانی به شمار می رود. البته برخی متخصصان ، مدلسازی شایستگی را جایگزین تجزیه و تحلیل شغل می دانند. اما برخی دیگر بر این باورند که حتی برای رسیدن به فهرستی معتبر از شایستگی ها، نخست می بایست شغل را تجزیه و تحلیل کرد و بر اساس داده های به دست آمده از آن تعیین کرد که چه دانش، مهارت و ... برای دستیابی به عملکرد بالا لازم است. بنابراین گویی از تجزیه و تحلیل شغل گریزی نیست! با این وجود، تجزیه و تحلیل شغل می تواند کاری بسیار پرمسئله و چالشی باشد. در این نوشته ی حاصل از تجربه، به موقعیت هایی که امر تجزیه و تحلیل شغل را پرچالش می کنند اشاره شده است. برخی از این موقعیت ها دال بر این است که اصلا نباید اقدام به تجزیه و تحلیل شغل کرد!

١. سازمان های بی سامان: وقتی ساختار سازمانی تثبیت نشده است، نباید وارد تجزیه و تحلیل شغل شد. وقتی می بینید مشاغلی که تجزیه و تحلیل کرده اید ناگهان با تصمیم هیئت مدیره از سازمان حذف می شوند یا در طول پروژه تجزیه و تحلیل شغل، دائما مشاغلی به سازمان اضافه می شوند، یا وقتی هم تعداد کارکنان و هم نوع کارهایی که آنان در سازمان انجام می دهند، ربط چندانی به ساختار سازمانی و عناوین شغلی ندارد، متوجه خواهید شد که بدون یک ساختار سازمانی مشخص، مصوب و مناسب، انجام تجزیه و تحلیل شغل کاری است بی فایده.

٢. مشاغل "و غیره": در بسیاری از سازمان ها، افرادی وجود دارند که اصلا معلوم نیست چه نوع کارهایی را انجام می دهند. هرکاری که در سازمان روی زمین می ماند به این افراد تخصیص می دهند. در واقع متصدیان این مشاغل، "و غیره" های سازمان را انجام می دهند. نوشتن شرح شغل برای این پست ها کاریست بسیار اعصاب خورد کن! این مشاغل را احتمالا می بایست طراحی مجدد کرد.

٣. مشاغل در حال تحول: در گذشته معروف بود که شغل یک بنیان ثابت و ایستاست ولی شاغل موجودیتی متغیر است. اما در بسیاری از سازمان های امروز، وظایفی که توسط کارکنان می بایست به انجام برسد، دائماً در حال تحول است. اینکه شرح شغل شامل چه جملات و کلماتی باشد و چگونه نوشته شود تا این تحولات، اعتبار آن را سریعاً ساقط نکند، مسئله ای است اساسی.

٤. مشاغل فکری و پیچیده: تجزیه و تحلیل شغل به شکل سنتی برای مشاغل تکراری و ساده به کار می رفته است. مشاغلی که فکری و لبه ى دانشی محسوب می شوند، از چنان پیچیدگی ای برخوردارند که با احصا کردن چند وظیفه یا مسئولیت برای این مشاغل، نمی توان تصویر مطلوبی از آن شغل به دست آورد.

٥. خبرگان ناخبره: مهمترین منبع دانش در مورد شغل، متصدی شغل و سرپرست وی به شمار می روند. ولی در بسیاری از موارد، نه متصدی و نه سرپرست وی، دارای مهارت های زبانی و تحلیلی لازم برای ارائه اطلاعات مورد نیاز شما نیستند.

در چه شرایط دیگری، تجزیه و تحلیل شغل با چالش جدی مواجه خواهد شد؟ آیا این چالش ها به اندازه ای جدی و فراگیر هستند که باعث شوند تجزیه و تحلیل شغل را کنار بگذاریم؟
✳️ آیا شما مدیر بدی هستید؟
مدیربد بودن خیلی سخت نیست کافی است برخی از موارد زیر را رعایت نکنید تا به سادگی به یک مدیر بد و غیر قابل تحمل تبدیل شوید.

1. به کارمندان اعتماد نمی کند و تمام جزییات کار را کنترل می کند
2. برای کارمندان احترام قائل نیست و با آنها بدرفتاری می کند
3. از کارمندان پشتیبانی نمی کند بلکه پشت آنها را در موافع لزوم خالی میکند.
4. در موارد حساس از کارمندان کمک نمی گیرد بلکه خودش را عقل کل می داند
5. برخوردی خشن و گستاخ از خود بروز می دهد
6. به کارمندان تشر زده و آنها را تهدید می کند
7. به تعادل شغلی/ خانوادگی اعتقادی ندارد و گمان می کند باید کارمندان شبانه روز در خدمت او باشند.
8. کارهای زیادی را واگذار می کند و برای هر یک مهلت کمی قائل می شود
✳️ حرفه ای باشید
نحوه صحبت کردن، لباس پوشیدن، نوشتن، رفتار کردن و کار کردن شماست که تعیین می‌کند که حرفه‌ای هستید یا آماتور. مدیران بسیاری تلاش می کنند که آماتور به نظر نیایند اما تشخیص آنها زیاد سخت نیست در زیر مواردی که می توان به سادگی آماتورها را تشخیص داد آورده شده است .
یک حرفه‌ای تمام جوانب شغل خود را آموزش می‌بیند. اما یک آماتور از هر فرصتی استفاده می‌کند تا از روند یادگیری فرار کند.
✅یک حرفه‌ای به دقت درمی‌یابد که برای پیروزی به چه چیزهایی نیازدارد. اما یک آماتور نیازهای دیگران را حدس می‌زند.
✅ظاهر و طرز بیان یک حرفه‌ای کاملا مرتب و منسجم است اما یک آماتور ظاهر و گفتار به هم ریخته‌ای دارد.
✅یک حرفه‌ای محیط کار خود را تمیز و منظم نگه می‌دارد اما یک آماتور محیط شلوغ، آشفته و کثیفی دارد.
✅یک حرفه‌ای متمرکز و آرام است اما یک آماتور سردرگم و پریشان خاطر است.
✅یک حرفه‌ای از اشتباهات خود درس می‌گیرد اما یک آماتور اشتباهات خود را نادیده گرفته و یا پنهان می‌کند.
✅یک حرفه‌ای از وظایف و مأموریت‌های دشوار استقبال می‌کند اما یک آماتور تلاش می‌کند از کارهای دشوار خود را دور سازد.
✅یک حرفه ای در اسرع وقت کارهای خود را به انجام می‌رساند اما یک آماتور در میان انبوه کارهای ناتمام احاطه میگردد.
✅یک حرفه‌ای همواره خوش‌بین و خون‌‌سرد خود را است اما یک آماتور از کوره در می‌رود و بدترین وضعیت را متصور می‌شود.
✅یک حرفه‌ای سعی می‌کند مشکلات و ناراحتی های دیگران را رفع کند اما یک آماتور از مشکلات دیگران اجتناب می‌ورزد.
✅یک حرفه‌ای از واژه‌های مثبت استفاده می‌کند اما یک آماتور از واژه‌های منفی استفاده می‌کند.
✅یک حرفه‌ای آن قدر پافشاری می‌کند تا به مقصود خویش برسد. یک آماتور در ابتدای کار شانه خالی می‌کند.
✳️برنامه ریزی کنید


ده دقیقه پایان ساعت کاری خود را به تحلیل و بررسی فعالیتهای روزاختصاص دهید. تک تک کارهایی را که کرده اید مرور کنید، آنچه را که می شد بهتر انجام داد یا تغییر داد یا بایستی به نحوه دیگری انجام می شد را یادداشت کنید. این تحلیل ها برای بهتر انجام دادن کارها در آینده بسیار به شما کمک خواهد کرد.

در 10 دقیقه آغاز روز اهداف آن روز را مشخص کنید. و آنها را یادداشت کنید با این کار ذهن خود را برنامه ریزی می کنید و تا در طول روز برای شما هدفمند کار کند وشما را از استرس به دور نگه خواهد داشت زمانی که برنامه خود را نمی دانید در هر لحظه شما با حجم زیادی کار طرف خواهید بود و مدام احساس می کنید که از کارها عقب افتاده اید و این باعث استرس شده و به شدت راندمان شما را پایین می آورد.

ارتباط ضعیف یا نامفهوم با دیگران از عمده ترین عوامل اتلاف وقت است.
ارزش هرچیز را با مقدار زمانی که حاضرهستید صرف آن کنید اندازه گیری کنید.

هر روز مقداری از وقتتان را به این اختصاص دهید که در مورد هدف های اصلی و واقعی خود و راه های بهتری که از طریق آنها می توانید روز به روز به هدف های خود نزدیک تر شوید فکر و تامل کنید. و یادداشتهای تحلیلی پایان روز خود را مرور کنید.

رشد شخصیت عامل اصلی صرفه جویی در زمان است هر قدر انسان برتری شوید با صرف وقت کمتری می توانید به هدف های خود برسید.
کانال مدیریت اجرایی
مرجع توسعه مدیران
@ExecutiveManagement
✳️راهکارهایی که جابز_و_سیبش را ماندگار کرد

استیو جابز، مرد همیشه ماندگار دنیای فناوری، در حالی به خاطر بیماری اش به 35 سال فعالیت خود پایان داده که در طول این سال‌های طولانی هم‌واره با روش‌ها و راه‌حل های غیرعادی خود درخشیده است
دنیای فناوری هم‌وراه از جابز به نیکی یاد خواهد کرد، چرا که این مدیر موفق با راه‌کارهای منحصربه فرد خود سیب دنیای فناوری را در صدر رقابت با همه رقبایش و حتی در مقاطعی از زمان بالاتر از شرکت‌های فعال در حوزه‌های دیگر نگه داشت
در این گزارش شما را با تعدادی از این روش‌ها و راهکارها آشنا می‌کنیم

1- همکاری با دشمن
حتی قابل تصورهم نیست که روزی کوکاکولا و پپسی را در حالی کنار هم ببینیم که باهم همکاری می‌کنند. اما این اتفاق و این هم‌کاری برای اپل و مایکروسافت در سال 1997 محقق شد
آن روزها اپل نیاز مبرمی به پول داشت و جابز برای اینکه این مشکل را حل کند به سراغ بیل گیتش و مایکروسافت رفت و با این‌کار مایکروسافت 150 میلیون دلار در اپل سرمایه‌گذاری کرد

2- زیبایی و ظرافت
تفاوت جابز به عنوان یک فروشنده بزرگ با دیگر همتایانش در این بود که به بعد زیبایی شناختی محصولاتش هم توجه کرد
یکی از روزهای سال 1998 بود که جابز با گرد هم آوردن هم‌کارانش در نشستی به آن‌ها گفت مشکل شرکت ما این است که محصولاتش زیبایی و ظرافت ندارند
حالا اپل صاحب زیباترین فناوری است، از آی مک های رنگی گرفته تا آی پدهای شفاف و صیقلی

3- تغییر چشم انداز
اپل در ابتدا تنها یک شرکت کامپیوتری بود ولی جابز به خوبی می‌دانست که برای رسیدن به قله‌های افتخار باید قلمرو اندیشه‌ها و افکارش را گسترده‌تر کند
پس جابز و هم‌کارانش کار را گسترش دادند و محصولاتی مثل mp3 و آی فون را روانه بازار کردند
کار اپل تا حدی گسترش پیدا کرد که جابز نام شرکتش را در سال 2007 از شرکت کامپیوتری اپل به شرکت اپل تغییر داد

4- از میان برداشتن موانع
فروشگاه‌ها و مغازه‌های متفرقه نمی‌توانستند گزینه مناسبی برای جابز و سیب هایش باشند
مرد ماندگار دنیای فناوری برای این مانع هم راه‌حلی داشت، ایجاد فروشگاه‌های اپل در سراسر جهان؛ فروشگاه‌های که هم‌اکنون دربیشتر نقاط دنیا فعالیت دارند

5- حدس زدن نیاز مشتری
جابز به جای این‌که محصولی را تولید کند و بعد منتظر بازخورد آن باشد یا صرفا به گروهی خاص و حرف‌های آن متکی باشد، نیاز مشتری را حدس می‌زد و به نوعی به مشتری‌اش می‌گفت که الان شما چه می‌خواهید
همین شد که وقتی پس از رونمایی از آی پد، این محصول 20 میلیون فروخت، کسی چندان تعجب نکرد

6- یکپارچه سازی
خلاقیت و نوآوری در ذات تمام محصولات اپل هویدا و پدیدار است و این موضوع هم اتفاقی و تصادفی نیست
چشم انداز جابز برای تمام محصولاتش همین بود و با یکپارچه سازی و اتصال نقطه ها به هم مجموعه ای را ساخت که به این راحتی از هم گسیخته نخواهد شد

7- همه فن حریفی
از جمله دلایل موفقیت مکینتاش این بود که جابز از متخصصان کامپیوتری استفاده کرد که هنرمند، شاعر، جانورشناس و تاریخ‌دان هم بودند، یا دست کم سررشته ای از رشته‌ها و کارهای دیگر هم داشتند

8- تشویق دیگران به داشتن اندیشه های متفاوت
اپل و اپلی ها همواره متفاوت فکر کرده‌اند و این همان رازی است که آن‌ها را همیشه یک سر و گردن بالاتر از دیگران قرار داده است
البته آ‌نها این خصلت را محدود به خود نکردند و همواره درجهت اشاعه و گسترش آن کوشش به خرج داده‌اند

9- خود را به زحمت و دردسر نینداختن
البته این به معنای تلاش نکردن نیست بلکه مفهومش این است که جابز به جای اینکه خود را درگیر پیچیدگی ها و کارهای دست و پاگیر کند، سادگی را پیشه کرد و سعی کرد تا از ساده ترین راه ممکن که صرفا کوتاه ترین آن نیست، استفاده کند

10- فروش رویاها نه محصولات
جابز با کارهایش همه را محسور خود کرد، چرا که مشتریان صرفا خریدار محصولات اپل نیستند بلکه پول خدماتی را می‌پردازند که روزی برای‌شان رویا بوده و حالا جابز و همکارانش به آن رنگ واقعیت بخشیده‌اند

11- جرات و جسارت
جابز در کنفرانسی در دانشگاه استمفورد گفت: " به قلب و آنچه دلتان می‌گوید اطمینان کنید، قلب شما الان می‌داند که شما می‌خواهید به چه چیزی برسید"
✳️نحوه مدیریت زمان در فضای مجازی

این روزها عضویت در یک یا چند گروه در شبکه های مجازی به یک هنجار کاملا اجتماعی ارتباطی تبدیل شده و در این میان کمتر کسی را می توان یافت که در این گروه ها عضو نباشد.

بسیاری از ما ممکن است زمان زیادی را صرف مرور گذرا و سطحی مطالب به اشتراک گذاشته شده در گروه های مختلف بنماییم که این به معنی صرف وقت بسیار است. اگر این زمان را در مقیاس یک جامعه در نظر بگیریم عدد حاصل بسیار قابل توجه و قابل تامل است.. زمانی که اگر بهتر مدیریت شود نتایج و دست آوردهای بهتری به همراه خواهد داشت.

بنابراین اگر شما هم درگیر مشکل عضویت در گروه های متعدد تلگرام و یا وایبر هستید و احساس می کنید زمان زیادی را صرف مطالب این گروه ها می کنید, در این خصوص این تجربه و پیشنهاد می تواند راه گشا باشد:
قانون یک حذفی در گروه ها و شبکه های مجازی را اجرایی کنید.

به این ترتیب که هر وقت عضو گروهی میشوید که از حیث محتوا و مدیریت گروه , شرایط خوبی دارد از یکی از گروه های ضعیف که در پایین لیستتان قرار دارند خارج شوید ..

به این شکل هم مدیریت بهتری روی زمانتان خواهید داشت و هم ترافیک مطالب بی محتوا باعث نمی شود تا مطالب ارزشمند را از دست بدهید ..
( بیشتر از پنج گروه یا کانال را برای خودتان نگه ندارید )

فراموش نکنید که این روز ها حجم زیادی از زمان ما، صرف مرور مطالب غیر کاربردی و موضوعاتی میشوند که ارزش افزوده ایی برای ما ایجاد نمی کنند..
پس مراقب این راهزنان خوش چهره زمان باشیم ..

فقط تصور کنید که اگر همه و یا بخش مهمی از افراد که در گروه های مختلف عضو هستند این کار را انجام بدهند, کاملا بدیهی هست که چقدر به غنی تر شدن محتوای گروه ها کمک می شود و اصطلاحا عیار افراد با عیار گروه ها همخوانی پیدا می کند.
✳️من برای خودم خط هایی دارم
دور بعضی چیزها
زیر بعضی چیزها
و روی بعضی چیزها
گاهی خط قرمز
گاهی خط زرد
و گاهی خط سبز

دور بعضی آدم ها را خط قرمز کشیده ام
آنها که همیشه سهمی از حس خوبم را به تاراج می برند. حسودها، خودبین ها و مهمتر از همه آنها که همیشه به من دروغ گفتند......

زیر بعضی ها را خط زرد میکشم.
آدم هایی که تکلیفت را با آنها نمی دانی.
مثل فصل ها رنگ عوض می کنند و اعتباری نیست نه به تحسین و نه به تکذیبشان.

روی بعضی چیزها و آدم ها را با برگ های سبز خطی می کشم, سبز سبز تا یادم بمانند و یادگار همیشگی ذهنم باشند.
آدم هایی ک شاید همه ی فرقشان و خاص بودنشان در نگاه و کلامشان باشد.
آدم هایی که ساده ی ساده فقط دوستشان دارم
این آدم ها را باید قاب گرفت و از مژه ها آویخت تا جلوی چشمت باشند، تا وجب به وجب نگاهت را شکرگزار بودنشان باشی.

تقدیم به همه آدمهاي سبز زندگي ام