✳️اولویت های سیاست گذاری در ماه های آینده
گزیده ای از گفت وگوی مسعود نیلی، مشاور اقتصادی رئیس جمهور :
📌ابزارهای موجود برای رویارویی با معضلات موجود در اقتصاد متنوع نیست و محدودیت زمان یک ساله نیز در این میان وجود دارد. بنابراین لازم است از میان فهرست مشکلات، گزینشی صورت گیرد تا بر اساس اولویت، مسائل و راهکارهای اجرایی برطرف ساختن آن نیز ارائه شود.
📌بخشی از این مسائل حال حاضر اقتصاد کشور در حوزه مالی و بودجه دولت قرار دارد، بخشی از مشکلات مربوط به نظام تامین مالی فعالیت های اقتصادی است و بخش دیگر مشکلات اجرای برجام.
📌به دلیل موضع برتر سیاسی دولت های پیشین، آن ها به راحتی قادر بوده اند بدهی های گوناگونی را صرف نظر از شفافیت در زمان بازپرداخت، نحوه بازپرداخت و چگونگی جبران هزینه ها به نهادهای مختلف تحمیل کنند.
📌دارایی های بانک ها، در انجماد به سر می برد و از این حیث بانکها مشکل نقدشوندگی منابع خود را دارند. این نوع انجماد نتایجی چون: کاهش قدرت اعطای تسهیلات توسط سیستم بانکی و افزایش نرخ های سود بانکی را در پی داشته است.
📌ساز وکاری برای تامین مالی بنگاه های کوچک و متوسط تعیین نشده و این در حالی است که منابع بانکها عمدتاً صرف تامین مالی بنگاه های بزرگ می شود.
📌برجام یک توافق خارجی در مورد یک موضوع مشخص-یعنی مساله هسته ای- است که بر روی یک زیر ساخت محکم توافق داخلی، گذاشته نشده است.
📌اولویت های اصلی اقتصاد کشور، دو مساله تنگنای مالی و کمبود تقاضا هستند که این دو با یکدیگر به نوعی مرتبط بوده و لازم است که همزمان مورد توجه قرار گیرند.
📌تنگنای مالی علت نرخ بالای سود بانکی و نرخ بالای سود بانکی علت کاهش تقاضا است.
📌اگر مساله تنگنای مالی در حوزه تولید به عنوان یک مشکل جدی در نظر گرفته شود، -چون اقتصاد ایران، اقتصادی بانک محور است – مشکل تامین مالی تولید به نظام بانکی کشور معطوف می شود.
📌بانک ها در جمع آوری منابعی که باید بدون صرف هزینه بر می گشته، ناچار شده اند با صرف هزینه و به صورت جذب سپرده به صندوق خود بازگردانند.
📌به این دلیل که در فرآیند جذب سپرده میان بانکها خودبه خود رقابت شکل می گیرد، عملاً باعث آن می شود که نرخ سود سپرده به کندی کاهش پیدا کند و در شکاف زیادی با نرخ تورم باشد.
📌نرخ بالای سود بانکی، مصرف کننده را به تعویق مصرف تشویق می کند و باعث می شود که مصرف کننده منابع خود را به جای خرید، به شکل سپرده نگهداری کند.
📌بخش عمده ای از علت قطع رابطه میان نقدینگی و تورم، به مساله تنگنای مالی، نرخ سود بالای بانکی و کاهش تقاضا باز می گردد.
📌اگر روی مسائلی نظیر انباشت بدهی های دولت به نظام بانکی، مساله تفاوتی که بانکها در ریسک های پذیرفته شده دارند، و تقویت نقش بانک مرکزی در مدیریت و رگولاتوری بازار بانکی، تمرکز صورت گیرد، این امکان وجود دارد که بتوان نرخ سود بانکی را به صورت تعادلی و با استفاده از ابزارهای اقتصادی، کاهش داد.
📌در وهله نخست باید در داخل کشور نوعی اتفاق نظری شکل بگیرد تا از این امکان که در نتیجه برداشته شدن تحریم ها فراهم شده، امکان استفاده پیدا کنیم.
📌اولویت ما در یک سالی که از عمر دولت یازدهم باقی مانده، اصلاح نظام بانکی و نیز بهره گیری از ظرفیت های بین الملل به عنوان یک اقدام موازی است.
📌آرامشی که هم اکنون در فضای اقتصادی کشور برقرار شده مرهون سیر نزولی تورم است و باعث شده تا پیش بینی پذیری اقتصاد ایران افزایش قابل توجهی پیدا کند که دو چندان به سود رشد اقتصادی خواهد بود.
گزیده ای از گفت وگوی مسعود نیلی، مشاور اقتصادی رئیس جمهور :
📌ابزارهای موجود برای رویارویی با معضلات موجود در اقتصاد متنوع نیست و محدودیت زمان یک ساله نیز در این میان وجود دارد. بنابراین لازم است از میان فهرست مشکلات، گزینشی صورت گیرد تا بر اساس اولویت، مسائل و راهکارهای اجرایی برطرف ساختن آن نیز ارائه شود.
📌بخشی از این مسائل حال حاضر اقتصاد کشور در حوزه مالی و بودجه دولت قرار دارد، بخشی از مشکلات مربوط به نظام تامین مالی فعالیت های اقتصادی است و بخش دیگر مشکلات اجرای برجام.
📌به دلیل موضع برتر سیاسی دولت های پیشین، آن ها به راحتی قادر بوده اند بدهی های گوناگونی را صرف نظر از شفافیت در زمان بازپرداخت، نحوه بازپرداخت و چگونگی جبران هزینه ها به نهادهای مختلف تحمیل کنند.
📌دارایی های بانک ها، در انجماد به سر می برد و از این حیث بانکها مشکل نقدشوندگی منابع خود را دارند. این نوع انجماد نتایجی چون: کاهش قدرت اعطای تسهیلات توسط سیستم بانکی و افزایش نرخ های سود بانکی را در پی داشته است.
📌ساز وکاری برای تامین مالی بنگاه های کوچک و متوسط تعیین نشده و این در حالی است که منابع بانکها عمدتاً صرف تامین مالی بنگاه های بزرگ می شود.
📌برجام یک توافق خارجی در مورد یک موضوع مشخص-یعنی مساله هسته ای- است که بر روی یک زیر ساخت محکم توافق داخلی، گذاشته نشده است.
📌اولویت های اصلی اقتصاد کشور، دو مساله تنگنای مالی و کمبود تقاضا هستند که این دو با یکدیگر به نوعی مرتبط بوده و لازم است که همزمان مورد توجه قرار گیرند.
📌تنگنای مالی علت نرخ بالای سود بانکی و نرخ بالای سود بانکی علت کاهش تقاضا است.
📌اگر مساله تنگنای مالی در حوزه تولید به عنوان یک مشکل جدی در نظر گرفته شود، -چون اقتصاد ایران، اقتصادی بانک محور است – مشکل تامین مالی تولید به نظام بانکی کشور معطوف می شود.
📌بانک ها در جمع آوری منابعی که باید بدون صرف هزینه بر می گشته، ناچار شده اند با صرف هزینه و به صورت جذب سپرده به صندوق خود بازگردانند.
📌به این دلیل که در فرآیند جذب سپرده میان بانکها خودبه خود رقابت شکل می گیرد، عملاً باعث آن می شود که نرخ سود سپرده به کندی کاهش پیدا کند و در شکاف زیادی با نرخ تورم باشد.
📌نرخ بالای سود بانکی، مصرف کننده را به تعویق مصرف تشویق می کند و باعث می شود که مصرف کننده منابع خود را به جای خرید، به شکل سپرده نگهداری کند.
📌بخش عمده ای از علت قطع رابطه میان نقدینگی و تورم، به مساله تنگنای مالی، نرخ سود بالای بانکی و کاهش تقاضا باز می گردد.
📌اگر روی مسائلی نظیر انباشت بدهی های دولت به نظام بانکی، مساله تفاوتی که بانکها در ریسک های پذیرفته شده دارند، و تقویت نقش بانک مرکزی در مدیریت و رگولاتوری بازار بانکی، تمرکز صورت گیرد، این امکان وجود دارد که بتوان نرخ سود بانکی را به صورت تعادلی و با استفاده از ابزارهای اقتصادی، کاهش داد.
📌در وهله نخست باید در داخل کشور نوعی اتفاق نظری شکل بگیرد تا از این امکان که در نتیجه برداشته شدن تحریم ها فراهم شده، امکان استفاده پیدا کنیم.
📌اولویت ما در یک سالی که از عمر دولت یازدهم باقی مانده، اصلاح نظام بانکی و نیز بهره گیری از ظرفیت های بین الملل به عنوان یک اقدام موازی است.
📌آرامشی که هم اکنون در فضای اقتصادی کشور برقرار شده مرهون سیر نزولی تورم است و باعث شده تا پیش بینی پذیری اقتصاد ایران افزایش قابل توجهی پیدا کند که دو چندان به سود رشد اقتصادی خواهد بود.
معاون اول صندوق بینالمللی پول که اواخر اردیبهشت به ایران سفر کرده بود، با تایید حرکت ایران در مسیر اصلاحات، چشم انداز اقتصاد کشورمان را روشن میبیند....👆👆
✳️تغییر ساده است ولی آسان نیست!!
🔴 آلبرت انیشتین از دانشگاه اخراج شد ولی فیزیک را با فرضیه هایش دگرگون کرد...
⭕️ ونگوک در سراسر زندگی اش حتی یک تابلو هم نفروخت اما امروز آثارش میلیون ها دلار ارزش دارد...
⭕️ گابریل گارسیا مارکز برای نوشتن رمان صد سال تنهایی سه سال در را بر روی خودش بست،
در این سه سال همسرش برای آنکه از گرسنگی نمیرند حتی پلوپز خانه را هم فروخت اما در نهایت اثری بی مانند خلق شد و برای نویسنده اش جایزه ی نوبل ادبیات را به ارمغان آورد...
⭕️ این آدمها هیچ نبوغ خاصی نداشته اند، نبوغ آنها در شناخت خود و فریاد کردن خویشتن خویش بوده است...
نبوغ آنها در دنبال کردن راه منحصر به فرد خودشان بوده است.
نبوغ آنها در تواناییشان در جور دیگری فکر کردن و نپذیرفتن " قوانین بعنوان یک اصل غیر قابل تغییر" بوده است...
و نبوغ آنها در شهامت رو برو شدن با مشکلات بود...
🔴 آلبرت انیشتین از دانشگاه اخراج شد ولی فیزیک را با فرضیه هایش دگرگون کرد...
⭕️ ونگوک در سراسر زندگی اش حتی یک تابلو هم نفروخت اما امروز آثارش میلیون ها دلار ارزش دارد...
⭕️ گابریل گارسیا مارکز برای نوشتن رمان صد سال تنهایی سه سال در را بر روی خودش بست،
در این سه سال همسرش برای آنکه از گرسنگی نمیرند حتی پلوپز خانه را هم فروخت اما در نهایت اثری بی مانند خلق شد و برای نویسنده اش جایزه ی نوبل ادبیات را به ارمغان آورد...
⭕️ این آدمها هیچ نبوغ خاصی نداشته اند، نبوغ آنها در شناخت خود و فریاد کردن خویشتن خویش بوده است...
نبوغ آنها در دنبال کردن راه منحصر به فرد خودشان بوده است.
نبوغ آنها در تواناییشان در جور دیگری فکر کردن و نپذیرفتن " قوانین بعنوان یک اصل غیر قابل تغییر" بوده است...
و نبوغ آنها در شهامت رو برو شدن با مشکلات بود...
✳️پنج سبک مدیریتی ضد توسعه در ایران
در حال حاضر بیش از 440 هزار نفر به عنوان مدیر در دستگاههای اجرایی کشور اشتغال به کار دارند. این در حالی است که تعداد کارمندان کشور ژاپن با جمعیت 127 میلیونی جمعاً 300 هزار نفر است و ما در ایران با 75 میلیون جمعیت 1.5 برابر کل کارمندان ژاپن، فقط مدیر داریم! بنا به اعلام رسمی در حال حاضر بیش از 440 هزار نفر به عنوان مدیر در دستگاههای اجرایی کشور اشتغال به کار دارند. این در حالی است که تعداد کارمندان کشور ژاپن با جمعیت 127 میلیونی جمعاً 300 هزار نفر است و ما در ایران با 75 میلیون جمعیت 1.5 برابر کلکارمندان ژاپن، فقط مدیر داریم!
طبق آخرین آمارها، در حال حاضر در کشور حدود 3600 سازمان و دستگاه اجرایی، نزدیک به 4 میلیون کارمند حقوق بگیر و 4.5 میلیون نفر بازنشسته مستمری بگیر داریم.
مدیران و شیوه های مدیریتی که وجودشان در مسند امور مساوی است با عقب ماندگی، هدررفت منابع و تأخیر در روند توسعه کشور:
۱- مدیران معامله گر و بی هویت
مدیرانی هستند که از سبک پوشش تا طرز سخن گفتن خود را با گفتمان دولت ها تنظیم می کنند و دوری و نزدیکی به گروه ها و افراد ذی نفوذ سیاسی را با شامه قوی خود می سنجند که چه زمانی راهنمای چپ و چه زمانی راهنمای راست را بفشارند.
این تیپ مدیران از همه بیشتر تحول کشور را قفل می کنند. اخلاق، جوانمردی و پایبندی به قیود انسانی هرگز در قاموس این مدیران جایگاهی ندارد. این ها را باید دلالان سیاسی و اقتصادی نامید. برای ایشان هرگز مهم نیست چه کسی در رأس کار باشد. مهم تارهای در هم تنیده ای هست که روی آن می غلطند و از منابع و مزایای دولتی و بیت المال ارتزاق می کنند. وقتی پای اصلاح طلبی در میان باشد، ژست اصلاح طلبی می گیرند و وقتی اصولگرایی روی بورس باشد، گوی سبقت را از اصولگرایان می ربایند.
پیش چشم این جماعت معامله گر، دغدغه های اخلاقی، ملی و میهنی، پیشرفت کشور، جوانمردی و وطن پرستی خندهدار ترین واژگان است. تنها دو چیز در نظر این مدیران مقدس است: ما باشیم و منافع ما برقرار باشد!
۲- مدیران پاره وقت و از راه دور
این دسته از مدیران اگر چه به اسم مدیر تام و تمام یک سازمان یا اداره هستند اما واقعیت چیز دیگری است. دو روز تدریس در دانشگاه، یک روز مشاور یک شرکت، دو روز سفر کاری! اینان سازمان خود را از راه دور اداره می کنند. این مدیران سعی می کنند سازمان را با ساعات حضور خود تنظیم کنند. گاهی از خود می پرسم در حکم کارگزینی این مدیران مگر فوق العاده مدیریت و سایر مزایا بابت «یک ماه کار تمام وقت» پرداخت نمی شود پس چگونه می پذیرند که نیمی از هفته را در محل خدمت نباشند و از این مزایا برخودار شوند؟
۳- مدیران قبیله ای و عشیره ای
این بلیه همیشگی سازمان های دولتی و اجرایی در کشور ماست. مدیری فقط همشهری های خود را به کار می گمارد و امور عشیره خود را رتق و فتق می کند. این دسته مدیران هیچ گونه درکی از نگاه ملی به مسائل ندارند. ایران و آینده کشور را در روستا و زادگاه خود می بینند. وقتی با یک ارباب رجوع یا کارمند سازمان خود مواجه می شوند که در زمره همشهریانش نیست، گویی با یک غیر ایرانی و بیگانه طرف هستند. ماحصل فامیل گرایی چیزی جز تضییع حقوق مردم و جلوگیری از شایسته سالاری نیست.
۴- مدیران آکادمیک و غیر اجرایی
این قبیل مدیران از مدیریت فقط دانش آن را به ارث برده اند. مدیران دانشگاهی اما کم توان و غیر اجرایی! به همه چیز از منظر مسأله و موضوع پژوهشی نگاه می کنند. سازمان را با کلاس درس اشتباه گرفته اند.
نمی دانند که منابع، زمان و انرژی در حدی نیست که به پای افکار و آرمان های انتزاعی آنها تلف شود. این مدیران نمی دانند در کنار ارزشمندی نگاه پژوهشی به مسایل، سرعت عمل هم مهم است. این مدیران به اسم کار علمی، خواسته یا ناخواسته فرصت های طلایی توسعه را می سوزانند.
۵- مدیران ترسو و مطیع
مدیرانی که می بینند و میدانند نتیجه تصمیم مقام مافوق آن ها چقدر زیان بار است اما به دلیل شخصیت ضعیف و منفعل خود هرگز لب به نقد و نظر نمی گشایند.
در حال حاضر بیش از 440 هزار نفر به عنوان مدیر در دستگاههای اجرایی کشور اشتغال به کار دارند. این در حالی است که تعداد کارمندان کشور ژاپن با جمعیت 127 میلیونی جمعاً 300 هزار نفر است و ما در ایران با 75 میلیون جمعیت 1.5 برابر کل کارمندان ژاپن، فقط مدیر داریم! بنا به اعلام رسمی در حال حاضر بیش از 440 هزار نفر به عنوان مدیر در دستگاههای اجرایی کشور اشتغال به کار دارند. این در حالی است که تعداد کارمندان کشور ژاپن با جمعیت 127 میلیونی جمعاً 300 هزار نفر است و ما در ایران با 75 میلیون جمعیت 1.5 برابر کلکارمندان ژاپن، فقط مدیر داریم!
طبق آخرین آمارها، در حال حاضر در کشور حدود 3600 سازمان و دستگاه اجرایی، نزدیک به 4 میلیون کارمند حقوق بگیر و 4.5 میلیون نفر بازنشسته مستمری بگیر داریم.
مدیران و شیوه های مدیریتی که وجودشان در مسند امور مساوی است با عقب ماندگی، هدررفت منابع و تأخیر در روند توسعه کشور:
۱- مدیران معامله گر و بی هویت
مدیرانی هستند که از سبک پوشش تا طرز سخن گفتن خود را با گفتمان دولت ها تنظیم می کنند و دوری و نزدیکی به گروه ها و افراد ذی نفوذ سیاسی را با شامه قوی خود می سنجند که چه زمانی راهنمای چپ و چه زمانی راهنمای راست را بفشارند.
این تیپ مدیران از همه بیشتر تحول کشور را قفل می کنند. اخلاق، جوانمردی و پایبندی به قیود انسانی هرگز در قاموس این مدیران جایگاهی ندارد. این ها را باید دلالان سیاسی و اقتصادی نامید. برای ایشان هرگز مهم نیست چه کسی در رأس کار باشد. مهم تارهای در هم تنیده ای هست که روی آن می غلطند و از منابع و مزایای دولتی و بیت المال ارتزاق می کنند. وقتی پای اصلاح طلبی در میان باشد، ژست اصلاح طلبی می گیرند و وقتی اصولگرایی روی بورس باشد، گوی سبقت را از اصولگرایان می ربایند.
پیش چشم این جماعت معامله گر، دغدغه های اخلاقی، ملی و میهنی، پیشرفت کشور، جوانمردی و وطن پرستی خندهدار ترین واژگان است. تنها دو چیز در نظر این مدیران مقدس است: ما باشیم و منافع ما برقرار باشد!
۲- مدیران پاره وقت و از راه دور
این دسته از مدیران اگر چه به اسم مدیر تام و تمام یک سازمان یا اداره هستند اما واقعیت چیز دیگری است. دو روز تدریس در دانشگاه، یک روز مشاور یک شرکت، دو روز سفر کاری! اینان سازمان خود را از راه دور اداره می کنند. این مدیران سعی می کنند سازمان را با ساعات حضور خود تنظیم کنند. گاهی از خود می پرسم در حکم کارگزینی این مدیران مگر فوق العاده مدیریت و سایر مزایا بابت «یک ماه کار تمام وقت» پرداخت نمی شود پس چگونه می پذیرند که نیمی از هفته را در محل خدمت نباشند و از این مزایا برخودار شوند؟
۳- مدیران قبیله ای و عشیره ای
این بلیه همیشگی سازمان های دولتی و اجرایی در کشور ماست. مدیری فقط همشهری های خود را به کار می گمارد و امور عشیره خود را رتق و فتق می کند. این دسته مدیران هیچ گونه درکی از نگاه ملی به مسائل ندارند. ایران و آینده کشور را در روستا و زادگاه خود می بینند. وقتی با یک ارباب رجوع یا کارمند سازمان خود مواجه می شوند که در زمره همشهریانش نیست، گویی با یک غیر ایرانی و بیگانه طرف هستند. ماحصل فامیل گرایی چیزی جز تضییع حقوق مردم و جلوگیری از شایسته سالاری نیست.
۴- مدیران آکادمیک و غیر اجرایی
این قبیل مدیران از مدیریت فقط دانش آن را به ارث برده اند. مدیران دانشگاهی اما کم توان و غیر اجرایی! به همه چیز از منظر مسأله و موضوع پژوهشی نگاه می کنند. سازمان را با کلاس درس اشتباه گرفته اند.
نمی دانند که منابع، زمان و انرژی در حدی نیست که به پای افکار و آرمان های انتزاعی آنها تلف شود. این مدیران نمی دانند در کنار ارزشمندی نگاه پژوهشی به مسایل، سرعت عمل هم مهم است. این مدیران به اسم کار علمی، خواسته یا ناخواسته فرصت های طلایی توسعه را می سوزانند.
۵- مدیران ترسو و مطیع
مدیرانی که می بینند و میدانند نتیجه تصمیم مقام مافوق آن ها چقدر زیان بار است اما به دلیل شخصیت ضعیف و منفعل خود هرگز لب به نقد و نظر نمی گشایند.