✳️ده نکته برای طراحی برنامههای پاداش
به منظور طراحی و اجرای اثربخش و کارآمد برنامه پاداش جامع (Total rewards)، به نحوی که منجر به حداکثر شدن عملکرد کارکنان و تامین نیازهای آنها شود، لازم است به ده نکته اساسی اهتمام و توجه کافی شود.
1) بین رفتار و عملکرد کارکنان و اهداف شرکت هماهنگی و همسویی برقرار کنید.
2) به نیازها و خواسته های کارکنان توجه کنید. هنگامی برنامه پاداش جامع به هدف خود نائل می شود که عناصر این برنامه برای کارکنان معنادار و ارزشمند باشد و بر مشارکت آنها در سازمان تاثیر بگذارد.
3) هزینه ها و ریسک های احتمالی که در طراحی و اجرای برنامه های پاداش ممکن است به وجود آید را اندازه گیری و مدیریت کنید. باید میان هزینه ها و اثربخشی برنامه ها، تعادل وجود داشته باشد.
4) سیستم های مدیریت عملکرد باید پیوسته بهبود یابند. این کار به این دلیل است که باید بین عملکرد کارکنان و پاداشی که به آنها تعلق می گیرد رابطه برقرار شود.
5) باید به شکل آشکار بین عملکردهای عالی و عملکردهای ضعیف تمایز ایجاد شود. بدین منظور، باید کارکنان با عملکرد عالی شناسایی شوند و نسبت به دیگران پاداش بیشتری را در اشکال مختلف پولی و غیرپولی و فرصت های پیشرفت و توسعه، دریافت کنند.
6) از برنامه های پرداخت مبتنی بر مشوق (Incentive-based pay)، استفاده بیشتری کنید. یکی از روش هایی که میتوان به کمک آنها به کارکنان با عملکرد عالی پاداش داد و آنها را در بهبود عملکرد و دستیابی به موفقیت های بیشتر برانگیخت، پرداخت های مبتنی بر مشوق است.
7) از برنامههای مرتبط با سهام و سبد سرمایه گذاری در طراحی نظام پاداش استفاده کنید. به عبارت دیگر، کارکنان را در سهام و سودآوری شرکت مشارکت دهید.
8) به منظور تفهیم برنامه پاداش جامع به کارکنان، به آنها آموزش دهید و با آنها ارتباط برقرار کنید. کارکنان تنها در این صورت است که از این برنامه ها پشتیبانی خواهند کرد. در صورتی که این ارتباطات ضعیف باشد، ممکن است کارکنان به جای توجه به دیگر برنامه های پاداش، به افزایش اندک سالانه در حقوق خود راضی شوند و به همین نسبت انگیزه آنها در ارتقا و بهبود عملکردشان نیز کاهش یابد.
9) از برنامه های مشوق بلندمدت استفاده کنید. از جمله این برنامه ها، مشارکت دادن کارکنان در سهام شرکت، تسهیم عایدی و تسهیم سود در میان کارکنان و مدیران است.
10) مدیریت پاداش را در هماهنگی و انسجام کامل با دیگر وظایف مدیریت، مانند مدیریت مالی، به کار ببرید. بسیاری از شرکتها به این امر اهتمام لازم ندارند.
به منظور طراحی و اجرای اثربخش و کارآمد برنامه پاداش جامع (Total rewards)، به نحوی که منجر به حداکثر شدن عملکرد کارکنان و تامین نیازهای آنها شود، لازم است به ده نکته اساسی اهتمام و توجه کافی شود.
1) بین رفتار و عملکرد کارکنان و اهداف شرکت هماهنگی و همسویی برقرار کنید.
2) به نیازها و خواسته های کارکنان توجه کنید. هنگامی برنامه پاداش جامع به هدف خود نائل می شود که عناصر این برنامه برای کارکنان معنادار و ارزشمند باشد و بر مشارکت آنها در سازمان تاثیر بگذارد.
3) هزینه ها و ریسک های احتمالی که در طراحی و اجرای برنامه های پاداش ممکن است به وجود آید را اندازه گیری و مدیریت کنید. باید میان هزینه ها و اثربخشی برنامه ها، تعادل وجود داشته باشد.
4) سیستم های مدیریت عملکرد باید پیوسته بهبود یابند. این کار به این دلیل است که باید بین عملکرد کارکنان و پاداشی که به آنها تعلق می گیرد رابطه برقرار شود.
5) باید به شکل آشکار بین عملکردهای عالی و عملکردهای ضعیف تمایز ایجاد شود. بدین منظور، باید کارکنان با عملکرد عالی شناسایی شوند و نسبت به دیگران پاداش بیشتری را در اشکال مختلف پولی و غیرپولی و فرصت های پیشرفت و توسعه، دریافت کنند.
6) از برنامه های پرداخت مبتنی بر مشوق (Incentive-based pay)، استفاده بیشتری کنید. یکی از روش هایی که میتوان به کمک آنها به کارکنان با عملکرد عالی پاداش داد و آنها را در بهبود عملکرد و دستیابی به موفقیت های بیشتر برانگیخت، پرداخت های مبتنی بر مشوق است.
7) از برنامههای مرتبط با سهام و سبد سرمایه گذاری در طراحی نظام پاداش استفاده کنید. به عبارت دیگر، کارکنان را در سهام و سودآوری شرکت مشارکت دهید.
8) به منظور تفهیم برنامه پاداش جامع به کارکنان، به آنها آموزش دهید و با آنها ارتباط برقرار کنید. کارکنان تنها در این صورت است که از این برنامه ها پشتیبانی خواهند کرد. در صورتی که این ارتباطات ضعیف باشد، ممکن است کارکنان به جای توجه به دیگر برنامه های پاداش، به افزایش اندک سالانه در حقوق خود راضی شوند و به همین نسبت انگیزه آنها در ارتقا و بهبود عملکردشان نیز کاهش یابد.
9) از برنامه های مشوق بلندمدت استفاده کنید. از جمله این برنامه ها، مشارکت دادن کارکنان در سهام شرکت، تسهیم عایدی و تسهیم سود در میان کارکنان و مدیران است.
10) مدیریت پاداش را در هماهنگی و انسجام کامل با دیگر وظایف مدیریت، مانند مدیریت مالی، به کار ببرید. بسیاری از شرکتها به این امر اهتمام لازم ندارند.
نمونه تجربی ایرانی
طی تحقیقی که چند سال پیش توسط اساتید منابع انسانی در ایران انجام شد، مهمترین تغییرات کارکنان امروزی نسبت به کارکنان 10 سال پیش بررسی شد و اینکه کارکنان امروزی در زمینه روحیات، انتظارات و عملکرد چه تفاوت بزرگی با کارکنان گذشته دارند. نتایج بسیار جالب توجه بود:
کارکنان امروزی انتظارات و توقعات بیشتری دارند. ترقیخواه و افزونطلبند. حرمت و احترام بیشتری میخواهند. عجول و تیزبینترند. باهوشتر و باسوادتر شدهاند. پایبندی سازمانی کمتری هم دارند. سازمان را محلی برای امرارمعاش میدانند. خود را مدیون سازمان نمیدانند. دوست دارند مشارکت کنند. طالب حضور در صحنه هستند. میخواهند یاد بگیرند. بیانضباطتر شدهاند. برخوردهای خشک را نمیپذیرند. ابهام را نمیپذیرند. انتظار رشد شغلی دارند. بیش از قدیمیها پرسش میکنند. دوست ندارند بگوییم چرا انجام بده و چگونه انجام بده و تعداد دیگری از پاسخها که با همین تعابیر بود. سپس از مدیران پرسیده شد، حال که معتقدید کارکنان نسبت به گذشته تغییر یافتهاند، مدیران چگونه باید رفتار خود را تغییر دهند تا بتوانند بهرهوری منابع انسانی را افزایش دهند. پاسخ مدیران به این پرسش نیز بسیار نقاط مهم و کلیدی داشت:
1- باید به کارکنان امروزی تفویض اختیار بیشتری کرد.
2- تبدیل مدیریت آمرانه به مدیریت مشارکتی و ایجاد سبک رهبری سازمان مناسب.
3- فرصت بیشتری برای نوآوری کارکنان بهوجود آورد.
4- به ایده آنان احترام گذاشت و استفاده از خرد جمعی اولویت سازمان باشد.
5- باید اهمیت بیشتری به شخصیت و نیازهای روحی کارکنان داد.
6- فرصت رشد برای کارکنان را باید پدید آورد.
طی تحقیقی که چند سال پیش توسط اساتید منابع انسانی در ایران انجام شد، مهمترین تغییرات کارکنان امروزی نسبت به کارکنان 10 سال پیش بررسی شد و اینکه کارکنان امروزی در زمینه روحیات، انتظارات و عملکرد چه تفاوت بزرگی با کارکنان گذشته دارند. نتایج بسیار جالب توجه بود:
کارکنان امروزی انتظارات و توقعات بیشتری دارند. ترقیخواه و افزونطلبند. حرمت و احترام بیشتری میخواهند. عجول و تیزبینترند. باهوشتر و باسوادتر شدهاند. پایبندی سازمانی کمتری هم دارند. سازمان را محلی برای امرارمعاش میدانند. خود را مدیون سازمان نمیدانند. دوست دارند مشارکت کنند. طالب حضور در صحنه هستند. میخواهند یاد بگیرند. بیانضباطتر شدهاند. برخوردهای خشک را نمیپذیرند. ابهام را نمیپذیرند. انتظار رشد شغلی دارند. بیش از قدیمیها پرسش میکنند. دوست ندارند بگوییم چرا انجام بده و چگونه انجام بده و تعداد دیگری از پاسخها که با همین تعابیر بود. سپس از مدیران پرسیده شد، حال که معتقدید کارکنان نسبت به گذشته تغییر یافتهاند، مدیران چگونه باید رفتار خود را تغییر دهند تا بتوانند بهرهوری منابع انسانی را افزایش دهند. پاسخ مدیران به این پرسش نیز بسیار نقاط مهم و کلیدی داشت:
1- باید به کارکنان امروزی تفویض اختیار بیشتری کرد.
2- تبدیل مدیریت آمرانه به مدیریت مشارکتی و ایجاد سبک رهبری سازمان مناسب.
3- فرصت بیشتری برای نوآوری کارکنان بهوجود آورد.
4- به ایده آنان احترام گذاشت و استفاده از خرد جمعی اولویت سازمان باشد.
5- باید اهمیت بیشتری به شخصیت و نیازهای روحی کارکنان داد.
6- فرصت رشد برای کارکنان را باید پدید آورد.
✳️کلمه میتواند ؛
تو را مشتاق کند مثل: "دوستت دارم"
تو را ویران کند مثل: "از تو بیزارم"
تو را تلخ کند مثل: "خسته ام"
تو را سبز کند مثل: "خوشحالم"
تو را زیبا کند مثل: "سپاسگزارم"
تو را سست کند مثل: "نمیتوانم"
تو را پیش ببرد مثل: "ایمان دارم"
تو را خاموش کند مثل: "شانس ندارم"
کلمه میتواند تو را آغاز کند مثل:
از همین لحظه شروع می کنم ،
از همین نقطه تغییر میکنم ،
از همین دم یک طرح نو می زنم ،
می توانم ، می خواهم ، می شود
تو را مشتاق کند مثل: "دوستت دارم"
تو را ویران کند مثل: "از تو بیزارم"
تو را تلخ کند مثل: "خسته ام"
تو را سبز کند مثل: "خوشحالم"
تو را زیبا کند مثل: "سپاسگزارم"
تو را سست کند مثل: "نمیتوانم"
تو را پیش ببرد مثل: "ایمان دارم"
تو را خاموش کند مثل: "شانس ندارم"
کلمه میتواند تو را آغاز کند مثل:
از همین لحظه شروع می کنم ،
از همین نقطه تغییر میکنم ،
از همین دم یک طرح نو می زنم ،
می توانم ، می خواهم ، می شود
✳️رابطه بین استراتژی، وسوسه و هوس های سازمانی
یکی از اندیشمندان مدیریت می گوید شرکتی که استراتژی ندارد تمایل به آزمودن هر پیشنهادی دارد. و این یعنی آغاز پراکندگی منابع، سر درگمی کارکنان، گیج شدن مدیران.
اما برعکس، سازمانی که استراتژی دارد، می تواند در برابر پیشنهادهای وسوسه انگیز ایستادگی کند.
تفاوت این دو سازمان در چیست؟ اولی (سازمان هوس باز سر به هوا) به راحتی بله می گوید و دومی (سازمان با انضباط استراتژیک) به راحتی «نه» می گوید.
در زندگی شخصی نیز اوضاع چنین است. شخصی که استراتژی ندارد هر چیزی را می آزماید و هر چیزی را مزمزه می کند و ناتمام باقی می گذارد. بر هیچ چیزی تمرکز نمی کند. از این شاخ به آن شاخ می پرد. همیشه در حال کار کردن و زحمت کشیدن است اما به جایی نمی رسد.
🔑 سوال: ممکن این سوال پیش بیاید که بنابراین سازمان هایی که دارای استراتژی هستند بسیار منضبط عمل می کنند و ممکن است دچار تصلب شوند و درجه نوآوری و ریسک پذیری آنان کاهش پیدا کند؟!
جواب منفی است. سازمان ها/اشخاص دارای استراتژی خلاق، نوآور، آزمایشگر، تجربه ورز هستند اما در چارچوب استراتژی. به شرکت های بزرگ جهان نگاه کنید مانند آمازون و یا وال مارت. هم استراتژی مشخصی دارند و هم اینکه تجربه ورز هستند. اما به پیشنهادهایی بله می گویند که در راستای استراتژی آنان باشد.
موفقیت حاصل تمرکز بر یک نقطه درست است و استراتژی آن نقطه درست را به شما می دهد و انضباط به شما کمک می کند که متمرکز بمانید.
💡سخن آخر: نقطه تمرکز خود را انتخاب کنید، منضبط بمانید و از پیشنهادهایی که مرتبط است با نقطه تمرکز خود با آغوش باز استقبال کنید و قدرتمندانه وسوسه هوس بازانه پیشنهادهای پراکنده را کنار بگذارید.
یکی از اندیشمندان مدیریت می گوید شرکتی که استراتژی ندارد تمایل به آزمودن هر پیشنهادی دارد. و این یعنی آغاز پراکندگی منابع، سر درگمی کارکنان، گیج شدن مدیران.
اما برعکس، سازمانی که استراتژی دارد، می تواند در برابر پیشنهادهای وسوسه انگیز ایستادگی کند.
تفاوت این دو سازمان در چیست؟ اولی (سازمان هوس باز سر به هوا) به راحتی بله می گوید و دومی (سازمان با انضباط استراتژیک) به راحتی «نه» می گوید.
در زندگی شخصی نیز اوضاع چنین است. شخصی که استراتژی ندارد هر چیزی را می آزماید و هر چیزی را مزمزه می کند و ناتمام باقی می گذارد. بر هیچ چیزی تمرکز نمی کند. از این شاخ به آن شاخ می پرد. همیشه در حال کار کردن و زحمت کشیدن است اما به جایی نمی رسد.
🔑 سوال: ممکن این سوال پیش بیاید که بنابراین سازمان هایی که دارای استراتژی هستند بسیار منضبط عمل می کنند و ممکن است دچار تصلب شوند و درجه نوآوری و ریسک پذیری آنان کاهش پیدا کند؟!
جواب منفی است. سازمان ها/اشخاص دارای استراتژی خلاق، نوآور، آزمایشگر، تجربه ورز هستند اما در چارچوب استراتژی. به شرکت های بزرگ جهان نگاه کنید مانند آمازون و یا وال مارت. هم استراتژی مشخصی دارند و هم اینکه تجربه ورز هستند. اما به پیشنهادهایی بله می گویند که در راستای استراتژی آنان باشد.
موفقیت حاصل تمرکز بر یک نقطه درست است و استراتژی آن نقطه درست را به شما می دهد و انضباط به شما کمک می کند که متمرکز بمانید.
💡سخن آخر: نقطه تمرکز خود را انتخاب کنید، منضبط بمانید و از پیشنهادهایی که مرتبط است با نقطه تمرکز خود با آغوش باز استقبال کنید و قدرتمندانه وسوسه هوس بازانه پیشنهادهای پراکنده را کنار بگذارید.
✳️ خودت رو به همه ثابت کن...😳
📌هیچ میدانی همین تویی که کلی هدف توی سرت پشت هم قطار کردی شایسته رسیدن به همه این ها هستی؟؟؟؟
جایگاه تعالی در دنیا حق توست و هیچ کس نمیتواند آن را از تو بگیرد و بیاید جای تو بشیند...
هیچ میدانی اهداف و آرزوهای مقدس و قشنگ توست که رسالتت را در دنیا رقم میزند...
پس منتظر چی نشستی شروع کن به همه ثابت کن که جایگاهتو با شایستگی تمام بدست میاوری...
به تمام آن هایی که بهت میگویند نمیشه و نمیتوانی...
اره به خودشون...
تو با باور توانایی های خودت به همه آن ها نشان بده که لایق تک آرزوها و اهدافت هستی...
الان وقتشه که روی دنیا و روی همه آن افراد رو کم کنی...
خودتو بهشون نشون بده...
بله راهش همین..
خود خودت رو ثابت کن....
📌هیچ میدانی همین تویی که کلی هدف توی سرت پشت هم قطار کردی شایسته رسیدن به همه این ها هستی؟؟؟؟
جایگاه تعالی در دنیا حق توست و هیچ کس نمیتواند آن را از تو بگیرد و بیاید جای تو بشیند...
هیچ میدانی اهداف و آرزوهای مقدس و قشنگ توست که رسالتت را در دنیا رقم میزند...
پس منتظر چی نشستی شروع کن به همه ثابت کن که جایگاهتو با شایستگی تمام بدست میاوری...
به تمام آن هایی که بهت میگویند نمیشه و نمیتوانی...
اره به خودشون...
تو با باور توانایی های خودت به همه آن ها نشان بده که لایق تک آرزوها و اهدافت هستی...
الان وقتشه که روی دنیا و روی همه آن افراد رو کم کنی...
خودتو بهشون نشون بده...
بله راهش همین..
خود خودت رو ثابت کن....
امام على (ع) :
قلب ها دریچه نفوذند
و آنکه صادقانه نفوذ کند
پایدارترین مهمان است
**نفودیکی ازمهم ترین مهارت های رهبری سازمانی است**
قلب ها دریچه نفوذند
و آنکه صادقانه نفوذ کند
پایدارترین مهمان است
**نفودیکی ازمهم ترین مهارت های رهبری سازمانی است**
نتایج یک نظرسنجی در بارۀ خلقیات اجتماعی ایرانیان :
۱- بالاترین جوابی که در بحث انگیز بودن خلقیات ایرانی داده بودند، «ضعف فرهنگ کار جمعی و فعالیت مشترک گروهی» بود.
۲- «انتقاد پذیری» را بحثانگیز دیدند. این که ایرانیان از انتقاد آزرده و ناراحت میشوند و وقتی کسی از آن ها انتقاد کند، به دل میگیرند.
۳- رودربایستی زیاد، تعریف و تمجید در حضور یکدیگر و قضاوتهای منفی در غیاب یکدیگر اشاره کردند. گفتند، تعارف ایرانیان در حد واقعیت و رفتارشان نیست.
۴- ایرانیان معمولا ً پنهانکاری میکنند و غالباً شفاف نیستند.
۵- ایرانیها خودمدارند؛ بیشتر خواستههای خود را مبنا قرار میدهند. بیش از این که به خواستههای جمعی و گروه و منافع عمومی فکر کنند، میخواهند خود را نجات دهند.
۶- احساسات در ایرانیان بیشتر بر خردورزی چیره میشود.
۷- «دروغ» بین ایرانیان رواج دارد.
۸- ایرانیها به سختی میتوانند گفتوگو و توافق پایداری انجام دهند.
این هشت مؤلفه بالاترین فراوانی را در پاسخهای پاسخگویان داشت.
منبع : کتاب ما ایرانیان، صفحۀ ۲۰، نشر نی
۱- بالاترین جوابی که در بحث انگیز بودن خلقیات ایرانی داده بودند، «ضعف فرهنگ کار جمعی و فعالیت مشترک گروهی» بود.
۲- «انتقاد پذیری» را بحثانگیز دیدند. این که ایرانیان از انتقاد آزرده و ناراحت میشوند و وقتی کسی از آن ها انتقاد کند، به دل میگیرند.
۳- رودربایستی زیاد، تعریف و تمجید در حضور یکدیگر و قضاوتهای منفی در غیاب یکدیگر اشاره کردند. گفتند، تعارف ایرانیان در حد واقعیت و رفتارشان نیست.
۴- ایرانیان معمولا ً پنهانکاری میکنند و غالباً شفاف نیستند.
۵- ایرانیها خودمدارند؛ بیشتر خواستههای خود را مبنا قرار میدهند. بیش از این که به خواستههای جمعی و گروه و منافع عمومی فکر کنند، میخواهند خود را نجات دهند.
۶- احساسات در ایرانیان بیشتر بر خردورزی چیره میشود.
۷- «دروغ» بین ایرانیان رواج دارد.
۸- ایرانیها به سختی میتوانند گفتوگو و توافق پایداری انجام دهند.
این هشت مؤلفه بالاترین فراوانی را در پاسخهای پاسخگویان داشت.
منبع : کتاب ما ایرانیان، صفحۀ ۲۰، نشر نی
✳️ مدیر نباش، رهبر باش!
مدیریت و رهبری دو مقوله ی متفاوت هستند. هرچند خیلی از ما این دو را مترادف با یکدیگر در نظر می گیریم اما کسانی که تجربه ی کاری بالایی دارند و در طول سال های فعالیتشان مدیران زیادی داشته اند، بخوبی می دانند که یک مدیر متوسط با یک رهبر بزرگ از زمین تا آسمان تفاوت دارد. جان مکس ول جمله ی زیبایی درباره ی رهبری دارد. او می گوید: «رهبران بزرگ می شوند نه به خاطر قدرتشان بلکه به خاطر توانایی شان در قدرتمند کردن دیگران.»
📝در اینجا به چهار تفاوت میان رهبران بزرگ و مدیران متوسط اشاره کرده ام:
1. مدیران کنترل می کنند، رهبران، خلق می کنند
زمانی که یک مدیر به موقعیت و توانایی های خود اطمینان و اعتقاد ندارد، می خواهد که همواره روی فعالیت های کارمندانش کنترل داشته باشد. چنین مدیرانی می خواهند مانند عروسک گردانی که نخهای عروسک خیمه شب بازی را در دست دارد، نخهای فعالیتهای روزانه ی کارمندانشان را کنترل کنند. آنها برای اینکه به کارمندانشان ثابت کنند که قدرتمند هستند مدام برایشان ایمیل ارسال می کنند و درباره ی ریزترین مسائل سؤال می پرسند تا مطمئن شوند همه ی کارمندان می دانند که مدیرشان از آنها برتر است.
اما رهبران واقعی سعی می کنند با مشاوره دادن به اعضای تیمشان و تقویت نقاط قوت و برطرف کردن نقاط ضعف آنها، افرادی قدرتمند پرورش دهند. زمانی که وظایف کارمندان در پروژه ای مشخص می شود، رهبر تیم به خلاقیت، توانایی و وقت شناسی آنها اعتماد می کند. این نوع رویکرد باعث می شود که کارمند احساس تعلق و مسئولیت پذیری بیشتری داشته باشد و برای موفقیت پروژه بیشتر تلاش کند.
2. رهبران در تشویق کردن کارمندانشان دقیق و نکته بین هستند
برخی از مدیران تصور می کنند که تشویق هایشان باعث دلگرمی کارمندان می شود ولی در واقعیت اوضاع شکل دیگری دارد. مدیران بسیاری هستند که برای تشویق کارمندانشان از عباراتی مانند "آفرین دختر خوبم" یا "احسنت پسر گلم" استفاده می کنند و گمان می کنند این عبارت حس صمیمیت و دوستی آنها را به فرد منتقل می کنند درحالی که این تشویق کاملاً مبهم است و مثل این است که فرد با یک بچه ی 5ساله طرف است.
در مقابل، رهبران بزرگ از روش EIC برای تشویق کارمندانشان استفاده می کنند. این روش از سه عبارت Example (مثال)، Impact (تأثیر) و Continue (استمرار) تشکیل شده است. برای مثال کارمندی که ارائه ی بسیار خوبی داشته است اینگونه توسط مدیرش تشویق می شود: «رضا، ارائه ی فوق العاده ای بود. تو خیلی خوب به تکنیکهای مهم ارتباطی در بازاریابی اشاره کردی و مثالهایی که آوردی تأثیر بسیار خوبی روی شنوندگان داشت. مایلم این ارائه را برای سایر همکارانت هم داشته باشی تا بتوانیم در آینده از این شیوه ی ارائه در سازمانمان استفاده کنیم.» این نوع تشویق یعنی اینکه مدیر با دقت به کارمندش گوش داده است و از او خواسته استعداد خود را به سایر اعضای تیم نشان دهد که این موضوع از اهمیت بسیار بالایی برای کارمند برخوردار است.
3. رهبران موفقیت ها را فقط به نام خودشان رقم نمیزنند
اگر مدیری از پستی که در آن قرار گرفته مطمئن نباشد، می خواهد نتایج حاصل از یک موفقیت فقط به حساب او نوشته شود. چنین مدیری از کارمندانش می خواهد کار را انجام دهند ولی هیچ وقت نامی از آنها نمی آورد. این نوع مدیران فکر می کنند چون آنها مسئول هستند پس باید همه ی تشویق ها و برکات حاصل از کار تیمی مال آنها باشد.
اما رهبران بزرگ آنقدر به خودشان اعتماد دارند که هر کجا که لازم ببینند از زحمات کارمندانشان قدردانی می کنند و همیشه نقش آنها را در پیشرفت تیم یادآوری می کنند. آنها با این کار فضای اعتماد را در تیم خود به وجود می آورند و کارمندانشان را برای تلاش بیشتر مشتاق تر می کنند.
4. رهبران ایده ها را تقویت می کنند
حتماً شما هم مدیرانی داشته اید که وقتی ایده های خود را با آنها مطرح کرده اید، نه تنها از آنها استقبال نکرده اند بلکه شما را به خاطر آن مورد سرزنش هم قرار داده اند. البته این بدین معنی نیست که مدیر موظف است تمام ایده های کارمندانش را اجرایی کند ولی مواقعی هم هستند که وقتی کارمند ایده اش را به سازمان دیگری می برد یا با فرد دیگری مطرح می کند، آن ایده تبدیل به یک نوآوری باارزش می شود. حقیقت این است که دلیل عدم استقبال خیلی از مدیران از ایده های کارمندانشان این است که آنها نمی توانند مانند کارمندانشان ایده های نوآورانه داشته باشند و به همین علت چون موقعیت خود را در خطر می بینند، آن ایده را سرکوب می کنند.
رهبران بزرگ به عناوین و سمت ها توجه نمی کنند زیرا هدف آنان پرورش رهبرانی برای آینده است. در نهایت به جمله ی ابتدایی از مکس ول بازمی گردیم که بزرگی رهبر به قدرتمندی اش نیست بلکه توانایی او در قدرتمند کردن دیگران او را بزرگ کرده است.
مدیریت و رهبری دو مقوله ی متفاوت هستند. هرچند خیلی از ما این دو را مترادف با یکدیگر در نظر می گیریم اما کسانی که تجربه ی کاری بالایی دارند و در طول سال های فعالیتشان مدیران زیادی داشته اند، بخوبی می دانند که یک مدیر متوسط با یک رهبر بزرگ از زمین تا آسمان تفاوت دارد. جان مکس ول جمله ی زیبایی درباره ی رهبری دارد. او می گوید: «رهبران بزرگ می شوند نه به خاطر قدرتشان بلکه به خاطر توانایی شان در قدرتمند کردن دیگران.»
📝در اینجا به چهار تفاوت میان رهبران بزرگ و مدیران متوسط اشاره کرده ام:
1. مدیران کنترل می کنند، رهبران، خلق می کنند
زمانی که یک مدیر به موقعیت و توانایی های خود اطمینان و اعتقاد ندارد، می خواهد که همواره روی فعالیت های کارمندانش کنترل داشته باشد. چنین مدیرانی می خواهند مانند عروسک گردانی که نخهای عروسک خیمه شب بازی را در دست دارد، نخهای فعالیتهای روزانه ی کارمندانشان را کنترل کنند. آنها برای اینکه به کارمندانشان ثابت کنند که قدرتمند هستند مدام برایشان ایمیل ارسال می کنند و درباره ی ریزترین مسائل سؤال می پرسند تا مطمئن شوند همه ی کارمندان می دانند که مدیرشان از آنها برتر است.
اما رهبران واقعی سعی می کنند با مشاوره دادن به اعضای تیمشان و تقویت نقاط قوت و برطرف کردن نقاط ضعف آنها، افرادی قدرتمند پرورش دهند. زمانی که وظایف کارمندان در پروژه ای مشخص می شود، رهبر تیم به خلاقیت، توانایی و وقت شناسی آنها اعتماد می کند. این نوع رویکرد باعث می شود که کارمند احساس تعلق و مسئولیت پذیری بیشتری داشته باشد و برای موفقیت پروژه بیشتر تلاش کند.
2. رهبران در تشویق کردن کارمندانشان دقیق و نکته بین هستند
برخی از مدیران تصور می کنند که تشویق هایشان باعث دلگرمی کارمندان می شود ولی در واقعیت اوضاع شکل دیگری دارد. مدیران بسیاری هستند که برای تشویق کارمندانشان از عباراتی مانند "آفرین دختر خوبم" یا "احسنت پسر گلم" استفاده می کنند و گمان می کنند این عبارت حس صمیمیت و دوستی آنها را به فرد منتقل می کنند درحالی که این تشویق کاملاً مبهم است و مثل این است که فرد با یک بچه ی 5ساله طرف است.
در مقابل، رهبران بزرگ از روش EIC برای تشویق کارمندانشان استفاده می کنند. این روش از سه عبارت Example (مثال)، Impact (تأثیر) و Continue (استمرار) تشکیل شده است. برای مثال کارمندی که ارائه ی بسیار خوبی داشته است اینگونه توسط مدیرش تشویق می شود: «رضا، ارائه ی فوق العاده ای بود. تو خیلی خوب به تکنیکهای مهم ارتباطی در بازاریابی اشاره کردی و مثالهایی که آوردی تأثیر بسیار خوبی روی شنوندگان داشت. مایلم این ارائه را برای سایر همکارانت هم داشته باشی تا بتوانیم در آینده از این شیوه ی ارائه در سازمانمان استفاده کنیم.» این نوع تشویق یعنی اینکه مدیر با دقت به کارمندش گوش داده است و از او خواسته استعداد خود را به سایر اعضای تیم نشان دهد که این موضوع از اهمیت بسیار بالایی برای کارمند برخوردار است.
3. رهبران موفقیت ها را فقط به نام خودشان رقم نمیزنند
اگر مدیری از پستی که در آن قرار گرفته مطمئن نباشد، می خواهد نتایج حاصل از یک موفقیت فقط به حساب او نوشته شود. چنین مدیری از کارمندانش می خواهد کار را انجام دهند ولی هیچ وقت نامی از آنها نمی آورد. این نوع مدیران فکر می کنند چون آنها مسئول هستند پس باید همه ی تشویق ها و برکات حاصل از کار تیمی مال آنها باشد.
اما رهبران بزرگ آنقدر به خودشان اعتماد دارند که هر کجا که لازم ببینند از زحمات کارمندانشان قدردانی می کنند و همیشه نقش آنها را در پیشرفت تیم یادآوری می کنند. آنها با این کار فضای اعتماد را در تیم خود به وجود می آورند و کارمندانشان را برای تلاش بیشتر مشتاق تر می کنند.
4. رهبران ایده ها را تقویت می کنند
حتماً شما هم مدیرانی داشته اید که وقتی ایده های خود را با آنها مطرح کرده اید، نه تنها از آنها استقبال نکرده اند بلکه شما را به خاطر آن مورد سرزنش هم قرار داده اند. البته این بدین معنی نیست که مدیر موظف است تمام ایده های کارمندانش را اجرایی کند ولی مواقعی هم هستند که وقتی کارمند ایده اش را به سازمان دیگری می برد یا با فرد دیگری مطرح می کند، آن ایده تبدیل به یک نوآوری باارزش می شود. حقیقت این است که دلیل عدم استقبال خیلی از مدیران از ایده های کارمندانشان این است که آنها نمی توانند مانند کارمندانشان ایده های نوآورانه داشته باشند و به همین علت چون موقعیت خود را در خطر می بینند، آن ایده را سرکوب می کنند.
رهبران بزرگ به عناوین و سمت ها توجه نمی کنند زیرا هدف آنان پرورش رهبرانی برای آینده است. در نهایت به جمله ی ابتدایی از مکس ول بازمی گردیم که بزرگی رهبر به قدرتمندی اش نیست بلکه توانایی او در قدرتمند کردن دیگران او را بزرگ کرده است.
✳️ رهبران فکری؛ عامل همسویی استراتژیک سازمان
یک مدیر موفق و همه جانبه نگر، باید بتواند کارکنان و سازمان خود را در جهت اهداف استراتژیک همسو نماید و با ایجاد انگیزش و اتحاد در سازمان، تیم خود را در اجرای استراتژیها و دستیابی به چشم انداز ترسیم شده هدایت کند؛ در اینصورت او تبدیل به یک «رهبر فکری» در سازمان خود شده است.
👈تفکر، بینش و تصمیم گیری صحیح و به موقع یک مدیر در رویارویی با شرایط و پیش آمدهای محیطی، می تواند از او یک رهبر فکری استراتژیست در بین کارکنان و سازمان تحت هدایتش با شخصیتی فرهمند (کاریزماتیک) بسازد.
👈پس آنچه که باعث تبدیل یک فرد به رهبری فکری می شود، بینش استراتژیک و توانایی فرد در ایجاد حس نوآوری و پدیده های جدید است.
موارد زیر از جمله مواردی است که در تبدیل شدن یک مدیر به رهبرفکری می تواند موثر باشد:
1⃣ رهبران فکری، توانایی تولید محتوا به میزان زیاد دارند؛
رهبران فکری همواره در حال مطالعه، نوشتن کتاب، مقاله و....هستند. آنها از هیچ فرصتی برای شرکت در بحث و سخنرانی صرف نظر نمی کنند و به موفقیت های قبلی خود اکتفا نمی کنند.
2⃣ رهبران فکری، برند شخصی برای خود ایجاد می کنند؛
رهبران فکری با شهامت و منحصر به فرد هستند و همواره بر اساسه عقل و احساس خود، خالق حرفهایی پیوسته و مرتبط به هم می باشند. الهام بخش و تاثیر گذار، با توانایی انتقال صحیح پیام در کلام خود می باشند.
3⃣ رهبران فکری، مشتاق به سخنرانی و سخن وری هستند؛
رهبران فکری همواره بايد تلاش کنند که شنیده شده و دیده شوند.
4⃣ رهبران فکری، تمایل به بحث و گفتگو دارند؛
همیشه نباید انتظار داشته باشيم که مورد پذیرش از طرف همه باشیم. رهبران فکری باید انتظار مخالفت و موافقت با ایده هايشان را از طرف سایر افراد داشته باشند. آنها باید بتوانند با برخورداری از بینش وسیع در تمام حوزه های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و کسب و کار، با استدلال به بحث و تبیین نظرات خود بپردازند.
5⃣ رهبران فکری باید برجسته باشند؛
در جایگاه رهبر فکری، با ارائه راهکارهای مطلوب و شیوه های جدید می توانند بعنوان فردی بالاتر از انتظار شناخته شده و نقطه مرکزی و ثقل سازمان خود و مورد اعتماد کارکنان قرار گیرند. این امر موجب ایجاد همسویی سازمان در جهت تحقق اهداف و برنامه های استراتژیک می شود.
یک مدیر موفق و همه جانبه نگر، باید بتواند کارکنان و سازمان خود را در جهت اهداف استراتژیک همسو نماید و با ایجاد انگیزش و اتحاد در سازمان، تیم خود را در اجرای استراتژیها و دستیابی به چشم انداز ترسیم شده هدایت کند؛ در اینصورت او تبدیل به یک «رهبر فکری» در سازمان خود شده است.
👈تفکر، بینش و تصمیم گیری صحیح و به موقع یک مدیر در رویارویی با شرایط و پیش آمدهای محیطی، می تواند از او یک رهبر فکری استراتژیست در بین کارکنان و سازمان تحت هدایتش با شخصیتی فرهمند (کاریزماتیک) بسازد.
👈پس آنچه که باعث تبدیل یک فرد به رهبری فکری می شود، بینش استراتژیک و توانایی فرد در ایجاد حس نوآوری و پدیده های جدید است.
موارد زیر از جمله مواردی است که در تبدیل شدن یک مدیر به رهبرفکری می تواند موثر باشد:
1⃣ رهبران فکری، توانایی تولید محتوا به میزان زیاد دارند؛
رهبران فکری همواره در حال مطالعه، نوشتن کتاب، مقاله و....هستند. آنها از هیچ فرصتی برای شرکت در بحث و سخنرانی صرف نظر نمی کنند و به موفقیت های قبلی خود اکتفا نمی کنند.
2⃣ رهبران فکری، برند شخصی برای خود ایجاد می کنند؛
رهبران فکری با شهامت و منحصر به فرد هستند و همواره بر اساسه عقل و احساس خود، خالق حرفهایی پیوسته و مرتبط به هم می باشند. الهام بخش و تاثیر گذار، با توانایی انتقال صحیح پیام در کلام خود می باشند.
3⃣ رهبران فکری، مشتاق به سخنرانی و سخن وری هستند؛
رهبران فکری همواره بايد تلاش کنند که شنیده شده و دیده شوند.
4⃣ رهبران فکری، تمایل به بحث و گفتگو دارند؛
همیشه نباید انتظار داشته باشيم که مورد پذیرش از طرف همه باشیم. رهبران فکری باید انتظار مخالفت و موافقت با ایده هايشان را از طرف سایر افراد داشته باشند. آنها باید بتوانند با برخورداری از بینش وسیع در تمام حوزه های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و کسب و کار، با استدلال به بحث و تبیین نظرات خود بپردازند.
5⃣ رهبران فکری باید برجسته باشند؛
در جایگاه رهبر فکری، با ارائه راهکارهای مطلوب و شیوه های جدید می توانند بعنوان فردی بالاتر از انتظار شناخته شده و نقطه مرکزی و ثقل سازمان خود و مورد اعتماد کارکنان قرار گیرند. این امر موجب ایجاد همسویی سازمان در جهت تحقق اهداف و برنامه های استراتژیک می شود.
✳️ چگونه به زبان مدیران برتر صحبت کنیم؟
✅به تو اعتماد دارم
ضروری است درجه بالایی از اعتماد در درون سازمان حاکم باشد تا کارکنان با ایمان و اتکا به یکدیگر، تیمی پیشرو را ایجاد و سازماندهی نمایند. در واقع، اعتماد در محیطهای کاری یکی از منابع مهم مزیت رقابتی محسوب میشود. افزون بر این، وقتی به کسی میگوییم که به او اعتماد داریم، در حقیقت باور خود را به قدرت قضاوت و تواناییها و تعهد او نشان دادهایم .
اخیراً طی پژوهشی که در ایالات متحده آمریکا انجام گرفته مشخص شده است که فقط 51 درصد از کارمندان به مدیریت ارشد سازمان اعتماد دارند و تنها 36 درصد از آنها معتقدند مدیران آنها با صداقت و راستی عمل میکنند.
✅به تو اعتماد دارم
ضروری است درجه بالایی از اعتماد در درون سازمان حاکم باشد تا کارکنان با ایمان و اتکا به یکدیگر، تیمی پیشرو را ایجاد و سازماندهی نمایند. در واقع، اعتماد در محیطهای کاری یکی از منابع مهم مزیت رقابتی محسوب میشود. افزون بر این، وقتی به کسی میگوییم که به او اعتماد داریم، در حقیقت باور خود را به قدرت قضاوت و تواناییها و تعهد او نشان دادهایم .
اخیراً طی پژوهشی که در ایالات متحده آمریکا انجام گرفته مشخص شده است که فقط 51 درصد از کارمندان به مدیریت ارشد سازمان اعتماد دارند و تنها 36 درصد از آنها معتقدند مدیران آنها با صداقت و راستی عمل میکنند.