✳️سندروم علاقه به درب های باز
مردی را می شناسم که سه کاندیدا برای ازدواج دارد و می تواند تصور کند که با هر یک از آن ها تشکیل خانواده بدهد. با این حال او جرات انتخاب ندارد. به این خاطر که انتخاب یکی به معنای کنار گذاشتن دو تای دیگر برای همیشه است!
دانشجویی بین ادامه دادن رشته کامپیوتر یا ادبیات یا جامعه شناسی مردد است او همه آن ها را دوست دارد در کلاس های همه شان شرکت می کند و وقتش را بین همه آن ها تقسیم می کند.او احساس می کند اینطوری همه گزینه ها را خواهد داشت و اینطور برایش بهتر است.
مادری فرزندش را به کلاس شنا، پیانو، ژیمناستیک، نقاشی، سفال گری و زبان می فرستند. حتی خود مادر هم می داند که امکان ندارد فرزندش در همه موفق شود اما فکر می کند شاید روزی به کارش آمد.
همه ما سعی میکنیم تا جاییکه ممکنست تمام گزینه ها را باز باقی بگذاریم. اما معمولا هیچ کدام را هم به نتیجه نمیرسانیم و مقدار زیادی زمان و انرژی هدر می دهیم. به همین خاطر است که امروزه با این همه گزینه های زیادی که داریم معمولا از قدیمی ها عقب تر هستیم.
دو رفتارشناس با اختراع یک بازی کامپیوتری که این شرایط را تقیلد می کند این رفتار غیرمنطقی را مطالعه کردند. بازی به این صورتست که در ابتدای بازی با سه درب مواجهید. که با کلیک کردن در را باز و وارد اتاقی می شوید. در اتاق می توانید با کلیک کردن داخل اتاق امتیاز بدست بیاورید یا با کلیک کردن روی درِ داخل اتاق به اتاق دیگری بروید. باید حواستان باشد که تعداد محدودی می توانید کلیک کنید(زمان و انرژی محدود در زندگی). و اگر درِ اتاقی را باز کرده باشید و به آن نروید به تدریج درش بسته می شود(از دست دادن یک گزینه به تدریج با بی توجهی). در مجموع سه اتاق بیشتر وجود ندارد و بازی طوری طراحی شده که یکی از اتاق ها به طور متوسط امتیاز بیشتری نصیب شما میکند.
بهترین استراتژی این است که پس از بررسی چند گزینه محدود، در اتاقی بمانیم و مابقی کلیک ها را مصرف کنیم که به طور متوسط بیشترین امتیاز را می دهد. اما رفتار کاربران متفاوت بود: آن ها سراسیمه تا جایی که می توانستند درهای بیشتری را باز می کردند و زمانی که دری در حال بسته شدن بودن سعی می کردند با صرف یک کلیک آن را باز نگه دارند. این رفتار حتی زمانی که جریمه باز نگه داشتن یک در بیش از یک کلیک شد، تغییری نکرد. وقتی از آن ها پرسیده شد که چرا اینکار را می کنند آن ها پاسخ می دادند:" ممکن است در آینده به دردم بخورد" در صورتی که آن ها هرگز به آن آینده نمی رسیدند و قبل از آن که بتوانند از آن اتاق آن طور که باید استفاده کنند کلیک هایشان تمام می شد. روانشناسان اما نتیجه گرفتند دلیل اصلی باز نگه داشتنِ در این است که افراد نمی خواهند سختی و دردِ بسته شدن یک در را تحمل کنند.
ما همواره میخواهیم در آنِ واحد کارهای زیادی را بکنیم، از هیچ امکانی نمی گذریم و میخواهیم همه گزینه ها را با هم داشته باشیم. این امر به سادگی می تواند موفقیت ما را نابود کند. باید یاد بگیریم درها را ببندیم حتی اگر اینکار برایمان سخت باشد.
🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
این مساله هم در زندگی شخصی مصداق دارد هم در اداره سازمان و هم در کشورداری. در هر سه زمینه می بینیم که خانواده ها، مدیران سازمان ها و مدیران ارشد کشور نشانه های این سندروم را دارند. همه می خواهند تا جای ممکن تمام گزینه ها، فعال باشد. اصولا یکی از آموزه های تفکر استراتژيک این است که باید دایره انتخاب ها را وسعت داد و باید گزینه های متعدد داشت اما این تعدد، هم مرز و محدودیت دارد. اگر تعداد گزینه ها بالا رفت، توان تحلیلی و همچنین منابع فعال نگه داشتن آن گزینه ها، پراکنده و غیرموثر می شود. خب چه باید کرد؟ خلوت کنید و تمرکز! آنگاه به 4سوال پاسخ دهید.
الف: من می توانم همزمان چند گزینه را به صورت بهینه فعال نگه دارم.
ب) گزینه های به وضوح بهینه کدامند که همان اول انتخاب کنم و گزینه های به وضوح نابهینه کدامند که همان اول حذف کنم. کارهایی که در زندگی نباید بکنی را بنویس. یک بار خوب فکر کن و تصمیمت را بگیر که سراغ چه چیزهایی، حتی اگر فرصتش بود، نروی.
ج) از بین گزینه های (درب های باز) باقی مانده چه تعداد را با چه معیارهایی باید ببندم که به میزان تعداد گزینه های مطلوب (درب های باز) برسم.
د) و از همه مهم تر الان باید روی کدام گزینه ها، «متمرکز» شوم و کدام گزینه ها را صرفا به عنوان یک کار جانبی فعال و باز نگاه دارم.
☑️⭕️به خاطر بسپاریم: بیشتر درها ارزش وارد شدن ندارند،حتی اگر بنظربرسد چرخاندن دسته در بسیار ساده است.
مردی را می شناسم که سه کاندیدا برای ازدواج دارد و می تواند تصور کند که با هر یک از آن ها تشکیل خانواده بدهد. با این حال او جرات انتخاب ندارد. به این خاطر که انتخاب یکی به معنای کنار گذاشتن دو تای دیگر برای همیشه است!
دانشجویی بین ادامه دادن رشته کامپیوتر یا ادبیات یا جامعه شناسی مردد است او همه آن ها را دوست دارد در کلاس های همه شان شرکت می کند و وقتش را بین همه آن ها تقسیم می کند.او احساس می کند اینطوری همه گزینه ها را خواهد داشت و اینطور برایش بهتر است.
مادری فرزندش را به کلاس شنا، پیانو، ژیمناستیک، نقاشی، سفال گری و زبان می فرستند. حتی خود مادر هم می داند که امکان ندارد فرزندش در همه موفق شود اما فکر می کند شاید روزی به کارش آمد.
همه ما سعی میکنیم تا جاییکه ممکنست تمام گزینه ها را باز باقی بگذاریم. اما معمولا هیچ کدام را هم به نتیجه نمیرسانیم و مقدار زیادی زمان و انرژی هدر می دهیم. به همین خاطر است که امروزه با این همه گزینه های زیادی که داریم معمولا از قدیمی ها عقب تر هستیم.
دو رفتارشناس با اختراع یک بازی کامپیوتری که این شرایط را تقیلد می کند این رفتار غیرمنطقی را مطالعه کردند. بازی به این صورتست که در ابتدای بازی با سه درب مواجهید. که با کلیک کردن در را باز و وارد اتاقی می شوید. در اتاق می توانید با کلیک کردن داخل اتاق امتیاز بدست بیاورید یا با کلیک کردن روی درِ داخل اتاق به اتاق دیگری بروید. باید حواستان باشد که تعداد محدودی می توانید کلیک کنید(زمان و انرژی محدود در زندگی). و اگر درِ اتاقی را باز کرده باشید و به آن نروید به تدریج درش بسته می شود(از دست دادن یک گزینه به تدریج با بی توجهی). در مجموع سه اتاق بیشتر وجود ندارد و بازی طوری طراحی شده که یکی از اتاق ها به طور متوسط امتیاز بیشتری نصیب شما میکند.
بهترین استراتژی این است که پس از بررسی چند گزینه محدود، در اتاقی بمانیم و مابقی کلیک ها را مصرف کنیم که به طور متوسط بیشترین امتیاز را می دهد. اما رفتار کاربران متفاوت بود: آن ها سراسیمه تا جایی که می توانستند درهای بیشتری را باز می کردند و زمانی که دری در حال بسته شدن بودن سعی می کردند با صرف یک کلیک آن را باز نگه دارند. این رفتار حتی زمانی که جریمه باز نگه داشتن یک در بیش از یک کلیک شد، تغییری نکرد. وقتی از آن ها پرسیده شد که چرا اینکار را می کنند آن ها پاسخ می دادند:" ممکن است در آینده به دردم بخورد" در صورتی که آن ها هرگز به آن آینده نمی رسیدند و قبل از آن که بتوانند از آن اتاق آن طور که باید استفاده کنند کلیک هایشان تمام می شد. روانشناسان اما نتیجه گرفتند دلیل اصلی باز نگه داشتنِ در این است که افراد نمی خواهند سختی و دردِ بسته شدن یک در را تحمل کنند.
ما همواره میخواهیم در آنِ واحد کارهای زیادی را بکنیم، از هیچ امکانی نمی گذریم و میخواهیم همه گزینه ها را با هم داشته باشیم. این امر به سادگی می تواند موفقیت ما را نابود کند. باید یاد بگیریم درها را ببندیم حتی اگر اینکار برایمان سخت باشد.
🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
این مساله هم در زندگی شخصی مصداق دارد هم در اداره سازمان و هم در کشورداری. در هر سه زمینه می بینیم که خانواده ها، مدیران سازمان ها و مدیران ارشد کشور نشانه های این سندروم را دارند. همه می خواهند تا جای ممکن تمام گزینه ها، فعال باشد. اصولا یکی از آموزه های تفکر استراتژيک این است که باید دایره انتخاب ها را وسعت داد و باید گزینه های متعدد داشت اما این تعدد، هم مرز و محدودیت دارد. اگر تعداد گزینه ها بالا رفت، توان تحلیلی و همچنین منابع فعال نگه داشتن آن گزینه ها، پراکنده و غیرموثر می شود. خب چه باید کرد؟ خلوت کنید و تمرکز! آنگاه به 4سوال پاسخ دهید.
الف: من می توانم همزمان چند گزینه را به صورت بهینه فعال نگه دارم.
ب) گزینه های به وضوح بهینه کدامند که همان اول انتخاب کنم و گزینه های به وضوح نابهینه کدامند که همان اول حذف کنم. کارهایی که در زندگی نباید بکنی را بنویس. یک بار خوب فکر کن و تصمیمت را بگیر که سراغ چه چیزهایی، حتی اگر فرصتش بود، نروی.
ج) از بین گزینه های (درب های باز) باقی مانده چه تعداد را با چه معیارهایی باید ببندم که به میزان تعداد گزینه های مطلوب (درب های باز) برسم.
د) و از همه مهم تر الان باید روی کدام گزینه ها، «متمرکز» شوم و کدام گزینه ها را صرفا به عنوان یک کار جانبی فعال و باز نگاه دارم.
☑️⭕️به خاطر بسپاریم: بیشتر درها ارزش وارد شدن ندارند،حتی اگر بنظربرسد چرخاندن دسته در بسیار ساده است.
✳️7 ویژگی کارکردی مدیران موفق
🅾مشارکت فکری کارکنان
شما به عنوان مدیر ، درگیر مسائل کلان شرکت هستید و این ، از توجه به جزئیاتی که گاه بسیار مهم هم هستند غافل تان می کند.
بنابراین زمانی را به گوش کردن به صحبت های کارکنان خود اختصاص دهید. از آنها سوالاتی درباره کارهای شرکت و وظایف شان بپرسید و با اشتیاق گوش کنید، حتی اگر کارمندتان حرف مهیجی برای گفتن نداشته باشد.
ممکن است از شنیدن برخی واقعیت های درون شرکت متحیر شوید و برای آنها تصمیمات جدید بگیرید.
این فکر که چون شما رئیس هستید پس از همه بیشتر می دانید ، می تواند نقطه شروع فروپاشی شرکت شما باشد زیرا ممکن است یکی از کارمندان تان چیزی بداند که شما نمی دانید و اتفاقاً بسیار هم استراتژیک است ؛ همه را در نظر بگیرید.
🅾 360 درجه یاد بگیرید و هرگز فارغ التحصیل نشوید
حتی اگر بالاترین مدرک دانشگاهی را هم دارید، باز هم از یاد گرفتن غفلت نکنید. مدیری که خود را از آموختن بی نیاز بداند ، به زودی متوجه خواهد شد که رقبا با سرعت از او و شرکتش سبقت می گیرند.
یادگیری تا 360 درجه و تمام وجه باشد و بکوشید از هر که می توانید یاد بگیرید. در دوره های کوتاه مدت ثبت نام کنید، کتاب های روز را ولو به اجمال بخوانید. سایت هایی که مطالب مفیدی درباره مدیریت و حرفه تان دارند را شناسایی کنید و مدام به آنها سر بزنید.
میز مدیریت برای شما ، باید در عین حال صندلی دانشگاه هم باشد.
🅾عدم شتاب در تصمیم گیری ها
مشکلات در مسیر مدیریت امری عادی است. ممکن است کارمندی شما را ناراحت کند یا شریکی خلف وعده کند یا پیمانکارتان ، تاخیر داشته باشد یا رقیب تان کاری غیراخلاقی انجام دهد و نظایر این ها.
بدترین انتخاب در این باره ، تصمیم شتاب زده است. در مواقع این چنینی ، سعی کنید بر خود مسلط باشید. با خودتان عهد ببندید که که در حالت های عصبی ، تصمیم نگیرید.
گاهی اوقات 15 دقیقه صبر کردن و بعد تصمیم گرفتن مسیر را کاملا عوض می کند. گاهی اوقات نیز باید یک یا چند روز صبر کنید و در این مدت با دیگران مشورت نمایید.
یادتان باشد که شما یک مدیر هستید و با کسی که در خیابان بر اثر واقعه ای عصبی می شود و دست به واکنش احساسی می زند فرق می کنید.
🅾 تحمل و انتقادپذيري بخشی از ویژگی های ذاتی مدیران است
کسی که مسوولیت یک واحد را بر عهده می گیرد ، باید بداند که در آن واحد - از یک کلاس درس تا یک کشور - درباره اش پچ پچ و انتقاد وجود خواهد داشت. کسی که تحمل این را ندارد که پشت سرش حرف بزنند ، اساساً نباید وارد فاز مدیریتی شود. چنین کسی اگر بخواهد با این موضوع مقابله کند باید تقریباً تمام توانش را مصروف آن کند و از وظایف اصلی اش باز بماند.
مدیر در عین حال باید به کارمندانش فرصت بدهد که در یک فضای سالم و مؤدبانه ، نقدهای خود را مطرح کنند. طبیعی است کسانی که فضای نقد را به سمت آشفته سازی امور شرکت می برند ، به خاطر مصالح عالی شرکت ، باید مهار شوند و در عین حال از آن بخش از نقدهایشان که برغم ارائه نامطلوب، درست هستند ، باید بهره برد.
🅾 واگذاری اختیارات
یک مدیر خوب ، کسی نیست که خودش همه کارها را انجام دهد ، بلکه مدیر خوب کسی است که بتواند افراد مناسب را جذب و اندک اندک کارها را به آنان محول کند و خودش به کارهای مهم تر و جدیدتر و نیز نظارت عالیه بپردازد.
اگر با واگذاری وظایف ، خروجی کار واگذاری شده از 100 به 80 می رسد ، در مقابل با آزاد شدن ظرفیت مدیر و به کار گیری آن در یک عرصه جدید که فعلاً خروجی صفر دارد ، بسیار بیش از آن 20 درصد کاهش یافته ، نتیجه خواهید گرفت. مجموعی نگاه کنید.
🅾نظام پاداش و تنبیه
کارمندانی که سخاوتمندانه بیش از وظایفی که بر روی کاغد بر عهده دارند کار می کنند ، باید با کسانی که مانند ربات به امور اداری محوله می پردازند ، تفاوت داشته باشند. همچنین بین این دو گروه و کسانی که از زیر مسوولیت در می روند نیز باید تفاوت بیشتر و عیان تری وجود داشته باشد.
نظام پاداش و تنبیه ، بی آن که دچار افراط شود - به گونه ای که کارمندان را بیش از حد متوقع سازد یا آنها را دلسرد کند - باید بخشی از ساز و کارهای مدیریتی شما باشد.
در عین حال هیچ وقت فراموش نکنید که نیروهای شما بیش و پیش از هر چیز انسان هستند و شایسته رفتار انسانی.
🅾ارزیابی دوره ای
مدیر خوب مانند یک ناخدای زیردست، باید مدام نقشه و قطب نما را در کنار خود داشته باشد تا ببینید آیا کشتی تحت مدیریت او در مسیری که تعیین شده به پیش می رود یا خیر؟ اگر جواب مثبت است ، چگونه می توان بر سرعت و قدرتش افزود و اگر منفی است ، انحراف از مسیر چقدر بوده و چرا؟ و راه های جبران و اصلاح چیست؟
حتی ممکن است در این ارزیابی های دوره ای ، به این نتیجه برسید که مسیر را اشتباه انتخاب کرده اید و باید در راهبردتان تغییر دهید.
این که ارزیابی دوره ای در چه بازه زمانی باید انجام گیرد ، بستگی به نوع کارتان دارد ولی آنچ
🅾مشارکت فکری کارکنان
شما به عنوان مدیر ، درگیر مسائل کلان شرکت هستید و این ، از توجه به جزئیاتی که گاه بسیار مهم هم هستند غافل تان می کند.
بنابراین زمانی را به گوش کردن به صحبت های کارکنان خود اختصاص دهید. از آنها سوالاتی درباره کارهای شرکت و وظایف شان بپرسید و با اشتیاق گوش کنید، حتی اگر کارمندتان حرف مهیجی برای گفتن نداشته باشد.
ممکن است از شنیدن برخی واقعیت های درون شرکت متحیر شوید و برای آنها تصمیمات جدید بگیرید.
این فکر که چون شما رئیس هستید پس از همه بیشتر می دانید ، می تواند نقطه شروع فروپاشی شرکت شما باشد زیرا ممکن است یکی از کارمندان تان چیزی بداند که شما نمی دانید و اتفاقاً بسیار هم استراتژیک است ؛ همه را در نظر بگیرید.
🅾 360 درجه یاد بگیرید و هرگز فارغ التحصیل نشوید
حتی اگر بالاترین مدرک دانشگاهی را هم دارید، باز هم از یاد گرفتن غفلت نکنید. مدیری که خود را از آموختن بی نیاز بداند ، به زودی متوجه خواهد شد که رقبا با سرعت از او و شرکتش سبقت می گیرند.
یادگیری تا 360 درجه و تمام وجه باشد و بکوشید از هر که می توانید یاد بگیرید. در دوره های کوتاه مدت ثبت نام کنید، کتاب های روز را ولو به اجمال بخوانید. سایت هایی که مطالب مفیدی درباره مدیریت و حرفه تان دارند را شناسایی کنید و مدام به آنها سر بزنید.
میز مدیریت برای شما ، باید در عین حال صندلی دانشگاه هم باشد.
🅾عدم شتاب در تصمیم گیری ها
مشکلات در مسیر مدیریت امری عادی است. ممکن است کارمندی شما را ناراحت کند یا شریکی خلف وعده کند یا پیمانکارتان ، تاخیر داشته باشد یا رقیب تان کاری غیراخلاقی انجام دهد و نظایر این ها.
بدترین انتخاب در این باره ، تصمیم شتاب زده است. در مواقع این چنینی ، سعی کنید بر خود مسلط باشید. با خودتان عهد ببندید که که در حالت های عصبی ، تصمیم نگیرید.
گاهی اوقات 15 دقیقه صبر کردن و بعد تصمیم گرفتن مسیر را کاملا عوض می کند. گاهی اوقات نیز باید یک یا چند روز صبر کنید و در این مدت با دیگران مشورت نمایید.
یادتان باشد که شما یک مدیر هستید و با کسی که در خیابان بر اثر واقعه ای عصبی می شود و دست به واکنش احساسی می زند فرق می کنید.
🅾 تحمل و انتقادپذيري بخشی از ویژگی های ذاتی مدیران است
کسی که مسوولیت یک واحد را بر عهده می گیرد ، باید بداند که در آن واحد - از یک کلاس درس تا یک کشور - درباره اش پچ پچ و انتقاد وجود خواهد داشت. کسی که تحمل این را ندارد که پشت سرش حرف بزنند ، اساساً نباید وارد فاز مدیریتی شود. چنین کسی اگر بخواهد با این موضوع مقابله کند باید تقریباً تمام توانش را مصروف آن کند و از وظایف اصلی اش باز بماند.
مدیر در عین حال باید به کارمندانش فرصت بدهد که در یک فضای سالم و مؤدبانه ، نقدهای خود را مطرح کنند. طبیعی است کسانی که فضای نقد را به سمت آشفته سازی امور شرکت می برند ، به خاطر مصالح عالی شرکت ، باید مهار شوند و در عین حال از آن بخش از نقدهایشان که برغم ارائه نامطلوب، درست هستند ، باید بهره برد.
🅾 واگذاری اختیارات
یک مدیر خوب ، کسی نیست که خودش همه کارها را انجام دهد ، بلکه مدیر خوب کسی است که بتواند افراد مناسب را جذب و اندک اندک کارها را به آنان محول کند و خودش به کارهای مهم تر و جدیدتر و نیز نظارت عالیه بپردازد.
اگر با واگذاری وظایف ، خروجی کار واگذاری شده از 100 به 80 می رسد ، در مقابل با آزاد شدن ظرفیت مدیر و به کار گیری آن در یک عرصه جدید که فعلاً خروجی صفر دارد ، بسیار بیش از آن 20 درصد کاهش یافته ، نتیجه خواهید گرفت. مجموعی نگاه کنید.
🅾نظام پاداش و تنبیه
کارمندانی که سخاوتمندانه بیش از وظایفی که بر روی کاغد بر عهده دارند کار می کنند ، باید با کسانی که مانند ربات به امور اداری محوله می پردازند ، تفاوت داشته باشند. همچنین بین این دو گروه و کسانی که از زیر مسوولیت در می روند نیز باید تفاوت بیشتر و عیان تری وجود داشته باشد.
نظام پاداش و تنبیه ، بی آن که دچار افراط شود - به گونه ای که کارمندان را بیش از حد متوقع سازد یا آنها را دلسرد کند - باید بخشی از ساز و کارهای مدیریتی شما باشد.
در عین حال هیچ وقت فراموش نکنید که نیروهای شما بیش و پیش از هر چیز انسان هستند و شایسته رفتار انسانی.
🅾ارزیابی دوره ای
مدیر خوب مانند یک ناخدای زیردست، باید مدام نقشه و قطب نما را در کنار خود داشته باشد تا ببینید آیا کشتی تحت مدیریت او در مسیری که تعیین شده به پیش می رود یا خیر؟ اگر جواب مثبت است ، چگونه می توان بر سرعت و قدرتش افزود و اگر منفی است ، انحراف از مسیر چقدر بوده و چرا؟ و راه های جبران و اصلاح چیست؟
حتی ممکن است در این ارزیابی های دوره ای ، به این نتیجه برسید که مسیر را اشتباه انتخاب کرده اید و باید در راهبردتان تغییر دهید.
این که ارزیابی دوره ای در چه بازه زمانی باید انجام گیرد ، بستگی به نوع کارتان دارد ولی آنچ
ه مسلم است این که مدیریت بدون ارزیابی دوره ای ، راندن در تاریکی است. مدیریت هیچ نسبتی با ضرب المثل "تیر در تاریکی انداختن" ندارد.
✳️پرمشغله بودن لزوماً به معنای بهرهور بودن نیست!
فکر نکنید چون سرتان شلوغ است و آدم پرمشغلهای هستید، لزوماً بهرهوریِ بالایی دارید! پژوهشها حاکی از آنند که افراد تمایلی طبیعی به بطالت دارند! بسیار پیش میآید که ما از مسیر اصلی انجام کارهای خود خارج میشویم تا خود را مشغول آن کار نگه داریم. اما واقعیت آن است که پرمشغله بودن میتواند برعکسِ بهرهور بودن باشد.
همچنین مطالعات نشان میدهند که افراد از نوعی تعصب برای اقدام کردن برخوردار هستند. برای مثال وقتی با مسئلهای روبرو میشوند، ترجیح میدهند کاری انجام دهند و اقدامی کنند، حتی اگر بهتر باشد که آن مسئله را نادیده بگیرند و کاری نکنند.
این دو ادعا نشان میدهد که انتخاب پرمشغلهبودن انتخاب آسانی است. این در حالی است که اگر بخواهیم بهرهور باشیم با انتخاب پرچالشی روبرو خواهیم بود. امّا برای خروج از این معضل چه میتوان کرد؟
بهتر است هر از چندگاهی در مسیر انجام کارهایتان متوقف شوید و با نگاهی به آنچه انجام دادهاید، در اقدامات خود بازاندیشی کنید. بازاندیشی کمک میکند که رفتارها و کارهایی که انجام میدهیم را بهتر بشناسیم و آنهایی که بهرهورتر هستند را انتخاب کنیم. حتی اختصاص ۱۵ دقیقه از برنامهریزی در هر صبح کاری به این کار، میتواند در حل این معضل مؤثر باشد.
بنابراین اگر دفعه بعد احساس کردید که پرمشغله هستید و سرتان خیلی شلوغ است، صبر کنید و به کارهایی که باید انجام شود و کارهایی که باید متوقف شود، فکر کنید.
فکر نکنید چون سرتان شلوغ است و آدم پرمشغلهای هستید، لزوماً بهرهوریِ بالایی دارید! پژوهشها حاکی از آنند که افراد تمایلی طبیعی به بطالت دارند! بسیار پیش میآید که ما از مسیر اصلی انجام کارهای خود خارج میشویم تا خود را مشغول آن کار نگه داریم. اما واقعیت آن است که پرمشغله بودن میتواند برعکسِ بهرهور بودن باشد.
همچنین مطالعات نشان میدهند که افراد از نوعی تعصب برای اقدام کردن برخوردار هستند. برای مثال وقتی با مسئلهای روبرو میشوند، ترجیح میدهند کاری انجام دهند و اقدامی کنند، حتی اگر بهتر باشد که آن مسئله را نادیده بگیرند و کاری نکنند.
این دو ادعا نشان میدهد که انتخاب پرمشغلهبودن انتخاب آسانی است. این در حالی است که اگر بخواهیم بهرهور باشیم با انتخاب پرچالشی روبرو خواهیم بود. امّا برای خروج از این معضل چه میتوان کرد؟
بهتر است هر از چندگاهی در مسیر انجام کارهایتان متوقف شوید و با نگاهی به آنچه انجام دادهاید، در اقدامات خود بازاندیشی کنید. بازاندیشی کمک میکند که رفتارها و کارهایی که انجام میدهیم را بهتر بشناسیم و آنهایی که بهرهورتر هستند را انتخاب کنیم. حتی اختصاص ۱۵ دقیقه از برنامهریزی در هر صبح کاری به این کار، میتواند در حل این معضل مؤثر باشد.
بنابراین اگر دفعه بعد احساس کردید که پرمشغله هستید و سرتان خیلی شلوغ است، صبر کنید و به کارهایی که باید انجام شود و کارهایی که باید متوقف شود، فکر کنید.
✳️"فرسودگی شغلی را ریشهیابی کنید".
اگر احساس خستگی شدید میکنید، درهم شکسته و مستأصل شدهاید و در کار خود حس افسردگی دارید، احتمالاً دچار فرسودگی شغلی (Burnout) شدهاید. نخستین کار برای رها شدن از این وضعیت آن است که دلیل آن را بیابید.
برای این کار باید چگونگی صرف زمان خود در محل کار را ردیابی کنید. میتوانید توالی کارهایی که انجام میدهید را بر روی ورقه کاغذی بنویسید و یا از برنامهها یا نرمافزارهای کاربردی که برای این کار ساخته شدهاند، استفاده کنید.
برای هر مقطع زمانیِ مشخص، کاری که انجام میدهید را بنویسید و مشخص کنید که در آن مقطع مشخص، مشغول چه چیزی هستید و با چه کسانی معاشرت دارید. سپس برای هر یک از این مقاطع زمانی، امتیازی از ۱ تا ۱۰ بدهید. امتیاز ۱ به معنای افسرده و ناراحت بودن در آن مقطع زمانی و امتیاز ۱۰ برای زمانها و کارهایی که حس شادی و پر انرژی بودن دارید است. این کار سبب میشود متوجه شوید که چه کارهایی و چه افرادی در کدام زمانها انرژی شما را تحلیل میبرند. بنابراین، میتوانید با این فهم، شروع به محدود کردن این زمانهای انرژیبر و خستهکننده کنید.
هدف از این کارها آن است که زمانها، کارها و افراد و یا وضعیتهایی که شما را خسته و افسرده میکند را کاهش دهید و در عوض برای آنهایی که انرژیبخش هستند، زمان بیشتری اختصاص دهید. تا جایی که امکان دارد سعی کنید فعالیتهای کم ارزش و ناامید کننده را کمتر کنید. اگر پی بردید که روابط مشخصی وجود دارد که بسیار خستهکننده و انرژیبر هستند، تا جایی که امکان دارد تعامل خود با آن افراد را کاهش دهید. بنابراین، برای رها شدن از خستگی مفرط و فرسودگی شغلی، به دنبال خنثی کردن ریشهها باشید.
اگر احساس خستگی شدید میکنید، درهم شکسته و مستأصل شدهاید و در کار خود حس افسردگی دارید، احتمالاً دچار فرسودگی شغلی (Burnout) شدهاید. نخستین کار برای رها شدن از این وضعیت آن است که دلیل آن را بیابید.
برای این کار باید چگونگی صرف زمان خود در محل کار را ردیابی کنید. میتوانید توالی کارهایی که انجام میدهید را بر روی ورقه کاغذی بنویسید و یا از برنامهها یا نرمافزارهای کاربردی که برای این کار ساخته شدهاند، استفاده کنید.
برای هر مقطع زمانیِ مشخص، کاری که انجام میدهید را بنویسید و مشخص کنید که در آن مقطع مشخص، مشغول چه چیزی هستید و با چه کسانی معاشرت دارید. سپس برای هر یک از این مقاطع زمانی، امتیازی از ۱ تا ۱۰ بدهید. امتیاز ۱ به معنای افسرده و ناراحت بودن در آن مقطع زمانی و امتیاز ۱۰ برای زمانها و کارهایی که حس شادی و پر انرژی بودن دارید است. این کار سبب میشود متوجه شوید که چه کارهایی و چه افرادی در کدام زمانها انرژی شما را تحلیل میبرند. بنابراین، میتوانید با این فهم، شروع به محدود کردن این زمانهای انرژیبر و خستهکننده کنید.
هدف از این کارها آن است که زمانها، کارها و افراد و یا وضعیتهایی که شما را خسته و افسرده میکند را کاهش دهید و در عوض برای آنهایی که انرژیبخش هستند، زمان بیشتری اختصاص دهید. تا جایی که امکان دارد سعی کنید فعالیتهای کم ارزش و ناامید کننده را کمتر کنید. اگر پی بردید که روابط مشخصی وجود دارد که بسیار خستهکننده و انرژیبر هستند، تا جایی که امکان دارد تعامل خود با آن افراد را کاهش دهید. بنابراین، برای رها شدن از خستگی مفرط و فرسودگی شغلی، به دنبال خنثی کردن ریشهها باشید.
✳️قدرت بخشیدن به تمایل تغییر خودتان
قدرت بخشیدن درواقع چیزی نیست که قادر به احساس کردن آن باشیم، بلکه کاری است که آن را انجام میدهیم. قدرت بخشیدن بازتابی است از حس ارزشهای فردی و شخصی که درنتیجه در دست گرفتن شرایط زندگی خودمان و مدیریت آنها حاصل میشود. زمانی که در رابطه با ایجاد تغییر صحبت میکنیم، قدرت بخشیدن به معنای واقعی کلمه به معنای انجام دادن کاری است – خصوصاً انجام دادن کاری بهصورت متفاوت از روال عادی گذشته.
یکی از چالشهای موجود در ارتباط با ایجاد تغییر چگونگی تجربه ما از ارزش هر رفتار یا الگوی فکری است که بهنوعی در ارتباط و تعامل با آن قرار میگیریم. اگر چیزی که از یک موقعیت خاص برای ما حاصل میشود، باارزشتر از درگیر شدن و ارتباط ما با آن بهصورت دیگری نباشد، بهاحتمالزیاد علاقهای به تغییر دادن آن نخواهیم داشت. زمانی که این تعادل تغییر پیدا کند، و ما احساسی مبنی بر پیشی گرفتن و باارزشتر بودن نتایج حاصل از درگیر شدن خودمان را داشته باشیم، آنگاه بهطور بالقوه تمایل به تغییر پیدا کردن از خودمان نشان خواهیم داد.
قدرت بخشیدن درواقع چیزی نیست که قادر به احساس کردن آن باشیم، بلکه کاری است که آن را انجام میدهیم. قدرت بخشیدن بازتابی است از حس ارزشهای فردی و شخصی که درنتیجه در دست گرفتن شرایط زندگی خودمان و مدیریت آنها حاصل میشود. زمانی که در رابطه با ایجاد تغییر صحبت میکنیم، قدرت بخشیدن به معنای واقعی کلمه به معنای انجام دادن کاری است – خصوصاً انجام دادن کاری بهصورت متفاوت از روال عادی گذشته.
یکی از چالشهای موجود در ارتباط با ایجاد تغییر چگونگی تجربه ما از ارزش هر رفتار یا الگوی فکری است که بهنوعی در ارتباط و تعامل با آن قرار میگیریم. اگر چیزی که از یک موقعیت خاص برای ما حاصل میشود، باارزشتر از درگیر شدن و ارتباط ما با آن بهصورت دیگری نباشد، بهاحتمالزیاد علاقهای به تغییر دادن آن نخواهیم داشت. زمانی که این تعادل تغییر پیدا کند، و ما احساسی مبنی بر پیشی گرفتن و باارزشتر بودن نتایج حاصل از درگیر شدن خودمان را داشته باشیم، آنگاه بهطور بالقوه تمایل به تغییر پیدا کردن از خودمان نشان خواهیم داد.
✳️دلایل مهمی که نشان می دهد مدیرتان از شما متنفر است
رابطه دوستانه شما و مدیرتان یکی از عواملی است که سبب پیشرفت کاری شما می شود با این 3 نشانه شما متوجه تنفر مدیر از خودتان میشوید.
رابطه دوستانه مدیر و کارمندان در محل کار یکی از ضروریات برای پیشبرد صحیح اهداف کاری میباشد و طبعا هر کارمندی تمایل دارد که با جلب رضایت مدیر خود، مورد تشویق و ترفیع از جانب وی قرار گیرد.
اما گاهی کارمندان در محل کار با رفتارهایی از جانب مدیر خود مواجه میشوند که به نظر میرسد مدیرشان تمایل چندانی برای ارتباط کاری با اوندارد و به نوعی از وی متفر است.
کارشناسان و روانشناسان معتقدند که مدیران، معمولا تنفر و عدم رضایت خود را به صورت رفتاری و غیر کلامی بروز میدهند که با این رفتارها و نشانهها، کارمندان خود را متوجه عدم رضایت و تنفر خود کنند؛ سه نشانه از مهمترین نشانهها را در زیر میخوانید.
🅾مدیرتان با شما مشورت نمیکند
رضا الطافی، روانشناس اظهار داشت: یکی از نشانههای مهم این است که معمولا مدیرتان در تصمیمگیریهای مهم با شما مشورت نمیکند و در صورت بروز تغییرات کاری که تاثیر مهمی در رشد و عملکرد مجموعهی شما داشته باشد، نظر شما برای او هیچ اهمیتی ندارد و این نشانه عدم اعتماد و علاقه مدیرتان به شما میباشد.
🅾زبان بدن مدیرتان را بشناسید
این روانشناس پیرامون رفتارهای بدنی مدیران که عدم رضایت و تنفر آنها از کارمندان خود را نشان میدهد؛ گفت: یکی از نشانهی بدنی مدیران در این مواقع عدم ارتباط چشمی آنها با کارمندان خود میباشد که معمولا در شروع صحبت و یا در اواسط آن از کارمند خود روی برمیگردانند و تمایلی برای برقراری ارتباط چشمی با کارمند خود ندارند.
وی همچنین در این مورد افزود: یک مدیر با پرخاش و صحبتهای همراه با عصبانیت، از طریق زبان بدن خود، تنفرش را نسبت به کارمند بروز میدهد و نسبت به نتایج کاری او بیتفاوت است.
🅾عدم توجه مدیرتان به کارایی شما
رضا الطافی در این زمینه گفت: یکی از نشانههای عدم رضایت و تنفر مدیرتان از شما، این است که رئیستان معمولا کارهایی به شما محول میکند که یا بسیار پایینتر و یا خارج از حد توانایی شما است.
با همهی این تفاسیر باید به این موضوع توجه داشت که با یک رفتار خاص نمیتوان قضاوت کرد که آیا مدیرتان از شما متنفر است یا خیر و درصورت مشاهده هرکدام از این نشانهها لازم است با تلاش بیشتر در بهبود عملکرد خود و کمی صبوری در مقابل این رفتارها بتوانیم جایگاه خود را در مجموعهی کاریمان حفظ کنیم.
رابطه دوستانه شما و مدیرتان یکی از عواملی است که سبب پیشرفت کاری شما می شود با این 3 نشانه شما متوجه تنفر مدیر از خودتان میشوید.
رابطه دوستانه مدیر و کارمندان در محل کار یکی از ضروریات برای پیشبرد صحیح اهداف کاری میباشد و طبعا هر کارمندی تمایل دارد که با جلب رضایت مدیر خود، مورد تشویق و ترفیع از جانب وی قرار گیرد.
اما گاهی کارمندان در محل کار با رفتارهایی از جانب مدیر خود مواجه میشوند که به نظر میرسد مدیرشان تمایل چندانی برای ارتباط کاری با اوندارد و به نوعی از وی متفر است.
کارشناسان و روانشناسان معتقدند که مدیران، معمولا تنفر و عدم رضایت خود را به صورت رفتاری و غیر کلامی بروز میدهند که با این رفتارها و نشانهها، کارمندان خود را متوجه عدم رضایت و تنفر خود کنند؛ سه نشانه از مهمترین نشانهها را در زیر میخوانید.
🅾مدیرتان با شما مشورت نمیکند
رضا الطافی، روانشناس اظهار داشت: یکی از نشانههای مهم این است که معمولا مدیرتان در تصمیمگیریهای مهم با شما مشورت نمیکند و در صورت بروز تغییرات کاری که تاثیر مهمی در رشد و عملکرد مجموعهی شما داشته باشد، نظر شما برای او هیچ اهمیتی ندارد و این نشانه عدم اعتماد و علاقه مدیرتان به شما میباشد.
🅾زبان بدن مدیرتان را بشناسید
این روانشناس پیرامون رفتارهای بدنی مدیران که عدم رضایت و تنفر آنها از کارمندان خود را نشان میدهد؛ گفت: یکی از نشانهی بدنی مدیران در این مواقع عدم ارتباط چشمی آنها با کارمندان خود میباشد که معمولا در شروع صحبت و یا در اواسط آن از کارمند خود روی برمیگردانند و تمایلی برای برقراری ارتباط چشمی با کارمند خود ندارند.
وی همچنین در این مورد افزود: یک مدیر با پرخاش و صحبتهای همراه با عصبانیت، از طریق زبان بدن خود، تنفرش را نسبت به کارمند بروز میدهد و نسبت به نتایج کاری او بیتفاوت است.
🅾عدم توجه مدیرتان به کارایی شما
رضا الطافی در این زمینه گفت: یکی از نشانههای عدم رضایت و تنفر مدیرتان از شما، این است که رئیستان معمولا کارهایی به شما محول میکند که یا بسیار پایینتر و یا خارج از حد توانایی شما است.
با همهی این تفاسیر باید به این موضوع توجه داشت که با یک رفتار خاص نمیتوان قضاوت کرد که آیا مدیرتان از شما متنفر است یا خیر و درصورت مشاهده هرکدام از این نشانهها لازم است با تلاش بیشتر در بهبود عملکرد خود و کمی صبوری در مقابل این رفتارها بتوانیم جایگاه خود را در مجموعهی کاریمان حفظ کنیم.
✳️۱۰ شیوه رفتاری افراد کاریزماتیک:
۱- بیشتر از آنکه سخن بگویند، میشنوند.
۲- صرف نظر از افراد به دیدگاه هایشان خوب گوش میدهند.
۳- در هنگام ارتباط خود را مشغول حاشیه و لوازم شخصی نمیکنند.
۴- بجای تمرکز بر چیزهایی که بدست میآورند به چیزهایی که برای دیگران میتوانند فراهم کنند فکر میکنند.
۵- به گونه افراد از خود راضی که خود را مهم میپندارند عمل نمیکنند.
۶- مردمان دیگر را مهم میدانند چون میتوان از آنان آموخت.
۷- نقاط مثبت دیگران را میبینند و آن را تقدیر میکنند.
۸- در انتخاب کلماتی که به کار میبرند دقت میکنند.
۹- بر نقاط ضعف دیگران تمرکز و پافشاری نمیکنند.
۱۰- نقاط ضعف خود را با گشادهرویی میپذیرند.
۱- بیشتر از آنکه سخن بگویند، میشنوند.
۲- صرف نظر از افراد به دیدگاه هایشان خوب گوش میدهند.
۳- در هنگام ارتباط خود را مشغول حاشیه و لوازم شخصی نمیکنند.
۴- بجای تمرکز بر چیزهایی که بدست میآورند به چیزهایی که برای دیگران میتوانند فراهم کنند فکر میکنند.
۵- به گونه افراد از خود راضی که خود را مهم میپندارند عمل نمیکنند.
۶- مردمان دیگر را مهم میدانند چون میتوان از آنان آموخت.
۷- نقاط مثبت دیگران را میبینند و آن را تقدیر میکنند.
۸- در انتخاب کلماتی که به کار میبرند دقت میکنند.
۹- بر نقاط ضعف دیگران تمرکز و پافشاری نمیکنند.
۱۰- نقاط ضعف خود را با گشادهرویی میپذیرند.
✳️بازیسازی (Gasification)
به معنی بهکارگیری مکانیزمهای بازی و تکنیکهای بازیگونه در محیط کار با هدف بالا بردن انگیزه و تعهد کارمندان است. بازیسازی از تمایلات و نیازهای اولیه افرادی که درگیر آن میشوند استفاده میکند تا اهداف کسبوکار را ارتقا دهد. موسسه تحقیقاتی گارتنر پیشبینی کرده بود تا پایان سال 2015، استفاده از خدمات بازیسازی در بازاریابی کالاهای مصرفی و حفظ مشتریان، اهمیت بسیاری مییابد و بیش از 70 درصد سازمانها در سطح جهان به طریقی از این روش استفاده میکنند.
در دورهای که درگیر شدن با مشتریان سختتر و سختتر میشود، بازیسازی مزایای قابل توجهی به ما ارائه میکند؛ از یک سفر مشتری بهتر گرفته تا جمعآوری بازخورد و ایدههای بهبودیافته از سوی مشتریان. بازیسازی به کسبوکارها امکان میدهد بخشهای استانداردی از کار روزانه را به بازی تبدیل کنند که در نتیجه تعهد و رضایت کارمندان و در نتیجه کیفیت کار و بهرهوری آنها بالاتر میرود. در بازیسازی، ویژگیهایی مانند سرگرمی، شفافیت، طراحی و رقابت در مجموعهای از فرآیندهای دنیای واقعی درون یک شرکت، از استخدام گرفته تا یادگیری و پیشرفت مورد استفاده قرار میگیرد.
با وجود مزایای متعدد بازیسازی مثل افزایش تعهد و انگیزه کارمندان، بالا بردن کیفیت آموزش، استعدادیابی، بالا بردن فروش و در کل پیشرفت کسبوکار، برخی مخالفان آن را یک هوس مدیریتی زودگذر میدانند. به هر حال، بازیسازی هم مثل هر رویکرد دیگری اگر بد اجرا شود معایب خود را دارد و میتواند به رقابت مخرب در میان کارکنان یا برنامهای خستهکننده در بلندمدت منجر شود.
دو نمونه موفق
یکی از نمونههای موفق بهکارگیری بازیسازی شرکت والمارت است. والمارت در سال 2012 در یک طرح آزمایشی استفاده از بازیسازی را شروع کرد تا ایمنی کارگاههای خود را بالا ببرد. این شرکت با کمک یک اپلیکیشن بازی سه دقیقهای، کارگران را در زمان استراحت آنها درگیر میکرد. اپلیکیشن مذکور اطلاعات مربوط به افزایش ایمنی را در اختیار آنها قرار میداد و سپس با طرح سوالات چندگزینهای، به پاسخهای درست امتیاز میداد. کارگران به حدی درگیر این بازی شده بودند که در حین کار دائم از امتیازهای خود صحبت میکردند و رقابتی جدی بین آنها شکل گرفته بود. دستاورد نهایی والمارت از بهکارگیری بازیسازی به این طریق، کاهش 54 درصدی حوادث در کارگاهها و مراکز توزیع بود و این شرکت برنامه بازیسازی خود را به بخشهای دیگر نیز توسعه داد.
نمونه دیگر استارباکس است که در سال 2009 تصمیم گرفت روی بازاریابی اپلیکیشنی به عنوان ابزاری برای تحریک وفاداری مشتریان و توسعه تجربه خردهفروشی خود استفاده کند. این شرکت برای این کار به رویکرد بازیسازی روی آورد و طرح «جایزههای استارباکس من» را راهاندازی کرد. «جایزههای استارباکس من» یک اپلیکیشن است که امکان پرداخت سریع را برای مشتریان فراهم میکند و سیستمی انگیزشی برای تکرار مراجعه مشتریان است. هر زمان مشتری از این اپلیکیشن برای پرداخت خود استفاده میکند، یک ستاره طلایی مجازی جایزه میگیرد و هر وقت تعداد ستارهها به 5 رسید، به مرحله سبز میرسد که میتواند همان روز از یک آیتم رایگان استفاده کند. برای کسی که با جمعآوری 30 ستاره به مرحله طلایی برسد، جوایز دیگری در نظر گرفته شده است.
به معنی بهکارگیری مکانیزمهای بازی و تکنیکهای بازیگونه در محیط کار با هدف بالا بردن انگیزه و تعهد کارمندان است. بازیسازی از تمایلات و نیازهای اولیه افرادی که درگیر آن میشوند استفاده میکند تا اهداف کسبوکار را ارتقا دهد. موسسه تحقیقاتی گارتنر پیشبینی کرده بود تا پایان سال 2015، استفاده از خدمات بازیسازی در بازاریابی کالاهای مصرفی و حفظ مشتریان، اهمیت بسیاری مییابد و بیش از 70 درصد سازمانها در سطح جهان به طریقی از این روش استفاده میکنند.
در دورهای که درگیر شدن با مشتریان سختتر و سختتر میشود، بازیسازی مزایای قابل توجهی به ما ارائه میکند؛ از یک سفر مشتری بهتر گرفته تا جمعآوری بازخورد و ایدههای بهبودیافته از سوی مشتریان. بازیسازی به کسبوکارها امکان میدهد بخشهای استانداردی از کار روزانه را به بازی تبدیل کنند که در نتیجه تعهد و رضایت کارمندان و در نتیجه کیفیت کار و بهرهوری آنها بالاتر میرود. در بازیسازی، ویژگیهایی مانند سرگرمی، شفافیت، طراحی و رقابت در مجموعهای از فرآیندهای دنیای واقعی درون یک شرکت، از استخدام گرفته تا یادگیری و پیشرفت مورد استفاده قرار میگیرد.
با وجود مزایای متعدد بازیسازی مثل افزایش تعهد و انگیزه کارمندان، بالا بردن کیفیت آموزش، استعدادیابی، بالا بردن فروش و در کل پیشرفت کسبوکار، برخی مخالفان آن را یک هوس مدیریتی زودگذر میدانند. به هر حال، بازیسازی هم مثل هر رویکرد دیگری اگر بد اجرا شود معایب خود را دارد و میتواند به رقابت مخرب در میان کارکنان یا برنامهای خستهکننده در بلندمدت منجر شود.
دو نمونه موفق
یکی از نمونههای موفق بهکارگیری بازیسازی شرکت والمارت است. والمارت در سال 2012 در یک طرح آزمایشی استفاده از بازیسازی را شروع کرد تا ایمنی کارگاههای خود را بالا ببرد. این شرکت با کمک یک اپلیکیشن بازی سه دقیقهای، کارگران را در زمان استراحت آنها درگیر میکرد. اپلیکیشن مذکور اطلاعات مربوط به افزایش ایمنی را در اختیار آنها قرار میداد و سپس با طرح سوالات چندگزینهای، به پاسخهای درست امتیاز میداد. کارگران به حدی درگیر این بازی شده بودند که در حین کار دائم از امتیازهای خود صحبت میکردند و رقابتی جدی بین آنها شکل گرفته بود. دستاورد نهایی والمارت از بهکارگیری بازیسازی به این طریق، کاهش 54 درصدی حوادث در کارگاهها و مراکز توزیع بود و این شرکت برنامه بازیسازی خود را به بخشهای دیگر نیز توسعه داد.
نمونه دیگر استارباکس است که در سال 2009 تصمیم گرفت روی بازاریابی اپلیکیشنی به عنوان ابزاری برای تحریک وفاداری مشتریان و توسعه تجربه خردهفروشی خود استفاده کند. این شرکت برای این کار به رویکرد بازیسازی روی آورد و طرح «جایزههای استارباکس من» را راهاندازی کرد. «جایزههای استارباکس من» یک اپلیکیشن است که امکان پرداخت سریع را برای مشتریان فراهم میکند و سیستمی انگیزشی برای تکرار مراجعه مشتریان است. هر زمان مشتری از این اپلیکیشن برای پرداخت خود استفاده میکند، یک ستاره طلایی مجازی جایزه میگیرد و هر وقت تعداد ستارهها به 5 رسید، به مرحله سبز میرسد که میتواند همان روز از یک آیتم رایگان استفاده کند. برای کسی که با جمعآوری 30 ستاره به مرحله طلایی برسد، جوایز دیگری در نظر گرفته شده است.
✳️ سخنانی از پیتر دراکر در مورد سال 2020
تقریباً در هرچند دهه در طول تاریخ تغییراتی دگرگون ساز رخ میدهد که همهچیز را همراه با خود تغییر میدهد. همانطور که پیتر دراکر، نظریهپرداز بزرگ مدیریت، در سال ۱۹۹۲ در مجله Harvard Business Review اظهار داشت : «بعد از گذشت چند دهه جوامع خود را سازماندهی مجدد میکنند و جهانبینی، ارزشهای بنیادین، ساختارهای اجتماعی و سیاسی، هنر و نهادهای اساسی خود را دگرگون میسازند. پنجاه سال دیگر جهان جدیدی به وجود خواهد آمد و افراد آن حتی نمیتوانند تصور کنند که پدربزرگانشان در چه دنیای زندگی میکردهاند و پدرانشان در چه جهانی به دنیا آمدهاند! عصر ما چنین عصری است!»
برای دراکر جهان جدید یک ویژگی بارز و متمایزکننده دارد: تغییر به جامعه دانشی. درواقع دراکر این جهش سرنوشتساز را از سال ۱۹۵۹ پیشبینی کرده بود؛ جهش به دنیایی که نیروی کار آن بیشتر با ذهن خود ارزش میآفرینند تا با بازوهایشان.
او در آن سالها در آثار خود، ظهور «کار دانشی» را توصیف کرده بود. سه دهه بعد دراکر مطمئن شد که دانش، منبع اقتصادی مهمتری نسبت به زمین، کار یدی و یا داراییهای مالی است؛ تا حدی که او جامعه آینده را جامعه پساسرمایه داری نام نهاد. او سپس، درست کمی قبل از اینکه در سال ۲۰۰۵ فوت کند، اظهار داشت که «در قرن ۲۱ افزایش بهرهوری دانشکاران،مهمترین کمکی است که مدیران میتوانند ارائه دهند».
حال با توجه به نظریات پیتر دراکر سازمانهای امروزی را چگونه باید اداره کرد؟ در زیر شش جنبه که باید بیشتر موردتوجه قرار گیرد تشریح میشود:
۱- تشخیص اطلاعاتی که موردنیاز است: این اطلاعات است که دانشکاران را قادر به انجام شغلشان میکند اما فهم اینکه از خیل عظیم اطلاعاتی که میتوان به دست آورد کدامیک مفید است چالش بزرگی است که باید نخست در مورد آن تصمیمگیری شود.
۲- دور ریختن دانش بهدردنخور: توانایی ایجاد روشها و تولید محصولات و خدمات جدید و نوآورانه از طریق دانش یک جنبه دیگر هم دارد و آن هم فراموش کردن و از کار انداختن دانشها، فرایندها و محصولاتی است که قدیمی شدهاند و پاسخگوی نیازها و مسائل امروز نیستند. چیزی که صاحبنظران آن را «یادگیری معکوس» مینامند.
۳- دادن استقلال بیشتر به کارکنان: در اقتصاد دانشی چهبسا زیردستان در حوزه تخصصی خود بیشتر و بهتر از مدیران اطلاعات و دانش دارند و ازاینرو تصمیمگیرندگان بهتری هستند. پس شیوه فرماندهی و کنترل سازمانهای سنتی که همه قدرت و اختیار را به مدیران میداد باید برچیده شود.
۴- ایجاد سازمان یادگیرنده: شاید آسیبپذیرترین سرمایه از انواع مختلف آن، همین سرمایه دانشی باشد که درصورتیکه رشد نکند از بین خواهد رفت. بنابراین فقط در سازمان یادگیرنده است که دانش رشد میکند و بهدرستی به کار گرفته میشود.
۵- تقویت حس هدفمندی: دانشکاران نمیتوانند مانند کارگران سنتی صرفاً چند وظیفه جزئی را انجام دهند. آنها در صورتی انگیزه پیدا میکنند که بدانند هدف از انجام کارها چیست و بتوانند وظایف خود را به چشماندازها و اهداف عالیتری پیوند بزنند.
۶- حساسیت اخلاقی نسبت به آثار اقتصاد دانش محور: در اقتصادی که دانش ابزار اصلی تولید است، ممکن است کسانی که بنابر ماهیت شغلشان چندان دانشی نیستند، دچار تبعیض و محرومیت شوند ولی باید توجه کرد که به قول دراکر «یک کسبوکار سالم نمیتواند در یک جامعه مریض رشد یابد».
منبع : Harvard Business Review
تقریباً در هرچند دهه در طول تاریخ تغییراتی دگرگون ساز رخ میدهد که همهچیز را همراه با خود تغییر میدهد. همانطور که پیتر دراکر، نظریهپرداز بزرگ مدیریت، در سال ۱۹۹۲ در مجله Harvard Business Review اظهار داشت : «بعد از گذشت چند دهه جوامع خود را سازماندهی مجدد میکنند و جهانبینی، ارزشهای بنیادین، ساختارهای اجتماعی و سیاسی، هنر و نهادهای اساسی خود را دگرگون میسازند. پنجاه سال دیگر جهان جدیدی به وجود خواهد آمد و افراد آن حتی نمیتوانند تصور کنند که پدربزرگانشان در چه دنیای زندگی میکردهاند و پدرانشان در چه جهانی به دنیا آمدهاند! عصر ما چنین عصری است!»
برای دراکر جهان جدید یک ویژگی بارز و متمایزکننده دارد: تغییر به جامعه دانشی. درواقع دراکر این جهش سرنوشتساز را از سال ۱۹۵۹ پیشبینی کرده بود؛ جهش به دنیایی که نیروی کار آن بیشتر با ذهن خود ارزش میآفرینند تا با بازوهایشان.
او در آن سالها در آثار خود، ظهور «کار دانشی» را توصیف کرده بود. سه دهه بعد دراکر مطمئن شد که دانش، منبع اقتصادی مهمتری نسبت به زمین، کار یدی و یا داراییهای مالی است؛ تا حدی که او جامعه آینده را جامعه پساسرمایه داری نام نهاد. او سپس، درست کمی قبل از اینکه در سال ۲۰۰۵ فوت کند، اظهار داشت که «در قرن ۲۱ افزایش بهرهوری دانشکاران،مهمترین کمکی است که مدیران میتوانند ارائه دهند».
حال با توجه به نظریات پیتر دراکر سازمانهای امروزی را چگونه باید اداره کرد؟ در زیر شش جنبه که باید بیشتر موردتوجه قرار گیرد تشریح میشود:
۱- تشخیص اطلاعاتی که موردنیاز است: این اطلاعات است که دانشکاران را قادر به انجام شغلشان میکند اما فهم اینکه از خیل عظیم اطلاعاتی که میتوان به دست آورد کدامیک مفید است چالش بزرگی است که باید نخست در مورد آن تصمیمگیری شود.
۲- دور ریختن دانش بهدردنخور: توانایی ایجاد روشها و تولید محصولات و خدمات جدید و نوآورانه از طریق دانش یک جنبه دیگر هم دارد و آن هم فراموش کردن و از کار انداختن دانشها، فرایندها و محصولاتی است که قدیمی شدهاند و پاسخگوی نیازها و مسائل امروز نیستند. چیزی که صاحبنظران آن را «یادگیری معکوس» مینامند.
۳- دادن استقلال بیشتر به کارکنان: در اقتصاد دانشی چهبسا زیردستان در حوزه تخصصی خود بیشتر و بهتر از مدیران اطلاعات و دانش دارند و ازاینرو تصمیمگیرندگان بهتری هستند. پس شیوه فرماندهی و کنترل سازمانهای سنتی که همه قدرت و اختیار را به مدیران میداد باید برچیده شود.
۴- ایجاد سازمان یادگیرنده: شاید آسیبپذیرترین سرمایه از انواع مختلف آن، همین سرمایه دانشی باشد که درصورتیکه رشد نکند از بین خواهد رفت. بنابراین فقط در سازمان یادگیرنده است که دانش رشد میکند و بهدرستی به کار گرفته میشود.
۵- تقویت حس هدفمندی: دانشکاران نمیتوانند مانند کارگران سنتی صرفاً چند وظیفه جزئی را انجام دهند. آنها در صورتی انگیزه پیدا میکنند که بدانند هدف از انجام کارها چیست و بتوانند وظایف خود را به چشماندازها و اهداف عالیتری پیوند بزنند.
۶- حساسیت اخلاقی نسبت به آثار اقتصاد دانش محور: در اقتصادی که دانش ابزار اصلی تولید است، ممکن است کسانی که بنابر ماهیت شغلشان چندان دانشی نیستند، دچار تبعیض و محرومیت شوند ولی باید توجه کرد که به قول دراکر «یک کسبوکار سالم نمیتواند در یک جامعه مریض رشد یابد».
منبع : Harvard Business Review
Forwarded from تست بزن - تست روانشناسی
آدم ها از سه کانال با هم ارتباط برقرار میکنن، کانال ارتباطی شما چیه؟
برای انجام تست به آدرس زیر برید:
http://goo.gl/hH9Oxk
برای انجام تست به آدرس زیر برید:
http://goo.gl/hH9Oxk
✳️ استفان كاوي در كتاب عادت هشتم ، می نویسد انسان كامل، سازمانی در چهار بعد است : جسم ،ذهن ، دل و روان.
و انسان كامل براي تكامل اين چهار بعد تلاش مي كند. بدین صورتکه
• جسم هر انسان خواهان حقوق و مزاياي منصفانه است .
• ذهن هر انساني در سازمان فرياد مي زند : از من بطور خلاق استفاده كن.
• دل در پي رفتار مهربان و توجه به عواطف است .
• و روان خدمت به نيازهاي انساني به صورت اخلاقي را مي طلبد.
اگر هر كدام از اين نيازها برآورده نشود وضعيت عدم تعادل پيش مي آيد و لاجرم آدمي ناگزير از نشان دادن واكنش است. و واکنشهایی از قبیل سركشي ، از زير كار در رفتن ، بدخواهي ، زد و بند ، افسردگي ، فسيل شدن و ... را از خود بروز می دهد.
در عوض ، انسان كامل در سازمان ، با تمام وجود متعهد به كار است و با هيجاني خلاق منافع خود ، سازمان و جامعه را تحقق مي بخشد.
و انسان كامل براي تكامل اين چهار بعد تلاش مي كند. بدین صورتکه
• جسم هر انسان خواهان حقوق و مزاياي منصفانه است .
• ذهن هر انساني در سازمان فرياد مي زند : از من بطور خلاق استفاده كن.
• دل در پي رفتار مهربان و توجه به عواطف است .
• و روان خدمت به نيازهاي انساني به صورت اخلاقي را مي طلبد.
اگر هر كدام از اين نيازها برآورده نشود وضعيت عدم تعادل پيش مي آيد و لاجرم آدمي ناگزير از نشان دادن واكنش است. و واکنشهایی از قبیل سركشي ، از زير كار در رفتن ، بدخواهي ، زد و بند ، افسردگي ، فسيل شدن و ... را از خود بروز می دهد.
در عوض ، انسان كامل در سازمان ، با تمام وجود متعهد به كار است و با هيجاني خلاق منافع خود ، سازمان و جامعه را تحقق مي بخشد.
✳️داستانی جالب از یک مدرس استراتژی به نقل از عصر ایران:
قبل از اینکه درس مدیریت بخوانم، همیشه واژههای «استراتژی کسب و کار» و «استراتژی فردی» برایم جذاب بودند. همیشه دوست داشتم «استراتژی» بدانم و بفهمم. برایم مثل قلعه ای می ماند در دوردستها: عظیم، خیره کننده و سرشار از رمز و راز.
در دوران دانشگاه، درسها را یکی پس از دیگری به سرعت گذراندم تا نوبت به درس استراتژی برسد. روز موعود فرا رسید. سر کلاس درس نشستم و تمام جسم و جانم را متمرکز کردم تا مفهوم این واژه اسرارآمیز را درک کنم.
جلسات یکی پس از دیگری آمدند و رفتند و من همچنان سیراب نشده بودم. آنچه میشنیدم بسیار تئوریک بود…
به سراغ کتابها رفتم. دیوید را خواندم. مینتزبرگ و هکس و تامسون و شواترز و پورتر و کیم و راملت و …
حسم بهتر شد. اما هنوز بیشتر می خواستم. آن سالها به تازگی به یک پست مدیریتی ارتقا پیدا کرده بودم و هنوز احساس میکردم استراتژی باید ذهنم را بازتر کند. قلعه را دیده بودم. درها را باز کرده بودم. راهروهای قلعه را گشته بودم. اما تو گویی که اتاقی در تاج قلعه بود که هیچکس راه آن را نشان نمیداد و هیچ راهرویی به آنجا منتهی نمیشد.
مدتی نگذشته بود که به حادثه ای، «معلم استراتژی» شدم. کلاسی بود و دانشجویانی که عمدتاً از مدیران کسب و کار بودند و ظاهراً چند مدرس را به اعتراض تغییر داده بودند و فرصتی دست داد تا من در کلاس آنها حاضر شوم. از سال ۸۵ آموزش استراتژی را آغاز کردم و مجموعاً حدود ۱۵۰۰ نفر را تعلیم دادم: در بیش از چهل دوره و هر دوره چهل ساعت…
قلعه را به آنها معرفی میکردم و آنها را دور تا دور آن میگرداندم و راههای پیدا و پنهان را نشان میدادم. اما خود میدانستم که این قلعه را اتاقی است که خود هرگز راه بدان پیدا نکرده ام.
سالها گذشت…
یک روز، در گوشه یک نمایشگاه، فرصتی دست داد تا با مدیری بر سر میز بنشینم که گردش مالی سازمانش، با درآمد نفتی کشورم قابل مقایسه بود! در لا به لای حرفهای دوستانه و گزارش کارها و …، حرف از مدیریت شد و گفتم که در کنار فروشنده بودن، «معلم» هم هستم و «استراتژی» هم درس میدهم.
پرسید: استراتژی را چگونه تعریف میکنی؟ کمی فکر کردم. آنها که استراتژی را میشناسند میدانند که ده ها تعریف وجود دارد که برخی همسو و برخی متضاد و متعارض هستند. به هر حال، به حیلت معلمی و با بازی کلامی، تعاریف را به هم چسباندم و معجونی را به خوردش دادم: کمی از پورتر، با عصاره ای از مینتزبرگ، با طعمی از گری همل. با کمی افزودنی از هکس به همراه رنگهای طبیعی و با کمی افزودنی های مجاز!
تمام مدت با لبخند نگاهم کرد. در پایان گفت: من درس مدیریت نخوانده ام. به همین دلیل، ذهنم چندان پیچیده و مجرد نیست. من آموخته ام که استراتژی، تخصیص بهینه منابع است. اینکه وقت و سرمایه و نیروی انسانی و دانش و تجربه و مهارت خود را صرف کدام حوزه کنی و از کدام حوزه ها، دوری کنی. استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است. هنر تشخیص اینکه به کدام بازار رو کنی و از کدام بازار صرف نظر کنی. هنر اینکه چشم را بر روی کدام مشتری ببندی و از منافعش صرف نظر کنی تا دستانت برای خدمت بیشتر به مشتری دیگر، آزاد و رها بماند. هنر فرار کردن از وسوسه «دستیابی همزمان به همه چیزهای خوب…».
او از نوشیدنی روی میز سرمست بود و من از طعم این عصاره تجربه که هنوز سرمستش مانده ام…
دوست داشتم بیشتر حرف بزنم که فردی آمد و آن مرد، با خداحافظی شتابزده، میز را ترک کرد. فهمیدم که «استراتژی» به او میگوید که بیش از این، «زمانش» را صرف گفتگو با من نکند.
راه اتاق بالای برج را یافته بودم! چند هفته بعد، برای همیشه، آموزش استراتژی را رها کردم و زندگی دیگری را آغاز کردم. تغییراتی چنان بزرگ در زندگیم حاصل شد که دانشگاه و درس و مدرسه، هرگز برایم ایجاد نکرده بودند.
استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است.
قبل از اینکه درس مدیریت بخوانم، همیشه واژههای «استراتژی کسب و کار» و «استراتژی فردی» برایم جذاب بودند. همیشه دوست داشتم «استراتژی» بدانم و بفهمم. برایم مثل قلعه ای می ماند در دوردستها: عظیم، خیره کننده و سرشار از رمز و راز.
در دوران دانشگاه، درسها را یکی پس از دیگری به سرعت گذراندم تا نوبت به درس استراتژی برسد. روز موعود فرا رسید. سر کلاس درس نشستم و تمام جسم و جانم را متمرکز کردم تا مفهوم این واژه اسرارآمیز را درک کنم.
جلسات یکی پس از دیگری آمدند و رفتند و من همچنان سیراب نشده بودم. آنچه میشنیدم بسیار تئوریک بود…
به سراغ کتابها رفتم. دیوید را خواندم. مینتزبرگ و هکس و تامسون و شواترز و پورتر و کیم و راملت و …
حسم بهتر شد. اما هنوز بیشتر می خواستم. آن سالها به تازگی به یک پست مدیریتی ارتقا پیدا کرده بودم و هنوز احساس میکردم استراتژی باید ذهنم را بازتر کند. قلعه را دیده بودم. درها را باز کرده بودم. راهروهای قلعه را گشته بودم. اما تو گویی که اتاقی در تاج قلعه بود که هیچکس راه آن را نشان نمیداد و هیچ راهرویی به آنجا منتهی نمیشد.
مدتی نگذشته بود که به حادثه ای، «معلم استراتژی» شدم. کلاسی بود و دانشجویانی که عمدتاً از مدیران کسب و کار بودند و ظاهراً چند مدرس را به اعتراض تغییر داده بودند و فرصتی دست داد تا من در کلاس آنها حاضر شوم. از سال ۸۵ آموزش استراتژی را آغاز کردم و مجموعاً حدود ۱۵۰۰ نفر را تعلیم دادم: در بیش از چهل دوره و هر دوره چهل ساعت…
قلعه را به آنها معرفی میکردم و آنها را دور تا دور آن میگرداندم و راههای پیدا و پنهان را نشان میدادم. اما خود میدانستم که این قلعه را اتاقی است که خود هرگز راه بدان پیدا نکرده ام.
سالها گذشت…
یک روز، در گوشه یک نمایشگاه، فرصتی دست داد تا با مدیری بر سر میز بنشینم که گردش مالی سازمانش، با درآمد نفتی کشورم قابل مقایسه بود! در لا به لای حرفهای دوستانه و گزارش کارها و …، حرف از مدیریت شد و گفتم که در کنار فروشنده بودن، «معلم» هم هستم و «استراتژی» هم درس میدهم.
پرسید: استراتژی را چگونه تعریف میکنی؟ کمی فکر کردم. آنها که استراتژی را میشناسند میدانند که ده ها تعریف وجود دارد که برخی همسو و برخی متضاد و متعارض هستند. به هر حال، به حیلت معلمی و با بازی کلامی، تعاریف را به هم چسباندم و معجونی را به خوردش دادم: کمی از پورتر، با عصاره ای از مینتزبرگ، با طعمی از گری همل. با کمی افزودنی از هکس به همراه رنگهای طبیعی و با کمی افزودنی های مجاز!
تمام مدت با لبخند نگاهم کرد. در پایان گفت: من درس مدیریت نخوانده ام. به همین دلیل، ذهنم چندان پیچیده و مجرد نیست. من آموخته ام که استراتژی، تخصیص بهینه منابع است. اینکه وقت و سرمایه و نیروی انسانی و دانش و تجربه و مهارت خود را صرف کدام حوزه کنی و از کدام حوزه ها، دوری کنی. استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است. هنر تشخیص اینکه به کدام بازار رو کنی و از کدام بازار صرف نظر کنی. هنر اینکه چشم را بر روی کدام مشتری ببندی و از منافعش صرف نظر کنی تا دستانت برای خدمت بیشتر به مشتری دیگر، آزاد و رها بماند. هنر فرار کردن از وسوسه «دستیابی همزمان به همه چیزهای خوب…».
او از نوشیدنی روی میز سرمست بود و من از طعم این عصاره تجربه که هنوز سرمستش مانده ام…
دوست داشتم بیشتر حرف بزنم که فردی آمد و آن مرد، با خداحافظی شتابزده، میز را ترک کرد. فهمیدم که «استراتژی» به او میگوید که بیش از این، «زمانش» را صرف گفتگو با من نکند.
راه اتاق بالای برج را یافته بودم! چند هفته بعد، برای همیشه، آموزش استراتژی را رها کردم و زندگی دیگری را آغاز کردم. تغییراتی چنان بزرگ در زندگیم حاصل شد که دانشگاه و درس و مدرسه، هرگز برایم ایجاد نکرده بودند.
استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است.
✳️ ۱۰ نکته برای ایجاد "خلاقیت در کار"
📝نوآوری نیروی حیاتی موفقیت یک شرکت در دنیای امروز است. در بسیاری از شرکت ها، نوآوری و دستیابی به ایده های برتر یک عنصر کلیدی به حساب می آید. این عنصر در همه ی شرکت ها دیده نمیشود. خلاقیت و نوآوری باعث موفقیت می شود در صورتیکه این خلاقیت در آن مجموعه پيادهسازی بشود. پرورش خلاقیت در هر فردی به وی کمک کند تا از آن در زندگی و کار استفاده کند.
۱۰ استراتژی مهم را برای ایجاد خلاقیت در محیطهای کاری .
1⃣ دریافت های بصری؛
صرف نظر از مسئولیت، نقش و کاری که انجام میدهید تجسم دادهها به شکل گیری ایده های جدید کمک میکند در واقع یک ابزار قدرتمند برای ایجاد خلاقیت دید وسیع و قدرت تجسم بالا است.
2⃣ فکر آزاد؛
برای ایجاد خلاقیت در قدم اول ذهن را آماده میکنیم، پس از آن باید ذهن شما بدون هیچ نگرانی یا استرسی از جملات منفی، عبارات منفی یا موانع فکری عبور کرده و عباراتی مثل "میتوانم" و "میشود" را در ذهن پرورش دهد.
3⃣ وارونه بنگرید؛
به جای اینکه یک کار را از اول به آخر نگاه کنید، از آخر به اول بنگرید. هیچ وقت نگویید "چطور" انجامش دهم، راهی که در ایجاد خلاقیت به کار میگیرید نباید با وجود موانع متوقف بشود.
4⃣ بازی کنید؛
خلاقیت را در بازی کردن بیاموزید. در بازی ها میتوانید به خلاقیت دست یابید؛ مثلا از کارمندان بخواهید در مورد موضوعات مختلف، نظرشان را روی یک تکه کاغذ بنویسند یا ایده های کاری شان را بنویسند، سپس یک کاغذ را به صورت تصادفی بردارید و آن ایده را پیاده سازی کنید.
5⃣ همه چیز را یادداشت کنید؛
هیچ ایده ای دور از دسترس نیست. هر ایده ای در کار ارزشمند است، برای اینکه این ایده ها فراموش نشود باید با جزییات آنها را یادداشت کنید. یادداشت همین ایده ها منجر به شکل گیری ایده های بزرگتر میشود.
6⃣ به خود استراحت ذهنی بدهید؛
خیلی از رهبرهای تجارت های بزرگ از رسانه ها و یا اینترنت استفاده میکنند، اما خیلی از آنها بر این باورند که ذهن نیاز به استراحت دارد و استفادهی بیش از حد از رسانه ها منجر به آشفتگی ذهنی میشود. البته ذهن نباید همیشه در حالت استراحت قرار داشته باشد، چون ذهن حقیقتاً پویا است. آنچه که در اینجا مطرح است همان تمرکز برای شکل گیری ایده های بهتر کاری است.
7⃣ ساعات خوشی و شادی را فراموش نکنید؛
برای اینکه خلاقیت بیشتری داشته باشید باید از ذهن خود کمک بگیرید. طبیعتاً یک ذهن پریشان و آشفته ایده های ندارد که در اختیار شما بگذارد. بنابراین سفر کنید و در سفر ذهن خود را خالی کنید تا ایده های جدید در آن شکل بگیرد.
8⃣ فعالیت های فیزیکی؛
فعالیت های بدنی ذهن را باز میکند. به خصوص اگر شغل شما به گونهای است که باید دائما در حالت نشسته و پشت سیستم های کامپیوتری باشید، باید حتما تحرک را از برنامههای روزانه خود حذف نکنید. فعالیت به خوب فکر کردن شما کمک میکند.
9⃣ نقاط قوت را تقویت کنید؛
این یک تصور غلطی است که خلاقیت تنها متعلق به انسانهایی است که طبیعتاً هنرمند هستند. هر انسانی میتواند خلاق باشد به شرطی که ذهنی آماده داشته باشد. لازم نیست ایده های ما خیلی فوق العاده باشند. ایده های کوچک گام اول برای شکل گیری ایده های بزرگ هستند.
🔟 کلمات را بیرون بریزید؛
ذهن، زمانی که آشفته است باید درمان شود و درمان آن سخن گفتن است. با بیرون ریختن کلمات از ذهن، آشفتگی را از خود دور کنید. حتی میتوانید کلمات را بنویسید تا ذهن تان خالی شود و برای ایده های جدید فضای کافی به وجود بیاید.
📝نوآوری نیروی حیاتی موفقیت یک شرکت در دنیای امروز است. در بسیاری از شرکت ها، نوآوری و دستیابی به ایده های برتر یک عنصر کلیدی به حساب می آید. این عنصر در همه ی شرکت ها دیده نمیشود. خلاقیت و نوآوری باعث موفقیت می شود در صورتیکه این خلاقیت در آن مجموعه پيادهسازی بشود. پرورش خلاقیت در هر فردی به وی کمک کند تا از آن در زندگی و کار استفاده کند.
۱۰ استراتژی مهم را برای ایجاد خلاقیت در محیطهای کاری .
1⃣ دریافت های بصری؛
صرف نظر از مسئولیت، نقش و کاری که انجام میدهید تجسم دادهها به شکل گیری ایده های جدید کمک میکند در واقع یک ابزار قدرتمند برای ایجاد خلاقیت دید وسیع و قدرت تجسم بالا است.
2⃣ فکر آزاد؛
برای ایجاد خلاقیت در قدم اول ذهن را آماده میکنیم، پس از آن باید ذهن شما بدون هیچ نگرانی یا استرسی از جملات منفی، عبارات منفی یا موانع فکری عبور کرده و عباراتی مثل "میتوانم" و "میشود" را در ذهن پرورش دهد.
3⃣ وارونه بنگرید؛
به جای اینکه یک کار را از اول به آخر نگاه کنید، از آخر به اول بنگرید. هیچ وقت نگویید "چطور" انجامش دهم، راهی که در ایجاد خلاقیت به کار میگیرید نباید با وجود موانع متوقف بشود.
4⃣ بازی کنید؛
خلاقیت را در بازی کردن بیاموزید. در بازی ها میتوانید به خلاقیت دست یابید؛ مثلا از کارمندان بخواهید در مورد موضوعات مختلف، نظرشان را روی یک تکه کاغذ بنویسند یا ایده های کاری شان را بنویسند، سپس یک کاغذ را به صورت تصادفی بردارید و آن ایده را پیاده سازی کنید.
5⃣ همه چیز را یادداشت کنید؛
هیچ ایده ای دور از دسترس نیست. هر ایده ای در کار ارزشمند است، برای اینکه این ایده ها فراموش نشود باید با جزییات آنها را یادداشت کنید. یادداشت همین ایده ها منجر به شکل گیری ایده های بزرگتر میشود.
6⃣ به خود استراحت ذهنی بدهید؛
خیلی از رهبرهای تجارت های بزرگ از رسانه ها و یا اینترنت استفاده میکنند، اما خیلی از آنها بر این باورند که ذهن نیاز به استراحت دارد و استفادهی بیش از حد از رسانه ها منجر به آشفتگی ذهنی میشود. البته ذهن نباید همیشه در حالت استراحت قرار داشته باشد، چون ذهن حقیقتاً پویا است. آنچه که در اینجا مطرح است همان تمرکز برای شکل گیری ایده های بهتر کاری است.
7⃣ ساعات خوشی و شادی را فراموش نکنید؛
برای اینکه خلاقیت بیشتری داشته باشید باید از ذهن خود کمک بگیرید. طبیعتاً یک ذهن پریشان و آشفته ایده های ندارد که در اختیار شما بگذارد. بنابراین سفر کنید و در سفر ذهن خود را خالی کنید تا ایده های جدید در آن شکل بگیرد.
8⃣ فعالیت های فیزیکی؛
فعالیت های بدنی ذهن را باز میکند. به خصوص اگر شغل شما به گونهای است که باید دائما در حالت نشسته و پشت سیستم های کامپیوتری باشید، باید حتما تحرک را از برنامههای روزانه خود حذف نکنید. فعالیت به خوب فکر کردن شما کمک میکند.
9⃣ نقاط قوت را تقویت کنید؛
این یک تصور غلطی است که خلاقیت تنها متعلق به انسانهایی است که طبیعتاً هنرمند هستند. هر انسانی میتواند خلاق باشد به شرطی که ذهنی آماده داشته باشد. لازم نیست ایده های ما خیلی فوق العاده باشند. ایده های کوچک گام اول برای شکل گیری ایده های بزرگ هستند.
🔟 کلمات را بیرون بریزید؛
ذهن، زمانی که آشفته است باید درمان شود و درمان آن سخن گفتن است. با بیرون ریختن کلمات از ذهن، آشفتگی را از خود دور کنید. حتی میتوانید کلمات را بنویسید تا ذهن تان خالی شود و برای ایده های جدید فضای کافی به وجود بیاید.