✳️بازیسازی (Gasification)
به معنی بهکارگیری مکانیزمهای بازی و تکنیکهای بازیگونه در محیط کار با هدف بالا بردن انگیزه و تعهد کارمندان است. بازیسازی از تمایلات و نیازهای اولیه افرادی که درگیر آن میشوند استفاده میکند تا اهداف کسبوکار را ارتقا دهد. موسسه تحقیقاتی گارتنر پیشبینی کرده بود تا پایان سال 2015، استفاده از خدمات بازیسازی در بازاریابی کالاهای مصرفی و حفظ مشتریان، اهمیت بسیاری مییابد و بیش از 70 درصد سازمانها در سطح جهان به طریقی از این روش استفاده میکنند.
در دورهای که درگیر شدن با مشتریان سختتر و سختتر میشود، بازیسازی مزایای قابل توجهی به ما ارائه میکند؛ از یک سفر مشتری بهتر گرفته تا جمعآوری بازخورد و ایدههای بهبودیافته از سوی مشتریان. بازیسازی به کسبوکارها امکان میدهد بخشهای استانداردی از کار روزانه را به بازی تبدیل کنند که در نتیجه تعهد و رضایت کارمندان و در نتیجه کیفیت کار و بهرهوری آنها بالاتر میرود. در بازیسازی، ویژگیهایی مانند سرگرمی، شفافیت، طراحی و رقابت در مجموعهای از فرآیندهای دنیای واقعی درون یک شرکت، از استخدام گرفته تا یادگیری و پیشرفت مورد استفاده قرار میگیرد.
با وجود مزایای متعدد بازیسازی مثل افزایش تعهد و انگیزه کارمندان، بالا بردن کیفیت آموزش، استعدادیابی، بالا بردن فروش و در کل پیشرفت کسبوکار، برخی مخالفان آن را یک هوس مدیریتی زودگذر میدانند. به هر حال، بازیسازی هم مثل هر رویکرد دیگری اگر بد اجرا شود معایب خود را دارد و میتواند به رقابت مخرب در میان کارکنان یا برنامهای خستهکننده در بلندمدت منجر شود.
دو نمونه موفق
یکی از نمونههای موفق بهکارگیری بازیسازی شرکت والمارت است. والمارت در سال 2012 در یک طرح آزمایشی استفاده از بازیسازی را شروع کرد تا ایمنی کارگاههای خود را بالا ببرد. این شرکت با کمک یک اپلیکیشن بازی سه دقیقهای، کارگران را در زمان استراحت آنها درگیر میکرد. اپلیکیشن مذکور اطلاعات مربوط به افزایش ایمنی را در اختیار آنها قرار میداد و سپس با طرح سوالات چندگزینهای، به پاسخهای درست امتیاز میداد. کارگران به حدی درگیر این بازی شده بودند که در حین کار دائم از امتیازهای خود صحبت میکردند و رقابتی جدی بین آنها شکل گرفته بود. دستاورد نهایی والمارت از بهکارگیری بازیسازی به این طریق، کاهش 54 درصدی حوادث در کارگاهها و مراکز توزیع بود و این شرکت برنامه بازیسازی خود را به بخشهای دیگر نیز توسعه داد.
نمونه دیگر استارباکس است که در سال 2009 تصمیم گرفت روی بازاریابی اپلیکیشنی به عنوان ابزاری برای تحریک وفاداری مشتریان و توسعه تجربه خردهفروشی خود استفاده کند. این شرکت برای این کار به رویکرد بازیسازی روی آورد و طرح «جایزههای استارباکس من» را راهاندازی کرد. «جایزههای استارباکس من» یک اپلیکیشن است که امکان پرداخت سریع را برای مشتریان فراهم میکند و سیستمی انگیزشی برای تکرار مراجعه مشتریان است. هر زمان مشتری از این اپلیکیشن برای پرداخت خود استفاده میکند، یک ستاره طلایی مجازی جایزه میگیرد و هر وقت تعداد ستارهها به 5 رسید، به مرحله سبز میرسد که میتواند همان روز از یک آیتم رایگان استفاده کند. برای کسی که با جمعآوری 30 ستاره به مرحله طلایی برسد، جوایز دیگری در نظر گرفته شده است.
به معنی بهکارگیری مکانیزمهای بازی و تکنیکهای بازیگونه در محیط کار با هدف بالا بردن انگیزه و تعهد کارمندان است. بازیسازی از تمایلات و نیازهای اولیه افرادی که درگیر آن میشوند استفاده میکند تا اهداف کسبوکار را ارتقا دهد. موسسه تحقیقاتی گارتنر پیشبینی کرده بود تا پایان سال 2015، استفاده از خدمات بازیسازی در بازاریابی کالاهای مصرفی و حفظ مشتریان، اهمیت بسیاری مییابد و بیش از 70 درصد سازمانها در سطح جهان به طریقی از این روش استفاده میکنند.
در دورهای که درگیر شدن با مشتریان سختتر و سختتر میشود، بازیسازی مزایای قابل توجهی به ما ارائه میکند؛ از یک سفر مشتری بهتر گرفته تا جمعآوری بازخورد و ایدههای بهبودیافته از سوی مشتریان. بازیسازی به کسبوکارها امکان میدهد بخشهای استانداردی از کار روزانه را به بازی تبدیل کنند که در نتیجه تعهد و رضایت کارمندان و در نتیجه کیفیت کار و بهرهوری آنها بالاتر میرود. در بازیسازی، ویژگیهایی مانند سرگرمی، شفافیت، طراحی و رقابت در مجموعهای از فرآیندهای دنیای واقعی درون یک شرکت، از استخدام گرفته تا یادگیری و پیشرفت مورد استفاده قرار میگیرد.
با وجود مزایای متعدد بازیسازی مثل افزایش تعهد و انگیزه کارمندان، بالا بردن کیفیت آموزش، استعدادیابی، بالا بردن فروش و در کل پیشرفت کسبوکار، برخی مخالفان آن را یک هوس مدیریتی زودگذر میدانند. به هر حال، بازیسازی هم مثل هر رویکرد دیگری اگر بد اجرا شود معایب خود را دارد و میتواند به رقابت مخرب در میان کارکنان یا برنامهای خستهکننده در بلندمدت منجر شود.
دو نمونه موفق
یکی از نمونههای موفق بهکارگیری بازیسازی شرکت والمارت است. والمارت در سال 2012 در یک طرح آزمایشی استفاده از بازیسازی را شروع کرد تا ایمنی کارگاههای خود را بالا ببرد. این شرکت با کمک یک اپلیکیشن بازی سه دقیقهای، کارگران را در زمان استراحت آنها درگیر میکرد. اپلیکیشن مذکور اطلاعات مربوط به افزایش ایمنی را در اختیار آنها قرار میداد و سپس با طرح سوالات چندگزینهای، به پاسخهای درست امتیاز میداد. کارگران به حدی درگیر این بازی شده بودند که در حین کار دائم از امتیازهای خود صحبت میکردند و رقابتی جدی بین آنها شکل گرفته بود. دستاورد نهایی والمارت از بهکارگیری بازیسازی به این طریق، کاهش 54 درصدی حوادث در کارگاهها و مراکز توزیع بود و این شرکت برنامه بازیسازی خود را به بخشهای دیگر نیز توسعه داد.
نمونه دیگر استارباکس است که در سال 2009 تصمیم گرفت روی بازاریابی اپلیکیشنی به عنوان ابزاری برای تحریک وفاداری مشتریان و توسعه تجربه خردهفروشی خود استفاده کند. این شرکت برای این کار به رویکرد بازیسازی روی آورد و طرح «جایزههای استارباکس من» را راهاندازی کرد. «جایزههای استارباکس من» یک اپلیکیشن است که امکان پرداخت سریع را برای مشتریان فراهم میکند و سیستمی انگیزشی برای تکرار مراجعه مشتریان است. هر زمان مشتری از این اپلیکیشن برای پرداخت خود استفاده میکند، یک ستاره طلایی مجازی جایزه میگیرد و هر وقت تعداد ستارهها به 5 رسید، به مرحله سبز میرسد که میتواند همان روز از یک آیتم رایگان استفاده کند. برای کسی که با جمعآوری 30 ستاره به مرحله طلایی برسد، جوایز دیگری در نظر گرفته شده است.
✳️ سخنانی از پیتر دراکر در مورد سال 2020
تقریباً در هرچند دهه در طول تاریخ تغییراتی دگرگون ساز رخ میدهد که همهچیز را همراه با خود تغییر میدهد. همانطور که پیتر دراکر، نظریهپرداز بزرگ مدیریت، در سال ۱۹۹۲ در مجله Harvard Business Review اظهار داشت : «بعد از گذشت چند دهه جوامع خود را سازماندهی مجدد میکنند و جهانبینی، ارزشهای بنیادین، ساختارهای اجتماعی و سیاسی، هنر و نهادهای اساسی خود را دگرگون میسازند. پنجاه سال دیگر جهان جدیدی به وجود خواهد آمد و افراد آن حتی نمیتوانند تصور کنند که پدربزرگانشان در چه دنیای زندگی میکردهاند و پدرانشان در چه جهانی به دنیا آمدهاند! عصر ما چنین عصری است!»
برای دراکر جهان جدید یک ویژگی بارز و متمایزکننده دارد: تغییر به جامعه دانشی. درواقع دراکر این جهش سرنوشتساز را از سال ۱۹۵۹ پیشبینی کرده بود؛ جهش به دنیایی که نیروی کار آن بیشتر با ذهن خود ارزش میآفرینند تا با بازوهایشان.
او در آن سالها در آثار خود، ظهور «کار دانشی» را توصیف کرده بود. سه دهه بعد دراکر مطمئن شد که دانش، منبع اقتصادی مهمتری نسبت به زمین، کار یدی و یا داراییهای مالی است؛ تا حدی که او جامعه آینده را جامعه پساسرمایه داری نام نهاد. او سپس، درست کمی قبل از اینکه در سال ۲۰۰۵ فوت کند، اظهار داشت که «در قرن ۲۱ افزایش بهرهوری دانشکاران،مهمترین کمکی است که مدیران میتوانند ارائه دهند».
حال با توجه به نظریات پیتر دراکر سازمانهای امروزی را چگونه باید اداره کرد؟ در زیر شش جنبه که باید بیشتر موردتوجه قرار گیرد تشریح میشود:
۱- تشخیص اطلاعاتی که موردنیاز است: این اطلاعات است که دانشکاران را قادر به انجام شغلشان میکند اما فهم اینکه از خیل عظیم اطلاعاتی که میتوان به دست آورد کدامیک مفید است چالش بزرگی است که باید نخست در مورد آن تصمیمگیری شود.
۲- دور ریختن دانش بهدردنخور: توانایی ایجاد روشها و تولید محصولات و خدمات جدید و نوآورانه از طریق دانش یک جنبه دیگر هم دارد و آن هم فراموش کردن و از کار انداختن دانشها، فرایندها و محصولاتی است که قدیمی شدهاند و پاسخگوی نیازها و مسائل امروز نیستند. چیزی که صاحبنظران آن را «یادگیری معکوس» مینامند.
۳- دادن استقلال بیشتر به کارکنان: در اقتصاد دانشی چهبسا زیردستان در حوزه تخصصی خود بیشتر و بهتر از مدیران اطلاعات و دانش دارند و ازاینرو تصمیمگیرندگان بهتری هستند. پس شیوه فرماندهی و کنترل سازمانهای سنتی که همه قدرت و اختیار را به مدیران میداد باید برچیده شود.
۴- ایجاد سازمان یادگیرنده: شاید آسیبپذیرترین سرمایه از انواع مختلف آن، همین سرمایه دانشی باشد که درصورتیکه رشد نکند از بین خواهد رفت. بنابراین فقط در سازمان یادگیرنده است که دانش رشد میکند و بهدرستی به کار گرفته میشود.
۵- تقویت حس هدفمندی: دانشکاران نمیتوانند مانند کارگران سنتی صرفاً چند وظیفه جزئی را انجام دهند. آنها در صورتی انگیزه پیدا میکنند که بدانند هدف از انجام کارها چیست و بتوانند وظایف خود را به چشماندازها و اهداف عالیتری پیوند بزنند.
۶- حساسیت اخلاقی نسبت به آثار اقتصاد دانش محور: در اقتصادی که دانش ابزار اصلی تولید است، ممکن است کسانی که بنابر ماهیت شغلشان چندان دانشی نیستند، دچار تبعیض و محرومیت شوند ولی باید توجه کرد که به قول دراکر «یک کسبوکار سالم نمیتواند در یک جامعه مریض رشد یابد».
منبع : Harvard Business Review
تقریباً در هرچند دهه در طول تاریخ تغییراتی دگرگون ساز رخ میدهد که همهچیز را همراه با خود تغییر میدهد. همانطور که پیتر دراکر، نظریهپرداز بزرگ مدیریت، در سال ۱۹۹۲ در مجله Harvard Business Review اظهار داشت : «بعد از گذشت چند دهه جوامع خود را سازماندهی مجدد میکنند و جهانبینی، ارزشهای بنیادین، ساختارهای اجتماعی و سیاسی، هنر و نهادهای اساسی خود را دگرگون میسازند. پنجاه سال دیگر جهان جدیدی به وجود خواهد آمد و افراد آن حتی نمیتوانند تصور کنند که پدربزرگانشان در چه دنیای زندگی میکردهاند و پدرانشان در چه جهانی به دنیا آمدهاند! عصر ما چنین عصری است!»
برای دراکر جهان جدید یک ویژگی بارز و متمایزکننده دارد: تغییر به جامعه دانشی. درواقع دراکر این جهش سرنوشتساز را از سال ۱۹۵۹ پیشبینی کرده بود؛ جهش به دنیایی که نیروی کار آن بیشتر با ذهن خود ارزش میآفرینند تا با بازوهایشان.
او در آن سالها در آثار خود، ظهور «کار دانشی» را توصیف کرده بود. سه دهه بعد دراکر مطمئن شد که دانش، منبع اقتصادی مهمتری نسبت به زمین، کار یدی و یا داراییهای مالی است؛ تا حدی که او جامعه آینده را جامعه پساسرمایه داری نام نهاد. او سپس، درست کمی قبل از اینکه در سال ۲۰۰۵ فوت کند، اظهار داشت که «در قرن ۲۱ افزایش بهرهوری دانشکاران،مهمترین کمکی است که مدیران میتوانند ارائه دهند».
حال با توجه به نظریات پیتر دراکر سازمانهای امروزی را چگونه باید اداره کرد؟ در زیر شش جنبه که باید بیشتر موردتوجه قرار گیرد تشریح میشود:
۱- تشخیص اطلاعاتی که موردنیاز است: این اطلاعات است که دانشکاران را قادر به انجام شغلشان میکند اما فهم اینکه از خیل عظیم اطلاعاتی که میتوان به دست آورد کدامیک مفید است چالش بزرگی است که باید نخست در مورد آن تصمیمگیری شود.
۲- دور ریختن دانش بهدردنخور: توانایی ایجاد روشها و تولید محصولات و خدمات جدید و نوآورانه از طریق دانش یک جنبه دیگر هم دارد و آن هم فراموش کردن و از کار انداختن دانشها، فرایندها و محصولاتی است که قدیمی شدهاند و پاسخگوی نیازها و مسائل امروز نیستند. چیزی که صاحبنظران آن را «یادگیری معکوس» مینامند.
۳- دادن استقلال بیشتر به کارکنان: در اقتصاد دانشی چهبسا زیردستان در حوزه تخصصی خود بیشتر و بهتر از مدیران اطلاعات و دانش دارند و ازاینرو تصمیمگیرندگان بهتری هستند. پس شیوه فرماندهی و کنترل سازمانهای سنتی که همه قدرت و اختیار را به مدیران میداد باید برچیده شود.
۴- ایجاد سازمان یادگیرنده: شاید آسیبپذیرترین سرمایه از انواع مختلف آن، همین سرمایه دانشی باشد که درصورتیکه رشد نکند از بین خواهد رفت. بنابراین فقط در سازمان یادگیرنده است که دانش رشد میکند و بهدرستی به کار گرفته میشود.
۵- تقویت حس هدفمندی: دانشکاران نمیتوانند مانند کارگران سنتی صرفاً چند وظیفه جزئی را انجام دهند. آنها در صورتی انگیزه پیدا میکنند که بدانند هدف از انجام کارها چیست و بتوانند وظایف خود را به چشماندازها و اهداف عالیتری پیوند بزنند.
۶- حساسیت اخلاقی نسبت به آثار اقتصاد دانش محور: در اقتصادی که دانش ابزار اصلی تولید است، ممکن است کسانی که بنابر ماهیت شغلشان چندان دانشی نیستند، دچار تبعیض و محرومیت شوند ولی باید توجه کرد که به قول دراکر «یک کسبوکار سالم نمیتواند در یک جامعه مریض رشد یابد».
منبع : Harvard Business Review
Forwarded from تست بزن - تست روانشناسی
آدم ها از سه کانال با هم ارتباط برقرار میکنن، کانال ارتباطی شما چیه؟
برای انجام تست به آدرس زیر برید:
http://goo.gl/hH9Oxk
برای انجام تست به آدرس زیر برید:
http://goo.gl/hH9Oxk
✳️ استفان كاوي در كتاب عادت هشتم ، می نویسد انسان كامل، سازمانی در چهار بعد است : جسم ،ذهن ، دل و روان.
و انسان كامل براي تكامل اين چهار بعد تلاش مي كند. بدین صورتکه
• جسم هر انسان خواهان حقوق و مزاياي منصفانه است .
• ذهن هر انساني در سازمان فرياد مي زند : از من بطور خلاق استفاده كن.
• دل در پي رفتار مهربان و توجه به عواطف است .
• و روان خدمت به نيازهاي انساني به صورت اخلاقي را مي طلبد.
اگر هر كدام از اين نيازها برآورده نشود وضعيت عدم تعادل پيش مي آيد و لاجرم آدمي ناگزير از نشان دادن واكنش است. و واکنشهایی از قبیل سركشي ، از زير كار در رفتن ، بدخواهي ، زد و بند ، افسردگي ، فسيل شدن و ... را از خود بروز می دهد.
در عوض ، انسان كامل در سازمان ، با تمام وجود متعهد به كار است و با هيجاني خلاق منافع خود ، سازمان و جامعه را تحقق مي بخشد.
و انسان كامل براي تكامل اين چهار بعد تلاش مي كند. بدین صورتکه
• جسم هر انسان خواهان حقوق و مزاياي منصفانه است .
• ذهن هر انساني در سازمان فرياد مي زند : از من بطور خلاق استفاده كن.
• دل در پي رفتار مهربان و توجه به عواطف است .
• و روان خدمت به نيازهاي انساني به صورت اخلاقي را مي طلبد.
اگر هر كدام از اين نيازها برآورده نشود وضعيت عدم تعادل پيش مي آيد و لاجرم آدمي ناگزير از نشان دادن واكنش است. و واکنشهایی از قبیل سركشي ، از زير كار در رفتن ، بدخواهي ، زد و بند ، افسردگي ، فسيل شدن و ... را از خود بروز می دهد.
در عوض ، انسان كامل در سازمان ، با تمام وجود متعهد به كار است و با هيجاني خلاق منافع خود ، سازمان و جامعه را تحقق مي بخشد.
✳️داستانی جالب از یک مدرس استراتژی به نقل از عصر ایران:
قبل از اینکه درس مدیریت بخوانم، همیشه واژههای «استراتژی کسب و کار» و «استراتژی فردی» برایم جذاب بودند. همیشه دوست داشتم «استراتژی» بدانم و بفهمم. برایم مثل قلعه ای می ماند در دوردستها: عظیم، خیره کننده و سرشار از رمز و راز.
در دوران دانشگاه، درسها را یکی پس از دیگری به سرعت گذراندم تا نوبت به درس استراتژی برسد. روز موعود فرا رسید. سر کلاس درس نشستم و تمام جسم و جانم را متمرکز کردم تا مفهوم این واژه اسرارآمیز را درک کنم.
جلسات یکی پس از دیگری آمدند و رفتند و من همچنان سیراب نشده بودم. آنچه میشنیدم بسیار تئوریک بود…
به سراغ کتابها رفتم. دیوید را خواندم. مینتزبرگ و هکس و تامسون و شواترز و پورتر و کیم و راملت و …
حسم بهتر شد. اما هنوز بیشتر می خواستم. آن سالها به تازگی به یک پست مدیریتی ارتقا پیدا کرده بودم و هنوز احساس میکردم استراتژی باید ذهنم را بازتر کند. قلعه را دیده بودم. درها را باز کرده بودم. راهروهای قلعه را گشته بودم. اما تو گویی که اتاقی در تاج قلعه بود که هیچکس راه آن را نشان نمیداد و هیچ راهرویی به آنجا منتهی نمیشد.
مدتی نگذشته بود که به حادثه ای، «معلم استراتژی» شدم. کلاسی بود و دانشجویانی که عمدتاً از مدیران کسب و کار بودند و ظاهراً چند مدرس را به اعتراض تغییر داده بودند و فرصتی دست داد تا من در کلاس آنها حاضر شوم. از سال ۸۵ آموزش استراتژی را آغاز کردم و مجموعاً حدود ۱۵۰۰ نفر را تعلیم دادم: در بیش از چهل دوره و هر دوره چهل ساعت…
قلعه را به آنها معرفی میکردم و آنها را دور تا دور آن میگرداندم و راههای پیدا و پنهان را نشان میدادم. اما خود میدانستم که این قلعه را اتاقی است که خود هرگز راه بدان پیدا نکرده ام.
سالها گذشت…
یک روز، در گوشه یک نمایشگاه، فرصتی دست داد تا با مدیری بر سر میز بنشینم که گردش مالی سازمانش، با درآمد نفتی کشورم قابل مقایسه بود! در لا به لای حرفهای دوستانه و گزارش کارها و …، حرف از مدیریت شد و گفتم که در کنار فروشنده بودن، «معلم» هم هستم و «استراتژی» هم درس میدهم.
پرسید: استراتژی را چگونه تعریف میکنی؟ کمی فکر کردم. آنها که استراتژی را میشناسند میدانند که ده ها تعریف وجود دارد که برخی همسو و برخی متضاد و متعارض هستند. به هر حال، به حیلت معلمی و با بازی کلامی، تعاریف را به هم چسباندم و معجونی را به خوردش دادم: کمی از پورتر، با عصاره ای از مینتزبرگ، با طعمی از گری همل. با کمی افزودنی از هکس به همراه رنگهای طبیعی و با کمی افزودنی های مجاز!
تمام مدت با لبخند نگاهم کرد. در پایان گفت: من درس مدیریت نخوانده ام. به همین دلیل، ذهنم چندان پیچیده و مجرد نیست. من آموخته ام که استراتژی، تخصیص بهینه منابع است. اینکه وقت و سرمایه و نیروی انسانی و دانش و تجربه و مهارت خود را صرف کدام حوزه کنی و از کدام حوزه ها، دوری کنی. استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است. هنر تشخیص اینکه به کدام بازار رو کنی و از کدام بازار صرف نظر کنی. هنر اینکه چشم را بر روی کدام مشتری ببندی و از منافعش صرف نظر کنی تا دستانت برای خدمت بیشتر به مشتری دیگر، آزاد و رها بماند. هنر فرار کردن از وسوسه «دستیابی همزمان به همه چیزهای خوب…».
او از نوشیدنی روی میز سرمست بود و من از طعم این عصاره تجربه که هنوز سرمستش مانده ام…
دوست داشتم بیشتر حرف بزنم که فردی آمد و آن مرد، با خداحافظی شتابزده، میز را ترک کرد. فهمیدم که «استراتژی» به او میگوید که بیش از این، «زمانش» را صرف گفتگو با من نکند.
راه اتاق بالای برج را یافته بودم! چند هفته بعد، برای همیشه، آموزش استراتژی را رها کردم و زندگی دیگری را آغاز کردم. تغییراتی چنان بزرگ در زندگیم حاصل شد که دانشگاه و درس و مدرسه، هرگز برایم ایجاد نکرده بودند.
استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است.
قبل از اینکه درس مدیریت بخوانم، همیشه واژههای «استراتژی کسب و کار» و «استراتژی فردی» برایم جذاب بودند. همیشه دوست داشتم «استراتژی» بدانم و بفهمم. برایم مثل قلعه ای می ماند در دوردستها: عظیم، خیره کننده و سرشار از رمز و راز.
در دوران دانشگاه، درسها را یکی پس از دیگری به سرعت گذراندم تا نوبت به درس استراتژی برسد. روز موعود فرا رسید. سر کلاس درس نشستم و تمام جسم و جانم را متمرکز کردم تا مفهوم این واژه اسرارآمیز را درک کنم.
جلسات یکی پس از دیگری آمدند و رفتند و من همچنان سیراب نشده بودم. آنچه میشنیدم بسیار تئوریک بود…
به سراغ کتابها رفتم. دیوید را خواندم. مینتزبرگ و هکس و تامسون و شواترز و پورتر و کیم و راملت و …
حسم بهتر شد. اما هنوز بیشتر می خواستم. آن سالها به تازگی به یک پست مدیریتی ارتقا پیدا کرده بودم و هنوز احساس میکردم استراتژی باید ذهنم را بازتر کند. قلعه را دیده بودم. درها را باز کرده بودم. راهروهای قلعه را گشته بودم. اما تو گویی که اتاقی در تاج قلعه بود که هیچکس راه آن را نشان نمیداد و هیچ راهرویی به آنجا منتهی نمیشد.
مدتی نگذشته بود که به حادثه ای، «معلم استراتژی» شدم. کلاسی بود و دانشجویانی که عمدتاً از مدیران کسب و کار بودند و ظاهراً چند مدرس را به اعتراض تغییر داده بودند و فرصتی دست داد تا من در کلاس آنها حاضر شوم. از سال ۸۵ آموزش استراتژی را آغاز کردم و مجموعاً حدود ۱۵۰۰ نفر را تعلیم دادم: در بیش از چهل دوره و هر دوره چهل ساعت…
قلعه را به آنها معرفی میکردم و آنها را دور تا دور آن میگرداندم و راههای پیدا و پنهان را نشان میدادم. اما خود میدانستم که این قلعه را اتاقی است که خود هرگز راه بدان پیدا نکرده ام.
سالها گذشت…
یک روز، در گوشه یک نمایشگاه، فرصتی دست داد تا با مدیری بر سر میز بنشینم که گردش مالی سازمانش، با درآمد نفتی کشورم قابل مقایسه بود! در لا به لای حرفهای دوستانه و گزارش کارها و …، حرف از مدیریت شد و گفتم که در کنار فروشنده بودن، «معلم» هم هستم و «استراتژی» هم درس میدهم.
پرسید: استراتژی را چگونه تعریف میکنی؟ کمی فکر کردم. آنها که استراتژی را میشناسند میدانند که ده ها تعریف وجود دارد که برخی همسو و برخی متضاد و متعارض هستند. به هر حال، به حیلت معلمی و با بازی کلامی، تعاریف را به هم چسباندم و معجونی را به خوردش دادم: کمی از پورتر، با عصاره ای از مینتزبرگ، با طعمی از گری همل. با کمی افزودنی از هکس به همراه رنگهای طبیعی و با کمی افزودنی های مجاز!
تمام مدت با لبخند نگاهم کرد. در پایان گفت: من درس مدیریت نخوانده ام. به همین دلیل، ذهنم چندان پیچیده و مجرد نیست. من آموخته ام که استراتژی، تخصیص بهینه منابع است. اینکه وقت و سرمایه و نیروی انسانی و دانش و تجربه و مهارت خود را صرف کدام حوزه کنی و از کدام حوزه ها، دوری کنی. استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است. هنر تشخیص اینکه به کدام بازار رو کنی و از کدام بازار صرف نظر کنی. هنر اینکه چشم را بر روی کدام مشتری ببندی و از منافعش صرف نظر کنی تا دستانت برای خدمت بیشتر به مشتری دیگر، آزاد و رها بماند. هنر فرار کردن از وسوسه «دستیابی همزمان به همه چیزهای خوب…».
او از نوشیدنی روی میز سرمست بود و من از طعم این عصاره تجربه که هنوز سرمستش مانده ام…
دوست داشتم بیشتر حرف بزنم که فردی آمد و آن مرد، با خداحافظی شتابزده، میز را ترک کرد. فهمیدم که «استراتژی» به او میگوید که بیش از این، «زمانش» را صرف گفتگو با من نکند.
راه اتاق بالای برج را یافته بودم! چند هفته بعد، برای همیشه، آموزش استراتژی را رها کردم و زندگی دیگری را آغاز کردم. تغییراتی چنان بزرگ در زندگیم حاصل شد که دانشگاه و درس و مدرسه، هرگز برایم ایجاد نکرده بودند.
استراتژی هنر «انتخاب کردن» و «کنار گذاشتن» است.
✳️ ۱۰ نکته برای ایجاد "خلاقیت در کار"
📝نوآوری نیروی حیاتی موفقیت یک شرکت در دنیای امروز است. در بسیاری از شرکت ها، نوآوری و دستیابی به ایده های برتر یک عنصر کلیدی به حساب می آید. این عنصر در همه ی شرکت ها دیده نمیشود. خلاقیت و نوآوری باعث موفقیت می شود در صورتیکه این خلاقیت در آن مجموعه پيادهسازی بشود. پرورش خلاقیت در هر فردی به وی کمک کند تا از آن در زندگی و کار استفاده کند.
۱۰ استراتژی مهم را برای ایجاد خلاقیت در محیطهای کاری .
1⃣ دریافت های بصری؛
صرف نظر از مسئولیت، نقش و کاری که انجام میدهید تجسم دادهها به شکل گیری ایده های جدید کمک میکند در واقع یک ابزار قدرتمند برای ایجاد خلاقیت دید وسیع و قدرت تجسم بالا است.
2⃣ فکر آزاد؛
برای ایجاد خلاقیت در قدم اول ذهن را آماده میکنیم، پس از آن باید ذهن شما بدون هیچ نگرانی یا استرسی از جملات منفی، عبارات منفی یا موانع فکری عبور کرده و عباراتی مثل "میتوانم" و "میشود" را در ذهن پرورش دهد.
3⃣ وارونه بنگرید؛
به جای اینکه یک کار را از اول به آخر نگاه کنید، از آخر به اول بنگرید. هیچ وقت نگویید "چطور" انجامش دهم، راهی که در ایجاد خلاقیت به کار میگیرید نباید با وجود موانع متوقف بشود.
4⃣ بازی کنید؛
خلاقیت را در بازی کردن بیاموزید. در بازی ها میتوانید به خلاقیت دست یابید؛ مثلا از کارمندان بخواهید در مورد موضوعات مختلف، نظرشان را روی یک تکه کاغذ بنویسند یا ایده های کاری شان را بنویسند، سپس یک کاغذ را به صورت تصادفی بردارید و آن ایده را پیاده سازی کنید.
5⃣ همه چیز را یادداشت کنید؛
هیچ ایده ای دور از دسترس نیست. هر ایده ای در کار ارزشمند است، برای اینکه این ایده ها فراموش نشود باید با جزییات آنها را یادداشت کنید. یادداشت همین ایده ها منجر به شکل گیری ایده های بزرگتر میشود.
6⃣ به خود استراحت ذهنی بدهید؛
خیلی از رهبرهای تجارت های بزرگ از رسانه ها و یا اینترنت استفاده میکنند، اما خیلی از آنها بر این باورند که ذهن نیاز به استراحت دارد و استفادهی بیش از حد از رسانه ها منجر به آشفتگی ذهنی میشود. البته ذهن نباید همیشه در حالت استراحت قرار داشته باشد، چون ذهن حقیقتاً پویا است. آنچه که در اینجا مطرح است همان تمرکز برای شکل گیری ایده های بهتر کاری است.
7⃣ ساعات خوشی و شادی را فراموش نکنید؛
برای اینکه خلاقیت بیشتری داشته باشید باید از ذهن خود کمک بگیرید. طبیعتاً یک ذهن پریشان و آشفته ایده های ندارد که در اختیار شما بگذارد. بنابراین سفر کنید و در سفر ذهن خود را خالی کنید تا ایده های جدید در آن شکل بگیرد.
8⃣ فعالیت های فیزیکی؛
فعالیت های بدنی ذهن را باز میکند. به خصوص اگر شغل شما به گونهای است که باید دائما در حالت نشسته و پشت سیستم های کامپیوتری باشید، باید حتما تحرک را از برنامههای روزانه خود حذف نکنید. فعالیت به خوب فکر کردن شما کمک میکند.
9⃣ نقاط قوت را تقویت کنید؛
این یک تصور غلطی است که خلاقیت تنها متعلق به انسانهایی است که طبیعتاً هنرمند هستند. هر انسانی میتواند خلاق باشد به شرطی که ذهنی آماده داشته باشد. لازم نیست ایده های ما خیلی فوق العاده باشند. ایده های کوچک گام اول برای شکل گیری ایده های بزرگ هستند.
🔟 کلمات را بیرون بریزید؛
ذهن، زمانی که آشفته است باید درمان شود و درمان آن سخن گفتن است. با بیرون ریختن کلمات از ذهن، آشفتگی را از خود دور کنید. حتی میتوانید کلمات را بنویسید تا ذهن تان خالی شود و برای ایده های جدید فضای کافی به وجود بیاید.
📝نوآوری نیروی حیاتی موفقیت یک شرکت در دنیای امروز است. در بسیاری از شرکت ها، نوآوری و دستیابی به ایده های برتر یک عنصر کلیدی به حساب می آید. این عنصر در همه ی شرکت ها دیده نمیشود. خلاقیت و نوآوری باعث موفقیت می شود در صورتیکه این خلاقیت در آن مجموعه پيادهسازی بشود. پرورش خلاقیت در هر فردی به وی کمک کند تا از آن در زندگی و کار استفاده کند.
۱۰ استراتژی مهم را برای ایجاد خلاقیت در محیطهای کاری .
1⃣ دریافت های بصری؛
صرف نظر از مسئولیت، نقش و کاری که انجام میدهید تجسم دادهها به شکل گیری ایده های جدید کمک میکند در واقع یک ابزار قدرتمند برای ایجاد خلاقیت دید وسیع و قدرت تجسم بالا است.
2⃣ فکر آزاد؛
برای ایجاد خلاقیت در قدم اول ذهن را آماده میکنیم، پس از آن باید ذهن شما بدون هیچ نگرانی یا استرسی از جملات منفی، عبارات منفی یا موانع فکری عبور کرده و عباراتی مثل "میتوانم" و "میشود" را در ذهن پرورش دهد.
3⃣ وارونه بنگرید؛
به جای اینکه یک کار را از اول به آخر نگاه کنید، از آخر به اول بنگرید. هیچ وقت نگویید "چطور" انجامش دهم، راهی که در ایجاد خلاقیت به کار میگیرید نباید با وجود موانع متوقف بشود.
4⃣ بازی کنید؛
خلاقیت را در بازی کردن بیاموزید. در بازی ها میتوانید به خلاقیت دست یابید؛ مثلا از کارمندان بخواهید در مورد موضوعات مختلف، نظرشان را روی یک تکه کاغذ بنویسند یا ایده های کاری شان را بنویسند، سپس یک کاغذ را به صورت تصادفی بردارید و آن ایده را پیاده سازی کنید.
5⃣ همه چیز را یادداشت کنید؛
هیچ ایده ای دور از دسترس نیست. هر ایده ای در کار ارزشمند است، برای اینکه این ایده ها فراموش نشود باید با جزییات آنها را یادداشت کنید. یادداشت همین ایده ها منجر به شکل گیری ایده های بزرگتر میشود.
6⃣ به خود استراحت ذهنی بدهید؛
خیلی از رهبرهای تجارت های بزرگ از رسانه ها و یا اینترنت استفاده میکنند، اما خیلی از آنها بر این باورند که ذهن نیاز به استراحت دارد و استفادهی بیش از حد از رسانه ها منجر به آشفتگی ذهنی میشود. البته ذهن نباید همیشه در حالت استراحت قرار داشته باشد، چون ذهن حقیقتاً پویا است. آنچه که در اینجا مطرح است همان تمرکز برای شکل گیری ایده های بهتر کاری است.
7⃣ ساعات خوشی و شادی را فراموش نکنید؛
برای اینکه خلاقیت بیشتری داشته باشید باید از ذهن خود کمک بگیرید. طبیعتاً یک ذهن پریشان و آشفته ایده های ندارد که در اختیار شما بگذارد. بنابراین سفر کنید و در سفر ذهن خود را خالی کنید تا ایده های جدید در آن شکل بگیرد.
8⃣ فعالیت های فیزیکی؛
فعالیت های بدنی ذهن را باز میکند. به خصوص اگر شغل شما به گونهای است که باید دائما در حالت نشسته و پشت سیستم های کامپیوتری باشید، باید حتما تحرک را از برنامههای روزانه خود حذف نکنید. فعالیت به خوب فکر کردن شما کمک میکند.
9⃣ نقاط قوت را تقویت کنید؛
این یک تصور غلطی است که خلاقیت تنها متعلق به انسانهایی است که طبیعتاً هنرمند هستند. هر انسانی میتواند خلاق باشد به شرطی که ذهنی آماده داشته باشد. لازم نیست ایده های ما خیلی فوق العاده باشند. ایده های کوچک گام اول برای شکل گیری ایده های بزرگ هستند.
🔟 کلمات را بیرون بریزید؛
ذهن، زمانی که آشفته است باید درمان شود و درمان آن سخن گفتن است. با بیرون ریختن کلمات از ذهن، آشفتگی را از خود دور کنید. حتی میتوانید کلمات را بنویسید تا ذهن تان خالی شود و برای ایده های جدید فضای کافی به وجود بیاید.
✳️9 تفاوت رهبری و مدیریت :
1. رهبر با ایجاد تغییر سروکار دارد ولی وظیفه مدیر برخورد با پیچیدگی ها است.
2. رهبران از طریق بصیرت مسیر آینده را مشخص میکنند.
3. رهبر نگرش شخصی به اهداف دارد در حالیکه نگرش مدیر به اهداف غیر شخصی است.
4. رهبران هدفهای گوناگونی دارند در حالیکه اهداف مدیران صرفا سازمانی است.
5. رهبری منصبی پرمخاطره بوده و خطرپذیری جزئی از وظایف رهبر است.
6. رهبران با کارهای فکری سروکار دارند در حالیکه مدیران ترجیح میدهند با افراد کار کنند.
7. رهبران به طرق ابتکاری و القایی با کارکنان رابطه دارند.
8. در رهبری سلسله مراتب مطرح نیست.
9. در رهبری عضویت ضرورت ندارد.
1. رهبر با ایجاد تغییر سروکار دارد ولی وظیفه مدیر برخورد با پیچیدگی ها است.
2. رهبران از طریق بصیرت مسیر آینده را مشخص میکنند.
3. رهبر نگرش شخصی به اهداف دارد در حالیکه نگرش مدیر به اهداف غیر شخصی است.
4. رهبران هدفهای گوناگونی دارند در حالیکه اهداف مدیران صرفا سازمانی است.
5. رهبری منصبی پرمخاطره بوده و خطرپذیری جزئی از وظایف رهبر است.
6. رهبران با کارهای فکری سروکار دارند در حالیکه مدیران ترجیح میدهند با افراد کار کنند.
7. رهبران به طرق ابتکاری و القایی با کارکنان رابطه دارند.
8. در رهبری سلسله مراتب مطرح نیست.
9. در رهبری عضویت ضرورت ندارد.
✳️دو ویژگی مهم برای پیشرفت:
در تحقیقی که در مجله #success صورت گرفت به 104 مدیر اجرایی، 20 ویژگی یک کارمند ایده آل ارائه شد و از آن ها خواسته شد مهمترین این ویژگی ها را انتخاب کنند.
86 درصد از مدیران ارشد دو ویژگی را برای موفقیت و پیشرفت شغلی از تمام موارد مهمتر معرفی نمودند.
1- توانایی تنظیم اولویت ها و جدا کردت امور مربوطه از امور غیر مربوطه.
2- توانایی انجام سریع کار و اجرای سریع.
"هیچ چیز در حرفه شما بیش از شهرت یافتن بعنوان فردی که مهمترین کار را با سرعت و بخوبی انجام می دهد شما را به شهرت نمی رساند.
در تحقیقی که در مجله #success صورت گرفت به 104 مدیر اجرایی، 20 ویژگی یک کارمند ایده آل ارائه شد و از آن ها خواسته شد مهمترین این ویژگی ها را انتخاب کنند.
86 درصد از مدیران ارشد دو ویژگی را برای موفقیت و پیشرفت شغلی از تمام موارد مهمتر معرفی نمودند.
1- توانایی تنظیم اولویت ها و جدا کردت امور مربوطه از امور غیر مربوطه.
2- توانایی انجام سریع کار و اجرای سریع.
"هیچ چیز در حرفه شما بیش از شهرت یافتن بعنوان فردی که مهمترین کار را با سرعت و بخوبی انجام می دهد شما را به شهرت نمی رساند.
کانال مدیریت اجرایی به منظور ارتقای شایستگی هاي (دانش ،مهارت،تجربه،...) مدیران ودانش مدیریت وسازمان فعالیت می نماید.
@executivemanagement
@executivemanagement
✳️چرا کارکنان می آیند؟
چرا کارکنان می مانند.
چرا کارکنان می روند؟
در جذب و نگهداری و بیرون رفتن کارکنان از سازمان مدیران نقش زیادی دارند . آنهاباایفای نقش رهبری در سازمان نفوذ دارند . انها انگیزه می دهند. آنها تشویق می کنند. الهام بخشند. آنها می توانند تمام اعضا سازمان را مجذوب و حفظ کنند.
انها باید:
✔️شرایط را برای اظهار نظر و مشارکت داشتن کارکنان فراهم کنند.
✔️منابع و امکانات لازم را فراهم کنند و در. اختیار کارکنان قرار دهند.
✔️به کارکنان در چهارچوب صلاحیت هایی که دارند اعتماد و تفویض اختیار می کنند.
✔️تلاشها را حتی اگر منجر به نتیجه نشده تحسین کنند و پاداش دهند.
✔️کارکنان را از نقشی که در سازمان دارند اگاه کنند.
این مواردباعث می شوند کارکنان بیایند بمانند یا بروند.
چرا کارکنان می مانند.
چرا کارکنان می روند؟
در جذب و نگهداری و بیرون رفتن کارکنان از سازمان مدیران نقش زیادی دارند . آنهاباایفای نقش رهبری در سازمان نفوذ دارند . انها انگیزه می دهند. آنها تشویق می کنند. الهام بخشند. آنها می توانند تمام اعضا سازمان را مجذوب و حفظ کنند.
انها باید:
✔️شرایط را برای اظهار نظر و مشارکت داشتن کارکنان فراهم کنند.
✔️منابع و امکانات لازم را فراهم کنند و در. اختیار کارکنان قرار دهند.
✔️به کارکنان در چهارچوب صلاحیت هایی که دارند اعتماد و تفویض اختیار می کنند.
✔️تلاشها را حتی اگر منجر به نتیجه نشده تحسین کنند و پاداش دهند.
✔️کارکنان را از نقشی که در سازمان دارند اگاه کنند.
این مواردباعث می شوند کارکنان بیایند بمانند یا بروند.